Ik rook naar stront en huilde. Mijn broer Ton rook naar urine, omdat hij net in zijn broek had gepiest van het lachen. Even daarvoor maakte hij me wijs dat die donkere plekken op de mestvaalt hard genoeg waren om op te staan. Tot aan mijn nek… Meer wil ik er nog altijd niet over kwijt. Het pak slaag dat mijn broer kreeg, bevredigde mijn wraakgevoelens nauwelijks. De echte vergelding zou nog volgen, zoveel wist ik zeker.

Dat gevoel werd nog eens extra gevoed toen we in België ontdekkingsreizigertje speelden. Samen roeiden we in een rubberboot naar de overkant van de rivier. Daar zouden we nieuwe werelden ontdekken en spannende avonturen beleven. “Ga jij alvast van boord en geef ons dekking”, riep kapitein Tonnie stoer. Ik ging volledig op in het spel, ontweek giftige pijlen die inboorlingen op ons afschoten, keek achterom waar mijn mede-ontdekkingsreiziger bleef en zag hem rustig wegroeien. Onderweg nam hij nog even de tijd om een lange neus te trekken. Mij restte niets anders dan kilometers teruglopen naar een brug om de oversteek te maken. Het pak rammel was wederom onvoldoende: wraak!

En dat moment is eindelijk gekomen. Een circuitdag waarvoor ik hem strikte, vormt hét moment voor wraak. Ik ga mijn broer vernederen op Assen, yes! Vooraf stelde ik nog poeslief voor om een overall te huren bij Bikeroutfit. Omdat het pak van mijn broer de laatste jaren op mysterieuze wijze kromp, stond een leren huuroverall hoog op de verlanglijst. “Die haal ik wel, Bikeroutfit zit praktisch bij mij om de hoek”, veinsde ik broederhulp. Natuurlijk wilde ik een jaren-tachtigpak in pastelkleuren huren. Stap één van mijn revanche zou bestaan uit een lullige outfit in een machowereld. Helaas werd het een zwart exemplaar.

Elk spoortje wraakgevoel stroomde uit me weg na de tweede rijsessie. Elke bocht was voor mijn broer, totaal verkrampt van de angst, een ramp geweest. De worsteling met zijn motor, het circuit en zichzelf bezorgden hem letterlijk buikpijn. De instructeur hielp hem niet van zijn angsten af. Die startte een onduidelijk betoog over twee pakken melk die gemakkelijker heen en weer schudden dan één groot pak. Echt waar. Niet direct de troostende woorden waarop je op zo’n moment zit te wachten.

Een deceptie dreigde: niet alleen leek mijn zorgvuldig geplande revanche in het water te vallen, maar mijn broer wilde ook nog eens niet meer rijden. Niet direct mijn idee van een gezamenlijke leuke dag. Ik treurde met mijn broer mee, in plaats van dat ik hem in treurnis achterliet door snellere rondetijden. Wraak kon me niets meer schelen, dat had sportief moeten gebeuren, niet zo.

Gelukkig was daar Jan; een onconventionele instructeur die ‘mindere goden’ onder zijn hoede nam. Deze vrijbuiter gaf wel het juiste schouderklopje, zei precies de juiste dingen en gaf vertrouwen. Toen ik mijn broer direct na de derde sessie – niet gerust op de goede afloop – opzocht, hoefde ik niets te vragen. De grijns in de helm sprak boekdelen. Een omhelzing bekrachtigde het broergevoel 

Maarrrrr, omdat ik de mestlucht soms nog ruik, kan wraak niet uitblijven. Jij begon, broer, niet ik. Daarom verklap ik graag dat het mijn grote broer met zijn nog grotere R1 niet lukte om zijn kleine broertje met een 45 pk sterk Hondaatje voor te blijven. Schroom niet, beste lezers, om hem dat fijntjes in te wrijven als u hem tegenkomt. Lange neus vanaf hier!

18 september 2014 – Agenten met een lasergun in hun hand zijn niet geliefd. Niet in Nederland, niet in België en ook zeker niet in Oostenrijk, zo bleek afgelopen week.

Een 58-jarige agent is daar onderhand een bekende local, omdat -ie elke week op een vaste plek met z’n lasergun staat. In het Mölltal, tussen Lienz en Spittal an der Drau, slingert hij vele automobilisten en motorrijders op de bon. Maar, daar had de bevolking genoeg van en ze vonden het kennelijk tijd om de agent een lesje te leren.

Op het plekje waar de agent steevast staat te controleren, werd een emmer gevuld met stront neer gezet. In en rondom de emmer werden meerdere onschuldige maar effectieve explosieven bevestigd. Vervolgens werd in de bosjes een touwtje gespannen, die bij aanraking een ontstekingsmechanisme zou activeren.

Dat de constructie effectief was bleek zogauw de 58-jarige laserliefhebber na enkele dagen weer z’n vaste stekkie bezocht. De geïmproviseerde strontbom ontplofte en de agent kreeg de volle laag. Omwonenden verklaarden aan de plaatselijke krant dat de agent letterlijk van top tot teen onder de uitwerpselen zat en dat er van de originele kleur van het uniform aan de voorzijde niets meer zichtbaar was: alles was bruin.

De politie verklaarde een dag later dat de agent niet gewond is geraakt, maar dat z’n dienstpak niet meer bruikbaar is. Ze nemen de zaak hoog op en zijn nu op zoek naar de daders.

Update 15 mei 2015: Het duurde enkele maanden, maar doordat bovenstaand incident veel heeft losgemaakt in Oostenrijk heeft de politie aldaar alles op alles gezet om de dader te achterhalen. Uiteindelijk is dat afgelopen week gelukt: het bleek een 55-jarige beroepschauffeur uit Mölltal te zijn. De man reed zeer frequent langs de plaats delict en was het hartstikke beu dat de agent daar zo vaak stond te controleren.

Opvallend feit: de dader is achterhaald door een DNA-match op het vuurwerk. Dat houdt in dat de dader al bekend was bij de politie en voor een eerdere veroordeling ooit DNA heeft afgestaan. En dat maakt ons reuze benieuwd naar de herkomst van de uitwerpselen. Dat zal toch niet hetzelfde DNA bevatten? Ach, dat willen we niet weten ook…

Foto boven: ANP – Nederlandse laseragent

Hadden we gisteren al de motorrijder die heel nodig moest plassen en daardoor z’n rijbewijs ingevorderd zag worden, vandaag valt ons oog op een opvallend nieuwsbericht van precies een week geleden dat zonet nog een staartje kreeg: een motorrijder raakte betrokken bij een ongeval en ging er daarna vandoor. Hmm, vind je dit niet opvallend genoeg? En wat als we je vertellen dat -ie z’n duopassagier gewond achterliet? Inderdaad; best opvallend. Maar het meest opvallende moet nog komen…

De 48-jarige motorrijder uit Amsterdam verloor in een bocht de macht over het stuur. Hij kwam hierbij op de andere weghelft en botste tegen de zijkant van een tegemoetkomende auto. De passagier, een vrouw uit Schotland, belandde hierna met een hoofdwond en gebroken pols in de berm. Het was voor de motorrijder geen reden om te stoppen: hij sprong doodleuk weer op z’n motor en ging er op hoge snelheid vandoor, de duo-passagier in verwarring achterlatend.

En dan nu het opvallende staartje van vandaag: de politie heeft bekend gemaakt dat de motorrijder later alsnog is aangetroffen, met een alcoholpromillage van 920ugl: ruim vier keer meer dan de maximale toegestane hoeveelheid.

Kortom: dronkenlap vergeet duo-passagier opzettelijk. Er zijn toch betere manieren om je vriendin te vertellen dat het over is, denken wij dan… 

Dikke pech voor een 50-jarige man uit Alphen aan den Rijn. Volgens eigen zeggen moest hij zo nodig naar het toilet dat hij onderweg naar huis flink aan het gas hing. Politieagenten zagen de motorrijder op de N207 op hoge snelheid langsrijden waarna ze de achtervolging inzetten. De motorrijder haalde snelheden die boven de 150 kilometer per uur lagen, waar 80 de limiet is.

Vlakbij zijn huis werd de man van de weg gehaald. Hij verklaarde erg nodig naar het toilet te moeten. De politie vond het geen goed excuus en de motorrijder moest z’n rijbewijs inleveren. Wijze les voor ons; wildplassen is goedkoper.

Foto boven: zomaar een willekeurige motorrijder met hoge nood.