Brood eten doen ze niet en voor inflatie zijn ze immuun. Er zijn slechtere argumenten om er een paar toffe klassiekers op na te houden.

Tekst: Olivier Visser, fotografie: Chris Pennarts

Je kunt wakker liggen van het stijgen van de zeespiegel, van oprukkend terrorisme, de volgende economische crisis, de uitholling van je pensioen en spaargeld. De verzuring slaat vanzelf toe als je hem vrij spel geeft. Andries de Waard heeft het over een andere boeg gegooid. Om niet terecht te komen in een uitputtingsslag, besloot hij zijn knopen te tellen toen zijn baan sneuvelde in een reorganisatie. ‘Van vijf uur ‘s ochtends tot zes, zeven uur ’s avonds was ik mijn hele werkzame leven van huis. Je kunt het ervaren als een ramp als je vlak voor de eindstreep onderuit gaat. Of er iets van maken.’

Andries nam zijn maatregelen, kocht aan de voet van de Lekdijk het huis waar hij als kind al van droomde en vulde de zwart geteerde schuur met zijn klassieke Engelse fietsen. Als hij er niet op rijdt, zit hij er naast, met glimmende ogen.

Broodje bal

Hij effende het pad  in zijn jonge jaren ‘Mijn broer reed een Norton 850 en ik wilde ook wat. In een motorblad zag ik Triumph T100 Rickman; een waanzinnig mooi ding. Ik wist meteen dat-ie er moest komen. Gaandeweg krijg je meer oog voor mooi spul. Er gaat een wereld voor je open en je gaat steeds  verder.’ Er kwam een Vincent Comet bij, een BSA Goldstar en B25 en een Velocette Venom. ‘Daar heb ik nú alle tijd voor. Lekker rijden als ik daar zijn in heb, rondscharrelen op beurzen en bij classic races, die drijven op het enthousiasme van vrijwilligers. Waar elke euro die je betaalt voor een broodje bal en een bakje koffie terugvloeit naar de clubkas en wordt besteed aan het volgende evenement.’

Azijnpissers

We doen in deze rubriek ons best motorfundamentalisten  –  negen van de tien zijn azijnpissers –  te weren. Even krijgen we bij Andries argwaan. Uitsluitend Brits en behalve de B25 allemaal 500 cc’ers, in piekfijne staat. En dan ook nog een topstuk als de Vincent Comet. Dat riekt naar de kieskeurigheid van een scherpslijper… Andries: ‘Mis! Die Comet is de Vincent voor de arme lui. Op een treffen belandde ik er ooit mee tussen Vincent-mannen met kostbare typen als Rapids en Blacks Shadows. Je had die misprijzende bekkies eens moeten zien. Daar heb ik dus helemaal niks mee. Net als met dat eindeloze gemier over originaliteit. De lucht in je banden is toch ook niet origineel? Ik wil lol beleven aan een motor. Als-ie een lach te voorschijn stampt en de olielucht je beste herinneringen oproept, dan is het toch goed?’

Graat in de keel

Heel wat rijders van klassiekers kunnen ervan meepraten: het verstrijken van de jaren komt met stramme spieren en weerbarstige kickstarters. Bij de Velocette heeft Andries zijn maatregelen genomen door montage van een elektronische vervroeger – een graat in de keel van fundamentalisten – waardoor de machine vlotter aanslaat. ‘Een startmotor gaat me nog net iets te ver, maar mooi toch dat zulke spullen beschikbaar komen? Je gaat je motor toch niet aan de kant zetten omdat hij zo nodig origineel moet blijven?’

Smetteloos zijn de machines van André niet. Her en der een deukje of kras, het materieel heeft gelééfd. Andries: ‘Het zijn gebruiksmiddelen, geen museumstukken. Ik ga niet slechter slapen van een beschadiging.

Weet je wat zo mooi is aan klassieke trial? Er verschijnen allemaal blinkende fietsen in topstaat aan de startstreep. In een oogwenk zitten ze onder het zand en stof. En de rijders malen er niet om.’

Hoe het nu zit met de slechte reputatie van de oude Britse motorfietsen? ‘Het spul is niet slecht, maar werd vaak onzorgvuldig in elkaar gezet’, weet Andries. ‘Als je dat zelf nog eens overdoet, slechte pasvlakken bijwerkt en krakkemikkige lagers vervangt, dan is het ergste leed geleden. Grote vermogens hoefden die fietsen niet te leveren, dus hebben ze veel reserve. Je vergt er niet snel te veel van. Een bougiesleutel, staalborsteltje en poetslap is alles wat ik een boord heb. Sleutelen onderweg is me nooit overkomen.’

Buitenlandse reizen maken, het is er nog niet van gekomen. ‘Nóg niet, daar moet ik maar eens werk van maken. Het vetpak ligt klaar. ANWB-pas in de binnenzak en ik hoef me nergens sappel over te maken.’

Nog een mooi verhaal lezen? Klik hier.

Luisteren naar de stem  je ware zelf.  Liefst met behulp van een goed betaalde levenscoach, en je bent helemaal bij-de-tijd. Wíj gaan eens te rade bij Henk, die daar een simpelere oplossing voor heeft.

Tekst: Olivier Visser, Fotografie: Chris Pennarts

Appeltjes in de supermarkt moeten glimmen en vlammen, van geel naar rood,  en vooral geen spikkeltjes vertonen. D’r gaat nog nét geen botox in. Wil je werken voor je brood, dan mag je ook al geen vlekje hebben. Of goed wegstoppen. Het moderne leven als krampachtige gespeelde klucht, waar de kwetsbare mens zich doorheen worstelt met behulp van levenscoaches, ‘mindfullness’ en superfoods.

Motorordonnans op toertocht

Henk van Heteren heeft het anders aangepakt. Het levenslicht zag hij in de lome luwte van de Lekdijk. Een stukje grond, gestoffeerd met een mals fruitboomgaardje en doordrenkt van simpel levensgeluk. Hij heeft het nooit meer verlaten.  Het honkvaste bestaan werd slechts doorbroken door de militaire dienst. ‘Daar kon ik iets moois van maken’, vertelt Henk. ‘Het was de tijd dat je een voorkeur kon aangeven. Ik greep mijn kans, werd motorordonnans op een 350 cc Matchless en had de tijd van mijn leven. Vanuit de kazerne in Amersfoort reden we over de zandpaden op de hei, maakten we toertochten over de Amsterdamse wallen en door Giethoorn. Niemand die erom maalde.’

Henk was er vroeg bij: op zijn zestiende mocht hij de op DKW van zijn broer rijden. ‘Het was begin jaren zestig en wie zich een klein autootje kon veroorloven, zette zijn motor aan de straat. Massaal werden ze afgedankt. We haalden de ene naar de andere binnen: DKW, Jawa, Puch, FN, zó voor het oprapen.’
Niet alleen de motoren waren interessant, de meiden ook. ‘En dan moest je niet aankomen met een motor. Voor vijfhonderd gulden sloeg ik een Skoda Felicia cabrio op de koop. Daar kon ik mee aankomen bij de dancing in Tiel. Maar ja, wel een auto…. Hij heeft uiteindelijk plaatsgemaakt voor een BMW R27 éénpitter.’

Boodschappenzijspan

Het woord ‘lifestyle’, waarmee marketingjongens in de motorbranche hipsters nu verleiden een motor in huis te halen, bestond nog niet. Henk: ‘Het enige dat telde was snelheid. Op mijn Triumph Bonneville heb ik menigmaal de vlekken voor mijn ogen gehad, doordat ik ervan overtuigd was dat mijn laatste uur had geslagen. Een wonder eigenlijk, dat ik nog rondloop.’

Tegenwoordig gaat het er tam aan toen. Dagelijks ritje met de Jawa-Velorex zijpanscombinatie naar de glasbak, en terug naar huis met boodschappen in het bakkie. En voor het echte toeren is er de Kawasaki Drifter. Zeker weten dat deze Japanse Indian-kloon hoog genoteerd staat in slechtst verkopende motorfietsen in ons land. Maar Henk is er zo tevreden mee, dat hij er twee van heeft. ‘Ontspannen rechtop zitten, een zadel als een fauteuil en treeplanken als een vrachtauto. En met zijn korte slag technisch stukken beter dan een Harley of Indian.’

Olifantenhartslag

Langdurig van honk is Henk maar zelden. ‘ik heb altijd een dubbelleven geleid. Overdag werken, ’s avonds sleutelen, in de schuur. Tot ik tegen middernacht scheel zag van vermoeidheid.’ Al dat klussen heeft een schuur vol spul opgeleverd, met behalve de motoren een zelfbouw elektrische kano, een gerestaureerde Deux Chevaux en een Deutz tractor, een luchtgekoelde eenpitter uit 1965. Tikkeltje onmatig, Henk? ‘Het zal tussen de oren zitten. Jaren geleden leerde ik trekharmonica spelen. Intussen heb ik er tien. Als ex-plaatwerker en schadehersteller en later leraar in dat vak, heb ik een verzameling van tweehonderd verfspuiten. En dan nog de motoren. Je kunt maar op één tegelijk rijden, zeggen ze. Maar dat getuigt van weinig begrip voor de verzamelwoede in de mens.’
De Deux Chevaux staat al te lang stil om nog tot leven te komen. Maar de Deutz, die wil nog wel. Na een halve minuut voorgloeien gebeurt het. Met droge klappen, trillend op het hartslagritme van een olifant, zwengelt de eenpitter zwoegend het loodzware vliegwiel rond. Grijns van oor tot oor.

Als we op het punt staan huiswaarts te sturen, knarsen voetstappen over het grind. Henk stopt ons schielijk een maaltje toe van walnoten en appels, uit eigen tuin. Lang vergeten rassen als James Greeve en Elise, uit de winkels verdrongen door de wals van de smaakvervlakking. Op de nominatie voor teloorgang en gered door de koestering en noeste arbeid van eenlingen als Henk. Net als de Jawa’s, de Deux Chevaux en Deutz. Levenskunst, noemen ze dat.  Komt geen botox aan te pas.

Meer mooie verhalen? Klik hier.