De North Shore Scenic Drive hoort tot het selecte gezelschap van All American Roads. Daarvan zijn er in de hele Verenigde Staten slechts 32. Minder dan één per staat. Vanuit vrijdenkend Minneapolis volgen wij de route langs Lake Superior. Over Bob Dylan, pelsjagers, een gevalletje Titanic en heel veel open road om van te genieten.

De Harley-Davidson Street Glide staat startklaar voor mijn hotel in Minneapolis. Maar het regent, dus ik heb het vertrek nog even uitgesteld om de route aan te passen. De legendarische Route 61 die ooit van New Orleans naar de Canadese grens liep, bewaar ik voor de terugreis. Volgens de weerman moet ik meer naar het oosten. Het zou er droger blijven. Dus rijd ik naar de St. Croix River om daar het asfalt naar het noorden op te pakken.

Paniekerig weeralarm

De grote wegen rond Minneapolis geven me de tijd om vrienden met de Harley te worden. Lekkere zitpositie zoeken, de juiste versnelling, bijpassende snelheid. Warmdraaien tot aan de koffiestop in Stillwater, zo’n typisch Amerikaans plattelandsstadje met ijzeren brug, bakstenen gebouwen en een uitstekend koffietentje: The Daily Grind Espresso Café annex boekwinkel. Aan de overkant van het water ligt Wisconsin.

Na een dubbel shot cafeïne neem ik de St. Croix Scenic Byway, een kleine weg die slingerend de loop van het water volgt. De Street Glide stampt tevreden in de derde versnelling door de lome bochten. Alle kilo’s vervagen tot een bijna zwevend gevoel. Tot de regen me alsnog inhaalt. Gegokt en verloren. Dat paniekerige weeralarm op tv is deze keer niet overdreven Amerikaans. Zelfs het Gore-Tex is niet opgewassen tegen zoveel water. Rijden door een vissenkom.

1 van 14

Mijn extra rondje boven de stad Duluth laat ik voor wat het is. Ik wil opdrogen in mijn hotel annex historische brouwerij: de Fitger’s Inn. De manager achter de receptie heeft zoveel medelijden met me dat hij een gratis upgrade geeft naar een suite met uitzicht op Lake Superior. De kamer verandert al snel in een slagveld van natte motorkleding die overal te drogen hangt.

In de tweede helft van de middag maak ik een rondvaart door de diepst landinwaarts gelegen internationale haven van Amerika én over Lake Superior. Deze noodgreep blijkt verrassend leuk. We varen langs oude en nieuwe terminals – de grootste, kleinste, langste, dikste, snelste, et cetera – en maken een uitstapje over Lake Superior dat grijzer is dan grijs. Het is onmogelijk om te zien waar het water ophoudt en de lucht begint. Aan boord worden verhalen verteld over de talrijke schepen die hier zijn vergaan in verraderlijke stormen. Daarover later meer.

De stad Duluth was in de tweede helft van de negentiende eeuw een echte frontier town, zo eentje met meer saloons dan goed is voor de mens. Die moesten allemaal van bier worden voorzien, een mooie klus voor August Fitger, een van origine Duitse brouwer die in 1882 de helft van een bestaande brouwerij overnam en er een succes van maakte. De hoogtijdagen zijn al lang voorbij, maar op bescheiden schaal wordt er weer bier geproduceerd. Ter plekke te proeven. Ik val voor de Lighthouse Golden Ale.

Toertocht Cevennen, Frankrijk: ruw en authentiek

Bob Dylan

Hoe anders ziet de wereld er een dag later uit. Het is fris als ik voor de Fitger’s Inn de motor start, maar de lucht heeft lichtblauw in zich. Dat belooft iets goeds. Per toeval rijd ik langs de Duluth Armory, een muziektempel waar Bob Dylan in 1959 een optreden van Buddy Holly zag, wat hem enorm geïnspireerd heeft. Duluth is de geboortestad van Dylan die toen nog Robert Allen Zimmerman heette. Later verhuisde hij naar Hibbing en Minneapolis, waar hij zijn artiestennaam aannam.

Als de bebouwing verdwijnt, rijd ik over een steeds legere weg. Met de heuvels links en ’s werelds grootste zoetwaterreservoir rechts van me. De wind vanaf het gigantische meer beukt met vlagen op de zijkant van de Harley-Davidson. De 117 paardenkrachten van het blok stampen een regelmatig ritme. Af en toe probeer ik me te verschuilen achter het lage ruitje van de Street Glide.

De North Shore Scenic Drive is een van de slechts 32 All American Roads in de Verenigde Staten, stuk voor stuk routes die hoog scoren als het gaat om landschap, natuur, historie, cultuur, archeologie en recreatie. De weg zegt iets over de Native Americans die hier 10.000 jaar geleden al woonden, over de eerste Europeanen die in de zeventiende eeuw arriveerden – vooral Franse pelsjagers – en over een landschap van water, bomen en kleine stadjes.

De Gooseberry Falls zijn mijn eerste stop op de 154 mijl lange drive. Een reeks van stroomversnellingen en watervallen gaat er onder de weg door. Het is een van de talrijke watervallen langs de route. Niet veel verderop ga ik nog eens uit het zadel bij Split Rock Lighthouse, een vuurtoren uit 1910. De eerste jaren was de plek alleen over het water bereikbaar. In het museum wordt aandacht besteed aan het eenzame bestaan dat de vuurtorenwachters hier hadden. Zonder familie. Enkel met een handvol collega’s. Een vuurtorenwachtershuis geeft een beeld van dat leven, waarin de man een soort alleskunner moest zijn. Timmerman, loodgieter, elektricien, kok, schoonmaker…

Als gezegd, op Lake Superior zijn tal van schepen vergaan. De enorme watermassa oogt vandaag glad en strak, maar bij storm kan het er enorm spoken. In vitrines zijn herinneringen te zien aan schepen die het niet overleefd hebben zoals de Western Reserve uit 1890. Deze was supersterk, snel en veilig. Net als bij de Titanic ontbrak het aan voldoende reddingsboten, want onzinkbaar… Toen het schip in 1892 toch verging, zou slechts één opvarende het overleven. De laatste grote ramp dateert van 1975 toen de Edmund Fitzgerald met alle 29 opvarenden zonk.

Met de Street Glide rijd ik een extra rondje in het natuurgebied dat rondom de vuurtoren ligt. Lekker een paar bochten meepakken. Daarna stuur ik terug naar de North Shore Scenic Drive en volg het asfalt dat me onverminderd langs het water en de heuvels leidt. De route passeert miljoenen jaren oude lavastromen, de ruim honderd meter hoge kliffen van Palisade Head en een spookdorp, althans, wat daar nog van te zien is: een straatlantaarn, basketbalveld en overwoekerd wegdek. Ooit was Taconite Harbor een levendig dorp met dank aan de mijnbouw. Tot dit in de jaren tachtig niet meer rendabel was en het bedrijf het hele dorp liet afbreken…

Levendig is het wel in Grand Marais, een dorp aan zee met een paar goede eettentjes. Ik schakel terug naar de tweede versnelling voor een ronde door het plaatsje. Daarna opschakelen voor een omweg over de Gunflint Trail die dwars door de Boundary Waters Canoe Area loopt, een eindeloos natuurgebied vol meren en rivieren. Slapen doe ik er in de Clearwater Historic Lodge, die honderd jaar geleden is gebouwd door een avonturier en pelsjager. Je kunt er de motor laten staan voor een paar dagen wildernis.

Het grote niets

Terug op de North Shore Scenic Drive begint het laatste stuk richting de Canadese grens. Het is er aanzienlijk minder druk geworden omdat veel Canadezen de grens niet meer oversteken sinds Donald Trump de confrontatie met de noorderburen zocht. Het is er hoe dan ook heerlijk toeren in het grote niks. Zoveel ruimte is rustgevend, voelt als vrijheid. Ik houd het stuur stevig vast en laat de motor zijn werk doen. Veel kilometers rechtdoor nu. En toch niet saai.

Langzaam nadert de route Grand Portage National Monument. Ooit stond hier de grootste handelspost van de North West Company uit Montreal. Op basis van archeologisch onderzoek is deze zo getrouw mogelijk nagebouwd. Inclusief een houten omwalling en het dorp waar de Native Americans woonden die nadrukkelijk bij de handel betrokken waren. De Ojibwe legden de contacten met andere stammen in het binnenland. Samen met vooral Franse pelsjagers zorgden zij voor het bont dat in Europa in de mode was. De handelswaar werd vanuit het binnenland door voyageurs naar Grand Portage gebracht. Met kano’s. Soms over routes van meer dan duizend kilometer. Aanvankelijk leefden de Europeanen en de inheemse stammen als handelspartners. Later zou dit, zoals bekend, volledig fout lopen.

Ik bezoek het museum, loop door het grote huis dat vooral door de bazen werd gebruikt en naar de waterkant waar de handel aan land werd gebracht. Terug bij de Harley-Davidson Street Glide start ik de motor. Het geluid verdwijnt in de opkomende mist boven Lake Superior. Het zijn 154 mijl terug naar Duluth en daarna ten minste nog zo’n afstand over de oude Highway 61 terug naar Minneapolis. Ik verheug me er nu al op.

Reisinformatie

De reis
Er zijn directe vluchten van Amsterdam naar Minneapolis, een leuke stad om voor de rit te acclimatiseren. Ticketprijzen variëren; gemiddeld kosten ze tussen 800 en 1200 euro. Vergelijken loont. Bijvoorbeeld op skyscanner.nl

Motor huren
Harley-Davidson Wild Prairie ligt op een half uur rijden van Minneapolis en verhuurt via www.eaglerider.com . De gereden Street Glide kost zo’n 200 euro per dag inclusief alle verzekeringen. Er zijn bij Wild Prairie ook voordeliger opties. Andere verhuurders zijn onder meer www.riders-share.com en www.twistedroad.com

Overnachten
Wij sliepen in Minneapolis in de Nicollet Island Inn op een eiland in de Mississippi (www.nicolletislandinn.com). In Duluth was de historische Fitger’s Inn leuk met onder meer een bierbrouwerij aan huis (www.fitgers.com) en in het noorden verbleven we in de wildernis van de Clearwater Historic Lodge (www.clearwaterhistoriclodge.com)

Informatie

• www.exploreminnesota.com;
• www.northshorevisitor.com

Download de route Minnesota, Amerika

• Lengte: 686 km
• Reisdagen: 3

1 van 9