It giet oan! Sommige woorden doen bij motorrijders meteen iets kriebelen. In aflevering 180 van De Motor Podcast staat zo’n mythisch begrip centraal: de Motor Elfstedentocht. Een tocht die voor velen op de bucketlist staat, maar waarvan de echte betekenis pas duidelijk wordt als je ’m hebt gereden. Of, zoals in deze aflevering, als je luistert naar mensen die er middenin zitten.
Aan de studiotafel dit keer Wieger Faber en Carla van der Veen van De Friesche Motorclub. Ze nemen ons mee in het bijzondere motorwereldje rondom deze legendarische tocht. Wat maakt de Motor Elfstedentocht zo aantrekkelijk voor rijders uit heel Nederland en zelfs daarbuiten? Het blijkt een mix van historie, organisatie, Friese nuchterheid en een flinke dosis kameraadschap. Want het is een rit maar vooral ook een ervaring.
De aflevering duikt diep in de praktische én emotionele kanten van het evenement. Zijn er stempelposten? Rijd je elk jaar exact dezelfde route langs de elf steden? En hoe zit het met klunen… moet je soms ook van de motor af? Wieger en Carla vertellen openhartig over de uitdagingen, de voorbereiding en de enorme variatie aan motoren die aan de start verschijnt: van klassiekers tot moderne allroads. Alles kan, zolang je maar rijdt.
Daarnaast is er volop aandacht voor de rijke historie van De Friesche Motorclub, die door de jaren heen enorm is gegroeid en inmiddels een sleutelrol speelt in dit evenement. Wat hebben die 17.000 fietsers eigenlijk met deze motorrit te maken? Het antwoord zegt veel over de schaal, de logistiek en het respect voor traditie dat bij de Motor Elfstedentocht hoort.
Alsof dat nog niet genoeg is, maak je in deze aflevering ook nog kans op een Insta360 X4 Air Black. Reden genoeg om te luisteren dus.
Beluister aflevering 180 van DeMotorPodcast via je podcast-app en ontdek waarom motorrijden met Pink Spirit nét dat beetje extra kleur heeft.
Luisteren naar De Motor Podcast is helemaal gratis en kun je doen via elke podcast-app zoals Spotify of de andere platformen. Er verschijnt elke 2 weken een nieuwe aflevering
Xiko Correia van het Portugese Rusty Wrench Motorcycles bouwde een Shovelhead die gelijktijdig brult, schittert en scheldt. Een old-school bobber met een Donald Duck-grijns en dito kont, gezegend met een heerlijke overdosis aan karakter.
In het zonovergoten Loulé, in het hart van de Algarve, staat de deur van Rusty Wrench bijna altijd open. Binnen ruikt het naar olie, staal en koffie, wat het heilige trio is van bouwer Francisco ‘Xiko’ Correia.
PERFECTIE IS SAAI
Zijn werkplaats is geen gewone garage, maar een broedplaats van metaal en ziel, waar motoren niet gebouwd worden, maar geboren. Zijn shop, beter bekend als Rusty Wrench, is een winkel, atelier en ontmoetingsplek in een. Een barbershop, tattoo-studio, kledingwinkel en bar delen er dezelfde geur van olie en leer vanuit de werkplaats. Xiko’s vrouw Vera runt de shop, terwijl hij bezig met zijn projecten. “Een motor moet karakter hebben”, zegt Xiko. “Hij mag niet perfect zijn. Perfectie is saai. Een motor moet iets over zijn bouwer vertellen en over zijn rijder.” Dat idee vormt het hart van ‘The Uninvited’, Xiko’s nieuwste custom. Een Harley-Davidson Shovelhead uit 1976, volledig herbouwd met een knipoog naar klassieke choppers, maar met een moderne finesse die onmiskenbaar Rusty Wrench ademt.
1 van 10
DONALD DUCK
De blikvanger? Zonder twijfel de oliefiltercover, waarop een handgeschilderde Donald Duck te zien is met een bom in zijn hand en een vuist in de lucht. Dit is een directe verwijzing naar de WO II bommenwerpers waarop piloten hun toestellen een persoonlijke touch gaven. “Ik wilde iets met humor, maar ook geschiedenis”, verklaart Xiko. “Donald Duck was altijd al een symbool van lef, brutaliteit en vooral eigenwijsheid, wat perfect past bij deze fiets.” De tank is een kunstwerk op zich. Handgevormd uit staal, tot op de honderdste millimeter gladgeslepen en vervolgens voorzien van meerdere lagen candy-lak in koper, rood en goud. Letterlijk en figuurlijk schitterende kleuren die in het zonlicht extra tot leven lijken te komen. Geen standaard spuitwerk maar puur old-school ambacht; laag over laag en gepolijst tot het glanst als vloeibaar metaal. “We wilden dat de lak zou leven”, zegt Xiko. “Dat hij in elke hoek iets anders laat zien. Als je hem in de schaduw zet, is hij donker en dreigend. In de zon gloeit hij als een vlam.”
Op de tank staat met dikke gouden letters trots de naam ‘The Uninvited’. Het lettertype handgeschilderd met een penseel en vaste hand ademt de gloriedagen van de jaren zeventig. Choppers met lef, olie op de vloer en attitude in elk detail. Die gouden signatuur geeft de motor een rauwe old-school look. Onder het glanzende oppervlak ligt klassieke, maar puntgave techniek. Het Shovelhead-blok is volledig gereviseerd met nieuwe lagers, aangepaste klepzittingen, een S&S-carburateur en een one-off uitlaatsysteem dat Xiko zelf bouwde van roestvast staal. De motor ademt via een old-school luchtfilter en dat past samen met de smalle open belt helemaal bij de Rusty Wrench stijl. Het Electra Glide frame kreeg een kortere wielbasis wat de Shovel een compacte, gespierde houding geeft. De 16-inch voorvelg met een Panhead trommelrem en 16-inch achtervelg zijn opnieuw (gedraaid) gespaakt en hoogglans gepolijst. De velgen zijn voorzien van Shinko’s die eruitzien als klassiek rubber, maar rijden met moderne grip. De handgemaakte zitting van zwart leer sluit naadloos aan op de tanklijn en maakt het geheel visueel één vloeiende lijn staal en stijl. Elk detail ademt Xiko’s aandacht; van de koperen accenten in de bouten, tot de discrete kabelgeleiding. Zelfs de hendels zijn bewerkt met fijne slijpsporen zodat ze niet te netjes ogen. Het is alsof de machine zo uit een stoffige Californische garage is komen rijden. De afwerking is strak, maar met net genoeg patina om geloofwaardig te blijven. Alsof de fiets al heel wat kilometers, avonturen en nachten in de werkplaats heeft meegemaakt en precies dat maakt hem authentiek.
IMPERFECTIE
Hoewel de naam The Uninvited rebels klinkt zit er ook een knipoog in. “Iedereen verwacht tegenwoordig een gelikte, strakke en bijna digitale fiets”, zegt Xiko. “Deze motor hoort daar niet bij. Hij is de ongenode gast; rauw, luid en trots op zijn imperfectie en juist daarom kreeg hij die naam.” Op de Portugese kustwegen laat The Uninvited zien dat stijl en karakter hand in hand kunnen gaan. Het Shovelhead blok trilt met een diepe droge beat en de fiets voelt als een verlengstuk van zijn bouwer; eerlijk, karaktervol en onmiskenbaar eigenwijs. “We bouwen geen replica’s,” zegt Xiko. “We bouwen verhalen. En dit is een verhaal dat geen uitnodiging nodig heeft om binnen te komen.”
Tekst en fotografie: Djaccomo Boom
SPECIFICATIES THE UNINVITED
Categorie
Details
Eigenaar en bouwer
Francisco ‘Xiko’ Correia, Rusty Wrench Motorcycles, Loulé, Algarve, Portugal
In België zorgt de app Trapspotter voor veel discussie. Zo schrijft De Telegraaf. Met deze applicatie kunnen automobilisten zien waar alcoholcontroles plaatsvinden, waardoor ze die kunnen ontwijken. Volgens de Vlaamse verkeersorganisatie VIAS draait de app alleen om geld verdienen, terwijl het bestuurders de kans geeft om dronken te rijden.
Trapspotter verzamelt via kunstmatige intelligentie informatie over controles uit verschillende bronnen en maakt daar een overzicht van. Hoewel er al apps bestaan die verkeerscontroles melden, is dit de eerste die specifiek alcoholcontroles toont. De dienst werkt bovendien ook via WhatsApp, waardoor de app niet actief geopend hoeft te worden. Een chatbot geeft door waar in je omgeving alcoholcontroles plaatsvinden.
Oprichter Vincent Parisis – eerder de man achter politiecontrole.be – stelt dat zijn app juist bijdraagt aan verkeersveiligheid, doordat bestuurders zich bewuster worden van controles en zo mogelijk minder snel dronken achter het stuur stappen. Toch erkent hij dat sommige mensen de tool zullen gebruiken om controles te ontwijken.
Navraag bij enkele Belgische motorrijders leert ons dat zij de app eerder zien als een vloek dan een zegen en voegt deze niets toe aan de verkeersveiligheid. Motorrijders zijn kwetsbaar en als er bewust alcoholcontroles ontweken kunnen worden, worden de wegen er niet veiliger op.
Trapspotter niet beschikbaar in Nederland
In Nederland werkt de app niet en zijn er geen vergelijkbare diensten die zich specifiek op alcohol- of drugcontroles richten.
Rijden onder invloed vormt in Nederland een toenemend probleem. In de eerste elf maanden van dit jaar zijn al meer bestuurders betrapt dan in heel het vorige jaar, zo blijkt uit politiecijfers. Ook wij staan daarom niet te juichen als deze app ook in Nederland beschikbaar wordt.
Deze keer was het merendeel van onze groep toe aan een relaxte trip. ‘Niet te veel kilometers’ zo werd er aangegeven en iemand sprak ook een voorkeur uit voor ‘kleine paadjes’. In grote lijnen was het plan naar Normandië te gaan en een mooi museum te bezoeken van oude tanks en andere materieel dat uit de zee is opgevist na alle bombardementen. Uiteraard loopt het anders…
Zaterdag zouden we vertrekken en ik ben vrijdag nog even snel naar Simon gegaan, want die had nog wat olie die ik mee wilde nemen als reserve. We hadden er allemaal enorm veel zin in. Spulletjes gepakt en motoren nagekeken.
Een korte doch kritische blik op mijn motor gaf daarbij aan dat er een huls van de kleppen aan het uitscheuren was… Ik was mijn net gereviseerde blok nog aan het inrijden en had helemaal niets in de gaten gehad. Plan was om de kop eraf te halen voor een nadere inspectie. Dus kop eraf en die huls er af zien te krijgen. Bleek er een te kleine maat huls op te zitten en we zouden ze allemaal moeten vervangen. Toch een klus van een paar uur en Simon moest zijn vaccinatie om 17.00 u nog halen. Na kort overleg besloten om de Lib bij hem te laten. Ik had net een WLA legeruitvoering gekocht en daar al wat kleine tochtjes mee gereden. Genoeg vertrouwen en de rondjes om de kerk om nu de kerk daar te laten waar hij staat en de weide wereld in te trekken! Zo gezegd, zo gedaan en dus op pad…
MACGYVER
We waren net voorbij Lier in België en het was lekker warm. Toch voelde ik ineens een ‘ploef luchtje’ langs mijn linker enkel gaan. Zo’n fris windje, een soort mini airco. Natuurlijk klopt dit niet en bij nadere inspectie bij een stoplicht bleek het inspectie gat om de ontsteking op tijd te zetten open te zijn, de moer was weg! Allemaal aan de kant en zoeken naar een kurk. Nu was het nog vroeg zodat de cafés nog niet open waren, dus ik ben naar een supermarkt gegaan om een fles wijn te kopen zodat we de kurk konden gebruiken om het gat te dichten. Ik werd al terug geroepen door de rest. We stonden namelijk voor een paar garages en bij navraag van een passant bleek hij de eigenaar van zo’n garage te zijn en die te hebben ingedeeld met een heuse werkbank. De beste man werd subiet aan de kant geschoven zodat Evert de werkbank kon overnemen. Evert is de MacGyver van onze groep, ere wie ere toekomt. Hij vindt altijd een oplossing zodat we weer verder kunnen. Zo ook nu. Evert had een reserve moer bij zich en maakte een beugeltje zodat de moer zou blijven zitten. Een wartel en een tie-wrap hielden de moer op zijn plaats. De schroefdraad was namelijk te ver uitgeleuterd.
ACCUZUUR
Opgewekt konden we onze reis voortzetten, maar na Mechelen stopte mijn motor er ineens mee. We stonden bij een groot huis op de oprijlaan en de heer des huizes ging net met zijn vrouw het gras maaien. Op onze vraag of we hier mochten staan en of ze misschien koffie voor ons hadden keken ze ons toch vreemd aan. De motoren naar de buurman geduwd die relaxter was en meer schaduw had. Het bleek dat mijn accu helemaal geen prik meer had. Nu heeft Piet een soort grote condensator mee, zodat je de motor wel kan starten en kan rijden. Hoog toeren rijden en dat is op zich allemaal geen probleem, maar wel als je nog 2500 km gaat rijden! Dus plan B werd geactiveerd en een clubgenoot gebeld of hij wellicht een reserve accu had. Dan zouden we wel van de route afwijken en op een andere plaats Frankrijk ingaan. Na een hartelijk ontvangst de accu omgezet. Dit valt nog niet mee omdat er geen accu zuur meer mag worden verkocht vanwege terroristische dreiging. Zodoende hebben we wat zuur overgeheveld van de kapotte accu. Simon had ook nog een dingetje, maar was snel op te lossen. ‘s Avonds nog wat bouten nagetrokken en dat was nodig ook. Het wiel en stuur zaten los en ook de versnellingsbak vroeg wat aandacht. Die laatste hebben we nog wat aangepast en het gevoel was uiteindelijk goed. Pinten drinken en op tijd de tent in.
1 van 9
FRIS EN FRUITIG
De volgende dag met een goed gevoel op de motor gestapt richting de Franse kust met die mooie krijtrotsen. We moesten tanken want sommige zaten al op de reserve. Nu had ik hier ook nog geen ervaring mee en wist dus eigenlijk niet of hij wel werkte. Bij een Lib trek je de stang van de benzine kraan omhoog, dan komt er een extra gaatje onderin de tank open zodat er nog wat benzine beschikbaar komt. Na wat gestotter van mijn Lib de kraan omhoog en met een brede grijns kon ik verder. Echter na 2 km weer gestotter en de benzine was nu echt op. Tenminste… Er zat nog wel peut in de tank, maar blijkbaar is er iets met dat extra gaatje. Gelukkig was er aan het eind van de straat een pomp en sowieso had Evert een extra litertje bij zich. Mijn reserve fles had ik nog niet gevuld. (Was dit keer toch niet helemaal goed voorbereid, wat ik ook goed te horen heb gekregen van mijn hooggeachte reisgenoten). De grens overgang was geen probleem, lekker binnendoor en geen covid check of iets anders. In een dorpje waar een soort weekmarkt was lekker wat gedronken en een lunch gekocht. Deze mochten we van de patron op zijn terras opeten. Hoezo zijn Fransen een moeilijk volk… We hadden een verkeerde afslag genomen en kwamen op een plek met een brede grasberm. Reden voor Piet om even een powernap te doen. Daarna fris en fruitig richting de kust gereden. Le Treport was het doel van de dag. Daar aangekomen relaxed alles uitgepakt, tent opgezet en effe douchen zodat we fris aan de pint konden beginnen. Er was een restaurantje met wat tapas en ander lekker eten. ‘s Avonds nog even naar de haven gewandeld.
Volgende dag richting Dieppe. We hadden alles opgetast en er was iets verderop een gast met zijn vrouw op een Road King. Hij zwaaide naar ons toen hij net een klein talud afreed en zijn evenwicht verloor. Snel geholpen en de motor weer recht gezet. Een ongeluk zit altijd in een klein hoekje…
ZWAAILICHT EN SIRENE
Na Dieppe richting Etretat. Mooie stad met kleine steegjes, we kwamen net van de kustlijn en waren op weg naar onze camping toen ik in mijn ooghoek een politieauto zag aankomen. Deze kwam ook onze steeg in en de agenten begonnen tegen Simon te praten. Laat die nu net totaal geen woord Frans spreken… Alle motoren lekker ronken en pruttelen en ik maar snel naar Simon om hem te helpen. Hij zat behoorlijk in de rats, want dacht dat ze hem nodig hadden voor een Covid bewijs of zo. Het waren twee vrouwelijke agenten en ze vertelden dat hun baas vast gecharmeerd zou zijn van onze motoren. Ze vroegen of we achter hen aan wilden rijden naar het bureau, zodat ze de baas konden verrassen. Dat is ok vond ik, echter dan wel onder begeleiding van sirene en zwaailicht. Zo geschiedde! Door de smalle straten van Etretat, sirene, zwaailicht, een hoop Harley kabaal en een vette grijns op al onze gezichten (ook bij de politie dames trouwens). Aangekomen bij het bureau natuurlijk hilariteit alom. We moesten uitleg over de motoren geven en ze wilden er natuurlijk ook even op zitten. Nu had Piet een olie probleem en hij kon wel wat extra olie gebruiken. De meeste kans hadden we bij een tractor bedrijf. Of meneer de agent misschien een winkel wist..? Meteen bellen en 10 min later met sirene en zwaailicht gevolgd door ons scheurend over de buiten wegen richting de winkel. Piet kon zijn olie aanschaffen. We waren ondertussen ook langs onze camping gereden. Niet gereserveerd, doen we nooit. De camping had het gevreesde bord ‘complet’ voor de ingang geplaatst. Gevolg… Sirene aan, groep motoren met olie naar de camping. Maar hij was echt complet en zelfs de vriendelijke agent kreeg het niet voor elkaar. Geen stress, paar belletjes en de sirene ging weer aan. Voor ons een teken om te volgen. Nu kwamen we bij een andere camping die eigenlijk ook vol was. Voor ons een ideale plek want er was ook een restaurantje bij. Oom agent gaf aan dat dit de ideale camping was omdat onze motoren veilig konden staan vanwege het hek waar de camping ‘s nachts mee werd afgesloten. Afscheid genomen van de behulpzame agent en zijn assistent. Was echt super om dit mee te maken!
De camping eigenaar ging er mee akkoord en we konden bij het volleybal veld staan omdat hij eigenlijk helemaal vol zat. Onze tactiek is eerst een plekje veroveren en dan over stroom beginnen. Evert heeft dit namelijk nodig.
De beste man begon wat tegen te spartelen en vroeg hoe laat we zouden gaan slapen. ‘Wanner hij dat wilde’ was ons antwoord. Het bleek dat we stroom moesten pakken van het luchtkussen en dus niet te vroeg konden gaan slapen. Hilariteit alom. Daarna de gebruikelijke riedel van tentje opzetten, opfrissen en tijd om het terras te gaan inspecteren onder het genot van een lekkere Trippel. Lekker buiten geborreld en gegeten en na nog een paar pinten naar de tent. De volgende dag zijn we richting Honfleur gereden. Natuurlijk ook over de mooie brug bij Le Havre. Wat een brug, niet normaal. Motoren mogen er gratis over en we werden door een man in een vrachtwagen gewezen op de speciale doorgang voor de motoren. Op die brug hoop je echt dat je geen pech of stotterende motor krijgt. We waren allemaal zo relaxed door gisteren dat het ons ook niets kon schelen. Hoe mooi is dat. Totaal relaxed er over heen en een lunch in Honfleur. Dit werd ons keerpunt. Het museum met de tanks uit de zee van de gezonken schepen zouden we niet halen. Anders zouden we nog flink kilometers moeten maken en de stemming was meer om in deze flow te blijven.
Een beetje binnendoor terug dus, wat fantastisch is met die Franse dorpjes en supergave landweggetjes. Uiteindelijk toch weer naar de kust gereden en een camping bij Dieppe gevonden.
LOOPGRAVEN
De campings zoekt Jan altijd op. Hij heeft een camper app voor campings met allerlei reviews, werkt perfect. Goed barretje en lekker restaurant op de camping, dus plenty biertjes en goed gegeten. Ik had in een ooghoek de werkplaats van de camping gezien met bankschroef en allerlei spullen. De volgende ochtend bij het ontbijt begon ik toch over mijn versnellingsbak. Die zit namelijk met 3 bouten aan de onderzijde vast en twee daarvan zaten toch wat los. Er komen door de aandrijving natuurlijk enorme krachten op. Evert opperde het idee om het met houten blokjes vast te zetten. Op zich best slim dan bleef de bak wel op zijn plaats en door de bouten kon hij niet echt omhoog. Nu nog uitleggen aan de materiaalman van de camping… 10 minuten later zaten Evert en ik op de golfkar van de materiaalman, want hij begreep wat we nodig hadden en had verderop wel wat liggen. We kwamen bij een soort schuur waar geiten in zaten, maar daar lagen ook grote multiplex platen. Ja, onze kennis van de Franse taal is niet zo goed, maar dit had ik ook weer niet verwacht. Hij had echt helemaal niet begrepen wat we nodig hadden. Met handen en voeten gevraagd of we zijn werkplaatsruimte mochten zien. Hij zette hij ons af bij zijn huisje en EUREKA! Daar zagen we aanmaak houtblokjes voor zijn BBQ. Dit was precies wat we zochten. Houtjes en tie-wraps. Lekker klussen om alles te zekeren. Vol goede moed zijn we weer op pad gegaan naar de volgende stop bij Battery Todt. Dit is een museum, het was ooit een mega bunker met een nog groter kanon. Er stond ook een WLA maar daar klopte niet zoveel van. Simon Samwel heeft dit natuurlijk even duidelijk uitgelegd bij de staf. De camping zit er haast aangeplakt en op de vraag waar we goed konden eten werden we naar een restaurant met zicht op zee verwezen. Mooie ondergaande zon en in het donker zwalkend naar de tent. Volgende ochtend verse broodjes bij de bakker vanuit zijn 2CV, wat is Frankrijk toch een lekker land. Van hier uit zijn we richting België gegaan. Nog een kleine tour door het mooie West-Vlaamse land en de mannen wat laten zien van WOI. Bij Diksmuide aan de IJzer zijn er de loopgraven waar je door kan lopen. Altijd weer heftig om te ervaren.
VEEL PLEZIER
Deze keer minder kilometers gereden wat door de situatie met Corona niet erg was. We waren vrij, hebben tal van behulpzame mensen ontmoet en veel plezier gehad. Helaas kon Edgar niet mee vanwege medische dingetjes en was ik degene met de meeste pech. We hebben deze keer alles kunnen oplossen wat ook iets zegt over de flexibiliteit van de groep. Thuis heb ik de WLA helemaal uit elkaar gehaald en ik verwacht dat hij helemaal betrouwbaar is, maar je weet het nooit met een motor die 80 jaar oud is….
Hou je ook zo van dit oude Amerikaanse spul? Met de club Silent Gray Fellows organiseren we elk jaar een treffen voor motoren met bouwjaar tot 1965 (daarna kwamen de elektrische starters). Dat is in 2026 op 10, 11 en 12 juni in Oosterhout. Kijk op de website voor meer info: silentgrayfellows.nl
De Panigale V4 Márquez 2025 World Champion Replica is een gelimiteerde editie van slechts 293 exemplaren, ontworpen ter ere van Marc Márquez, de rijder van het Ducati Lenovo Team. Na het behalen van zijn zevende MotoGP-wereldtitel is deze motorfiets een eerbetoon aan zijn uitzonderlijke prestaties en Ducati’s vierde opeenvolgende titel.
Exclusieve kenmerken
Deze replica belichaamt de beste Ducati-technologie en de spirit van de MotoGP. Met een unieke livery geïnspireerd op de Desmosedici GP25, is de motorfiets voorzien van een handtekening van Márquez op de brandstoftank, beschermd door een transparante vernislaag. Dit maakt elke motor uniek en een waardevol verzamelobject voor echte liefhebbers.
De Panigale V4 is uitgerust met een gehomologeerde Akrapovič-demper die het vermogen verhoogt tot 218,5 pk. De STM-EVO SBK-droge koppeling en carbonvezelcomponenten zorgen voor een authentieke race-ervaring. Het Brembo Pro+ remsysteem biedt maximale controle en veiligheid, zelfs onder extreme omstandigheden.
Een uitzonderlijke verpakking
Met een speciaal samengesteld pakket, inclusief een certificaat van echtheid en een houten kist met unieke graphics, is deze motor meer dan alleen een voertuig; het is een collectorsitem. De Panigale V4 Márquez 2025 World Champion Replica biedt een unieke kans om de sensaties van de MotoGP te ervaren. De combinatie van prestatie, technologie en exclusiviteit maakt de Panigale V4 een waar meesterwerk.
Ben jij enthousiast, resultaatgericht en heb je een passie voor motoren? Wil jij een belangrijke rol spelen in het succes van BMW Motorrad door dealerprestaties en klantbeleving naar een hoger niveau te tillen? Dan is deze baan echt iets voor jou!
Wat ga je doen?
In de rol van Area Manager bij BMW Motorrad ben jij de verbindende schakel tussen ons merk en ons dealernetwerk. Jouw missie? De verkoop, het rendement, de klanttevredenheid en de kwaliteit van onze processen bij de BMW Motorrad dealers maximaliseren. Je bent het eerste aanspreekpunt voor onze dealers en adviseert hen op het gebied van sales en aftersales, zodat zij altijd kunnen groeien en excelleren.
Je coacht, motiveert en begeleidt dealers om nieuwe strategieën te omarmen en zorgt dat alles soepel verloopt. Door trends en successen te signaleren, ontwikkel je slimme plannen om de prestaties verder te verbeteren. Daarnaast speel je een actieve rol in het plannen, evalueren en verbeteren van dealerprocessen, en draag je bij aan innovatie en nieuwe initiatieven binnen het dealernetwerk.
Jouw belangrijkste taken:
Doelen stellen en opvolgen voor verkoop, aftersales en klanttevredenheid.
Dealers adviseren en coachen om hun prestaties verder te verbeteren.
Marktontwikkelingen en trends signaleren en hierop anticiperen met concrete adviezen, plannen en acties richting dealerbedrijven en het BMW Motorrad team
De spil zijn in communicatie en samenwerking met dealers.
Ondersteunen bij aanbestedingen van uiteenlopende semi-overheidsdiensten.
Initiëren en doorvoeren van verbeteringen en innovaties.
Helpen bij het behalen van targets en het verhogen van klanttevredenheid.
Wat breng jij mee?
Een afgeronde HBO- of WO opleiding.
2-4 jaar werkervaring, bij voorkeur in de automotive- of motorbranche.
Sterke communicatieve skills en een resultaatgerichte, sales-gedreven mindset.
Goed inzicht in dealerprocessen en marktontwikkelingen.
Analytisch sterk en iemand die anderen kan beïnvloeden.
Proactief, verantwoordelijk en zelfstandig.
Vertrouwd met programma’s zoals Office, Salesforce en andere moderne tools.
Een echte liefhebber van AI en technologieën die de toekomst van de automotive industrie vormen.
Een no-nonsens mentaliteit die weet dat je een job te doen hebt die zich niet altijd laat vangen tussen 9-17 uur.
Bereidheid om ook in de weekenden samen met het hele BMW Motorrad team 1-3 keer per jaar beurzen te draaien zoals de jaarlijkse MOTORbeurs Utrecht.
En niet te vergeten: een passie voor motorfietsen. Het zou mooi zijn als je zelf een fervent motorrijder of motorrijdster bent of wordt!
Wat wij bieden
Bij BMW Motorrad geloven wij dat Make Life A Ride niet alleen ons motto is, maar onze manier van leven. Wij geloven in de kracht van passie en professionaliteit en samenwerking, eigenlijk gelijk aan motorrijden: alleen rijden is leuk, samen rijden is fantastisch!
We bieden een gave en afwisselende baan bij een toonaangevend premium merk dat volop in beweging is. Je krijgt de kans om BMW Motorrad verder te laten groeien en te professionaliseren, ondersteund door een inspirerende werkomgeving met enthousiaste collega’s.
Ben jij klaar voor deze kickstart in jouw carrière en heb je een passie voor motorrijden? Solliciteer nu en word onderdeel van de BMW Motorrad familie!
Eind negentiende en begin twintigste eeuw beleefde de textielindustrie in het oosten van het land zijn glorietijd. Hoewel lang niet iedereen profiteerde, bracht het welvaart naar de arme streek. Textiel wordt er niet meer op serieuze schaal gemaakt, maar tal van industriële gebouwen herinneren aan de mooie jaren.
Winstwaarschuwing!
Voor vertrek alvast een winstwaarschuwing. Meestal gaan we op zoek naar wegen waar het op de eerste plaats goed motorrijden is. Sturen, bochten maken, stof happen. Deze keer ligt het wat anders. De Katoenstraat – zoals we de route hebben gedoopt – brengt je vooral op plekken die je op de motor zelden opzoekt: industrieterreinen, bouwplaatsen, achterafstraatjes, stationsgebied en havenkades. Daar vind je immers de meeste herinneringen aan de ooit zo rijke textielindustrie.
Hoewel er straks nog heerlijke motorwegen volgen, ben ik in Enschede vooral geïnteresseerd in het erfgoed. Het karakter van de stad is kenmerkend voor een plaats die dankzij de textielindustrie groot is geworden. Het ging er niet om mooi. Functioneel, dat moest het op de eerste plaats zijn. In recordtijd van boerengemeente tot industriestad, ooit na Manchester de tweede textielproducent van de wereld.
Met dank aan dat praktische karakter kun je in Enschede behoorlijk doorrijden over brede overzichtelijke wegen. Eerste stop is het voormalige fabriekscomplex van Jannink aan de Haaksbergerstraat. Het pand dateert van 1900 en is gebouwd naar het voorbeeld van Engelse fabrieksarchitectuur uit die tijd. De productie werd er in 1969 gestopt. Tegenwoordig zitten er onder meer appartementen in.
De firma Jannink & Zn. is een typisch voorbeeld van de textielindustrie van die tijd. Tussen 1853 en 1938 groeide het bedrijf uit tot een van de grootste textielproducenten van Nederland. Zoals veel bedrijven is Jannink ontstaan vanuit de huisnijverheid. Eerst met weefgetouwen bij de arbeiders thuis, daarna in grote fabriekspanden met door stoom aangedreven machines. Klinkende familienamen uit die tijd: Van Heek, Ten Cate, Ledeboer, Ter Horst, Gelderman, Blijdenstein en Ter Kuile.
Tijdens onze rit over de Katoenstraat zullen we deze namen regelmatig tegenkomen. Niet alleen op de gevels van oude fabriekspanden, maar ze duiken ook op in woonwijken, landgoederen, cultuurcentra en parken die ze lieten aanleggen. Tijdens hun beste jaren waren ze niet alleen economisch belangrijk, maar speelden ze ook een grote rol op sociaal vlak. Tot het na de Tweede Wereldoorlog in korte tijd steeds moeilijker werd door de opkomst van modieus textiel uit landen met lage lonen.
Ik start de motor en maak mijn ronde door Enschede af. Er is een rijkdom aan industrieel erfgoed te vinden met onder meer enkele gebouwen van het voormalige Van Heek & Co., poetskatoenfabriek Het Rozendaal en een school waar kinderen van 10 tot 14 jaar werden opgeleid tot goede textielwerkers. Ook het Balengebouw is opvallend. Op de gevel van wat ooit de opslag van een spinnerij was, staan afbeeldingen van Jan Cremer op zijn motor. Het was de bedoeling dat hij hier een museum zou krijgen. Het is er nooit van gekomen.
1 van 13
Dwars door het textielverleden van Twente.
Watertoren uit 1921 van een import- en exportbedrijf in katoenafval.
Wat het Jan Cremer museum had moeten worden...
Watertoren uit 1912 van de N.J. Menko, een van de meest succesvolle textielbedrijven van Enschede.
Jannink hoort tot de klinkende namen uit de textielhistorie.
Op de Bleek werd textiel gebleekt met zonlicht.
In Losser werd textiel gebleekt.
Villa de Haer van textielfamilie Gelderman.
Van de industrie zo op het platteland.
Het Vereenigingsgebouw van de gebroeders Stork, nu een café-restaurant.
Schuilen voor druppels in Hengelo.
Toren van het voormalige Storkcomplex in Hengelo.
Op een oude fabrieksmuur wordt Stork gevierd.
Duits vuurpeloton
Dan hopla. Bijna ongemerkt rijd ik vanuit de stad zo de natuur in. Plassen met water aan de linkerkant, kleine weilanden met paarden en hé, daar is Vliegveld Twenthe. Ooit was het van de Koninklijke Luchtmacht en ook stond het op de nominatie voor passagiersvluchten. Tegenwoordig is het vooral een evenementenlocatie. Op de landingsbaan loopt een man met een hond richting de uitkijktoren.
Kort stop, starten en door. Dwars door het Twentse platteland dat voor de komst van de textielindustrie moeilijk toegankelijk was en soms nog onontgonnen. De bevolking bestond voor een belangrijk deel uit arme boeren. Ideaal voor fabrieken op zoek naar goedkope arbeidskrachten. Het is er nu vooral mooi toeren. Langs akkers, velden, heidegrond en bos. Ik rijd naar het oude bleekveld van Losser. Daar werd linnen in de openlucht gebleekt door het zonlicht. Een wachter bewaakte de kostbare waren.
Next stop Oldenzaal, groot geworden aan de hand van de firma Gelderman. Het was een soort American Dream-verhaal in Twente. H.P. Gelderman werd van loonwerker de grootste werkgever van Oldenzaal. Aan de spoorlijn stond een enorm fabriekscomplex. Ik rijd erlangs en herken nog elementen die een nieuwe bestemming hebben gekregen. Aan de overkant pronkt nog altijd het imposante hoofdkantoor, nu van een woningcorporatie. De spoorlijn is overigens ook op initiatief van textielbaronnen aangelegd.
Aan de rand van het dorp passeert de route Villa de Haer, in 1881 gebouwd in opdracht van C.M. Gelderman. Het pand is kenmerkend voor de landhuizen die de textielfabrikanten – en anderen die van de welvaart profiteerden – lieten neerzetten. Op de route zijn er verschillende te zien. Denk niet dat het alleen maar vrolijkheid was in die huizen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de familie Gelderman betrokken bij het verzet met de fabriek als schuilplaats voor mensen die werden gezocht. Christiaan Maurits werd gedeporteerd maar overleefde de kampen. Joan eindigde voor het Duits vuurpeloton.
Engels voorbeeld
Tijd om verder te rijden. Eerst aan Oldenzaal ontsnappen en dan door lichtglooiend terrein met soms monumentale bomen. Het asfalt wisselt van kaarsrecht naar voorzichtig buigend en haaks. Met Hengelo op komst profiteer ik nog even van de ruimte die er is. Spelen met de versnellingen, een beetje vlot doorrijden en daarna weer de hand van het gas voor het industriële erfgoed, want dat is prachtig in Hengelo. Vooral rond de oude terreinen van machinefabriek Stork uit 1868. Ik laat de route even voor wat het is en zwerf langs de gebouwen. Hier en daar over het trottoir, achter een slagboom door, langs een afzetting met betonblokken, over een parkeerterrein.
Zoals op meer plekken langs de Katoenstraat werd door de fabrikanten ook aan hun werknemers gedacht. Naar Engels voorbeeld lieten ze woonwijken bouwen met betere leefomstandigheden. Het was mode in die tijd. In Hengelo ontstond zo tuindorp ’t Lansink. Rond het pleintje ging dat nog een stapje verder met een mix van grote en kleine woningen. Bedoeld voor zowel de arbeider als de baas. Nobel? Daarover lopen de meningen uiteen. Aan de ene kant verbeterden dergelijke woonwijken de omstandigheden, aan de andere kant maakte het mensen nog afhankelijker van hun werkgever.
Aan de overkant van de spoorlijn bezoek ik het Oyfo Techniekmuseum in de voormalige fabriek van Hazemeijer uit 1907 – een bedrijf in elektrotechniek. Het is een leuk museum dat je meeneemt door de industriële geschiedenis van Hengelo en Twente, met uiteraard veel aandacht voor de textiel.
Huis Zonnebeek van textielfabrikant Jan Bernard van Heek uit 1906.
Boerenwevers
Zoals vaker op de Katoenstraat verandert het decor van verstedelijkt plots weer in platteland. Het is er lekker ademhalen. Rondom Delden neemt de motor me mee over de slingerende wegen van Landgoed Twickel met kasteel. Rijden tussen eeuwenoude bomen, langs klassieke boerderijen en een watermolen, over een zandpad langs de Twickelervaart. De industrie lijkt er even heel ver weg.
In het sfeervolle hart van Borne is dat nog steeds zo. Klein en dorps. In Museum Bussemakerhuis kun je onder meer zien hoe de textielindustrie in Twente is begonnen. Vaak met huisnijverheid. Jan Bussemaker was een zogenaamde fabrikeur, de schakel tussen de boerenwevers en de markt. Hij liet het huis in 1779 naar zijn smaak verbouwen tot wat het nu is. Op zolder staan enkele weefgetouwen.
Niet veel later gaat het dwars door Almelo (onder meer industrieel erfgoed bij het station) en Vriezenveen (Jansen & Tilanus) richting een voormalig sanatorium in het noorden van de Sallandse Heuvelrug. Het Volkssanatorium is van 1902, gebouwd om patiënten met tbc te behandelen. Schone lucht is er in elk geval nog steeds. Tegenwoordig worden er vooral mensen met dementie en Korsakov verpleegd.
Start de motoren. Terug naar het zuiden van Twente. Via Nijverdal dat groot is geworden dankzij de handweverij van textielpionier Thomas Ainsworth en de textielfabrieken van de gebroeders Salomonson. Ik volg daarna de loop van de Regge, die door fraai rivierenlandschap slingert. Lekker ontspannen rijden naar Rijssen (Koninklijke Jutespinnerij Ter Horst & Co.), buurtschappen als Elsen en Schoolbuurt, de motorcrossbaan van Markelo en Goor. Daar ligt Thomas Ainsworth begraven. Op zijn praalgraf staat onder meer: ‘Aan een nuttig man’.
Langzaam maar zeker verdwijnt de industrie uit de route. Terug naar hoe het allemaal begon. Boerenland. Maar niet voordat de Katoenstraat nog een laatste stuk prachtig erfgoed laat zien: de Boekelose Stoomblekerij uit 1888, opgericht door Gerrit Jan van Heek. Net als op andere plaatsen aan de route is van het fabriekscomplex een woonwijk gemaakt met oog voor het verleden. Verschillende fabrieksgevels, de schoorsteen en de portiersloge zijn bewaard gebleven.
Terug op het platteland is mijn navigatie even in de war. Hij laat me een overbodig rondje rijden langs een oude boerderij en dreigt me terug te sturen naar Boekelo. Dan buigt de weg toch naar het zuiden. Boven de bomen kijkt de oude schoorsteen van de Stoomblekerij me na.
Foto’s: Hans Avontuur
3 x Musea om bij af te stappen
1. Oyfo Techniekmuseum, Hengelo
Mooi eigentijds museum met enorme machines en een uitstekende presentatie over het textielverleden van Twente. Inclusief details zoals jubileumbordjes voor trouwe werknemers.
Hoewel Borne geen grote rol speelt in de geïndustrialiseerde textielnijverheid van de 19de en 20ste eeuw, was het dorp belangrijk bij het ontstaan ervan. Het Bussemakerhuis geeft een indruk van hoe een handelaar in de 18de eeuw woonde.
In de oude panden van textielfabriek Ter Kuile vind je een exposities over de historie, cultuur en toekomst van Twente. Uiteraard is er aandacht voor textiel, maar ook voor onder meer archeologie en de vuurwerkramp, die aan 23 mensen in de wijk Roombeek het leven kostte.
Naast een zouttoren – Boekelo was niet alleen bekend van de textiel, maar ook van het zout – zit dit ongedwongen adres. Bij mooi weer met een terras op de stoep.
In 1895 gebouwd in opdracht van de gebroeders Stork als ‘Vereenigingsgebouw’ met toneelzaal en bibliotheek voor de arbeiders. Nu restaurant en hotel. Goed adres voor broodjes en soep.
Al in 1890 was op deze zandrug op Landgoed Twickel een café. Na jaren van leegstand werd het in 1932 heropend door de opa van de huidige uitbater. Perfect adres voor een uitsmijter, kroketten of een broodje. De motor parkeer je voor de deur.
Hotel Moloko, Enschede; een fijn vertrekpunt voor als je van ver moet komen. Eigentijds industrieel hotel met zelfbediening. Er is geen receptie. Alles gaat via je telefoon. Het ligt naast de Melkhal, een multifunctioneel gebouw met onder meer een supermarkt, café en kantoren. Wij mochten de motor op de afgesloten binnenplaats parkeren.
Egon Weernink is een nuchtere Tukker die zelf niet graag op de voorgrond treedt. Zijn motoren daarentegen, pakken overal de spotlights! Na een reeks schitterende Harley’s, bouwde hij deze robuuste Evo cross-over. Het project is nèt als de maker ingetogen, maar buitengewoon boeiend en tot in de puntjes doordacht.
Terwijl we aan een gehaktbal en cola zitten in een café in Enschede vertelt Egon: “Vroeger reed ik brommers en heb ik een tijdje gecrost. Rond 2015 begon het Harley-virus toe te slaan. Dat kwam door een zwager en een paar vrienden die samen reden als de H.O.H., ofwel de Harleys Oet Hoksebarge! Ik wilde ook zoiets en kocht een Shovel-bobber via Marktplaats.” De Harley-vonk sloeg snel over. Egon maakte een gestrand project af van iemand anders, waarna er een strak verbouwde Breakout volgde en een door Thunderbike gebouwde FXDR. “Echt een prachtige motor, al kon ik er door een hernia niet lang op rijden.” De Road Glide die daarna kwam, bleek qua rijcomfort een schot in de roos. “Die heb ik nog steeds. Een hele fijne motor voor lange ritten.”
1 van 11
MINIMALISME
Egon laat op zijn telefoon foto’s zien uit zijn motorhistorie. Stuk voor stuk indrukwekkende machines in allerlei stijlen, al loopt er duidelijk een rode draad doorheen: minimalisme, veel zwart, weinig chroom. “Ik hou niet van bling-bling, dat zie je terug in al mijn motoren. Zwart en sober, dat is mijn ding.” Voor deze cross-over Evo liet Egon zich inspireren door een verbouwde Harley met crossbanden, die hij op internet zag. “Aanvankelijk had ik ‘m zelfs menierood gespoten, net als het voorbeeld. Maar ik wilde geen kopie maken en besloot er mijn eigen draai aan te geven. Dus toch weer veel zwart met subtiele metaaltinten. Het is een mix geworden van old-skool, cross- en racestijl. Precies wat ik zelf mooi vind.”
De basis werd gevormd door een Evo Softail uit 1988, gekocht bij een Harley-zaak in Friesland. “Het was een soort chopper met vlammen erop. Niet echt mijn smaak en de voorvork had schade. Maar er stond maar 14.000 kilometer op de teller en dat was voor mij doorslaggevend.” Egon pakte het project grondig aan, in samenwerking met King Motorcycles. “Ik heb de motor in grote lijnen zelf opgebouwd en samengesteld. Ook het laswerk heb ik zelf gedaan. Het fijnere werk, zoals de elektronica, leidingen en afstelling, heeft Glenn van King Motorcycles gedaan. En het spuitwerk, een schitterende combinatie van hoogglans- en matzwart, is gedaan door Bram van het Rood. Kijk naar dat logo, dat zit gewoon echt in de lak!”
CROSS
Door eerdere projecten had Egon al veel ervaring opgedaan. “Al doende leert men,” zegt hij nuchter. Bovendien kon hij altijd terugvallen op mensen die weten waar ze het over hebben, zoals de bevriende motorbouwer Rik Terhurne. “Als ik onderdelen nodig had, wist Glenn van King Motorcycles altijd precies wat ik moest hebben.” Op Marktplaats vond hij een set 16- en 19-inch wielen van een Dyna. Het korte achterspatbord laat veel van de ruige crossband zien, terwijl het compacte tankje, afkomstig van een oude Yamaha-crosser, hoger op het frame werd geplaatst dankzij een dichtgelaste tunnel.
TERRIËR
Voor de stoere en gespierde uitstraling van de motor vond Egon inspiratie in de houding van de Norwich terriër, een hond die Egon ook zelf bezit. Breed van voren, slank vanachter. Glenn vond een passende Shovel voorvork met ossenkop die verlaagd werd om de juiste lijn te creëren. Een eigenwijs Renthal motorcross-stuur maakt het plaatje af. De zoektocht naar de juiste onderdelen ging verder: een luchtfilter van Arlen Ness geeft de motor een sportieve uitstraling. Op de Custombike-beurs in Bad Salzuflen vond Egon een set uitlaten van BSL. “Strakke shotguns, zonder poeha; precies wat ik zocht.” Het lassen, slijpen en strak zetten van het frame kostte vele uren, maar dat deerde hem niet. “Het is gewoon leuk werk. Daardoor hoefde er nauwelijks plamuur op. De kleinste details, zoals het monteren van de K-tech forward controls op exact hetzelfde punt als de zijstandaard, kostten soms een hele dag. Maar het meeste werk zat in het zoeken naar de juiste onderdelen.”
VERJAARDAG
Toen de motor in ruwbouw klaar was, werd hij volledig gedemonteerd en naar King Motorcycles gebracht voor het spuitwerk en de technische afbouw. “Het streven was om hem af te krijgen voor mijn 50e verjaardag”, lacht Egon, “…en dat is gelukt! Glenn heeft een nacht door gewerkt en hem op mijn verjaardag gebracht!” De eerste periode stond in het teken van finetunen. “Er zaten natuurlijk nog wat kinderziektes in, maar dat hoort erbij als je een motor zelf opbouwt. Dat is ‘part of the game’.” Voor verre ritten pakt hij liever zijn Road Glide, die is en blijft ideaal voor lange afstanden. Maar voor ritjes in de buurt kiest hij steevast zijn zwarte bliksem. “Deze custombike is veel leuker om mee te spelen. Klassiek qua uitstraling, met moderne elementen. Dit is wat ik zelf mooi vind en daar gaat het om.” En of het hierbij blijft? Zeker niet. “Ik heb al een Shovel blok, een bak en een frame en ook de voorvork is in bestelling. Nu nog de tijd vinden”, besluit Egon.
Tekst en fotografie: Floris Velthuis
SPECIFICATIES HARLEY-DAVIDSON SOFTAIL CUSTOM
Categorie
Details
Eigenaar
Egon Weernink
Bouwer
Egon in samenwerking met King Motorcycles
Motorblok
Bouwjaar
1988
Merk
Harley-Davidson
Type
Evo
Cilinderinhoud
1340 cc
Versnellingsbak
Harley-Davidson
Ontsteking
Harley-Davidson
Carburateur
CV
Luchtfilter
Arlen Ness
Primair
Harley-Davidson
Uitlaat
BSL
Bijzonderheden
Kilometerstand ca. 14.000 km bij aankoop, deels gereviseerd
Eilandhoppen ziet er voor freeride-motorcrosser Tyler Bereman enigszins anders uit. Kijk hoe Bereman traint om een eiland-naar-eiland-oversteek te maken op een crossmotor, over een afstand van 700 meter, waarbij hij enorme sprongen maakt over open water zonder vangnet.
Voor de tweede keer WK-goud voor Lotte van Drunen.
2025 was voor de Nederlandse motorwereld een goed jaar. Collin Veijer liet mooie dingen zien in de Moto2 en in het terrein waren er wereldtitels voor het duo Koen Hermans/Ben van den Boogaart bij de zijspancross en Lotte van Drunen in de WMX. En daarnaast was er nog zilver voor Kay de Wolf en brons voor Glenn Coldenhoff.
Aan de prestaties van Collin Veijer is al uitgebreid aandacht besteed in het vorige nummer. Ook het goede presteren van Jeffrey Buis in de Supersport is al belicht (nummer 20). Voor wat de wegrace betreft zijn er naast de mooie uitslagen op wereldniveau twee resultaten die in het oog springen, behaald in competities in Duitsland en Engeland.
De Pro Superstock 1000 maakt deel uit van de IDM, de Internationale Deutsche Motorradmeisterschaft en is de klasse onder de Superbike. De titel in deze klasse is behaald door Ricardo Brink, uitkomend voor het onder leiding van Werner Daemen staande Belgische Team Masteroil-Alpha-Van Zon-BMW. Brink leverde een opvallende prestatie door in al zijn tien races als winnaar over de finish te komen.
Aan de overkant van de Noordzee behaalde Kas Beekmans de titel in de Pirelli National Sportbike, een klasse die deel uitmaakt van de BSB, de British Superbike. Op zijn Niwa Racing Suzuki finishte Beekmans zeven keer als winnaar en werd daarnaast nog zes keer tweede.
Voor de tweede keer behaalde Glenn Coldenhoff WK-brons.
Brons voor Coldenhoff
In de topklasse van de motorcross, de MXGP, hebben de Nederlandse rijders dit jaar een hoofdrol vervuld. Voor de wereldtitel kwamen ze weliswaar niet in aanmerking, daarvoor waren Romain Febvre en Lucas Coenen te sterk. Jeffrey Herlings had de Fransman en de Belg stellig partij kunnen geven, maar door blessures moest hij vijf GP’s missen, drie aan het begin van het seizoen en twee in de zomer. In het begin van het jaar kostte het hem enige tijd om zijn draai te vinden, maar vanaf de Duitse GP streed hij in nagenoeg alle wedstrijden om de podiumplaatsen, wat resulteerde in vijf gewonnen GP’s en twee tweede plaatsen. Hij won acht manches en vier kwalificatieraces. Dit alles leverde hem de vijfde plaats op. Maar het belangrijkste nieuws over Herlings dit jaar is zijn ‘Auf Wiedersehen’ tegen KTM. Na zijn hele GP-carrière op KTM te hebben gereden, verkast hij op 31-jarige leeftijd naar het fabrieksteam van Honda, waar hij opvolger wordt van Tim Gajser en teamgenoot van de eveneens nieuw aangetrokken Tom Vialle, tweevoudig wereldkampioen MX2.
Met zijn 34 jaar was Glenn Coldenhoff dit jaar de oudste rijder in de MXGP. Dat leeftijd niet alles zegt, bewijzen wel zijn resultaten en die van de ruim tien maanden jongere Romain Febvre. Coldenhoff kan terugkijken op een geweldig seizoen. In de eerste vijf GP’s behaalde hij twee tweede plaatsen en was een keer derde. In de tweede helft van het seizoen volgden er nog drie derde plaatsen. Hoogtepunt van het jaar was de winst in de eerste manche van de Britse GP. Voor de tweede keer in zijn carrière behaalde hij een derde plaats in het WK. Door de overstap van het team van Louis Vosters van Fantic naar Ducati was er voor Coldenhoff geen plaats meer in dat team. Mogelijkheden voor een goed contract met een goed team voor 2026 dienden zich niet aan. Reden voor Coldenhoff om te stoppen met de GP’s. Hij zal komend jaar in het Braziliaanse kampioenschap uitkomen.
Met Calvin Vlaanderen als zesde eindigden maar liefst drie Nederlanders bij de beste zes. In de tweede helft van het seizoen boekte de in Zuid-Afrika geboren rijder zijn beste resultaten en stond hij drie keer op de derde plaats op het erepodium. Aan het eind van het seizoen kreeg Vlaanderen te horen dat zijn contract bij Yamaha niet wordt verlengd. Volgend jaar is hij fabrieksrijder van Ducati.
Het lukte Kay de Wolf net niet zijn wereldtitel MX2 te prolongeren.
Zilver voor De Wolf
Als wereldkampioen MX2 van 2024 had Kay de Wolf het recht om dit jaar startnummer 1 op zijn Husqvarna te voeren. In tegenstelling tot Herlings en Tim Gajser, die altijd met hun vaste nummers bleven rijden, koos De Wolf er wel voor met ‘1’ van start te gaan. De Wolf begon voortvarend aan de verdediging van de titel door de eerste GP te winnen. In de derde GP verloor hij de leiderspositie aan teamgenoot Liam Everts, maar een wedstrijd later was hij weer de nummer één. Tot halverwege het seizoen bleef hij koploper en werd toen afgelost door Simon Längenfelder. Hoewel De Wolf de Duitser goed bleef volgen, was hij niet in staat Längenfelder van de titel af te houden. De Wolf won zeven GP’s, werd vijf keer tweede en behaalde ook nog drie derde plaatsen. Komend seizoen maakt De Wolf zijn opwachting in de MXGP.
Debutant Cas Valk bivakkeerde geruime tijd in de top tien, maar viel – mede door het niet afreizen naar China en Australië – terug naar de twaalfde plaats. Hij verruilt in 2026 zijn KTM voor een TM.
Rick Elzinga eindigde in 2024 als zevende en had een vergelijkbare uitslag voor dit jaar in gedachten, maar dat zat er niet in. Hij miste door blessures drie GP’s en werd dertiende in de WK-eindstand. Voor hem blijft het hierbij in de MX2, want hij maakt de overstap naar de MXGP en gaat rijden op een Beta. Zijn teamgenoot wordt Jago Geerts, die net als Elzinga zijn contract met Yamaha beëindigd zag worden.
Goud voor Lotte
Wat Kay de Wolf niet lukte, lukte Lotte van Drunen wel. Zij wist haar wereldtitel te prolongeren. Ze wist de eerste GP te winnen en bleef vervolgens de rest van het seizoen, bestaande uit vijf wedstrijden, aan de leiding. Concurrentie was er volop, vooral van de Italiaanse Kiara Fontanesi en de Spaanse Daniela Guillen, maar ook van landgenote Lynn Valk. Die was zo ongelukkig in Arnhem een been te breken en duikelde van de derde plaats in de stand naar de negende, net achter Danee Gelissen. Shana van der Vlist reed een goed jaar, wat beloond werd met de zesde plaats. Hoogtepunt was haar derde plaats in Arnhem.
In de EMX125 reikte Dani Heitink tot de vijfde plaats. Omdat Gyan Doensen vanwege een enkelbreuk niet kon aantreden bij de laatste twee wedstrijden van het seizoen, zakte hij in de EMX250 van de vierde naar de zesde plaats.
1 van 2
Koen Hermans en Ben van den Boogaard vormden het sterkste duo bij de zijspancrossers.
Voor de tweede keer WK-goud voor Lotte van Drunen.
Goud bij de zijspannen
Het WK zijspancross 2025 werd een prooi voor de Nederlanders Koen Hermans en Ben van den Boogaart. Na de eerste GP in Kramolin pakte Hermans direct de WK-leiding met de Franse broers Prunier op twee. Tijdens de GP’s waren Hermans en Prunier steeds aan elkaar gewaagd, al maakten ze beiden ook wel eens een misstap. In Letland was Prunier een heat uitgevallen en met nog twee GP’s te gaan stond Hermans stevig op één, maar het venijn zat in de staart van het seizoen. De voorlaatste GP in het Franse Vesoul verliep voor de Nederlanders dramatisch. In de eerste heat crashten Keuben/Rietman keihard na een hoge sprong, wat voor rijder Justin Keuben niet alleen het einde van het seizoen, maar zelfs het einde van zijn crosscarrière betekende. Prunier was in Vesoul de dubbele heatwinnaar en daar verspeelde Hermans zijn voorsprong door een loszittende radiator. Wilkinson/Millard wisten het hele seizoen constant te scoren, waardoor er drie duo’s met slechts zes punten verschil naar de seizoensfinale in Rudersberg gingen. Daar maakte Wilkinson voor het eerst in 2025 een fout en crashte direct uit de wedstrijd. Hermans en Prunier vochten stevig, Hermans won de eerste heat. Prunier ging in zijn jacht op Hermans over de kop en werd slechts vijfde. Hermans/Van den Boogaart namen zo het voortouw in de laatste heat van 2025 en zij wisten de titel binnen te slepen voor Prunier en Wilkinson. De onfortuinlijke Keuben/Rietman werden nog zesde in de eindstand, net voor de broers Tim en Sem Leferink, die in Lommel hun eerste GP wisten te winnen, op zeven. Wijers/Van Hal sloten met een negende plek hun WK ook af binnen de top tien.
Zilver op het gras
Grasbaanracer Dave Meijerink wist zijn prijzenkast in 2025 flink uit te breiden. Hij prolongeerde medio augustus het zilver op het Europees kampioenschap. In Eenrum kwam hij luttele centimeters te kort om de Deen Kenneth Hansen te verslaan. Ook op mondiaal niveau streed Meijerink mee om de ereprijzen. Tijdens de GP in Marmande liep hij het podium nog mis door een uitval in de finale. Maar in Roden, tijdens de afsluitende GP-ronde, wist de 25-jarige Meijerink zijn eerste GP-zege te boeken en daarmee op te schuiven naar een vierde plaats in de WK-eindstand. De Nederlandse titel ging dit jaar naar Romano Hummel. De voormalige wereldkampioen keert na een jaar afwezigheid in 2026 weer terug op het hoogste niveau. In de kwalificatiewedstrijd in Frankrijk werd hij vierde en dat was ruim voldoende om een startplaats af te dwingen. Hummel en Meijerink reden samen met Mika Meijer en William Kruit naar de tweede plaats in het WK voor landenteams. Enkel de Britten waren in het Duitse Vechta sneller.
In het begin van het jaar was Jasper Iwema goed op dreef in het WK ijsrace. In de in twee wedstrijden (vier wedstrijddagen) betwiste titelstrijd eindigde hij als vierde.
Tekst: Jan Boer, Emil Bilars, Gert Bos Foto’s Boer, Bilars, Bos, Damon Teerink, Fabrieken
1 van 6
Ricardo Brink werd ongeslagen kampioen in de Duitse Pro Superstock 1000.
Ondanks het missen van meerdere GP’s wist Jeffrey Herlings nog vijfde te worden in de MXGP.
Calvin Vlaanderen eindigde voor het vierde opeenvolgende jaren bij de beste tien in de MXGP.
Dave Meijerink werd tweede in het EK-gras en vierde in het WK-langbaan.
De broers Tim en Sem Leferink behaalden in Lommel hun eerste GP-zege.
De vierde plaats in het WK-ijsrace ging naar Jasper Iwema.
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
