Guido Pini (94) won in Amerika en WK-leider Máximo Quiles (28) in Brazilië. Álvaro Carpe (83) finishte als derde in Austin, voor Valentín Perrone (73).
Net als tijdens de openingsrace in Thailand wisten David Almansa en Máximo Quiles zich in Brazilië los te rijden van de rest van het veld. Maar ditmaal kwam Almansa niet als winnaar over de finish: de Spanjaard crashte vanuit leidende positie en brak daarbij zijn elleboog, waardoor hij niet kon racen in Amerika. Na de val van Almansa had Quiles een comfortabele voorsprong van meerdere seconden, maar na een crash van Scott Ogden werd de race stilgelegd en moest hij opnieuw beginnen. Bij de herstart over slechts vijf ronden hield Quiles het hoofd koel en wist hij opnieuw de leiding te pakken. Dit keer kon zijn teamgenoot Marco Morelli hem goed volgen, wat resulteerde in een 1-2 voor het CFMOTO Valresa Aspar Team. De strijd om de derde plaats werd gewonnen door Veda Pratama, die daarmee zorgde voor de eerste Indonesische podiumplek in de Grand Prix-wegrace.
Een week later in Austin leek Quiles opnieuw op weg naar de zege: hij reed het overgrote deel van de race aan de leiding. Maar in de slotfase leek hij te worden verrast door Álvaro Carpe, Guido Pini en Valentín Perrone en zakte terug naar de vierde plek. In de laatste bocht gingen Carpe en Perrone vol voor de winst, maar beiden gingen wijd. Pini profiteerde optimaal en pakte zijn eerste Grand Prix-zege – de eerste Italiaanse overwinning in de Moto3 sinds 2022. Quiles schoof in diezelfde laatste bocht nog op van de vierde naar de tweede plaats, waardoor de grote favoriet voor de wereldtitel in alle drie de races binnen de top-twee is gefinisht. Carpe eindigde als derde, terwijl Perrone teleurgesteld als vierde over de streep kwam nadat hij als eerste de laatste bocht in ging.
Loris Veneman was de terechte winnaar van de tweede World Sportbike race in Portimão.
Na de eerste races in de nieuwe World Sportbike-klasse is één ding zeker: Nederland heeft drie sterke troeven die hoog kunnen eindigen in het kampioenschap. Loris Veneman won op sterke wijze de tweede race op Portimão, terwijl Jeffrey Buis en Kas Beekmans zich ook vooraan in het veld lieten zien. Nicolò Bulega won opnieuw driemaal in de World Superbike en begint ongeslagen aan het raceweekend in Assen.
Tijdens de tweede WorldSBK-ronde in het Portugese Portimão maakte de World Sportbike (WorldSPB) zijn debuut, de klasse die dit jaar de World Supersport 300 (WorldSSP300) vervangt. In deze nieuwe categorie rijden drie Nederlandse kanshebbers: Kas Beekmans (Suzuki), Jeffrey Buis (Suzuki) en Loris Veneman (Kawasaki), die zich in deze volgorde op de tweede startrij wisten te kwalificeren. Door een penalty voor David Salvador schoof Beekmans zelfs op naar de eerste startrij. Daar maakte de Suzuki-coureur uitstekend gebruik van. Beekmans pakte bij zijn debuut op WK-niveau direct de leiding en reed daarmee aan kop tijdens de allereerste meters van de WorldSPB-klasse. De Benelux was sterk vooraan vertegenwoordigd, want ook Buis, Veneman en de Belg Ferre Fleerackers reden in de openingsfase in de top-vijf. Maar voor Veneman was dat van korte duur, aangezien hij een dubbele long lap penalty kreeg vanwege een valse start. Vooraf was iedereen zeer benieuwd hoe de compleet verschillende motoren in de Sportbike-klasse zich tot elkaar zouden verhouden en of daarin een juiste balans binnen het technisch reglement gevonden kon worden. Vooraan waren vooral Kawasaki’s en Suzuki’s te vinden, terwijl Matteo Vannucci met een Aprilia op poleposition stond en ook Triumph en Honda goed mee leken te komen. Yamaha lijkt met de YZF-R7 vooralsnog moeite te hebben om mee te komen. De WorldSSP300 verdween mede vanwege de chaotische wedstrijden, gevaarlijke inhaalacties en extreme slipstreamduels. Ook in de eerste World Sportbike-races waren er veel inhaalacties dankzij slipstreamgevechten, al ging het hier om zwaardere en snellere motoren die op Portimão ruim zes seconden sneller rondgingen dan in de WorldSSP300-klasse. De kopgroep bestond echter niet uit twintig, maar uit maximaal tien rijders.
De eerste race moest halverwege worden stilgelegd vanwege een oliespoor, al kwam de rode vlag een ronde te laat. In de eerste bocht crashten diverse rijders uit het achterveld, die al aangaven dat er olie op de baan lag. Toch besloot de wedstrijdleiding de race door te laten gaan. Toen de kopgroep bij dezelfde bocht arriveerde, werd Beekmans het slachtoffer en crashte hij met een highsider. De 21-jarige coureur haalde daarbij zijn hand open, maar kreeg na een medische check wel toestemming om zondag in de tweede race te starten. Maar bij de herstart over vijf ronden was hij er niet bij. Ditmaal pakte Buis de leiding en de tweevoudig WorldSSP300-wereldkampioen mengde zich in de sprintrace in de strijd om de overwinning. In de laatste ronde bleken de Kawasaki’s van Antonio Torres en Salvador – twee teamgenoten – te sterk. Buis kwam bovendien net tekort voor een podiumplek, doordat hij in de laatste sector nog werd gepasseerd door zijn teamgenoot Fleerackers van het Nederlandse Track & Trades Wixx Racing en als vierde finishte. Veneman moest na de herstart nog één long lap penalty volbrengen en wist ondanks deze extra meters knap als negende aan de start van de kopgroep te eindigen. Tevens klokte de MTM Kawasaki-coureur de snelste rondetijd, waardoor hij in de tweede race vanaf poleposition mocht starten. Buis vertrok vanaf de tweede rij en Beekmans vanaf de vierde rij. Dat Veneman een uitstekend tempo had, liet hij de hele race zien, waarin hij constant in de top-drie te vinden was. Even leek het erop dat vier Kawasaki-rijders weg konden rijden, maar Suzuki-teamgenoten Fleerackers en Buis wisten het gat te dichten en namen enkele rijders met zich mee, waardoor tien man in één lint de laatste ronde inging. Toch waren de vier Kawasaki’s bij de finish weer vooraan te vinden, waarbij Veneman zijn merkgenoten wist te verslaan. De 19-jarige coureur was al meervoudig winnaar in de WorldSSP300 en nu dus ook in de nieuwe World Sportbike-klasse. Buis finishte als zesde en Fleerackers werd negende. Beekmans had wel de snelheid, maar kende weinig geluk bij zijn WK-debuut. Na de ongelukkige crash in de eerste race maakte hij in de tweede race een valse start, waardoor de VLR Racing Team Suzuki-coureur twee long lap penalties kreeg en na het inlossen van deze straffen als zeventiende eindigde. Beekmans bleef daardoor puntloos, maar dat zal gezien zijn optreden niet zo blijven. De volgende ronde wordt verreden op het TT Circuit Assen van 17 tot en met 19 april, waar het Nederlandse publiek verzekerd is van drie Nederlandse kanshebbers in de nieuwe World Sportbike-categorie.
1 van 3
Loris Veneman (71) voert het veld aan in de tweede World Sportbike race. Ook Jeffrey Buis (6) maakt deel uit van de kopgroep.
Een topweekend voor Aruba.it Racing – Ducati in Portimão: Nicolò Bulega (links) en Iker Lecuona (rechts) finishten drie keer als eerste en tweede in de World Superbike.
Valentin Debise bezorgde ZXMOTO de eerste zeges in de World Supersport.
Dompers en succes voor Chinese fabrikanten
Voor de Chinese merken was het een weekend van uitersten. Voorafgaand aan het raceweekend werd bekend dat QJMOTOR met hun SRK 800 RS niet mocht starten in de World Supersport (WorldSSP)-klasse, omdat de motor niet voldoet aan de homologatie-eisen. Het Chinese merk zou uitsluitend deelnemen aan de Europese races en was daarom in Australië nog niet van de partij. In Portimão stonden coureurs Raffaele De Rosa en Marcos Ramirez daardoor noodgedwongen langs de kant. Ook Kove kreeg een domper te verwerken, ditmaal in de WorldSPB. Het homologatieproces van hun 450 RR was door logistieke en douaneproblemen nog niet afgerond. Concreet betekent dit dat de motor nog niet in voldoende aantallen beschikbaar is voor de particuliere wereldmarkt. Kove-rijders Bernat Fernandez (WorldSSP300-kampioen in 2025) en Phillip Tonn mochten in Portugal wel deelnemen, maar reden buiten mededinging en konden dus geen WK-punten scoren zolang het homologatieproces niet is voltooid. Tijdens de races bleek bovendien dat de Kove-motoren – ondanks hun sterke rijders – geen rol van betekenis speelden in de strijd om de topposities. Wel was er ook iets om voor te juichen voor China, want de Fransman Valentin Debise won de eerste race op een ZXMOTO 820RR. Het was de eerste zege voor het Chinese merk in de WorldSSP. Debise nam de leiding en wist weg te rijden van de concurrentie, nadat Can Öncü in de tweede ronde vanaf leidende positie was gecrasht. Een dure fout van de Pata Yamaha Ten Kate Racing-coureur, die in de kwalificatie zes tienden sneller was dan de rest van het veld, maar in de tweede race vanaf de tiende plek moest starten, omdat de eerste drie rijen worden bepaald op basis van de snelste rondetijden uit de eerste race. Öncü kwam in de tweede race niet in de buurt van zijn tempo uit de kwalificatie en wist nauwelijks naar voren te komen. De Turkse titelkandidaat finishte op een teleurstellende achtste plek en staat na vier races – zonder podiumplaats – al 41 punten achter op de nieuwe WK-leider Jaume Masia, die tweemaal als tweede eindigde in Portugal en daarmee Albert Arenas passeerde in het klassement. De winst in de tweede race ging opnieuw naar Debise en ZXMOTO. Het Nederlandse EAB Racing Team eindigde met hun Deense coureur Simon Jespersen twee keer in de punten, met een dertiende en veertiende plek.
Bulega niet te stoppen
In de World Superbike (WorldSBK) was het, net als tijdens de openingsronde op Phillip Island, eentonig vooraan. Nicolò Bulega won ook driemaal in Portimão, waardoor hij ongeslagen afreist naar de derde ronde in Assen. De top-vijf finishte in iedere race in dezelfde volgorde. De meeste tegenstand kreeg Bulega van zijn Aruba.it Racing Ducati-teamgenoot Iker Lecuona, die telkens tweede werd en daarmee steeg naar de tweede positie in het WK-klassement. Miguel Oliveira liet zich voor eigen publiek goed zien en finishte telkens als derde. Het betekende de eerste podiumplaatsen voor de Portugees – overgekomen uit de MotoGP – in de WorldSBK, en tevens de eerste voor BMW in 2026. Toch zijn de Ducati’s, en met name Bulega, momenteel oppermachtig in de WorldSBK. Wellicht dat de derde ronde op het TT Circuit Assen daar verandering in kan brengen. Het wordt een editie zonder Michael van der Mark, die sinds 2015 een vaste rijder in dit kampioenschap was en een belangrijke publiekstrekker voor de Nederlandse ronde. Ook is er geen wildcard voor Van der Mark als WorldSBK-testrijder voor BMW mogelijk, want in hetzelfde weekend maakt hij zijn entree als vaste rijder van het BMW Motorrad Endurance Team tijdens de 24 uur van Le Mans. Met Twan Smits staat er toch een Nederlander aan de start. De 22-jarige coureur maakte in 2025 zijn debuut op een Superbike in het IDM- en WK Endurance-kampioenschap en liet daarbij een sterke indruk achter. Afgelopen winter nam hij met zijn Yamaha deel aan WorldSBK-tests in Jerez en Portimão, en op basis van de resultaten tijdens deze tests besloot Team Apreco een wildcard voor hem aan te vragen. Smits heeft al WK-ervaring met wildcards in de Supersport 300- en Supersport-klasse voor eigen publiek. Het wordt de eerste keer dat de jonge coureur van start gaat in de WorldSBK.
1 van 2
Kas Beekmans (68) pakte ook de kopstart in de allereerste World Sportbike-race. Ook Jeffrey Buis (6) en zijn Belgische teamgenoot Ferre Fleerackers (65) zaten er direct vooraan bij.
Miguel Oliveira finishte drie keer als derde voor eigen publiek in de World Superbike.
Triumph heeft zich volledig gestort op de A2-rijders en introduceert met de Tracker 400 en de Scrambler 400 XC twee nieuwe modellen. Niet gek, als je bedenkt dat Triumph de afgelopen twee jaar maar liefst 150.000 van hun 400’s heeft verkocht. Redacteur Pieter heeft ze inmiddels allebei gereden in het Spaanse Marbella.
Motor.NL: Excuseer, hoeveel!?
Pieter Ryckaert: “150.000. We hebben het even gevraagd of we dat cijfer exact gehoord hadden, want dat is immens veel als je weet dat Triumph tot voor kort een sloridge 85.000 motoren per jaar verkocht. En het zijn uiteraard de Aziatische markten die instaan voordat cijfer.”
Waar de Aziatische merken steeds meer op de Europese markt verschijnen, is Triumph dus vol het hol van de leeuw ingedoken?
Pieter: “Absoluut. Hun 400’s hebben een paar sterke troeven die ik op de Tracker en Scrambler 400 XC heb mogen ervaren.”
Pieter: “Wel, er is uiteraard het merk ‘Triumph,’ het bijhorende kwalitatief imago en goed uitgekiende PR, maar qua product – een term die ik haat als het over motorfietsen gaat trouwens – kalven die niks af van het kwalitatieve imago. De afwerking is top, het motorblok is -in de Tracker althans – het fijnste één pitter A2-blok dat ik ooit heb gereden en dat maakt dat deze modellen veel volwassener aanvoelen dan de meeste A2’s.”
Waarom spreek je enkel over de Tracker?
Pieter: “Goed opgemerkt. Omdat de Tracker enorm fijn rijdt. Zoals gezegd een potent blok, fijn schakelen, goeie remmen en adequaat rijwielgedeelte. Ik had soms de indruk op een 650 te rijden, eerder dan een 400. Helaas lukt de Scrambler 400XC er niet in dat gevoel te evenaren. Hij is 14 kilo zwaarder, heeft een 19 inch gespaakt voorwiel, dus uiteraard rijdt hij minder flitsend, maar het is vooral de injectie en voorrem die hem in de steek laat, waar dat op de Tracker absoluut geen punt is. Het vreemde is dat de voorrem, op een iets grotere schijf op de Scrambler na, identiek is. Bizar.
Je moet dus de Tracker hebben?
Pieter: Niet dat de Scrambler naar de normen van het segment niet competitief is met z’n concurrenten, maar de Tracker overstijgt wat mij betreft die concurrentie met verve op de meeste vlakken.
Gesnopen. Nog iets aan toe te voegen?
Pieter: ”Dat doe ik in m’n testverslag wel, maar enkel dat Triumph deze motoren zelf wat in de markt zet als stadsmotoren, maar zeker de Tracker toont z’n kwaliteiten tot ver daarbuiten. Tot op de Spaanse slingerwegen toe, waar ik me oprecht geen seconde verveeld heb. En dat is in het verleden op A2-motoren al wel eens anders geweest…
In een prachtige werkplaats, ergens waar de geur van olie en oud metaal zich vermengt met geduld en vakmanschap, kreeg een Harley-Davidson uit 1942 een nieuw leven. Wat ooit een verweerd wrak was, een hoop roest en vergeten herinneringen, werd door René van ‘Just Fubar’ met licht obsessieve precisie teruggebracht tot de staat waarin de motor ooit met liefde gereden werd.
Bijzonder is dat deze restauratie niet tot doel had de motor als pronkstuk voor de boulevard, een treffen of beurs te restaureren, maar als een eerbetoon aan een vader en een tijdperk dat niet meer terugkomt.
De motor dateert uit 1942, een beladen jaar. De wereld stond in brand, staal was schaars, en motorfietsen waren geen luxeobjecten maar werktuigen: robuust, functioneel, gebouwd om te dienen. De vader in dit verhaal vond deze motor als een achtergebleven wrak van het Amerikaans leger waarna hij de militaire Harley zelf ombouwde naar een burgerversie. Deze specifieke motor heeft een leven achter de rug dat zich niet volledig laat reconstrueren. Wat wel zeker is: hij werd ooit gereden door een man die er zijn dagelijkse vrijheid in vond. Die man was de vader van Mischa Driessen en Misha… Dat is de klant waarvoor René deze restauratie uitvoerde.
UITDAGING
Toen de motor bij René aankwam, verkeerde hij in een allesbehalve indrukwekkende staat. Het frame was aangetast, onderdelen ontbraken of waren vervangen door latere improvisaties en de visie leek ver weg. Waar anderen enkel een pittige opdracht zagen, zag René een interessante uitdaging. Niet zomaar een restauratie, maar een reconstructie in de zuiverste zin van het woord. Elk onderdeel moest kloppen met het jaar 1942. Geen benaderingen, geen ‘bijna juist’. Origineel en niets anders. Gedurende twee jaar verzamelde René onderdelen. Soms via oude contacten, soms via obscure veilingen, soms door ruilhandel met andere verzamelaars die dezelfde koppigheid deelden. Elk onderdeel droeg een verhaal, een patina, een verleden. Carburateur, ontsteking, versnellingsbak, zelfs de bouten en moeren moesten overeenkomen met wat Harley-Davidson in dat bewuste jaar gebruikte. Het was geen zoektocht die je lekker makkelijk met een catalogus kon afronden, maar een die kennis, netwerk en vooral tijd vergde.
1 van 8
EMOTIONELE LADING
Wat deze restauratie zo bijzonder maakt, is niet alleen de technische perfectie, maar vooral ook de emotionele lading. De klant wilde geen ‘betere’ motor, geen gemoderniseerde interpretatie. Hij wilde exact die motor terug die zijn vader ooit startte, waarop hij reed en die hij hoorde aankomen nog voor hij zichtbaar was. René begreep dat. Elke beslissing werd genomen met respect voor die herinneringen. Slijtage werd niet altijd weggewerkt; sommige sporen mochten blijven, zolang ze authentiek waren. Want perfectie zit soms ook in het respectvol aanvaarden van ouderdom. Toen de motor eindelijk compleet was, bleek het resultaat ronduit subliem. De lijnen kloppen, de lak ademt het verleden zonder kunstmatig te ogen, het chroom is aanwezig waar het hoort en afwezig waar dat historisch correct is. Maar het element dat alles samenbrengt, is het geluid. Wanneer René de Harley startte, vulde de ruimte zich met dat diepe, trage, mechanische ritme dat je niet kan faken. Geen scherp, modern gebrul, maar een zware, warme cadans. Alsof de motor zichzelf ook herinnerde wie hij ooit was. Voor Misha was dat moment alles. Niet omdat hij er opnieuw mee zou rijden, maar omdat hij wist: ‘dit is hem’. Dit is de motor zoals zijn vader hem kende. Zoals hij klonk, rook en aanvoelde. Een brug tussen generaties, gesmeed in staal en olie.
ZWIJGEND
En toch, hoe paradoxaal het ook klinkt, was dit geen nieuw begin voor de Harley, maar een einde. Want eens volledig afgewerkt, eens bewonderd en gehoord, verdwijnt de motor. Niet in een museum, niet op de weg, maar in de kelder bij Misha. Daar gaat hij zijn persoonlijke collectie aanvullen. De Harley zal er rusten, geconserveerd, beschermd, maar ook zwijgend. De motor zal nooit meer het daglicht zien. Dat roept vragen op. Waarom zoveel moeite, zoveel tijd en passie, voor iets dat niemand meer zal zien? Maar misschien is dat net de essentie. Deze restauratie was geen spektakel, geen commercieel project. Het was een intieme daad. Voor Misha is het bezit niet belangrijker dan de betekenis. Weten dat de motor er is, dat hij klopt tot in het kleinste detail, dat hij exact is zoals toen… Dat is genoeg.
PRECIES GENOEG
Voor René van Just Fubar is dit soort projecten de kern van zijn werk. Niet de kwantiteit, niet de zichtbaarheid, maar de eerlijkheid van het resultaat. Een motor restaureren alsof hij nooit anders had mogen zijn. Alsof je even de tijd terugdraait, zonder sporen na te laten van het heden. Dat vraagt vakmanschap, maar ook nederigheid. Je bent niet de maker, je bent de bewaarder. De Harley-Davidson uit 1942 staat nu stil, maar hij is allesbehalve dood. Hij draagt verhalen, herinneringen en een tijdsgeest in zich. Hij is gered van vergetelheid, niet om opnieuw gebruikt te worden, maar om correct te bestaan. En misschien is dat de meest pure vorm van restauratie die er is. In een kelder, ver weg van lawaai en applaus, staat een motor die perfect is zoals hij ooit was. En dat is precies genoeg.
Tekst en foto’s: Charlotte Deldaele
SPECIFICATIES HARLEY-DAVIDSON WLA BURGERVERSIE
Categorie
Details
Eigenaar
Mischa Driessen
Bouwer
Just Fubar Motorcycles
Bouwjaar
1942
Basismodel
WLA
Bouwtijd
Geduld
Motorblok
Model
WLA
Ontsteking
Punt, handmatig vervroegen
Cilinderinhoud
750 cc
Zuigers
Nieuw
Cilinderkoppen
Flat
Carburatie
Linkert
Nokkenas
Standaard
Luchtfilter
Linkert standaard
Uitlaatsysteem
Standaard met nieuw chroom
Versnellingsbak
Standaard WLA
Koppeling
Standaard WLA
Rijwielgedeelte
Frame
Gerestaureerd standaard
Voorvork
Springer verchroomd
Voorwiel
18” Starhub gerestaureerd, nieuwe spaken van Spokeman
Voorband
Classic
Voorrem
Standaard trommelrem
Achterwiel
16” Starhub gerestaureerd, nieuwe spaken van Spokeman
Al zo’n vijftien jaar zwerft Onno en zijn maatje G-Rat minimaal een keer per jaar op de motor door de USA. In de druilerige Nederlandse wintermaanden daarvoor speurt hij soms dagenlang het internet af op zoek naar interessante custombike shops, evenementen en bezienswaardigheden. In dit verhaal bezoeken Onno en G-Rat het Mendelhall Museum in Santa Ynez Valley, Californië, USA.
Vorig jaar voerde onze annual roadtrip van drie weken ons onder andere door Californië. Behalve vertrek en aankomst zijn onze plannen losjes. Globaal wordt een route uitgezet, maar afhankelijk van de te bezoeken plaatsen en het weer, wordt daarvan regelmatig afgeweken.
Nadat we bij Mike Corbin de motoren hadden opgepikt reden we via de Born Free Rally weer terug naar het noorden. Een jaar van de zoveelste hittegolf, met elke dag temperaturen ruim van boven de veertig graden die het zweet over je gezicht liet lopen, zelfs tijdens het rijden. Uiteraard volgen we de beroemde Hwy 1, de Pacific Coast Highway die hier en daar in de El Camino Real, de Hwy 101 is opgenomen en ons langs de prachtige kust aan de Stille Oceaan voert. Links zien we de oceaan, rechts glooiende heuvels, de weg wordt geflankeerd door palmbomen en de zon schijnt uitbundig in onze gezichten. De MagnaFlow uitlaten onder onze Harleys slaan een tevreden roffel; dit is het Grote Genieten. De route voerde op een waanzinnig hete dag naar het plaatsje Buellton, gelegen in de prachtige Santa Ynez Valley net ten noordwesten van L.A. Daar bezochten we ‘The Mendenhall Museum’; een privécollectie met de grootste verzameling benzinepompen, borden, verkeersborden en alle gekkigheid die je je eigenlijk voor kunt stellen. Op de website zag het er veelbelovend uit, dus met de camera in de aanslag bellen we na onze telefonisch gemaakte afspraak vol verwachting aan.
1 van 8
AMERICANA
Mark en Vicky doen de enorme poort open en zelfs voor Amerikaanse begrippen is dit toch wel iets speciaals. We kijken in de USA nergens meer van op, maar vandaag… Vicky, duidelijk de baas, begint met haar verhaal: “In de vijftiger jaren had Jack Mendenhall, mijn schoonvader, een Richfield Service Station en een afsleepcontract met de AAA. Nadat hij eind jaren zeventig zijn benzinestation had verkocht, ging Jack als verkoper van reclameborden de weg op. Hij reisde heel Amerika door, maar verzamelde vooral voor zichzelf reclameborden!” Op het gigantische terrein met enkele grote loodsen, een twintigtal garages, een woonhuis en de originele oude garage, lijkt geen vierkante centimeter onbenut. Op elke plek hangt er wel een bord! “Ons museum is gevestigd op de plaats waar Jack vroeger zijn autosloop en benzinepomp had”, vertelt Vicky, getrouwd met Mark, de zoon van Jack. We kijken onze ogen uit. We krijgen een extra uitgebreide rondleiding met interessante verhalen en worden zelfs in hun eigen huis uitgenodigd. Het is machtig mooi, duizenden borden en objecten in alle maten en soorten, waarvan 98% echt is volgens Mark en Vicky. Het is een stuk ‘Americana’; tastbare geschiedenis van de auto- en motorcultuur uit het verleden van de USA. Hier ruik en proef je de tijd van weleer.
Mark en Vicky wonen te midden van hun collectie en laten graag alles zien, van de keuken tot het toilet, dat ook een bezienswaardigheid op zich blijkt te zijn. Zoals het gros van de Amerikanen dat buiten de grote steden woont, hebben zij veel ruimte en bijna alles wordt eeuwig bewaard. Mark en Vicky runden vijfentwintig jaar het Chevron Service Station, waar Jack vroeger in was begonnen. In het begin werd Jack’s collectie goed uitgedund, totdat zij zelf ook die verslavende verzamelaarswoede kregen en er weer steeds meer aan de verzameling werd toegevoegd, resulterend in dit museum. In de ‘diner’, compleet met goed gevulde bar, krijgen we koffie. Terwijl wij alles in ons proberen op te nemen en daarbij bijna een stijve nek krijgen, omdat ook het plafond helemaal vol borden hangt, vertelt Vicky dat het museum ook voor bruiloften, feesten en meer gebruikt wordt. Vader Jack en Mark waren ook actief in de racerij. Mark doet nog steeds van alles wat met auto’s en snelheid te maken heeft en racet graag op de Dry Lakes, drooggevallen meren als El Mirage waar snelheidsrecords worden gereden. “Yeah”, zegt Vicky, “Gas-Up-Jack en Mark waren bij diverse race evenementen betrokken. Omdat hij zo gek was op de sport, stelde hij zijn huis beschikbaar voor Hall of Fame ceremonies. Nadat hij in 1991 met zijn geprepareerde wagen een record neerzette van 207,015 Miles per hour (meer dan 330 km/u) mocht hij zichzelf lifetime member of the 200 MPH Club noemen. In 1993 werd hij opgenomen in de Land Speed Hall of Fame. In 1996 haalde Mark met dezelfde auto een snelheid van 210,114 miles per hour.” Mede vanwege hun liefde voor deze tak van sport organiseert het echtpaar de tweejaarlijkse ‘Gas Up’, voor mensen die betrokken zijn bij Land Speed Racing op beroemde plaatsen als Bonneville Salt Flats en El Mirage.
GLOBES
Van elk denkbaar olie- en benzinemerk is er wel iets te vinden, van collecties promotiemateriaal en miniatuur auto’s, olieblikken, pompen, klokken en logo’s in alle stijlen en maten, tot de enorme roterende ‘76’ bol op het dakterras. “De meeste mensen gebruiken een zonnescherm, maar wij gebruiken dit om een beetje extra schaduw te hebben”, lacht Vicky. Coca Cola koelkasten, oude telefoons, grammofoons, ertussen een oude houten kar met daarop een doodskist met doorzichtig deksel. We zien er zowaar een skelet in liggen. “That’s a real one”, verzekert Vicky ons met een knipoog… Kappersstoelen, gereedschappen, gokkasten en landbouwwerktuigen uit vroeger tijden trekken de aandacht. Wanden vol met honderden trofeeën en certificaten. Ineens zie ik een bekende, een Simplex! Als enige motorfiets in dit museum een Nederlands merk, afkomstig uit Utrecht! En dat alles omringd door de mooiste, meest unieke oude benzinepompen. Stukken waar verzamelaars goud voor zouden neerleggen. Al waren het alleen al de bekende glazen ‘globes’, die vroeger op benzinepompen stonden.
GELIJKGESTEMDEN
De tour wordt vervolgd en we kijken in de garageboxen. Wow, duizenden kentekenplaten, een Dragster, een off-road auto… Ook hier vallen we weer van de ene in de andere verbazing. “De brandweerauto komt van Vandenberg Airbase”, vertelt Vicky. We bewonderen een ’39 Oldsmobile, een prachtige ’32 roadster voor El Mirage. Er is ook een speedboat en niet te vergeten de Cadillac van Jack. Het is de auto waarmee Jack de bij Amerikanen zo geliefde Parades reed. Bij de ’23 Studebaker kunnen wij Mark en Vicky nog iets leuks vertellen, namelijk dat ook bij dit merk geldt dat het van origine een Nederlander was die met het merk Studebaker begon. Dat de naam van ‘Stuutjes Bakker’ komt, ofwel broodbakker, dat wisten ze niet. Dan komen we in het oorspronkelijke garagebedrijf. De towtruck staat erbij alsof hij gisteren nog gebruikt is! Ons bezoek aan het museum van Mark en Vicky duurde langer dan gepland, dus het plan om er vandaag nog een paar honderd mijl op te zetten gaat niet meer lukken. We stappen op onze bikes en zoeken weer het karakteristieke pensionnetje op waarvan we die ochtend uitbundig afscheid genomen hebben. De eigenaresse zal ons lachend weer dezelfde kamer toewijzen. Plannen moet je niet maken als je een roadtrip maakt. Gewoon zien waar je uitkomt. En heel belangrijk, niet vergeten, altijd vragen aan de mensen die je bezoekt, of zij nog adressen voor je hebben waar gelijkgestemden een collectie hebben. En dus gaan we morgen weer bij twee andere verzamelaars langs. Zo reis je van de ene naar de andere soortgenoot; wat een heerlijk leven!
Het weekend van 6 en 7 maart 1993 markeerde een bijzonder moment in de Nederlandse motorsportgeschiedenis. Voor het laatst streek het wereldkampioenschap ijsspeedway voor landenteams neer in Nederland, met het IJsstadion Drenthe in Assen als decor. De Nederlandse ploeg had geen uitgesproken kopman, maar met Robert Jan Munnecom, Tjitte Bootsma en Anne van der Helm beschikte bondscoach Ab de Groot over een homogeen en vechtlustig team.
Voor de ogen van twintigduizend toeschouwers, verspreid over twee dagen, vochten Rusland en Zweden om goud en zilver. Zoals zo vaak trokken de Russen aan het langste eind. Maar in de schaduw van die strijd werkten de Nederlanders stilletjes aan een opmerkelijke prestatie. Tjitte Bootsma, later bekend als constructeur van winnende rijwielgedeelten, scoorde zonder een heatzege de meeste punten. Ook Robert Jan Munnecom, binnen de ijsspeedwaywereld vaak als einzelgänger bestempeld, leverde met zijn kenmerkende inzet een belangrijke bijdrage voor het Nederlandse team.
Maar de revelatie van het seizoen was Anne van der Helm. Een half jaar na zijn Europese titel grasbaanracen besloot hij onder begeleiding van Roelof Thijs zijn talenten ook op het ijs op de proef te stellen. Met succes: als eerste Nederlander sinds Thijs plaatste hij zich op eigen kracht voor de wereldfinale, waar hij in het Russische Saransk veertiende werd. Zijn sterke progressie leverde Nederland ineens een derde rijder op die serieus kon scoren.
De Groot plaatste Van der Helm in de reservepositie. Een keuze die cruciaal bleek. Door Van der Helm op strategisch juiste momenten in te zetten, wist Nederland na twee dagen racen zowel Duitsland als Italië achter zich te laten. Daarmee schreef de ploeg geschiedenis: het was de eerste én tot nu toe enige keer dat Nederland een podiumplaats behaalde in het ijsspeedway.
Voor Van der Helm bleef het bij een kortstondig avontuur. Door de invoering van het GP-systeem met meerdere races in het seizoen en de combinatie met zijn werk als onderhoudsmonteur moest hij het ijs al snel weer verlaten. Van der Helm concentreerde zich voortaan weer op de grasbanen. Ook voor het IJsstadion Drenthe was 1993 een afsluiting: direct na het evenement begon de bouw van de nieuwe semi-overdekte ijsarena De Smelt, dat tot 2016 het toneel van de Nederlandse GP-ronden zou vormen.
Nu, decennia later, keert het landentoernooi terug op Nederlandse bodem. Op 12 april vormt Thialf in Heerenveen het decor van de Ice Speedway of Nations, zoals het kampioenschap tegenwoordig heet. Zonder de uitgesloten Russische grootmacht lijken de Nederlandse kansen op een nieuwe medaille groter dan ooit.
Zondag 26 april staat bij MKV Motoren in Dordrecht weer volledig in het teken van de jaarlijkse BikeDay. Een dag zoals je ‘m wilt: motoren, mensen en volop reuring op het terrein.
Bezoekers kunnen rekenen op een gevarieerd programma met live muziek, indrukwekkende demonstraties en dynamometer-actie op de DynoBank. Daarnaast zijn er presentaties van Rockford Fosgate en diverse workshops. Ook ontbreken spectaculaire demo’s, stuntacts en testmogelijkheden niet.
De BikeDay is vrij toegankelijk en trekt een breed publiek: van doorgewinterde sleutelaars tot rijders die vooral komen voor de sfeer. Kom langs, maak een praatje en geniet van een hapje en een drankje.
Een goed ontworpen helm zorgt al voor minder turbulentiegeluid.
Helmfabrikant Schuberth en communicatiespecialist Cardo hebben samen een helm met actieve ruisonderdrukking ontwikkeld. Die gebruikt geluid om ander geluid te elimineren. We gaan eens kijken hoe dat zit.
Geluid bestaat uit golven met gebiedjes met hoge lucht- en lage luchtdruk, die door de lucht reizen. De drukverschillen van die golven laten je trommelvlies en de trilhaartjes in je oor bewegen. Zonder golven geen geluid. Is er geen geluidsbron, zoals iemand die praat, een cirkelzaag of een radio, dan zou het in principe stil moeten zijn. Toch hoor je de wind wel suizen als je buiten staat. Je hoort het ook als je zelf op de motor op snelheid komt en je helm zich door de lucht voortbeweegt. De lucht zelf wordt dan een geluidsbron. Dat komt door wervelingen en wrijving. Als lucht langs een voorwerp stroomt, ontstaat er namelijk wrijving tussen de lucht en het voorwerp. Dat schuurt en dat geeft trillingen. Als het snelheidsverschil tussen de lucht en het voorwerp groot genoeg is, dan wordt de lucht in het contactvlak hard afgeremd, terwijl het even verderop nog veel snelheid heeft. Dat geeft een draaiend moment. De lucht gaat dus tollen of wervelen. Daardoor ontstaan gebiedjes met hoge en lage luchtdruk. Dat horen wij als windgeruis of gebulder. Dat wordt nog erger wanneer je achter een windscherm zit. De lucht die over het windscherm heen komt, wrijft langs de stilstaande lucht achter het windscherm. Dat geeft wilde turbulentie en dat kan, afhankelijk van de hoogte van de ruit ten opzichte van je hoofd, behoorlijk veel herrie maken.
1 van 2
Schuberth en Cardo hebben een helm et Active Noise Cancelling of ANC.
Alpine maakt otoplastieken van een flexibele kunststof, die comfortabel aanvoelt. In de oordoppen zijn luchtkanaaltjes aangebracht, met daarin een filter.
Decibellen
Uit metingen blijkt dat het geluidsniveau in een helm bij 80 km/u gemiddeld 90 dB is, bij 100 km/u 94 dB, bij 120 km/u 98 dB en bij 140 km/u 102 dB. Dat geluid is dus niet afkomstig van je motorblok of uitlaat, maar van de rijwind en de turbulentie die daarin optreedt. Dat is niet goed voor je oren. Nadat je een dagje lekker met de motor op pad bent geweest, hoor je ’s avonds je oren nog suizen of tuten. Ook op je elektrische fiets kan je dat trouwens overkomen, want bij 24 km/u wordt volgens fiets.nl vaak al 85 dB bereikt. Je oren steken uit en zorgen voor turbulentie. En ze zitten niet achter een helmschaal met piepschuim, die toch ook wat geluid dempt. Dus ook na het fietsen kunnen je oren suizen. Dat is een teken dat je iets te veel ‘herrie’ aan je kop hebt gehad. Meestal is er dan al een minieme gehoorschade. Doe je het vaak, dan wordt het erger. Dat komt omdat er in je oor kleine haarcellen zitten die de trillingen van geluid opvangen. Die haarcellen zijn gevoelig en kunnen kapotgaan door een teveel aan lawaai. Ze groeien niet meer aan. Voor de schade zijn het volume en de tijdsduur van het lawaai belangrijke boosdoeners. Een geluidsniveau van 85 dB kun je acht uur volhouden voordat er blijvende gehoorschade optreedt, bij 90 dB daalt dit tot een uur, 94 dB gaat vijftien minuten goed, 98 dB zeven minuten en 102 dB drie minuten. En dan is het goed om te weten dat elke 3 dB een verdubbeling van de geluidsintensiteit en akoestische druk op het oor betekent! Om het daadwerkelijk als tweemaal zo hard te ervaren, is een toename van 10 dB nodig.
De geluidsfrequenties van de turbulentie liggen tussen de 4.000 en 8.000 Hertz. Vandaar dat fanatieke motorrijders die zonder oordoppen rijden, vaak gehoorverlies in die frequentiegebieden ervaren. Dat is lastig, want in die frequenties zitten veel details van geluid en spraak. Vooral de medeklinkers zoals de S, F en T hoor je slechter als je deze vorm van gehoorschade hebt. Spraak klinkt vaak gemoffeld of onduidelijk. Je hoort mensen wel, maar je verstaat ze niet. Dat merk je vooral in een rumoerige omgeving, zoals een restaurant of een feestje. Je kunt dan details niet meer uit het achtergrondlawaai filteren. Ook vrouwen en kinderen zijn moeilijker te verstaan, omdat ze op een hogere toonhoogte praten, die binnen het gebied vallen waarin je minder hoort.
Oordoppen
Wat kun je als motorrijder doen om gehoorschade te voorkomen? Om te beginnen kun je kiezen voor een motorhelm die van zichzelf al stil is. Wanneer je motor een kuip heeft, kun je zoeken naar een stillere, lagere of hogere ruit. Die kan het turbulentiegebied net boven of onder je oren brengen, zodat je er minder last van hebt. Dan nog is het verstandig om oordoppen te gebruiken als je op de motor stapt. Je kunt daarvoor natuurlijk kiezen voor universele schuimdopjes. Die dempen goed, maar ze dempen naast het windgeruis ook de geluiden van het verkeer die je wel wilt horen. Bovendien sluiten ze het hele oor af, zodat de druk niet weg kan en het evenwichtsorgaan, dat zich ook in het oor bevindt, in de war kan raken. Op lange ritten kunnen de schuimpjes bovendien verzadigd raken met vocht, waardoor ze na het inzetten niet meer uitveren en de gehoorgang niet afsluiten. Ook zijn ze niet goed schoon te maken, dus moet je ze voor de hygiëne vaak vervangen. Voordeel is wel dat ze niet veel kosten, vooral als je ze in bulk koopt. Bijvoorbeeld bij Ecotools, daar heb je 50 paar voor 13 euro. Dan kun je even vooruit…
Aankomende dinsdag rijden we rond Utrecht met de gloednieuwe QJMOTOR 421 RR. Deze lichte supersport valt direct op door zijn bijzondere aandrijflijn: een viercilinder met 421 cc en een vermogen van 77,5 pk. Daarmee mikt QJMOTOR op rijders met een A2-rijbewijs die wél het gevoel van een volbloed sportmotor willen ervaren.
Tijdens onze rit letten we vooral op de afstemming van de Marzocchi-vering en de Brembo-remmen, want daarmee belooft QJMOTOR een precisie die tot nu toe vooral was voorbehouden aan duurdere modellen. Ook het 5-inch TFT-scherm met bluetooth-integratie krijgt aandacht: hoe intuïtief werkt het tijdens het rijden?
Dinsdag weten we of hij dat gevoel ook waarmaakt. Houd onze site in de gaten voor het volledige testverslag.
Ik had de dure eed gezworen om nooit meer naar India te gaan: te chaotisch, te vuil, soms ronduit angstaanjagend. Dan liever andere landen. Toen ik het verzoek kreeg om voor een reportage naar Rajasthan in India te trekken, was mijn eerste reactie dan ook: nee, dank u. Tot ik hoorde dat de route voornamelijk offroad was. Daarop besloot ik dat het tijd was om mijn India-vrees te overwinnen.
Een beetje zenuwachtig stap ik de Thalys richting Schiphol binnen. Het avontuur kan beginnen. Of bijna … Mijn trein blijkt niet te vertrekken en er zit niets anders op dan halsoverkop in de auto te springen en met illegale snelheden richting Schiphol te scheuren, met Waze en een bezorgde moeder als bijrijder. Het lijkt een gebaar van bovenaf dat ik beter braafjes thuis kan blijven, maar nipt op tijd haal ik toch mijn rechtstreekse KLM-vlucht naar Delhi. De wind zit blijkbaar mee, want slechts zeven uur later staat de Queen of the Skies al terug aan de grond. In het hotel ontmoet ik de rest van de groep.
1 van 6
Luxe in de Woestijn
De volgende ochtend vertrekken we met een binnenlandse vlucht naar Bhimsar, waar het avontuur zal beginnen. Een transfer brengt ons naar een luxueuze hut, waar je overnacht omringd door zandduinen. De ondergaande zon wordt prachtig in de vijver weerspiegeld; een memorabel moment dat dient als startschot voor het moois dat ons te wachten staat. Een gezellige vuurkorf houdt ons warm bij nachtelijke woestijntemperaturen terwijl we de eerste pinten kraken om de tongen los te wrikken. Het avondeten is op en top: lekker pittig. Dat geeft energie voor de komende uitputtingsslag.
Vers Blik KTM’s
De zon verschuilt zich achter de duinen als we ons naar de motoren begeven. Vijf hagelnieuwe KTM’s 450 EXC-F met maagdelijke kilometerstand staan op ons te wachten. Ons improvisatievermogen wordt meteen beproefd, want nieuw of niet, de motoren weigeren te starten. Met behulp van een simpel touw wekken we de machines een voor een tot leven. Lichtjes vertraagd vlammen we na dit oponthoud over Indische landbouwgronden, waarop de eerste boeren al aan het werk zijn. De ochtenddauw verleent het landschap een magische sfeer. Het tempo zit er meteen stevig in en met behulp van het soepele schakelsysteem navigeren we door het doolhof van akkers. Meermaals moeten we de tolerantie van de lokale boeren testen als we hun afgesloten hekken kortstondig openen om verder te kunnen. Het mulle zand zet meteen de toon voor het verdere verloop van dit avontuur. De keuze voor de enduro-machines van Oostenrijkse makelij is dan ook niet toevallig. Het belooft een pittige expeditie te worden, met etappes van maar liefst driehonderd kilometer (offroad). Na een voorspoedige start arriveren we in het dorp waar we met de volgauto hebben afgesproken. Hier nemen we het lunchpakket in ontvangst dat sober is maar voedzaam. Onze feloranje exoten staan te blinken in de middagzon en trekken, net als hun berijders, enorm veel aandacht. Het duurt niet lang of we zijn omringd door de halve populatie van het lokale dorp, die selfies maken dat het een lieve lust is.
Aanvaring met een Heilige
We nemen afscheid van ons publiek en trekken richting Pokhran. Ik rijd als tweede over een zeldzaam stuk verharde weg, achter organisator Philippe. De weg is recht en verkeert in uitstekende conditie. In de verte zie ik de zoveelste koe op de pechstrook staan, de lodderige blik gericht op de velden. Zoals bekend heeft een koe in India een heilige status en dient het ontzien te worden. De briefing van Philippe was duidelijk: ‘Passeer een koe achterlangs: als ze schrikt, loopt ze naar voren omdat ze geen achteruit heeft.’ Philippe passeert de koe en ik volg. Maar het dier schrikt van de felle KTM-uitlaat en in plaats van de veiligheid op te zoeken in de velden, besluit het abrupt te keren en de weg op te sprinten. Ik probeer nog te remmen, maar een botsing is onvermijdelijk. Met een harde smak raak ik het achterste van de heilige herkauwer. Terwijl ik over de weg glij zie ik nog in een flits hoe de koe ervandoor gaat en mijn motor vonkend het asfalt schraapt. Als ik even later mijn ogen opendoe, lig ik in een gracht aan de andere kant van de weg, verdwaasd en zonder enig idee van waar ik ben. De verklaring voor mijn verwarde staat ligt naast me: mijn zwaar beschadigde helm. Even later komt de volgauto, die naar de plaats des onheils is geroepen om me op te halen en naar een ziekenhuis te brengen.
De volgende ochtend hijs ik mijn gekneusde lichaam uit het harde bed. Nu pas wordt me duidelijk waar de blauwe plekken zich zullen manifesteren. Nurofen en Voltaren-gel moeten soelaas bieden. Het is onaangenaam koud en het regent. Ik ben er stiekem niet rouwig om deze grauwe dag in de volgauto te vertoeven. Niet veel later zitten we al in Jaisalmer en heb ik tijd om ‘The Golden City’ te bezichtigen. Dit kleurrijke land is een geschenk voor fotografen, maar bij het betreden van de stad constateer ik dat mijn camera het ongeluk helaas niet heeft overleefd. Ik baal, maar vreemd genoeg kan de materiële schade me niet echt deren; het ongeluk heeft me blijkbaar een dosis relativering ingespoten.
Bij het vallen van de avond arriveren de motorrijders in het hotel. Ik kan het niet opbrengen om met meer dan een half oor te luisteren naar hun verhalen over de boeiende etappe die ik heb gemist. We zitten hier aan het begin van de woestijn en het landschap is spectaculairder dan gisteren. De militaire basissen en overvliegende straaljagers wijzen erop dat we een steenworp verwijderd zijn van Pakistan. Zo nu en dan lopen de spanningen tussen beide grootmachten over de regio Kasjmir hoog op. Laten we hopen dat ze deze week niks te bewijzen hebben.
1 van 10
Beproeving
De volgende dag waag ik het erop; na de middagpauze trek ik mijn pak aan. Voorzichtig, alsof ik voor het eerst op een motor zit, tast ik af tot welke stunts mijn arm in staat is. Vreemd genoeg verdwijnt de pijn als sneeuw voor de zon als ik op de KTM zit; het lijkt alsof mijn lichaam baat heeft bij de motorhouding. De ondersteuning van het stuur biedt zelfs rust aan de rechterarm. Ik kan het amper geloven, maar niet veel later volg ik zonder problemen mijn reisgenoten. We rijden door een opgedroogde rivierbedding en ploeteren over de ferme keien, een beproeving voor iedereen. Wat ben ik blij dat ik weer van de partij ben!
We doen een dappere poging het hotel voor de nacht te halen, maar beseffen al snel dat het een verloren strijd is. De offroadpaden zijn niet meer begaanbaar, er zit niets anders op dan over gevaarlijke secundaire wegen verder te rijden. Regel één in India: vermijd ritten in het donker. Mijn verbeelding slaat op hol en ik begin me serieus zorgen te maken. Deze situatie wilde ik koste wat kost vermijden. Mijn zicht in het donker is niet bijster goed, de bril op mijn helm heeft een zonnefilter en het licht van de motor is beperkt. Daar komt nog bij dat de weg niet verlicht is en elke tegenligger met groot licht rijdt. Je kan bij wijze van spreken evengoed geblinddoekt rondrijden. Suïcidale koeien of Indiërs die plots de weg oversteken zijn onmogelijk te spotten op het zwarte doek. Stoppen aan de zijkant van de weg is geen optie, dus zit er niets anders op dan de tanden op elkaar te bijten, al kan ik mijn frustratie moeilijk verbergen. Bijna twee uur later is de opluchting immens als we uitgeput maar ongedeerd het hotel bereiken. De eerste pint is een godsgeschenk, net als de maaltijd die daarop volgt.
Zeldzame vrijheid
De nachtrust doet me goed. Het ochtendlicht onthult de pracht van het domein dat we gisternacht in het donker niet hebben gezien. Dankzij de goede zorgen van de meegereisde KTM-mecanicien staan de motoren er elke ochtend weer als nieuw bij. Met de nachtrit van gisteren in het achterhoofd vertrekken we goed op tijd. Niet ver van het hotel ligt een groot meer waar omheen rotsen het terrein domineren. Plots draait Philippe het zandpad af en rijden we de steile rotsen op. Ja, hier doen we het voor! Op de top van de berg houden we halt. We voelen hoe de zon met de minuut aan kracht wint. Het panorama is weidser dan ooit en de rust werkt inspirerend. De vrijheid die we hier ervaren is in West-Europa zeldzaam, om niet te zeggen onbestaand.
Knallende muziek
De laatste ochtend en nu pas wordt de pracht van de omgeving ten volle duidelijk. Maar voor we het weten moeten we de luxe weer achter ons laten en trekken we de velden in richting Jaipur, onze eindbestemming. Jammer genoeg besluit één KTM er de brui aan te geven. Een kapotte zekering blijkt de boosdoener. De communicatie met de volgauto verloopt weer moeizaam en we verliezen ettelijke uren met dit voorval. We besluiten in een dorp te wachten. Zeer onverwachts trekken enkele trouwstoeten door de straten, met knallende muziek, eindeloos enthousiasme en vooral een explosie van kleur zoals je alleen in India ziet. Zo wordt een onvoorzien oponthoud ineens een ervaring voor het leven. Iets na de middag bereikt de volgauto onze locatie. Het duurt allemaal veel te lang en net voor elf uur draaien we de oprit van de laatste slaapplek op. We zijn zichtbaar afgepeigerd, maar hadden we het willen missen? Nooit!
Foto’s: Pascal Sibeyre, Charly de Kinderen
Adventureride
Adventure Rides is een offroadreisagentschap in India onder leiding van de Belg Philippe Geelhand. Het biedt uitdagende ritten door de woestijn van Rajasthan en naar de hoogste bergtoppen in de Himalaya’s op een eigen vloot van KTM’s. De reizen zijn voor echte avonturiers met offroadervaring. Ver van de gebruikelijke toeristische routes verken je het land over vergeten paden, kameelroutes en singletracks. Alle info op www.adventurerides.travel
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
