Het kan je de laatste dagen onmogelijk ontgaan zijn dat Nicky Hayden in Italië is aangereden terwijl hij op zijn racefiets reed. De Amerikaan liep daarbij zeer ernstige verwondingen op aan zowel hoofd als borst. Op 22 mei overleed hij aan zijn verwondingen.
Hayden was er slecht aan toe – letsel aan borst en hoofd betekent over het algemeen weinig goeds. Het zijn dit soort momenten dat je even stil hoort te staan bij wat iemand eigenlijk betekent, in ons geval voor de motorracerij.
Alleen al zijn racenummer; die 69. Het was het nummer van zijn vader, die er vroeger mee racete. Volgens de overlevering zou pa Hayden grappen dat het nummer gekozen was voor de duidelijkheid, want of je nu nog in de baan aan het vechten was om posities, of op je kokosnoot lag met je motor ondersteboven; 69 blijft altijd leesbaar.
Behalve die lachwekkende anekdote, wordt Hayden in de paddock vooral geroemd om zijn goede manieren. Meer dan eens wordt hij als een ware heer omschreven. Op het circuit trekt hij zelden de aandacht met buitensporig gedrag, of je moet zijn stijl in het begin van zijn GP-carrière bedoelen. Want ook dat is Hayden, met zijn dirttrack-achtergrond, gooien en smijten op rare lijnen en met het achterwiel zelden in lijn met het voorwiel. Een stijl die hem, tezamen met absolute consistentie, in 2006 de MotoGP-wereldtitel op zou leveren.
Opnieuw Honda
Later zouden de minder bullige machines hem van zijn machtig gave stijl beroven, en daarmee ook veel van zijn snelheid. Na een zestal seizoen en schijnbaar oneindige loyaliteit richting Honda, verruilde hij toch het Japanse voor het Italiaanse. Vijf jaar kwam hij uit voor het Ducati-fabrieksteam, waarna het toch opnieuw Honda was voor de Amerikaan. Zelfs toen hij eind 2015 met pensioen ging – niet voor hij tot MotoGP Legend gekroond was – en naar het WK Superbike vertrok, was het opnieuw Honda.
Hayden werd 35 jaar.
Foto’s: 2Snap
[justified_image_grid ids=24672,24673,24674,24675,24676,24677,24678,24679,24680,24681,24682,24683,24684,24685,24686,24687]
