Het is eind december en dat betekent dat het nieuwe jaar voor de deur staat. Veel mensen maken goede voornemens, maar waarom niet ook een praktisch voornemen? Een van de beste dingen die je voor jezelf en je motor kunt doen, is je motorverzekering onder de loep nemen. Een polischeck kan je niet alleen geld besparen, maar ook zorgen voor een betere dekking.
De motorverzekering is vaak een van de grootste kostenposten voor motorrijders. Het is daarom verstandig om te kijken of je nog steeds de beste deal hebt. Vergelijk verschillende aanbieders en polissen. Misschien zijn er nieuwe verzekeringen op de markt die beter aansluiten bij jouw situatie. Neem ook de tijd om te kijken naar de voorwaarden en de dekking. Niet elke verzekering biedt dezelfde bescherming, en het kan zijn dat je meer nodig hebt dan je nu hebt.
Hoe goed ben jij verzekerd? Doe hier je polischeck
Voordelig een door jou zelf samengestelde motorverzekering afsluiten. Dat kan! Bij de Motor.NL Verzekering bepaal jij welke risico’s je wel of niet wilt verzekeren. En dit kun je helemaal zelf online regelen via www.motornl-verzekering.nl/premie-berekenen/. Wacht niet langer en bekijk wat Motor.NL Verzekering voor jou kan betekenen!
Voor meer informatie zijn wij van maandag tot en met vrijdag van 09.00 tot 17.00 te bereiken via 0172-427298. Je kunt natuurlijk ook altijd een mailtje sturen naar info@motornl-verzekering.nl.
Het valt mij telkens weer op dat veel motorrijders zich te dicht bij de middenstreep bevinden. Feitelijk is dat juist de onveiligste positie op de weg, zowel bij een linker- als een rechterbocht, maar ook rechtdoor vanwege het tegemoetkomend verkeer dat zich langs diezelfde streep beweegt of er zelfs overheen gaat. Je hebt daar eigenlijk niks te zoeken. Motorrijders daarvan overtuigen vergt veel overredingskracht, heb ik gemerkt, maar gelukkig is daar het Oostenrijkse ministerie van Verkeer dat ons te hulp schiet. Dit ministerie heeft alweer een paar jaar geleden een indrukwekkend, 152 pagina’s tellend rapport gepubliceerd, ‘Wirksamkeit von Bodenmarkierungen zur Beeinflussung der Wahl von Kurvenfahrlinien durch Motorfahrende’, over de veilige positie van de motorrijder in een linkerbocht, dit naar aanleiding van te veel motorongelukken bij de middenstreep. Uit dit onderzoek bleek onder andere dat slechts vijf procent van de meer dan 800 geanalyseerde motorrijders koos voor een veilige lijn. 95 procent neemt hem te krap, waardoor ze levensgevaarlijke botsingen met tegenliggers riskeren, en daarvan reed 16 procent zelfs zo ver naar links dat ze een volledige botsing met een tegenligger zouden hebben veroorzaakt.
In Oostenrijk, maar ook in Luxemburg en Duitsland, waar kennis is genomen van het bovengenoemde Oostenrijkse onderzoek, kom je linkerbochten tegen waar dwars op de middenstreep balken of cirkels zijn geschilderd die de motorrijder bewegen daarbuiten te blijven — dus weg van de middenstreep en de apex. Dat blijkt nog niet zo gemakkelijk te zijn en vereist dus de nodige oefening. Sommige motorrijders presteren het te stellen dat die Oostenrijkse bochtenlijn hun ‘ideale lijn’ doorkruist en zelfs dat je minder snel bent. ‘Hier zwijgt de schrijver stil.’
Het Oostenrijkse onderzoek concentreert zich op de linkerbocht omdat daar de meeste ongelukken gebeuren. Maar er is ook nog een rechterbocht. Daar ligt de apex bij de bermstreep, waar je weliswaar niet te maken hebt met tegemoetkomend verkeer, maar wel met de berm — soms voorzien van een vangrail en waar vaak rommel ligt. De ‘nieuwe’ rijstijl biedt het voordeel van een extra veiligheidsmarge en meer rust. Korte bochten en haarspeldbochten neem je natuurlijk minder ruim, maar ook hier blijf je zoveel mogelijk weg van de middenstreep.
We hebben wat mij betreft te lang vastgehouden aan de achterhaalde, onveilige apexbochtentechniek. Het is dus de hoogste tijd om een modernere en veiligere bochtentechniek te gaan hanteren. Het Oostenrijkse onderzoek wijst ons de weg.
Ben van der Hoff (79 jaar met 400.000 km ervaring)
Reactie Motor.NL-rijvaardigheidstrainer Jan Kremers
Het is goed dat er gesproken wordt over rijtechniek van motorrijders. Hoewel veel motorrijders al bekend zijn met deze technieken, blijft de praktijk op de openbare weg anders dan op een circuit. Dit verschil wordt helaas vaak onderschat. De verkeerssituatie is op de openbare weg veranderlijk, je hebt te maken met andere weggebruikers, onverwachte obstakels en soms onvoorspelbaar gedrag. Veilig motorrijden draait daarom niet om de perfecte racebocht, maar om anticiperen, aanpassen aan de omgeving en vooral een gecontroleerde snelheid. Het is zorgwekkend dat sommige motorrijders een circuitmentaliteit proberen toe te passen in bochtige omgevingen, alsof de openbare weg een racebaan is. Goede plaatsing op de weg, zoals het gebruik van witte strepen als visuele gids, kan inderdaad helpen om beter zicht op de bocht te behouden, maar het allerbelangrijkste blijft het aanpassen van de snelheid aan de situatie.
Tegen de Tsjechische grens ligt het Beierse Woud, een plek vol glasgeschiedenis. Al zeven eeuwen geleden maakten ze hier hun eerste meesterwerken. Als je de Die Glasstraße volgt – de GS onder motorrijders – rijd je door een wereld van ateliers en galerieën die dat vak levend houden. Voor deze rit maakten we het ons niet moeilijk: we kozen voor een GS, een trotse klassieker uit de late jaren tachtig.
Nog vijf kilometer en dan heeft mijn Paris-Dakar 66.000 kilometer op de teller. Maar of we dat vandaag nog gaan halen met dit tempo en al die bezichtigingen? Katrin lacht terwijl ze een cappuccino drinkt in het Glasmuseum in Frauenau. Drie uur geleden begon onze tour langs de Glasstraße door het Beierse Woud. Voor inspiratie hebben we een rijke, geïllustreerde beleveniskaart Glasstraße bij ons. Hierop is de officiële route met thematische stops in het rood ingetekend. Al snel dreigt er een overdosis glas, zelfs als je het noordelijke deel van de GS door het Pfälzer Wald laat liggen. Onze centrale locatie voor de tweedaagse rit is Frauenau, het glazen hart van het Beierse Woud, waar in 1420 de eerste glasblazerij werd opgericht en waar we vanmorgen met de themarit zijn begonnen.
We beginnen met een kort bezoek aan Glaskunst Hirtreiter, aangetrokken door een grote kleurrijke vlinder en andere mooie glazen objecten die als eyecatchers voor de winkel fungeren. ‘Mijn vader heeft voor de sjah van Perzië fijn gegraveerde patronen in een drinkservies van meer dan 300 delen gemaakt,’ vertelt de energieke senior-chef Gudrun Frank aan twee vroege bezoekers, die zich tussen al die breekbare pracht bijna als olifanten in een porseleinkast voelen en, puur preventief, iets over aansprakelijkheidsverzekering mompelen. ‘Ga liever naar achteren, naar de dure spullen,’ raadt dochter en managing director Katharina Frank ons met een knipoog aan. Ze is afgestudeerd aan de Glasvakschool in Zwiesel en winnaar van de Danner-wedstrijd met een vaas, kunstzinnig voorzien van bandenafdrukken – een teken dat deze meesterlijke glasgraveur ook een motorrijdershart heeft, al staat haar Kawasaki ER-5 door tijdgebrek al een tijd in de garage. ‘Ons bedrijf heeft het behoorlijk moeilijk, want we moeten concurreren met goedkope Chinese massaproductie,’ aldus de twee dames.
We vervolgen onze weg naar de nabijgelegen glasblazerij Valentin Eisch. ‘Zulke goudomrande glazen heeft mijn moeder 45 jaar geleden als trouwcadeau gekregen; maar ze zijn niet vaatwasbestendig en staan daarom meestal in de kast,’ is Katrins commentaar op het veelzijdige aanbod in de fabriek. En hoewel de decoratieve glazen 98 euro per stuk kosten: ‘Bij een woningontruiming worden dergelijke zaken gewoon weggegooid.’ Spannender is een bezoek aan het Glasensium van Eisch, waar glasblazer Günther Graßl, 68, bij de 1.130 graden hete oven staat en met een lange glasblazerspijp uit een klein klompje gloeiend glas een zwaan tovert. Een hal verder leidt senior-chef Alfons Eisch, 92, ons door de fabriek en vertelt hoe hier in 1946 alles begon. Waren er vroeger nog 240 werknemers, nu zijn het er nog maar 40. ‘Je moet voortdurend alert zijn wanneer de mode verandert,’ weet de energieke Eisch. De lokale concurrent Poschinger, met een traditie die teruggaat tot 1568, heeft zijn glasblazerij eind 2021 zonder enige waarschuwing gesloten, wat een flinke klap voor Frauenau betekende.
De cultuurgeschiedenis van het glas, van de antieke oudheid tot nu, kun je nog intensiever ervaren tijdens een rondleiding door het Glasmuseum van Frauenau. Maar dat laten we achterwege, want zo kort voor de 66.000 km is het voor Katrins klassieke BMW nog lang niet voorbij op de Glasstraße.
1 van 12
Prachtige panorama’s
Met het kompas naar het zuiden verlaten we Frauenau en rijden door de bossen; hout was de traditionele brandstof voor de smeltovens van de lokale glasblazerijen. Via Spiegelau gaat het naar Riedlhütte en dan naar de glazen tuin van Glasscherben Köck. Wat een creaties! Tijd om de bruin-wit bewegwijzerde route van de GS even te verlaten en gewoon ‘ins Blaue hinein’ te gaan. Naar Schönberg. Mooie bergen, nou ja, heuvels, zijn er in het Beierse Woud zeker in overvloed. Sommige vormen zelfs prachtige panorama’s, zoals bij Oberhüttensolden. En terwijl plaatsen zoals Frohnreuth misschien aan Frohnarbeit – Duits voor herendienst – doen denken, zijn Katrin en ik telkens weer blij met die kleine oases in het landelijke universum, waar we genieten van onze klassieke tweecilinders. En dan ineens, bij Lueg, klinkt ‘Gegrüßet seist du Maria!’ Slechts één keer per jaar trekt de kleine processie biddend en smekend om de zegen van boerderij naar boerderij. Einde van de processie is een bospad bij Gerlesreuth, dat dieper en dieper het mystieke houten nirwana invoert. Een pad ook waarop de Paris Dakar zijn belofte waar zou kunnen maken, maar dat vinden we nu even ongepast. Het bochtige asfalt van hier naar daar en van overal naar nergens smaakt de BMW overigens ook goed. Op zulke wegen laat ze de rijwind heel ontspannen om haar geribbelde cilinders waaien. Zodoende arriveren we uiteindelijk via Kirchdorföd en Klingenbrunn nog net op tijd voor sluitingstijd bij landgasthof Hubertus in Frauenau.
Realiteit en fantasie
Zondagochtend. We hebben enkele stops langs de Glasstraße geselecteerd én de weersvoorspelling belooft een zonnige 21 graden. Dus gaan! Eerste stop is de met acht meter hoogste glaspiramide ter wereld: 93.665 glazen bekers, in 65 lagen opgestapeld. Het is het symbool van Zwiesel en de daar gevestigde Kristallglas AG. Bij de brug over de Rinchnacher Ohe in Rinchnach zien we een enorme vleermuis, een kleurrijk object van staal en glas.
En dan weer op weg voor een extra ronde over smalle wegen naar Gehmannsberg en Zimmerau, waar witte, zonnige wolkjes in de blauwe lucht wedijveren met de 35-liter tank van de G/S. Langs de weg verkondigen posters ‘Puur geluk’, maar het gaat om een baby- en peutermarkt in Deggendorf. Bij Obernaglbach zien we een ‘Herrgottswinkel’ (een katholiek gebruik in Zuid-Duitsland waar een hoekje van een huis of herberg is ingericht met kruisbeeld en andere religieuze voorwerpen) met een bankje in de schaduw waarop we de route naar Regen verder plannen. Stel dat het zou regenen als we het Gläsernen Wald bereiken? Wie maakt dan alle glazen platen van de bomen schoon? En komt er in geval van schade een buitendienstmedewerker van Carglass langs? Realiteit en fantasie gaan hand in hand in een wereld van glas. Dan het ‘Fressende Haus’, het torentje van Burg Weißenstein, dat zijn naam te danken heeft aan de hoge onderhoudskosten die je straatarm ‘fressen’. Daarom snacken we bij de imbiss van Burli, fan van TSV 1860 München en voormalig ijshockeykeeper, voor wat sportieve smalltalk.
We ruilen van motor. Als je de tweecilinders van de R 80 G/S en de V 85 TT vergelijkt, worden verschillende technologische werelden, maar vooral vooruitgang onthuld. Maar hoe zal dat dan rijden? De BMW-mono’s van het type R 25/3 zijn op de parking mogelijk zwijgend in gesprek met hun voor-voor-voor-achterkleinkind als bij Brauerei-Gasthof Ettl in Teisnach een oldtimermeeting gaande is.
Hoe dan ook, even verderop is de biergarten van Eck ook een gezellig plekje voor communicatie van welke aard dan ook – in tegenstelling tot de volgende stop, het Glasparadijs Joska in Bodenmais. Dit is een knettergekke kermis met alles erop en eraan. En een iets te steriele glasblazerij, waar twee glasblazers in hoog tempo kleurrijke souvenirs produceren. En waar je zelf ook het glasblazen kunt beoefenen.
Maar wij snakken zo aan het einde van de dag naar wat opkikkers in Frauenau en gaan daarom pas de volgende dag – anders dan wat in het roadbook stond – naar Drachselsried, naar het glasatelier van Andreas Fuchs. De miniatuurtuin staat vol tere creaties, van herten tot papegaaien, die Fuchs met een open gasvlam virtuoos uit kleurrijke glasstaven vormt. Motorfietsen van glas zul je er tevergeefs zoeken, ‘omdat ze uit te veel onderdelen bestaan.’ Fuchs, die zich als een glasdesigner beschouwt, heeft minstens vier zebra’s voor het Amerikaanse Capitool geproduceerd. Dat je het weet.
We rijden voorbij het glasdorp Weinfurtner in Arnbruck en stoppen bij Viechtach-Rauhbühl, bij de fantastische Gläserne Scheune (Glazen Schuur), het levenswerk van glaskunstenaar Rudolf Schmid. Het pronkstuk is de glazen wand ‘Mühlhiasl’ – *Leven en Profetieën*, een verhaal uit het Beierse Woud over een Beierse profeet. En als de praatgrage Schmid ons anekdotes uit zijn bewogen leven vertelt, wat zorgt voor nog meer openheid en transparantie in de fascinerende wereld van het glas, dan eindigt onze tocht met wat je als ‘glasnost’ zou kunnen omschrijven.
Foto’s: Klaus H. Daams
Reisinformatie
Tijdens de voorbereiding is de ‘Erlebniskarte Glasstraße’ bijna onmisbaar en vol tips voor elke smaak, gratis te verkrijgen via www.ostbayern-tourismus.de.
Aankomst Van bijvoorbeeld Rotterdam is het via Keulen, Frankfurt, Neurenberg, Regensburg, Deggendorf en Zwiesel ongeveer 900 kilometer naar Frauenau in het Beierse Woud.
Accommodatie Hotel & Landgasthof Hubertus, Loderbauerweg 2, 94258 Frauenau, Tel. 09926/9500, www.landgasthof-hubertus.de; een klassiek vakantiehotel in het Beierse Woud, centraal gelegen voor dagtochten met de motor en wandeltochten naar verschillende lokale locaties gerelateerd aan het alomtegenwoordige thema glas.
Bijzonderheden Onder het bladerdak in de biertuin eten – en eventueel daarna ook verzorgd overnachten in het hotel – kan in Brauerei Gasthof Eck, Eck 1, 94255 Böbrach, Tel. 09923/84050, www.brauerei-eck.de. Ongewone foto-motieven zijn buiten gemakkelijk te vinden in de Glazen Tuinen van Frauenau en in Riedlhütte in de Wald-Glas-Tuin. Binnen kan de zweterige arbeid van de glasblazer bij de smeltoven in de Frauenauer Glasblazerij Eisch of ook in Bodenmais in het Glasparadijs Joska worden vastgelegd. Bochtig plezier omhoog en omlaag belooft de St2132 tussen Langdorf en Außenried; een omweg van de officiële Glasstraße via Rinchnach en Schönberg, waarop je de tijd neemt te midden van vaak geweldige landschapspanorama’s. Een uitstapje en tegelijk een waar totaal kunstwerk, dat niet alleen met zeven monumentale glasdoeken verrast, is de Gläserne Scheune in de Viechtacher wijk Rauhbühl, www.glaeserne-scheune.de.
Op de foto – bovenaan dit artikel – uit 1951 zien we de kerstetalage van Harley-Davidson-dealer Knuth Co. aan Milwaukee’s North Fond du Lac Avenue. In het midden een fraaie 125 cc Model S. Een model dat jaren later de bijnaam ‘Hummer’ zou krijgen. Het hoe en waarom van die bijnaam en de achtergrond van H-D-dealer Knuth zijn interessante verhalen die we jullie deze kerst voor willen schotelen.
Knuth Co. was niet zomaar een Harley-Davidson-dealer, eigenaar Bill Knuth was zeer goed bevriend met William Harley, Arthur Davidson en de andere oprichters van Harley-Davidson. Regelmatig dronk Bill met hen een borreltje aan de keukentafel van William Harley. Soms ontstonden daarbij technische ideeën, die door dit illustere gezelschap direct schetsmatig op papier uitgewerkt werden. De kleinzoon van Bill is een goede kennis van me, hij heeft me tijdens een van mijn bezoeken aan Milwaukee weleens wat van die schetsen laten zien. Bill Knuth was technisch erg innovatief en had ook zijn eigen raceteam. Dit team fungeerde ook als Harley’s geheime fabrieksteam in de jaren waarin H-D officieel niet als fabriek aan races deelnam. Bills raceteam was vooral actief in de boardtrackracerij en de spectaculaire hillclimbs. Medio jaren ’20 introduceerde Bill de waanzinnig succesvolle ‘Knuth Special’-hillclimber. Dit was een bijzonder innovatieve machine, voorzien van twee kopkleppen per cilinder. Harley-Davidson bouwde in die tijd zelf nog F-Head kop-/zijklep-racers die, hoewel gedateerd, ook bloedsnel waren. De Knuth Special was met recht een Harley-fabrieksracer, hoewel niet officieel. Dat was geen toeval, want Arthur Davidson zorgde ervoor dat Knuth alle medewerking kreeg van Harley-Davidson.
Maar er is meer. Ook de motor die de hoofdrol speelt op de foto heeft een leuk verhaal in zich. Na de Tweede Wereldoorlog zag Harley een kans om een nieuwe ‘instapklasse’ te realiseren. Die moest het koperspubliek de weg wijzen naar de zware V-twins, want dat waren niet bepaald beginnersmotoren. Net als veel andere motorfabrikanten gebruikte Harley-Davidson een 125 cc DKW-ontwerp, onderdeel van de geallieerde oorlogsbuit. Harley’s Model S-tweetakt zag in 1948 het levenslicht en was een eenvoudige 125 cc ‘lightweight’ die het goed deed onder jongeren. In 1953 groeide de cilinderinhoud naar 165 cc. In 1955 werd een uitgeklede versie leverbaar die heel goedkoop op de markt gezet werd omdat de concurrentie in de lightweightklasse hevig was. Naar verluidt werd deze nieuwe Harley vernoemd naar Harley-Davidsons best presterende lightweightmotorverkoper: Dean Hummer.
Dean Hummer was een Harley-Davidson-dealer uit Omaha, Nebraska. Omaha lag vlak bij Lincoln, waar de Cushman-fabriek stond. Zij maakten sinds 1901 agrarische werktuigen en utilitaire motorblokken. In 1936 kwam daar een scooter bij die in de Tweede Wereldoorlog op grote schaal geproduceerd werd voor zowel de Amerikaanse marine, het leger als de luchtmacht. In de jaren ’50 lag de productie van deze scooters op zo’n 10.000 stuks per jaar. De Harley-zaak van Dean Hummer stond voor een lastige opgave want de Cushman-scooter was een directe concurrent van Harley’s nieuwe 125 cc Model S. Dean bevond zich met zijn H-D-dealerschap letterlijk in het hol van de leeuw. Maar hij bedacht een oplossing die briljant zou uitpakken. Iedereen die zijn zaak binnenliep en het woord ‘Cushman’ in de mond nam, kreeg een Model S aangeboden voor een prijs die nauwelijks afweek van zijn inkoopprijs. Dit werd een enorm succes. Van heinde en verre reisden klanten naar Omaha om bij Dean Hummer de kleine 125 cc- en 165 cc-Harley-tweetakten te kopen! Vanaf 1952 liepen de verkopen van deze tweetakten flink terug, behalve bij Dean Hummer. Hij verkocht er steeds meer en wel in enorme aantallen.
Begin 1955 werd Dean gebeld door Walter Davidson, de directeur van de Harley-Davidson-fabriek. Hij werd uitgenodigd om naar de fabriek in Milwaukee te komen voor een persoonlijk gesprek, maar er werd niet verteld waarom. Dat werd snel duidelijk toen Dean arriveerde: Harley-Davidson bracht dat jaar een uitgekleed basismodel van de 125 uit dat erg goedkoop op de markt gezet werd om de verkopen aan te jagen. Tot Deans grote verrassing ontving dit model van Harley de modelnaam ‘Hummer’. Verrast keerde hij huiswaarts. Formeel gold de naam ‘Hummer’ alleen voor het uitgeklede basismodel dat tussen 1955 en 1959 geproduceerd werd. Maar naarmate de jaren vorderden, werd het een koosnaam voor alle Harley-tweetakten die op het oude DKW-ontwerp gebaseerd waren. En die koosnaam wordt nog steeds gebruikt.
In november 2025 eindigt een normale maand in de Borgo Panigale-fabriek van Ducati in Bologna met een schokkende ontdekking. Een gerichte diefstal van raceonderdelen ter waarde van €200.000 brengt een schok teweeg. Wat is er precies gestolen? Brembo-remklauwen van topkwaliteit, Öhlins schokdemperkits, luxe horloges, racekleding en officiële Ducati Corse teamcaps – allemaal goud waard voor verzamelaars. Een dader is inmiddels aangehouden.
De dader, een 37-jarige Roemeense man die eerder voor een externe aannemer bij Ducati werkte, had toegang tot de fabriek en de waardevolle technologie die daar ontwikkeld wordt. De Italiaanse nationale politie, de Arma dei Carabinieri, loste de zaak op met behulp van bewakingscamera’s en huiszoekingen. De man is aangeklaagd voor diefstal en heling en zal een eenzame kerst tegemoetgaan.
Deze diefstal laat zien hoe waardevol MotoGP en WorldSBK-componenten zijn die vaak achter fabrieksmuren blijven. €200.000 is een indrukwekkend bedrag, hoe kunnen de waardes zo hoog oplopen voor ‘slechts’ onderdelen?
Brembo-remklauwen zijn geen standaardonderdelen; ze zijn gemaakt van speciaal aluminium en ontworpen voor maximale prestaties. Een enkele GP4-RX set kost al duizenden euro’s. Öhlins schokdempers, zoals de TTX36, zijn volledig instelbare eenheden die cruciaal zijn voor raceprestaties. Hun waarde kan snel oplopen tot tienduizenden euro’s per set. Al zijn de werkelijke kosten van deze componenten moeilijk exact te bepalen, aangezien factory race-spec onderdelen zelden publiek verkocht worden.
Naast de hoofdcomponenten verdwenen ook luxe horloges en racekleding, wat de totale waarde van de gestolen goederen nog verder verhoogt.
Na de eerder gepresenteerde nieuwe kleuren voor de 350-modellen zijn nu ook de eerste 2026-kleurstellingen van de zwaardere Royal Enfield-modellen gearriveerd. Het gaat om de Himalayan en Guerrilla 450, aangevuld met de nieuwe kleuren voor de Bear 650, Bullet 650 en Classic 650 die tijdens EICMA 2025 in Milaan zijn onthuld. Deze uitvoeringen zijn nu al beschikbaar in de showroom.
It giet oan! Sommige woorden doen bij motorrijders meteen iets kriebelen. In aflevering 180 van De Motor Podcast staat zo’n mythisch begrip centraal: de Motor Elfstedentocht. Een tocht die voor velen op de bucketlist staat, maar waarvan de echte betekenis pas duidelijk wordt als je ’m hebt gereden. Of, zoals in deze aflevering, als je luistert naar mensen die er middenin zitten.
Aan de studiotafel dit keer Wieger Faber en Carla van der Veen van De Friesche Motorclub. Ze nemen ons mee in het bijzondere motorwereldje rondom deze legendarische tocht. Wat maakt de Motor Elfstedentocht zo aantrekkelijk voor rijders uit heel Nederland en zelfs daarbuiten? Het blijkt een mix van historie, organisatie, Friese nuchterheid en een flinke dosis kameraadschap. Want het is een rit maar vooral ook een ervaring.
De aflevering duikt diep in de praktische én emotionele kanten van het evenement. Zijn er stempelposten? Rijd je elk jaar exact dezelfde route langs de elf steden? En hoe zit het met klunen… moet je soms ook van de motor af? Wieger en Carla vertellen openhartig over de uitdagingen, de voorbereiding en de enorme variatie aan motoren die aan de start verschijnt: van klassiekers tot moderne allroads. Alles kan, zolang je maar rijdt.
Daarnaast is er volop aandacht voor de rijke historie van De Friesche Motorclub, die door de jaren heen enorm is gegroeid en inmiddels een sleutelrol speelt in dit evenement. Wat hebben die 17.000 fietsers eigenlijk met deze motorrit te maken? Het antwoord zegt veel over de schaal, de logistiek en het respect voor traditie dat bij de Motor Elfstedentocht hoort.
Alsof dat nog niet genoeg is, maak je in deze aflevering ook nog kans op een Insta360 X4 Air Black. Reden genoeg om te luisteren dus.
Beluister aflevering 180 van DeMotorPodcast via je podcast-app en ontdek waarom motorrijden met Pink Spirit nét dat beetje extra kleur heeft.
Luisteren naar De Motor Podcast is helemaal gratis en kun je doen via elke podcast-app zoals Spotify of de andere platformen. Er verschijnt elke 2 weken een nieuwe aflevering
Xiko Correia van het Portugese Rusty Wrench Motorcycles bouwde een Shovelhead die gelijktijdig brult, schittert en scheldt. Een old-school bobber met een Donald Duck-grijns en dito kont, gezegend met een heerlijke overdosis aan karakter.
In het zonovergoten Loulé, in het hart van de Algarve, staat de deur van Rusty Wrench bijna altijd open. Binnen ruikt het naar olie, staal en koffie, wat het heilige trio is van bouwer Francisco ‘Xiko’ Correia.
PERFECTIE IS SAAI
Zijn werkplaats is geen gewone garage, maar een broedplaats van metaal en ziel, waar motoren niet gebouwd worden, maar geboren. Zijn shop, beter bekend als Rusty Wrench, is een winkel, atelier en ontmoetingsplek in een. Een barbershop, tattoo-studio, kledingwinkel en bar delen er dezelfde geur van olie en leer vanuit de werkplaats. Xiko’s vrouw Vera runt de shop, terwijl hij bezig met zijn projecten. “Een motor moet karakter hebben”, zegt Xiko. “Hij mag niet perfect zijn. Perfectie is saai. Een motor moet iets over zijn bouwer vertellen en over zijn rijder.” Dat idee vormt het hart van ‘The Uninvited’, Xiko’s nieuwste custom. Een Harley-Davidson Shovelhead uit 1976, volledig herbouwd met een knipoog naar klassieke choppers, maar met een moderne finesse die onmiskenbaar Rusty Wrench ademt.
1 van 10
DONALD DUCK
De blikvanger? Zonder twijfel de oliefiltercover, waarop een handgeschilderde Donald Duck te zien is met een bom in zijn hand en een vuist in de lucht. Dit is een directe verwijzing naar de WO II bommenwerpers waarop piloten hun toestellen een persoonlijke touch gaven. “Ik wilde iets met humor, maar ook geschiedenis”, verklaart Xiko. “Donald Duck was altijd al een symbool van lef, brutaliteit en vooral eigenwijsheid, wat perfect past bij deze fiets.” De tank is een kunstwerk op zich. Handgevormd uit staal, tot op de honderdste millimeter gladgeslepen en vervolgens voorzien van meerdere lagen candy-lak in koper, rood en goud. Letterlijk en figuurlijk schitterende kleuren die in het zonlicht extra tot leven lijken te komen. Geen standaard spuitwerk maar puur old-school ambacht; laag over laag en gepolijst tot het glanst als vloeibaar metaal. “We wilden dat de lak zou leven”, zegt Xiko. “Dat hij in elke hoek iets anders laat zien. Als je hem in de schaduw zet, is hij donker en dreigend. In de zon gloeit hij als een vlam.”
Op de tank staat met dikke gouden letters trots de naam ‘The Uninvited’. Het lettertype handgeschilderd met een penseel en vaste hand ademt de gloriedagen van de jaren zeventig. Choppers met lef, olie op de vloer en attitude in elk detail. Die gouden signatuur geeft de motor een rauwe old-school look. Onder het glanzende oppervlak ligt klassieke, maar puntgave techniek. Het Shovelhead-blok is volledig gereviseerd met nieuwe lagers, aangepaste klepzittingen, een S&S-carburateur en een one-off uitlaatsysteem dat Xiko zelf bouwde van roestvast staal. De motor ademt via een old-school luchtfilter en dat past samen met de smalle open belt helemaal bij de Rusty Wrench stijl. Het Electra Glide frame kreeg een kortere wielbasis wat de Shovel een compacte, gespierde houding geeft. De 16-inch voorvelg met een Panhead trommelrem en 16-inch achtervelg zijn opnieuw (gedraaid) gespaakt en hoogglans gepolijst. De velgen zijn voorzien van Shinko’s die eruitzien als klassiek rubber, maar rijden met moderne grip. De handgemaakte zitting van zwart leer sluit naadloos aan op de tanklijn en maakt het geheel visueel één vloeiende lijn staal en stijl. Elk detail ademt Xiko’s aandacht; van de koperen accenten in de bouten, tot de discrete kabelgeleiding. Zelfs de hendels zijn bewerkt met fijne slijpsporen zodat ze niet te netjes ogen. Het is alsof de machine zo uit een stoffige Californische garage is komen rijden. De afwerking is strak, maar met net genoeg patina om geloofwaardig te blijven. Alsof de fiets al heel wat kilometers, avonturen en nachten in de werkplaats heeft meegemaakt en precies dat maakt hem authentiek.
IMPERFECTIE
Hoewel de naam The Uninvited rebels klinkt zit er ook een knipoog in. “Iedereen verwacht tegenwoordig een gelikte, strakke en bijna digitale fiets”, zegt Xiko. “Deze motor hoort daar niet bij. Hij is de ongenode gast; rauw, luid en trots op zijn imperfectie en juist daarom kreeg hij die naam.” Op de Portugese kustwegen laat The Uninvited zien dat stijl en karakter hand in hand kunnen gaan. Het Shovelhead blok trilt met een diepe droge beat en de fiets voelt als een verlengstuk van zijn bouwer; eerlijk, karaktervol en onmiskenbaar eigenwijs. “We bouwen geen replica’s,” zegt Xiko. “We bouwen verhalen. En dit is een verhaal dat geen uitnodiging nodig heeft om binnen te komen.”
Tekst en fotografie: Djaccomo Boom
SPECIFICATIES THE UNINVITED
Categorie
Details
Eigenaar en bouwer
Francisco ‘Xiko’ Correia, Rusty Wrench Motorcycles, Loulé, Algarve, Portugal
In België zorgt de app Trapspotter voor veel discussie. Zo schrijft De Telegraaf. Met deze applicatie kunnen automobilisten zien waar alcoholcontroles plaatsvinden, waardoor ze die kunnen ontwijken. Volgens de Vlaamse verkeersorganisatie VIAS draait de app alleen om geld verdienen, terwijl het bestuurders de kans geeft om dronken te rijden.
Trapspotter verzamelt via kunstmatige intelligentie informatie over controles uit verschillende bronnen en maakt daar een overzicht van. Hoewel er al apps bestaan die verkeerscontroles melden, is dit de eerste die specifiek alcoholcontroles toont. De dienst werkt bovendien ook via WhatsApp, waardoor de app niet actief geopend hoeft te worden. Een chatbot geeft door waar in je omgeving alcoholcontroles plaatsvinden.
Oprichter Vincent Parisis – eerder de man achter politiecontrole.be – stelt dat zijn app juist bijdraagt aan verkeersveiligheid, doordat bestuurders zich bewuster worden van controles en zo mogelijk minder snel dronken achter het stuur stappen. Toch erkent hij dat sommige mensen de tool zullen gebruiken om controles te ontwijken.
Navraag bij enkele Belgische motorrijders leert ons dat zij de app eerder zien als een vloek dan een zegen en voegt deze niets toe aan de verkeersveiligheid. Motorrijders zijn kwetsbaar en als er bewust alcoholcontroles ontweken kunnen worden, worden de wegen er niet veiliger op.
Trapspotter niet beschikbaar in Nederland
In Nederland werkt de app niet en zijn er geen vergelijkbare diensten die zich specifiek op alcohol- of drugcontroles richten.
Rijden onder invloed vormt in Nederland een toenemend probleem. In de eerste elf maanden van dit jaar zijn al meer bestuurders betrapt dan in heel het vorige jaar, zo blijkt uit politiecijfers. Ook wij staan daarom niet te juichen als deze app ook in Nederland beschikbaar wordt.
Deze keer was het merendeel van onze groep toe aan een relaxte trip. ‘Niet te veel kilometers’ zo werd er aangegeven en iemand sprak ook een voorkeur uit voor ‘kleine paadjes’. In grote lijnen was het plan naar Normandië te gaan en een mooi museum te bezoeken van oude tanks en andere materieel dat uit de zee is opgevist na alle bombardementen. Uiteraard loopt het anders…
Zaterdag zouden we vertrekken en ik ben vrijdag nog even snel naar Simon gegaan, want die had nog wat olie die ik mee wilde nemen als reserve. We hadden er allemaal enorm veel zin in. Spulletjes gepakt en motoren nagekeken.
Een korte doch kritische blik op mijn motor gaf daarbij aan dat er een huls van de kleppen aan het uitscheuren was… Ik was mijn net gereviseerde blok nog aan het inrijden en had helemaal niets in de gaten gehad. Plan was om de kop eraf te halen voor een nadere inspectie. Dus kop eraf en die huls er af zien te krijgen. Bleek er een te kleine maat huls op te zitten en we zouden ze allemaal moeten vervangen. Toch een klus van een paar uur en Simon moest zijn vaccinatie om 17.00 u nog halen. Na kort overleg besloten om de Lib bij hem te laten. Ik had net een WLA legeruitvoering gekocht en daar al wat kleine tochtjes mee gereden. Genoeg vertrouwen en de rondjes om de kerk om nu de kerk daar te laten waar hij staat en de weide wereld in te trekken! Zo gezegd, zo gedaan en dus op pad…
MACGYVER
We waren net voorbij Lier in België en het was lekker warm. Toch voelde ik ineens een ‘ploef luchtje’ langs mijn linker enkel gaan. Zo’n fris windje, een soort mini airco. Natuurlijk klopt dit niet en bij nadere inspectie bij een stoplicht bleek het inspectie gat om de ontsteking op tijd te zetten open te zijn, de moer was weg! Allemaal aan de kant en zoeken naar een kurk. Nu was het nog vroeg zodat de cafés nog niet open waren, dus ik ben naar een supermarkt gegaan om een fles wijn te kopen zodat we de kurk konden gebruiken om het gat te dichten. Ik werd al terug geroepen door de rest. We stonden namelijk voor een paar garages en bij navraag van een passant bleek hij de eigenaar van zo’n garage te zijn en die te hebben ingedeeld met een heuse werkbank. De beste man werd subiet aan de kant geschoven zodat Evert de werkbank kon overnemen. Evert is de MacGyver van onze groep, ere wie ere toekomt. Hij vindt altijd een oplossing zodat we weer verder kunnen. Zo ook nu. Evert had een reserve moer bij zich en maakte een beugeltje zodat de moer zou blijven zitten. Een wartel en een tie-wrap hielden de moer op zijn plaats. De schroefdraad was namelijk te ver uitgeleuterd.
ACCUZUUR
Opgewekt konden we onze reis voortzetten, maar na Mechelen stopte mijn motor er ineens mee. We stonden bij een groot huis op de oprijlaan en de heer des huizes ging net met zijn vrouw het gras maaien. Op onze vraag of we hier mochten staan en of ze misschien koffie voor ons hadden keken ze ons toch vreemd aan. De motoren naar de buurman geduwd die relaxter was en meer schaduw had. Het bleek dat mijn accu helemaal geen prik meer had. Nu heeft Piet een soort grote condensator mee, zodat je de motor wel kan starten en kan rijden. Hoog toeren rijden en dat is op zich allemaal geen probleem, maar wel als je nog 2500 km gaat rijden! Dus plan B werd geactiveerd en een clubgenoot gebeld of hij wellicht een reserve accu had. Dan zouden we wel van de route afwijken en op een andere plaats Frankrijk ingaan. Na een hartelijk ontvangst de accu omgezet. Dit valt nog niet mee omdat er geen accu zuur meer mag worden verkocht vanwege terroristische dreiging. Zodoende hebben we wat zuur overgeheveld van de kapotte accu. Simon had ook nog een dingetje, maar was snel op te lossen. ‘s Avonds nog wat bouten nagetrokken en dat was nodig ook. Het wiel en stuur zaten los en ook de versnellingsbak vroeg wat aandacht. Die laatste hebben we nog wat aangepast en het gevoel was uiteindelijk goed. Pinten drinken en op tijd de tent in.
1 van 9
FRIS EN FRUITIG
De volgende dag met een goed gevoel op de motor gestapt richting de Franse kust met die mooie krijtrotsen. We moesten tanken want sommige zaten al op de reserve. Nu had ik hier ook nog geen ervaring mee en wist dus eigenlijk niet of hij wel werkte. Bij een Lib trek je de stang van de benzine kraan omhoog, dan komt er een extra gaatje onderin de tank open zodat er nog wat benzine beschikbaar komt. Na wat gestotter van mijn Lib de kraan omhoog en met een brede grijns kon ik verder. Echter na 2 km weer gestotter en de benzine was nu echt op. Tenminste… Er zat nog wel peut in de tank, maar blijkbaar is er iets met dat extra gaatje. Gelukkig was er aan het eind van de straat een pomp en sowieso had Evert een extra litertje bij zich. Mijn reserve fles had ik nog niet gevuld. (Was dit keer toch niet helemaal goed voorbereid, wat ik ook goed te horen heb gekregen van mijn hooggeachte reisgenoten). De grens overgang was geen probleem, lekker binnendoor en geen covid check of iets anders. In een dorpje waar een soort weekmarkt was lekker wat gedronken en een lunch gekocht. Deze mochten we van de patron op zijn terras opeten. Hoezo zijn Fransen een moeilijk volk… We hadden een verkeerde afslag genomen en kwamen op een plek met een brede grasberm. Reden voor Piet om even een powernap te doen. Daarna fris en fruitig richting de kust gereden. Le Treport was het doel van de dag. Daar aangekomen relaxed alles uitgepakt, tent opgezet en effe douchen zodat we fris aan de pint konden beginnen. Er was een restaurantje met wat tapas en ander lekker eten. ‘s Avonds nog even naar de haven gewandeld.
Volgende dag richting Dieppe. We hadden alles opgetast en er was iets verderop een gast met zijn vrouw op een Road King. Hij zwaaide naar ons toen hij net een klein talud afreed en zijn evenwicht verloor. Snel geholpen en de motor weer recht gezet. Een ongeluk zit altijd in een klein hoekje…
ZWAAILICHT EN SIRENE
Na Dieppe richting Etretat. Mooie stad met kleine steegjes, we kwamen net van de kustlijn en waren op weg naar onze camping toen ik in mijn ooghoek een politieauto zag aankomen. Deze kwam ook onze steeg in en de agenten begonnen tegen Simon te praten. Laat die nu net totaal geen woord Frans spreken… Alle motoren lekker ronken en pruttelen en ik maar snel naar Simon om hem te helpen. Hij zat behoorlijk in de rats, want dacht dat ze hem nodig hadden voor een Covid bewijs of zo. Het waren twee vrouwelijke agenten en ze vertelden dat hun baas vast gecharmeerd zou zijn van onze motoren. Ze vroegen of we achter hen aan wilden rijden naar het bureau, zodat ze de baas konden verrassen. Dat is ok vond ik, echter dan wel onder begeleiding van sirene en zwaailicht. Zo geschiedde! Door de smalle straten van Etretat, sirene, zwaailicht, een hoop Harley kabaal en een vette grijns op al onze gezichten (ook bij de politie dames trouwens). Aangekomen bij het bureau natuurlijk hilariteit alom. We moesten uitleg over de motoren geven en ze wilden er natuurlijk ook even op zitten. Nu had Piet een olie probleem en hij kon wel wat extra olie gebruiken. De meeste kans hadden we bij een tractor bedrijf. Of meneer de agent misschien een winkel wist..? Meteen bellen en 10 min later met sirene en zwaailicht gevolgd door ons scheurend over de buiten wegen richting de winkel. Piet kon zijn olie aanschaffen. We waren ondertussen ook langs onze camping gereden. Niet gereserveerd, doen we nooit. De camping had het gevreesde bord ‘complet’ voor de ingang geplaatst. Gevolg… Sirene aan, groep motoren met olie naar de camping. Maar hij was echt complet en zelfs de vriendelijke agent kreeg het niet voor elkaar. Geen stress, paar belletjes en de sirene ging weer aan. Voor ons een teken om te volgen. Nu kwamen we bij een andere camping die eigenlijk ook vol was. Voor ons een ideale plek want er was ook een restaurantje bij. Oom agent gaf aan dat dit de ideale camping was omdat onze motoren veilig konden staan vanwege het hek waar de camping ‘s nachts mee werd afgesloten. Afscheid genomen van de behulpzame agent en zijn assistent. Was echt super om dit mee te maken!
De camping eigenaar ging er mee akkoord en we konden bij het volleybal veld staan omdat hij eigenlijk helemaal vol zat. Onze tactiek is eerst een plekje veroveren en dan over stroom beginnen. Evert heeft dit namelijk nodig.
De beste man begon wat tegen te spartelen en vroeg hoe laat we zouden gaan slapen. ‘Wanner hij dat wilde’ was ons antwoord. Het bleek dat we stroom moesten pakken van het luchtkussen en dus niet te vroeg konden gaan slapen. Hilariteit alom. Daarna de gebruikelijke riedel van tentje opzetten, opfrissen en tijd om het terras te gaan inspecteren onder het genot van een lekkere Trippel. Lekker buiten geborreld en gegeten en na nog een paar pinten naar de tent. De volgende dag zijn we richting Honfleur gereden. Natuurlijk ook over de mooie brug bij Le Havre. Wat een brug, niet normaal. Motoren mogen er gratis over en we werden door een man in een vrachtwagen gewezen op de speciale doorgang voor de motoren. Op die brug hoop je echt dat je geen pech of stotterende motor krijgt. We waren allemaal zo relaxed door gisteren dat het ons ook niets kon schelen. Hoe mooi is dat. Totaal relaxed er over heen en een lunch in Honfleur. Dit werd ons keerpunt. Het museum met de tanks uit de zee van de gezonken schepen zouden we niet halen. Anders zouden we nog flink kilometers moeten maken en de stemming was meer om in deze flow te blijven.
Een beetje binnendoor terug dus, wat fantastisch is met die Franse dorpjes en supergave landweggetjes. Uiteindelijk toch weer naar de kust gereden en een camping bij Dieppe gevonden.
LOOPGRAVEN
De campings zoekt Jan altijd op. Hij heeft een camper app voor campings met allerlei reviews, werkt perfect. Goed barretje en lekker restaurant op de camping, dus plenty biertjes en goed gegeten. Ik had in een ooghoek de werkplaats van de camping gezien met bankschroef en allerlei spullen. De volgende ochtend bij het ontbijt begon ik toch over mijn versnellingsbak. Die zit namelijk met 3 bouten aan de onderzijde vast en twee daarvan zaten toch wat los. Er komen door de aandrijving natuurlijk enorme krachten op. Evert opperde het idee om het met houten blokjes vast te zetten. Op zich best slim dan bleef de bak wel op zijn plaats en door de bouten kon hij niet echt omhoog. Nu nog uitleggen aan de materiaalman van de camping… 10 minuten later zaten Evert en ik op de golfkar van de materiaalman, want hij begreep wat we nodig hadden en had verderop wel wat liggen. We kwamen bij een soort schuur waar geiten in zaten, maar daar lagen ook grote multiplex platen. Ja, onze kennis van de Franse taal is niet zo goed, maar dit had ik ook weer niet verwacht. Hij had echt helemaal niet begrepen wat we nodig hadden. Met handen en voeten gevraagd of we zijn werkplaatsruimte mochten zien. Hij zette hij ons af bij zijn huisje en EUREKA! Daar zagen we aanmaak houtblokjes voor zijn BBQ. Dit was precies wat we zochten. Houtjes en tie-wraps. Lekker klussen om alles te zekeren. Vol goede moed zijn we weer op pad gegaan naar de volgende stop bij Battery Todt. Dit is een museum, het was ooit een mega bunker met een nog groter kanon. Er stond ook een WLA maar daar klopte niet zoveel van. Simon Samwel heeft dit natuurlijk even duidelijk uitgelegd bij de staf. De camping zit er haast aangeplakt en op de vraag waar we goed konden eten werden we naar een restaurant met zicht op zee verwezen. Mooie ondergaande zon en in het donker zwalkend naar de tent. Volgende ochtend verse broodjes bij de bakker vanuit zijn 2CV, wat is Frankrijk toch een lekker land. Van hier uit zijn we richting België gegaan. Nog een kleine tour door het mooie West-Vlaamse land en de mannen wat laten zien van WOI. Bij Diksmuide aan de IJzer zijn er de loopgraven waar je door kan lopen. Altijd weer heftig om te ervaren.
VEEL PLEZIER
Deze keer minder kilometers gereden wat door de situatie met Corona niet erg was. We waren vrij, hebben tal van behulpzame mensen ontmoet en veel plezier gehad. Helaas kon Edgar niet mee vanwege medische dingetjes en was ik degene met de meeste pech. We hebben deze keer alles kunnen oplossen wat ook iets zegt over de flexibiliteit van de groep. Thuis heb ik de WLA helemaal uit elkaar gehaald en ik verwacht dat hij helemaal betrouwbaar is, maar je weet het nooit met een motor die 80 jaar oud is….
Hou je ook zo van dit oude Amerikaanse spul? Met de club Silent Gray Fellows organiseren we elk jaar een treffen voor motoren met bouwjaar tot 1965 (daarna kwamen de elektrische starters). Dat is in 2026 op 10, 11 en 12 juni in Oosterhout. Kijk op de website voor meer info: silentgrayfellows.nl
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
