Frank Brouwer (38) is al ruim tien jaar het gezicht én kloppend hart van Team SWPN. Als teammanager zag hij het Nederlandse team uitgroeien van een bescheiden ONK-formatie tot een serieuze speler aan de top van het Duitse IDM-kampioenschap. Frank is niet alleen technicus en organisator, maar ook een motivator voor de rijders. Dankzij de samenwerking met Yamaha Benelux heeft Team SWPN al veel jonge talenten de kans gegeven zich te ontwikkelen. Met Melvin van der Voort en Danny de Boer werden zelfs IDM-titels binnengehaald. Frank is een bevlogen teammanager die als geen ander kan uitleggen hoeveel werk, passie en toewijding er komt kijken bij het runnen van een professioneel raceteam – én bij het beter maken van coureurs.

Frank, hoe word je een topteam in het IDM?

‘Je moet een doorzetter zijn, want motorsport kent veel teleurstellingen. Passie is altijd de drijfveer, want onderweg kom je zoveel obstakels tegen die je anders niet overwint. Motorsport lijkt van buitenaf heel mooi, maar het vergt bloed, zweet en tranen om ergens te komen. Daarnaast moet het moment meezitten en je moet de juiste mensen en partners om je heen verzamelen om dit samen voor elkaar te boksen.’

Hoe ben jij in deze rol terechtgekomen?

‘SWPN was al een bestaand team – opgericht door drie ondernemers uit Dodewaard – toen ik daar ging racen. Ze waren erg enthousiast, maar op dat moment was het nog niet goed georganiseerd. Toenmalig coureur Lennart van Houwelingen is begonnen met het professionaliseren van het team en dat stokje heb ik van hem overgenomen. Op de motor had ik niet het talent waarop ik had gehoopt, waardoor ik vrij vroeg ben gestopt (eind 2015) en verder ben gegaan als teammanager. Het begon ermee om technisch alles op de rit te krijgen. In het ONK deed iedereen dat er nog een beetje bij in de avonduren, maar in het IDM – een veel groter en professioneler kampioenschap – is dat nu wel anders. Samen met de oprichters hebben we deze groei doorgemaakt. Voor mij is het inmiddels meer dan een fulltime job.’

Wat maakt Team SWPN anders dan andere raceteams?

‘Allereerst onze samenwerking met Stichting Zorgeloos Kind, die voor ongeneeslijk zieke kinderen en hun gezinnen een onbezorgde dag organiseert op het racecircuit. Daarnaast werken we samen met Yamaha Benelux – een samenwerking die in 2015 is begonnen en sindsdien steeds verder is geïntensiveerd. Yamaha Benelux investeert via hun R125-, R3- en R7 Cup veel in jonge rijders, omdat zij hen echt een kans willen geven om door te groeien. Dat kan bij ons. Deze rijders krijgen bij ons een kans aan het begin van hun carrière, die ze nergens anders – en zeker niet voor zo’n bedrag – zouden krijgen. Bij veel teams is het zo dat vier rijders moeten betalen voor één betaalde rijder. Die constructie hanteren wij juist niet. Daarnaast hebben we een heel sterke ploeg met mensen die al jarenlang betrokken zijn. En we doen alles als team in eigen huis: van de volledige organisatie tot onze eigen werkplaats, waar de motoren worden getuned en klaargemaakt. En het allerbelangrijkste: we hebben allemaal de wil om dit te winnen.’

Het masterplan voor Luuk de Vries richting de Grand Prix

Wat is jullie visie?

‘Voor ons als team is talentontwikkeling heel belangrijk. Tegelijkertijd is het zo dat je niet alleen maar rijders kunt opleiden om ze vervolgens, zodra ze succesvol zijn, te zien overstappen naar de buurman. Je moet als team ook zelf kunnen meegenieten van de successen. Daarom proberen we ieder jaar een team samen te stellen met een goede balans tussen het opleiden van talent en het behalen van resultaten.’

Er zijn al veel Nederlandse teams met grote verwachtingen begonnen, die vervolgens vrij snel weer afhaakten. Waar gaat het dan vaak fout?

‘Wat ik vaak zeg: wat snel komt, gaat ook weer snel. Ik denk dat mensen er zich op verkijken. In 90% van de gevallen is het keihard werken voor een klein beetje succes. Het spelletje lijkt heel mooi en leuk om te doen, maar het is allesbehalve eenvoudig. En als je dan niet de gewenste resultaten behaalt, kan dat voor kopzorgen zorgen. Je moet sterk in je schoenen staan om toch door te zetten. Daarnaast komt er veel budget kijken bij deze sport. Wij hebben het geluk dat we een trouwe groep hebben die ons al jaren helpt, maar zo’n netwerk bouw je niet zomaar even op.’

Hoe bouw je zo’n trouwe groep op?

‘De moeilijkste periode voor mij persoonlijk was toen ik begon met racen. Niemand kent je en je hebt geen idee hoe je mensen aan je kunt binden. Maar door de jaren heen verzamel je mensen om je heen, en zij lieten mij niet snel vallen – terwijl ik helemaal niet een groot talent was. Ik nam de mensen mee in het proces en kwam mijn afspraken na. Zo gaat Team SWPN ook te werk. Naarmate het team groter werd, kwamen er ook steeds meer commerciële belangen bij. Tegenwoordig moeten we in de raceweekenden ook zorgen voor een goed programma voor onze gasten. Maar uiteindelijk begint het allemaal met het creëren van een klik om partijen aan je te kunnen binden.’

Hoe selecteer je de teamleden?

‘Natuurlijk op kwaliteit en motivatie. Maar ook verdraagzaamheid is belangrijk, want zonder dat wordt het erg lastig. Tijdens een sessie moet je direct en snel kunnen werken, dan is er geen tijd om telkens netjes “alsjeblieft” te zeggen. Daarnaast hebben we binnen het team een controlerende rol naar elkaar. We vragen continu of bepaalde dingen zijn gedaan en gecheckt. Dat is geen bemoeizucht of wantrouwen, maar bedoeld om te dubbelchecken en fouten eruit te filteren. Ik heb door de jaren heen gemerkt dat niet iedereen daar goed tegen kan.’

Hoe zou jij jezelf als teammanager omschrijven?

‘Ik denk dat ik direct en eerlijk ben, wat voor sommigen wat bot kan overkomen. En ik laat me niet zomaar uit het veld slaan. Mijn hart ligt in de techniek en ik ben geen teammanager die mensen rondleidt op het circuit. De afgelopen jaren heb ik veel geleerd over hoe je een team en mensen moet managen. Wat dat betreft is het een enorm leerzame baan. We kunnen als team ook ontzettend goed met elkaar lachen. Ik denk dat we daar ook wel om bekendstaan in de paddock. We hebben een hechte club mensen om ons heen. Op het moment dat je succes hebt, loopt alles vanzelf. Maar als dat succes uitblijft, moet je extra energie steken in het bij elkaar houden van de groep. Dat geldt ook voor een rijder. Die doet altijd zijn best, maar je moet het plan ook kunnen uitvoeren. Ik zie nog weleens dat het bij teams misgaat, omdat rijders als persoon worden beoordeeld op hun prestaties. Je moet de prestaties op de baan en de mens achter de coureur van elkaar kunnen scheiden.’

Kun je wat meer vertellen over jullie werkwijze met coureurs? Want er zijn meerdere voorbeelden – Danny de Boer, Melvin van der Voort, Vasco van der Valk, Ricardo Brink en Rob Hartog – die hun beste prestaties bij Team SWPN behaalden.

‘Raymond Schouten is onze rijderscoach en hij werkt ook voor Yamaha. Vooral bij jonge rijders – waar wij veel mee werken – speelt hij een enorm belangrijke rol. Eén snel rondje rijden kunnen best veel rijders, maar dan ben je er nog niet. Wij werken aan een solide basis waar een rijder zijn hele carrière iets aan heeft. Het gaat erom dat een rijder consistent is en op elk circuit snel kan zijn. Daar zit een bepaalde gedachtegang achter, waarbij we proberen vaste patronen en structuur aan te brengen.’

Hoe creëer je die vastigheden?

‘MotoGP-rijders kunnen een hele race binnen een paar tienden van een seconde rijden. Dat doen ze niet op gevoel. Ze rijden voor 95% op wetenschap – zeg maar: referentiepunten – en de laatste 5% op gevoel. En dit kunnen maar heel weinig rijders. Voor mij is het belangrijk dat een rijder weet waarom hij hard gaat en dat ook constant kan uitvoeren. Als iemand een sessie eindigt met een 1’38.0, dan moet hij de volgende sessie niet beginnen met een 1’40.5. Je bouwt systematisch naar een rondetijd toe en die wordt dan je nieuwe basis. Niet zomaar op gevoel rijden, maar met structuur en controle.’

Maar de ene rijder heeft ook meer talent dan de andere, toch?

‘Hoe beter de rijder, hoe minder procent van het brein nodig is om hard te gaan. Getalenteerde rijders gebruiken misschien maar 80% van hun brein om snel te rijden; de andere 20% kunnen ze inzetten om de situatie bewust op te slaan, zodat ze het later kunnen analyseren. Als een rijder bijvoorbeeld te vroeg remt voor een bocht, moet hij dat direct opmerken en het een ronde later al kunnen corrigeren. Die mentale ruimte heb je nodig om een topcoureur te worden.’

1 van 3

Wat is voor jou het hoogtepunt met Team SWPN?

‘Dat is toch wel het hele traject met Melvin van der Voort. Hij kwam als 13-jarige jongen bij ons binnen via de Yamaha R125 Cup. Hij begon bij ons op de grote circuits, eerst in de Supersport 300 en later in de Supersport 600. We zijn echt vanaf nul met hem gestart, hebben hem kunnen vormen en samen een prachtige groei doorgemaakt. Dit resulteerde in zeges in het IDM Supersport 300, een titel in het IDM Supersport en WK-punten tijdens zijn debuut met een wildcard in de World Supersport op Jerez. Helaas hebben we het project zoals wij dat oogden met hem niet kunnen afronden.’

Waarom was dat?

‘We hadden hem heel graag afgeleverd in het WK, maar voor ons gevoel was hij er op dat moment nog niet helemaal klaar voor – al klinkt dat misschien vreemd na het behalen van de IDM Supersport-titel in 2023. De basis was er, maar die was nog vrij fragiel. We moesten die vastigheden nog verder versterken. Daarvoor hadden we nog een jaar in het IDM nodig, waarin we ook meerdere wildcards in het WK gepland hadden. We waren graag met hem doorgegaan. Helaas besloot Melvin een andere weg in te slaan. We waren er al bang voor dat, als hij terecht zou komen in een team dat niet verder zou bouwen aan die basis, alles wat was opgebouwd snel zou afbrokkelen. Helaas is dat ook gebeurd en dat vond ik pijnlijk om te zien. Ik geloof nog steeds in zijn talent, maar hij heeft naar mijn idee de verkeerde weg gekozen. Het traject met Melvin is daarom zowel een hoogtepunt als een dieptepunt – juist vanwege de manier waarop het is geëindigd. We waren nog niet klaar.’

Wat is de beste rijder waarmee je hebt gewerkt?

‘Dominique Aegerter. Afgelopen jaar viel hij voor ons in tijdens het IDM-weekend in Assen. Hij is zo’n rijder die niet 100% van zijn brein nodig heeft om hard te gaan. Hij heeft een basissnelheid en bouwt daar systematisch op voort. Hij komt de pitbox in en geeft direct heel gedetailleerde feedback. Hij weet precies waar het probleem zit en als we dat met de afstelling kunnen oplossen, levert hij je meteen een snellere rondetijd. Dat is iets wat alleen een echte toprijder kan.’

Kun je ons meenemen in hoeveel tijd je steekt in Team SWPN?

‘Het is zes dagen per week werken in de werkplaats en ook ’s avonds ben ik veel bezig met organisatorisch regelwerk. De drukste periode is eigenlijk niet tijdens het seizoen, maar juist aan het einde én in de voorbereiding op het nieuwe seizoen. We prepareren onze motorblokken zelf en bouwen de motoren ook volledig in eigen huis op. Dat doen we met een kleine groep. Veel andere teams besteden dat soort werk uit. Elk jaar starten we met nieuwe motoren. Daarnaast verzorgen we ook de technische ondersteuning voor een aantal klantenteams. Dat gebeurt allemaal in onze werkplaats, gevestigd in het pand van Ahnendorp Tuning in Duitsland.’

Aalt Toersen over de impact van schrapresultaten: de meeste punten, maar geen wereldkampioen

Is het werk na ruim tien jaar nog steeds leuk?

‘Mensen zeggen weleens: je leeft niet om te werken. Maar ik vind het werk dat ik doe écht heel leuk. Het is druk, stressvol en soms best lastig, maar het is wel wat ik het allerliefst doe. En het is ontzettend breed qua werkzaamheden – van motoren klaarmaken tot de complete organisatie eromheen. Ik kan me op veel verschillende vlakken blijven ontwikkelen. Juist dát maakt het werken voor Team SWPN zo mooi.’

Is het jullie droom om ooit de overstap te maken naar de World Supersport?

‘Op dit moment niet. Ik vind dat 80% van de teams daar achter de feiten aanloopt. Dat komt vooral doordat het seizoen al in februari in Australië begint, waardoor je in de winter nauwelijks tijd hebt om je echt goed voor te bereiden. Je kunt daar alleen het verschil maken als je basis extreem goed is, en het kost ontzettend veel tijd, energie en geld om dat op te zetten. Ten Kate Racing is daar een goed voorbeeld van. Een race winnen is niet eens de ultieme uitdaging. Wat zij doen om structureel succes te boeken, daar kun je alleen maar enorm veel respect voor hebben. En ik vind: als je naar het WK gaat, dan ga je daarheen om te winnen. Niet om zomaar mee te doen.’

Foto’s: Damon Teerink