Man wat kun je de teugels strak aanhalen met die Springfield. Houd je vast – letterlijk en figuurlijk – want met maximaal 150 Nm koppel bij 2.100 toeren per minuut ben je absoluut als eerste weg bij het verkeerslicht. Leuk voor een keertje, maar zijn koppel gebruik je natuurlijk eigenlijk alleen voor andere dingen. Heerlijk laagtoerig cruisen bijvoorbeeld. En voor dat cruisen is de Springfield nou echt goed uitgerust. Harde koffers bieden ruimte voor het een en ander aan uitrusting en met een 12V-aansluiting in het rechter koffer kun je zelfs accu’s bijladen. Het windscherm dat je op dit exemplaar ziet is perfect om je achter te verschuilen – wat niet echt moeilijk is met een geringe zithoogte van 660 mm – maar hoort niet bij de standaarduitrusting. Hetzelfde gaat overigens op voor de valbeugels. Ook heeft hij cruisecontrol dat op de rechterstuurhelft kan worden bediend. Lange afstanden maken doet hij zonder moeite. De zithouding, waarbij je voor je gevoel iets naar achteren leunt is het enige dat daar niet op geoptimaliseerd is. Gelukkig zit het stuur niet onzinnig hoog maar op een normale hoogte zodat je niet het gevoel in je vingertoppen verliest bij lange halen. Mocht de eindbestemming nog niet in zicht zijn en de nacht invallen, ontsteek je met een druk op de – enorme – knop de twee verstralers. Een slagje minder groot dan de grote koplamp, maar het scheelt niet veel. Een bak licht geven ze in ieder geval! Slim is die V-twin nog ook, want bij stilstand schakelt de Amerikaan zijn achterste cilinder uit – die zo’n beetje onder je zadel zit – zodat de temperatuur niet al te hard oploopt. En het is een beetje zuiniger ook nog!
Rijkarakter
De Springfield Dark Horse is dus een echte cruiser, zo rijdt hij dan ook. Op je dooie akkertje meters maken is wat hij het allerbeste doet. De 111 (cubic inch) Thunderstroke met een cilinderinhoud van 1.811 cc kan absoluut sportief ingezet worden, alleen de rest van de Springfield moet ook nog mee. En ja, dan merk je dat hij toch een beetje beperkt is. Een bochtje kun je echt wel leuk nemen, maar ga je te diep dan hoor je al heel erg gauw schrapend metaal dat het contact van de treeplanken met het asfalt maakt. Indian geeft een maximale hellingshoek van 31º op. Met de treeplanken gemonteerd is dat ook wel echt het maximaal haalbare want ze geven slechts minimaal mee. Goed, doen we het wat kalmer aan.
De remkracht mag geprezen worden. Hoewel hij dus flink op gewicht is sta je binnen no-time stil met die 300 mm schijven voor en achter. Qua vering is het redelijk in orde. Het dashboard zit op de tank en bestaat uit een grote analoge klok met klein lcd-display erin verwerkt. Dat is summier, maar voldoet wel aan de cruiserstandaard.
Wat me opvalt is dat, voor zo’n enorm machine, de knoppen op het stuur wat priegelig zijn. Met name de joysticks van de cruise control en de richtingaanwijzers hadden groter gemogen. Nu voelt het alsof je in een kwade bui ze er zo afdrukt.
Dark Horse
Tot daar komen de overeenkomsten tussen de Dark Horse en gewone Springfield één op één overeen. Qua looks verschillenze echter nogal. De gewone Springfield is met zijn metallic-lak en flinke lading chroom de meer klassieke kijk op een cruiser. Deze Dark Horse is de modernere variatie daarop.
Het is een speciale behandeling die Indian Motorcycles aan een selectie van hun motoren geeft, maar geen die we nog niet vaker hebben gezien. Er zijn namelijk nog wel een aantal fabrikanten die hun topmodellen in een matzwart-jasje steken om er vervolgens een ‘nieuw’ model van te maken. En dat wil zeggen dat er dus echt wel een markt voor is. Want zeg nou eerlijk, is chroom niet een beetje oubollig geworden? Zet de twee naast elkaar en je ziet duidelijk het verschil. De lijnen van de Dark Horse lijken strakker in de matte lak, waar het chroom vooral de blingfactor oppompt terwijl je wordt verblind. Maar misschien is dat deels mijn eigen opvatting. Voor de Dark Horse is het blok geblakerd, net als de uitlaten, de voorvork en de koplampunit. Eigenlijk zijn alle onderdelen die anders chroom zouden zijn nu matzwart. Zelfs het Indian ornament op het voorspatbord blinkt een stuk minder. En ja, daardoor wordt hij echt een stuk strakker. Kosten? Zeshonderd euro meer dan een gewone blingbling Springfield. Oh, en als je geen fan van zwart bent is hij er ook nog in het mat wit!
Conclusie
Laagtoerig cruisen, een heerlijke afwisseling voor het hoogtoerige geweld waar ik normaal mee moet werken. De Indian Spingfield Dark Horse doet het als geen ander. Zeker als je echt lange einden maakt komen de harde koffers met zelfs een stroomvoorziening goed van pas, net als de cruisecontrol. Laatstgenoemde heeft wel een te klein priegelig knopje in verhouding met de rest van de motorfiets om serieus genomen te kunnen worden. De zithouding – waarbij je iets naar achteren leunt – is daarvoor alleen niet bepaald ideaal. Binnendoor doe je het rustig aan want ja, de hellingshoek is gering en het gewicht groot. Maar als je het rustiger aan doet merk je wel hoe lekker soepel je toch nog kunt sturen. Groot profijt heb je van de machtige 150 Nm koppel bij slechts 2.100 toeren waarmee je eigenlijk heer en meester bent. Bij het stoplicht schakelt de Springfield zijn achterste cilinder uit waardoor het niet al te warm wordt en het comfort nog groter wordt. Dik voor elkaar dus, wat ook opgaat voor zijn looks.
Tekst: Tom van Appeldoorn, Fotografie: Guus van Goethem
[justified_image_grid ids=28031,28032,28033,28034,28035,28036,28037]
