maandag 8 juni 2026
Home Blog

Toertocht Westfaalse Molenroute, Duitsland: Hollandse molens in Duitsland

Door
Klaus Daams
-
0
Westfaalse Molenroute, Duitsland

De goed 320 kilometer lange rondweg van de Westfaalse Molenroute leidt langs 44 vaak nog volledig functionerende molens van verschillende bouwstijlen, waarvan de tandwielen soms een lichte kraak produceren.

Wie voor al deze wind-, water- en paardenmolens, en zelfs een scheepsmolen, niet alleen een vluchtige motorgroet over heeft voor al die motorrijders die je op een mooie weekenddag in de Eifel of het Sauerland tegemoet rijden, maar ook even stopt en de tijd neemt voor bijna elke molen, ooit de grootste machines ter wereld vóór de uitvinding van de stoommachine, tja, die zal zelfs met twee volgepropte dagetappes waarschijnlijk niet uitkomen. Daarom hier, na een verkenningstocht vooraf, een subjectieve ‘Best-of-Tour’; een rijtje molens die je moet zien.

Compacte vestingtoren

In Petershagen-Lahde starten we bij de van de Westfaalse Molenroute: de idyllisch gelegen wind- en watermolen in Petershagen-Lahde. Met de overzichtelijke kaart in de tanktas maken we ons op voor nog eens 44 molens. Voor de twee verdiepingen tellende stellingmolen uit 1876 met zeilen en windroos worden we verwelkomd door het oude molenaars­echtpaar Meyer, levensecht in beton gegoten. Een QR-code nodigt uit voor een virtuele rondgang door de Lahder Klostermühle; andere belangrijke punten in het dorp zijn de neogotische kerk en de geliefde dönerzaak. Gewetensvraag: zal de stilgelegde steenkolencentrale Heyden aan de rand van het dorp over 150 jaar ook deel uitmaken van een historische energiecentrale­route? We rijden op onze ‘molens’, een Moto Guzzi V85TT en een BMW F900XR, verder naar de Königsmühle Seelenfeld. Solide als een compacte vestingtoren staat de molen op een lage aarden wal tussen de velden. De molen werd al gebouwd in 1731 door de Pruisische regering, die de boeren dwong om hun graan enkel op molens te laten malen die van de staat waren. Wie eens een blik in zo’n oude molen werpt, zal zich wellicht het enorme mechaniek herinneren, bijna geheel van hout, dat doet denken aan een Ducati 900SS-koningsasser, ook al een halve eeuw oud. En vandaag? Zitten we rustig aan een tot tafel omgebouwde maalsteen en bestuderen de menukaart. Boven ons de groene bladeren van een pruimenboom, iets hoger het geflikker van de zon door het rooster van de draaiende molenwieken. Hoe deze met zeilen worden bespannen zodat ze wind vangen en de molen laten malen, demonstreert de niet-zuinige Jochen Plenge een paar kilometer verderop bij de windmolen Heimsen. Net alsof hij hoog in de tuigage van de Gorch Fock (opleidingsschip van de Duitse marine) staat, rolt de hobby­molenaar aan twee wieken de zeilen uit. De andere twee wieken van deze Hollandse walmolen zijn daarentegen uitgerust met verstelbare luiken. ‘We hebben momenteel windkracht 1-2; bij 3-4 kunnen we beginnen met draaien,’ legt Jochen snel uit voordat hij zijn R 25/2 start en naar zijn werkplaats verdwijnt. We zien hem terug, in authentieke molenaarskleding op de Duitse Molendag op Tweede Pinksterdag of op een van de maal- en bakdagen verspreid over het jaar, wanneer er op 650 molens in heel Duitsland volop activiteit is.

Heerlijke apfelstrudel

De windmolen Großenheerse is niet rond, maar achthoekig en daarmee iets heel bijzonders. Maar nog meer dan de bouwvorm bevalt ons het terras van het landhotel Zur Mühlenwirtin er tegenover. Heerlijke apfelstrudel en fruitige taarten, hoger dan een XXL-hamburger – hier wordt het malen van de kiezen een puur genot. Voor een van zijn buren is de ‘Valentinsmühle’ maar moeilijk verteerbaar. De molen staat in Minden-Todtenhausen op een absolute toplocatie aan de oever van de Weser. ‘Elke keer als ik uit het raam kijk, zie ik die molen die mijn uitzicht blokkeert,’ klaagt de man. De bewoners langs de A40 in Essen-Frillendorf zouden maar wat graag willen ruilen, want zij kijken dagelijks naar een geluidswand. ‘Alle Ängste und Sorgen einfach mal hinter oder auch unter sich zu lassen,’ bezong Reinhard Mey – bij ons bekend van ‘Als de dag van toen’ – en het zou moeten werken, zowel tijdens het vliegen als tijdens het motorrijden. Ook de ballonvaarders, die we bij de windmolen Wegholm ontmoeten, kunnen daar een liedje over zingen, terwijl ze uit een zee van geel koolzaad in de blauwe avondlucht opstijgen. De lucht heeft ook voor ons nog een hoogtepunt in petto: de fotogenieke rit in de zonsondergang naar de windmolen Südhemmern. Overigens getuigt het bord ‘Befreiungshalle’ – hal der bevrijding – bij het stille toilet in het bijgebouw van een fijn gevoel voor humor.

Toertocht Thüringer Wald, Duitsland: en steeds weer lokt de motor

Dienst in plattdeutsch

Als je nog eens je ja-woord wilt geven óf opnieuw wilt vieren, dan zit je bij de windmolen Rahden-Tonnenheide precies goed. De ‘Hochzeitsmühle’ staat er stralend wit bij, ook al knabbelt er hier en daar al wat groen doorheen, maar dat is bij sommige huwelijken ook niet anders. Als een vrijgezel op zoek naar een partner, paradeert een fazant over het vers geploegde veld langs het weggetje naar de stander- of staakmolen Rahden-Wehe. Al in 1650 gebouwd en in 1982 gerenoveerd, is dit de oudste windmolen in de regio en een schoolvoorbeeld van dit type. Anders dan bij molens waar alleen de bovenkap met de wieken in de wind kan draaien door middel van een balkenconstructie (de staart) of de windroos, draait hier de gehele molen. Gesteund door een dikke paal – staak – en bevestigd op een houten steunconstructie, de bok, kan met de hefwerking van een lange staartbalk – en de kracht van de molenaar – het hele construct in beweging worden gezet. De taal van de molen is net zo flexibel, want de stand van de rustende wieken kan verdriet en vreugde weergeven. Op deze donderdag, het is Hemelvaart, staan ze als een kruis op pauze, terwijl de dorpsgemeenschap zich buiten verzamelt voor een dienst in het plattdeutsch. De volgende draaiende molen is vergelijkbaar, maar toch anders. Je zou de staakmolen van Oppenwehe met zijn massieve zijvakken voor een V2 kunnen houden, zoals de Moto Guzzi. De wieken zijn duidelijk met pensioen, maar voor ons is het nog lang niet zover.

Geluk voor jou!

Wij bewonderen een ensemble van een zeshoekige stellingmolen, een bakhuis en een graansilo op het uitgestrekte terrein van de Kolthoffsche Hofmahlmühle in Stemwede-Levern. Achter de pittoreske pracht liggen vijf windkrachtinstallaties van de gemeentelijke energieprovider in zicht en iets verderop beginnen de uitlopers van het Wiehengebergte. Hoe mooi is dat! In plaats van door vlak boerenland cruisen we in achtbaanmodus naar de overige molens van de Westfaalse Molenroute. De eerste: windmolen Destel, de stellingmolen wordt omringd door lindebomen, als ware het de tutu van een ballerina. De paardenmolen Oberbauerschaft met het geniale aandrijfwerk – een houten kamrad aan het plafond dient als aandrijving voor het bokwerk met drie stampers waarmee het vlas werd gebroken – wordt in beweging gezet door ingespannen paarden. Maar bezoekers kunnen het ookproberen. Glück Zu! (Geluk voor jou!) Zo luidt de traditionele groet van de molenaar. Later kijken we lang naar het langzaam draaiende waterrad van de watermolen Bergkirchen voor we op de rechteroever van de Weser belanden. Daar nodigt windmolen Veltheim ons uit om even in het hoge gras van de aarden wal te gaan liggen om naar de wolken te kijken, die langzaam voorbijvaren. Betekent dit het einde van de werkdag? Nog niet helemaal. De scheepsmolen Minden ligt als een catamaran aan de oever van de Weser. Tussen een groot en een smal schip draait het onderliggende schroefwiel dat via een negen meter lange as de maalinstallatie aandrijft. Voor het ‘aanlopen’ wordt, rekening houdend met de waterstand en de stroomsnelheid, de krachtverbinding gemaakt via een koppelschakelaar. Uiteindelijk mengt het geruis van de Weser zich met het gekraak van het houten scheepsmolenmechaniek. En wij trappen daarna weer door onze moderne zesversnellingsbakken.

Foto’s: Klaus H. Daams

Reisinformatie

Naast 29.226 onshore-windenergie-installaties (stand eind 2025) zijn er in Duitsland nog ongeveer 700 historische molens, aangedreven door wind of water, heel zelden door paarden (Pferdemühle), en soms met hulp van een hulpmotor. Maar liefst 43 van deze klassiekers, waarin graan wordt gemalen, hout gezaagd, olie geperst of vlas wordt gebroken, verbindt de Westfaalse Molenroute met elkaar. De meeste zijn te bezichtigen, veel zijn ook af en toe in bedrijf. Dit is bijzonder goed te ervaren op Tweede Pinksterdag, tijdens de jaarlijkse Duitse Molendag, wanneer in heel Duitsland de molens hun deuren openen en uitnodigen tot rondleidingen en feesten. Aanvullend zijn er over het jaar verspreide maal- en bakdagen van individuele molens. Hoewel je de ongeveer 320 kilometer van de Westfaalse Molenroute gemakkelijk op één dag met de motor kunt rijden, zullen liefhebbers van archaïsche mechanica veel langer onderweg zijn.

Heenreis: van Rotterdam is het via Utrecht, Apeldoorn en Osnabrück ongeveer 350 kilometer tot het startpunt van onze molentocht in Petershagen-Lahde.

Overnachten: Hotel Bad Minden, strategisch gelegen op het kruispunt van de twee dagetappes in Minden, uitgebreid ontbijtbuffet, www.badminden.de; Landhotel Zum Grünen Kranze in Espelkamp, modern en rustig, met een biertuin, www.zumgruenenkranze.de; Hotel Westfalen Hof in Rahden, ruime accommodatie, exclusieve landhuisstijl met vergaderfaciliteiten, www.westfalen-hof.de; in het zuidoosten van de route scoort het Hotel Weserschiffchen met sauna en ‘bikervriendelijkheid’, www.weserschiffchen.de. Idyllisch tussen velden en naast de windmolen Großenheerse ligt het Landgasthaus Zur Mühlenwirtin, slechts vijf kamers, zurmuehlenwirtin.de.

Adressen:

Download de route Westfaalse Molenroute

Download de routeDownloaden

Lengte: 332 km
Reisdagen: 2

Dronevliegen en motorrijden #1: kwestie van perspectief

Door
Peter Aansorgh
-
0

Motorrijders maken graag foto’s en filmpjes van hun avonturen. Je ziet menige motorrijder met een GoPro op de helm om gave filmpjes te maken. Maar er zijn meer mogelijkheden om nog mooiere foto’s en filmpjes te maken: cameradrones. Ze zijn er in allerlei soorten en maten, maar je mag er niet zomaar mee vliegen. We gaan er eens dieper op in.

Actiecamera’s zijn leuke dingen. Je kunt ze op je stuur, helm of tank zetten en dan kun je later zien waar je overal hebt gereden, soms zelfs hoe hard je er reed. Als je met een groep rijdt, kun je ook je vrienden filmen of fotograferen, terwijl ze voor of achter je rijden. Ik gebruik mijn GoPro ook op deze manier, bijvoorbeeld toen ik een verslag moest maken van een motorrijvaardigheidscursus. Ik heb daarvoor een afstandsbediening bij mijn GoPro gekocht. Met mijn 3D-printer heb ik daarvoor een houder van polyurethaan geprint, die ik aan de spiegel of aan het stuur kan vastmaken. Zo kan ik de GoPro overal bevestigen en een foto maken, zonder dat ik me in rare bochten hoef te wringen om bij het knopje op de camera te komen. Maar één ding kan ik niet: mijzelf filmen of fotograferen, terwijl ik door een mooie omgeving rijd. Dat is jammer, want ik maak ook nogal eens een toerverhaal, waarbij ik meestal in m’n eentje op pad ben. En een foto van een prachtig, veelkleurig tulpenveld is leuk voor de National Geographic, maar voor een motorblad wil je toch graag dat er een motorfiets door dat beeld rijdt.

Techniek actieve ruisonderdrukking: stilte door geluid

Drone

Vijf jaar geleden bedacht ik dat ik mezelf wellicht kon fotograferen als ik dat met een drone zou doen. Ik kocht voor drie tientjes een drone op AliExpress, met het idee dat ik daar mooi mee kon oefenen. Voor zo weinig geld is het ook niet zo erg als dat ding een keer in de bomen verzeild raakt. Het nadeel was dat het ding dat ook onmiddellijk en veelvuldig deed. Als je de camera niet gebruikte, dan luisterde de Ali-drone nog wel een beetje, maar zodra je de camera aanzette, spoot het ding ervandoor als een hond die een konijn heeft geroken. Goedkoop is duurkoop, zeggen ze. De kwaliteit van de camera was ook prut, dus je had er helemaal niets aan. Het ding ging op Marktplaats, zodat iemand anders er niets aan kon hebben, en ik ging op zoek naar een betere.

Mavic Pro

Als je op zoek bent naar een kwalitatief hoogwaardige drone, die goed luistert en die een goede beeldkwaliteit heeft, dan kwam je destijds al snel uit bij de DJI Mavic 2 Pro. Dat ding had niet gewoon een camera, maar een Hasselblad-camera met een 1-inch grote 20 MP-sensor. Je kon het diafragma instellen van F2.8-11, je kon de lichtgevoeligheid instellen, je kon de sluitertijd instellen en kiezen voor sluitertijdvoorkeuze, diafragmavoorkeuze of manuele instelling. Video kon hij maken in 4K UHD (1380 x 2160), met 30, 60 of 120 frames per seconde. Hij had een 3-assige gimbal met stabilisatie. En dat was nog niet alles, hij kon 72 km/u halen en kon 31 minuten in de lucht blijven. Het bereik was 8 km! En het mooiste was, hij had obstakeldetectie, die ervoor zorgde dat hij nergens tegenaan kon vliegen. Raakte de Mavic 2 Pro buiten bereik van de remote controller of raakte de accu te leeg, dan keerde de drone automatisch terug naar het home-point vanwaar hij vertrokken was. Er hing wel een prijskaartje aan: als je hem met ‘Fly More’-combo kocht, met extra accu’s, dan was je zo’n €1.500 kwijt.

De Mavic 2 Pro woog 907 gram. Ik heb biefstukken gebakken die meer wogen, dus wat maakt het uit, zou je zeggen. Nou, toch nogal wat. Drones in de ‘open categorie’ worden namelijk onderverdeeld in gewichtsklassen, en ook daar zijn weer onderverdelingen in. Dat heeft allemaal gevolgen voor wat je ermee mag en wat je ermee moet. Om te beginnen is er de subcategorie A1. Dat is de klasse tot 900 g. Die is onder te verdelen in twee subklassen: de C0-klasse, waaronder drones tot 250 g vallen, en de C1-klasse, met drones van 0-900 g. Voor C0-drones heb je geen vliegbewijs nodig. Als zo’n drone een camera heeft, moet je je wel als exploitant bij de RDW registreren. Het registratienummer moet je op de drone plaatsen. Met zo’n drone moet je een veilige afstand tot mensen bewaren. Je mag over mensen vliegen, maar niet over een groep mensen, waarbij een groep wordt gedefinieerd als een aantal mensen in een afgesloten ruimte waaruit ze niet weg kunnen. Acht mensen bij een feestje in de achtertuin mag niet, acht mensen op de Mookerhei wel. Met een C1-drone mag dat ook niet. Je mag er ook niet mee over individuele personen vliegen wanneer deze ‘niet betrokken’ zijn, dus wel over mensen die tot jouw eigen ‘crew’ behoren. Je mag dus over je eigen vriendenclub heen vliegen, wanneer je ze vertelt dat ze deel uitmaken van jouw crew.

Vliegbewijs

Voor een C1-drone heb je wel een vliegbewijs nodig. Om dat te halen, moet je een online opleiding volgen en examen doen. Daarvoor moet je 16 jaar of ouder zijn. De opleiding valt op zich mee, je kunt bij Droneclass de theorie en oefenvragen doen en je kunt zo vaak examen doen als nodig, binnen de prijs. Als je bent geslaagd, krijg je een digitaal certificaat. Dat certificaat kun je uploaden op de website van de RDW en dan krijg je je Europese vliegbewijs digitaal toegestuurd. Dat kun je uitprinten, zodat je het bij je hebt als je wordt gecontroleerd.

Het certificaat dat je haalt, is geldig voor de A1-klasse én voor de A3-klasse. A3-drones zijn drones die tussen de 0 en de 25 kg wegen en die zijn voorzien van een C3- of C4-label.

De DJI Mavic 2 Pro woog 907 gram en viel daarmee toen in de A2-klasse. Om daarmee te mogen vliegen, is een aanvullend dronebewijs nodig. Daarvoor moet je een extra opleiding volgen en een extra examen doen. Maar de afgelopen jaren is er iets veranderd in de droneregels: sinds 2024 moeten de drones daadwerkelijk zijn voorzien van een Cx-label. Mijn Mavic 2 Pro zou dus een C2-label moeten hebben. Vijf jaar geleden was dat dus nog niet zo en de Mavic had ook geen label. Daardoor is het nu officieel een ‘legacy-drone’. Daarmee mag je dus tegenwoordig alleen volgens de A3-voorwaarden vliegen en heb je ook geen A2-licentie meer nodig. Handig om te weten wanneer je een gebruikte drone koopt! Maar dat leer je allemaal bij de opleiding. Daarover in een volgend artikel meer.

Drone Class
Hoewel Peter zo’n beetje alles weet wat er te weten valt, zet hij soms ook een hulplijn in. Bijvoorbeeld bij dit verhaal, waar Sem van Geffen van Drone Class Peter hielp met het nalezen. Dankjewel Sem! Drone Class is een erkende ‘droneschool’ in Nederland, gespecialiseerd in online en praktijkopleidingen voor het verplichte EU-dronebewijs. Ze leiden zowel particulieren als professionals op. Meer informatie vind je op www.droneclass.nl.

Foto’s: Peter Aansorgh

TT Circuit Assen en WILDLANDS slaan handen ineen

Door
Redactie
-
0

Twee Drentse iconen, TT Circuit Assen en WILDLANDS Adventure Zoo Emmen, bundelen hun krachten in een opvallende samenwerking. Het partnerschap krijgt letterlijk vorm met de komst van twee rode titi’s – een Zuid-Amerikaanse apensoort die bekendstaat om haar sterke sociale band en hechte onderlinge verbondenheid.

Volgens WILDLANDS-directeur Julius Minnaar begon het met een glimlach om de naam, maar bleek de betekenis doorslaggevend. “Rode titi’s tonen sterke onderlinge verbondenheid. Dat maakt ze een passend symbool voor twee organisaties die diep in de regio verankerd zijn.” Mark van Aalderen van TT Circuit Assen vult aan: “Ik ben trots dat deze twee iconen van Drenthe elkaar versterken.”

Analyse rondetijden TT Circuit Assen door de jaren heen: van dik 2 minuten naar 1.30

De rode titi’s, met hun roodbruine vacht en lange staart, blijven letterlijk dicht bij elkaar. Ze vlechten hun staarten in elkaar en slapen zelfs verbonden – gedrag dat vertrouwen, samenwerking en betrokkenheid uitstraalt. De dieren zijn onderdeel van een Europees kweek- en behoudsprogramma en wonen in de Apenruïne van WILDLANDS.

Bezoekers van zowel het TT Circuit als WILDLANDS zullen de komende tijd merken hoe de samenwerking verder tot leven komt – een levendig voorbeeld van Drentse trots en verbondenheid.

Politie waarschuwt na extreme snelheidsovertredingen tijdens Isle of Man TT

Door
Redactie
-
0

Een motorrijder bereikte tijdens de Isle of Man TT een snelheid van 188 mph (ruim 300 km/u) in een zone met een limiet van 50 mph (80 km/u). Dit is slechts de meest opvallende van een recordaantal overtredingen dit jaar, en de Manx politie slaat alarm.

Meer boetes dan ooit

Nog voordat het TT-evenement van 2026 volledig is afgelopen, zijn er al meer snelheidsboetes uitgedeeld dan tijdens het gehele evenement van vorig jaar. De gemelde 188 mph vertegenwoordigt een extreme overtreding van de lokale limieten. En dat in een zone waar slechts 50 mph is toegestaan. De Isle of Man Constabulary benadrukt het gevaar: deze snelheden brengen niet alleen de rijder zelf in gevaar, maar ook omwonenden en andere weggebruikers.

Nieuwe flitsers zorgen voor boeteregen in Utrecht

Niet zonder snelheidslimieten

Een veelgehoord misverstand: de Isle of Man heeft géén snelheidslimieten. Dat klopt niet volledig. Buiten de bebouwde kom geldt op bepaalde wegen inderdaad geen vaste limiet, maar in dorpen en woonwijken gelden limieten van 30 of zelfs 20 mph (50 / 20 km/u). Handhavers wijzen op bestuurders die de toegestane snelheid in woonkernen aanzienlijk overschreden. Families, bewoners en lokale ondernemers ondervinden er direct hinder van.

Aantrekkingskracht

De TT trekt jaarlijks tienduizenden bezoekers, waaronder veel motorliefhebbers uit Europa, die de legendarische Mountain Course zelf willen ervaren. Die aantrekkingskracht is begrijpelijk: nergens anders rij je over dezelfde wegen als de snelste motorrijders ter wereld. Maar het evenement toont ook hoe snel enthousiasme omslaat in gevaarlijk gedrag — en hoe handhaving steeds strenger wordt als reactie daarop.

Stevige aanpak verwacht

Met nog één racedag voor de boeg kondigde de politie intensievere controles aan. De verwachting is dat de handhaving rondom de TT de komende jaren verder wordt aangescherpt. Voor motorrijders die het eiland bezoeken is de boodschap duidelijk: de sfeer mag vrij zijn, de regels zijn dat niet.

Spectaculaire Interserie debuteert op JACK’S Casino Racing Day

Door
Redactie
-
0
Jack's Racing Day

JACK’S Casino Racing Day op het TT Circuit Assen krijgt dit jaar een opvallende primeur: de Interserie maakt er haar debuut. Deze raceklasse brengt een mix van iconische Formule 1-auto’s en snelle single-seaters uit onder andere de Formule 2, Indycar en GP2 naar de “Cathedral of Speed”. Bezoekers kunnen zich verheugen op het rauwe geluid van V8- en V10-motoren en een indrukwekkend deelnemersveld.

Nieuwe raceklasse voor The Racing Day: Isle of Man Classic Superbikes naar TT Circuit Assen

De toevoeging van de Interserie versterkt het programma van het grootste gecombineerde auto-, motor- en kartevenement van Europa. De organisatie, LDP International, verwacht dat de nieuwe klasse het publiek een spectaculair schouwspel zal bieden, met meerdere echte F1’s aan de start.

De Interserie verschijnt niet alleen tijdens JACK’S Casino Racing Day op 31 juli, 1 en 2 augustus, maar ook tijdens de TABAC Classic GP van 28 tot en met 30 augustus. Voor liefhebbers van historische en moderne single-seaters wordt het een maand om niet te missen.

Meer informatie en tickets zijn hier te vinden.

QJMOTOR breidt Nederlands dealernetwerk verder uit

Door
Redactie
-
0

Sinds de introductie van QJMOTOR in Nederland is er veel veranderd. De bekendheid van het merk neemt toe, het aanbod aan modellen wordt steeds uitgebreider en het officiële dealernetwerk groeit gestaag. Deze ontwikkelingen zijn essentieel voor QJMOTOR, omdat ze streven naar een betere landelijke bereikbaarheid en lokale service voor klanten.

Eerste test 2026 QJMotor SRT 450 RX: nieuwe vos in het Adventure A2-kippenhok

De uitbreiding van het dealernetwerk is cruciaal voor de verdere ontwikkeling van QJMOTOR in Nederland. Steeds meer professionele motorbedrijven sluiten zich aan bij het merk, wat ervoor zorgt dat klanten dichter bij huis de mogelijkheid hebben om de motoren uit te proberen, advies in te winnen en onderhoud te laten uitvoeren.

Het huidige QJMOTOR dealernetwerk omvat onder andere:

  • De Valkenier – Barneveld
  • Goedhart Motoren – Bodegraven
  • Hoegee Suzuki Center – Afferden
  • Jan Poppe Motoparts – Serooskerke
  • Korteland Motoren – Hardinxveld-Giessendam
  • Motor Oost – Enter
  • MotoPort – Almere
  • MotoPort – Leek
  • VBM Motoren – Oirschot

Met deze dealers is QJMOTOR op verschillende strategische locaties in Nederland vertegenwoordigd. Dit maakt het merk toegankelijker voor motorrijders en biedt hen de mogelijkheid om lokaal proefritten te maken en service te ontvangen.

Ondanks de positieve ontwikkelingen blijft MotoMondo actief op zoek naar nieuwe partner dealers, vooral in Limburg en Noord-Holland. Deze regio’s bieden kansen voor ondernemers die zich willen aansluiten bij een groeiend merk. Extra dekking in deze gebieden is nodig om klanten beter te bedienen en de verdere groei van QJMOTOR te ondersteunen.

“QJMOTOR is een merk met veel potentie. De interesse van zowel klanten als dealers groeit, wat vertrouwen geeft. We zijn er echter nog niet. Voor een sterke landelijke dekking willen we blijven bouwen aan een professioneel dealernetwerk,” aldus Jan Ykema, van MotoMondo.

Moto2-coureur Manuel Gonzalez: “Wanneer ze rijders contracteren die achter mij rijden, dan is dat hun probleem.”

Door
Asse Klein
-
0
Manuel Gonzalez

Manuel Gonzalez was vorig jaar heel dicht bij de Moto2-wereldtitel en gaat nu aan de leiding in het wereldkampioenschap. Daarmee zou een MotoGP-zitje dichtbij moeten zijn en noemt zijn manager het onverklaarbaar dat de 23-jarige Spanjaard nog altijd niet in de koningsklasse rijdt. Ondanks zijn uitstekende prestaties lijken de MotoGP-teams niet voor hem in de rij te staan. Meer dan genoeg redenen om in Le Mans met Gonzalez in gesprek te gaan. Wat is de sleutel tot succes in de Moto2, hoe kijkt hij naar zijn MotoGP-kansen en wat vindt hij van zijn concurrent Collin Veijer?

Manuel, je hebt niet de traditionele route via de Moto3 gevolgd, maar begon op WK-niveau in de World Supersport 300. Waarom was dat?

“De enige reden was dat ik niet het budget had om Moto3 te rijden. Ik reed in het eerste seizoen van de European Talent Cup (2017, op 15-jarige leeftijd) en werd kampioen. Vervolgens had ik wat opties om naar het Junior-WK Moto3 te gaan. Ondanks dat ik veel minder hoefde te betalen dan normaal gesproken gevraagd wordt, had ik nog steeds niet het budget en de sponsors om dat te bekostigen. Het team waar ik eerder mee reed, was ook actief in het WorldSBK-paddock. Dat was mijn enige kans om te kijken of ik door kon groeien, en dat is uiteindelijk vrij goed gelukt.”

Gonzalez won dit jaar, net als een jaar eerder, de openings-Grand Prix in Thailand.

Je werd in 2019 wereldkampioen Supersport 300, maar dat was nog ver verwijderd van waar je nu staat. Had je op dat moment al het geloof dat je dit zou kunnen bereiken?

“Voor 100 procent. Al toen ik heel jong was, had ik in mijn hoofd om in de MotoGP te komen, want uiteindelijk is dat de droom van iedere jonge rijder. Ik pushte mezelf iedere dag voor de volle 100 procent om races te kunnen winnen en voor titels te vechten. Toen ik in de World Supersport arriveerde, was het al een veel grotere uitdaging, met hele sterke rijders die ook terugkwamen uit de Moto2. Het ging daar steeds beter en vervolgens kreeg ik de kans om in de Moto2 een rijder te vervangen (2021). Die kans probeerde ik maximaal te benutten, zodat er in de toekomst wellicht meer mogelijk zou zijn. Toen het nieuwe Yamaha-team in de Moto2 kwam (2022), kreeg ik de kans op een vast zitje. Dat was wat ik altijd al had gewild.”

Isle of Man TT-ronderecordhouder Peter Hickman: “Ik zie totaal geen gevaar op de motor”

Vorig jaar was je heel sterk en had je lange tijd de WK-leiding in handen, maar Diogo Moreira haalde je uiteindelijk toch nog in. Was het een zware winter om van die tegenslag te herstellen?

“Nee, de winter was juist het makkelijke deel. Het lastige deel waren de laatste maanden van het seizoen, want 22 races zijn heel veel. En wanneer je vecht voor het kampioenschap, lijkt het seizoen nooit op te houden. De druk is zo hoog om altijd te presteren en je mag geen fouten maken. Het is ontzettend moeilijk om iedere dag je beste niveau te halen, zowel fysiek als mentaal. De winter was juist een rustig moment om te resetten en om nog harder te trainen voor dit seizoen.”

Een bepalend moment vorig jaar was de diskwalificatie in Indonesië (vijf GP’s voor het einde van het seizoen), waarbij je een tweede plek en twintig WK-punten verloor. Was dat mentaal ook een bepalend moment? Daarna scoorde je immers wat mindere resultaten.

“Het moment zelf was simpelweg pech. Een aantal races daarvoor waren er al veel rijders op topniveau die konden vechten voor zeges en podiumplaatsen. Wij wonnen geen races meer, maar zaten er telkens wel bij rond de podiumplaatsen. In Australië crashte ik in FP1, waarbij het chassis een tik kreeg. In de races daarna had ik niet het juiste gevoel met een gebruikte band. De motor deed niet meer de normale dingen en ik voelde me niet comfortabel. Uiteindelijk werkte de motor niet meer zoals daarvoor. Voor de laatste race in Valencia hebben we het kunnen aanpassen en toen was het weer goed. We hadden het eerder moeten veranderen, maar we wisten niet dat dát het probleem was.”

Voorafgaand aan de Grand Prix van Frankrijk sprak MOTO73 met Gonzalez in Le Mans.

Vorig jaar mocht je ook een MotoGP-test doen op een Aprilia van het Trackhouse MotoGP Team. Volgens de geruchten was je dicht bij een MotoGP-contract. Was het daarom lastig om je mindset aan te passen voor een nieuw Moto2-seizoen met het Liqui Moly Dynavolt Intact GP Team?

“Het was niet lastig. Aan het einde zaten we dicht bij een plek in de MotoGP, maar het was niet het juiste moment, omdat er geen goede plekken beschikbaar waren. Ik was volledig gemotiveerd om deze uitdaging in de Moto2 nog een keer aan te gaan en te laten zien dat ik kan winnen en één van de toprijders ben. Vorig jaar zaten we dicht bij het kampioenschap, dus laten we nu pushen om het wél binnen te halen.”

Je bent sterk aan het huidige Moto2-seizoen begonnen en komt als WK-leider naar Le Mans. Heb je het gevoel dat je nu nog beter bent dan vorig jaar?

“Ik denk dat het enige punt waarop ik sterker ben geworden mentaal is. Want het rijden was vorig jaar vanaf de eerste race al heel goed; we misten niets qua snelheid en tempo. Gedurende het seizoen werden de andere rijders ook steeds beter, waardoor het aan het einde van het seizoen iets lastiger werd. Maar dat is normaal. Dit seizoen zit iedereen vanaf de eerste race al op topniveau. We gaan sneller dan vorig jaar. Iedereen kent het pakket goed, omdat er geen veranderingen zijn in de motor en banden, zoals een jaar eerder wel het geval was. We benutten ons sterke punt, en dat is dat we snel zijn op ieder circuit. Dat is het enige wat je kunt doen in de Moto2 om je te onderscheiden, want er zijn veel rijders die een race kunnen winnen wanneer ze 100 procent vertrouwen hebben in de motor op een bepaald circuit. Zo kunnen er wel tien rijders winnen, maar iedere race op het podium staan, dat kan niemand.”

Je geeft aan dat je mentaal sterker bent geworden. Kun je dat nog wat beter uitleggen?

“De ervaring helpt, want als je in een situatie komt die je al eens eerder hebt meegemaakt, weet je wat je moet doen. We zitten nu in dezelfde situatie als vorig jaar, waarin we de WK-stand aanvoeren. We denken er nu meer aan om geen fouten te maken. Als we op 95 procent een goed resultaat kunnen behalen, dan doen we dat en proberen we niet nog meer te forceren. Vorig seizoen waren we zó sterk dat we iedere race wilden winnen. Maar het is beter om kalm te blijven. Het helpt ook een beetje dat we nu nog niet op ons perfecte niveau zijn met de motor. Alleen in Thailand voelde ik me echt comfortabel met de motor; in de andere races worstelden we nog een klein beetje. Maar ondanks dat zitten we er nog steeds vooraan bij. Dat helpt om rustig te blijven en goede resultaten te behalen, zonder grote fouten te maken.”

Je racet nu voor het tweede jaar continu vooraan in de Moto2. Zou jij teleurgesteld zijn als je in 2027 niet in de MotoGP rijdt?

“Ik zal niet teleurgesteld zijn, want wanneer je alles geeft wat je in je hebt, met alles vecht wat je hebt en blij bent met wat je hebt gepresteerd, dan moet dat genoeg zijn. We zijn in gesprek met teams en er zijn nog steeds mogelijkheden, maar ik probeer er niet te veel mee bezig te zijn. Ik richt me op winnen hier in de Moto2, want dat is iets wat ik zelf in de hand heb. En wanneer zij (de MotoGP-teams) rijders contracteren die achter mij rijden, dan is dat hun probleem en niet het mijne.”

Ieder jaar staan er weer nieuwe talenten op in de Moto2 die binnen twee of drie jaar doorgaan naar de MotoGP, terwijl jij er inmiddels al wat langer rijdt. Voelt 2027 voor jou ook als de laatste kans om de stap naar de MotoGP te maken?

“Ik denk niet dat het ooit een laatste kans is, zolang je blijft laten zien dat je één van de toprijders bent. Ook als je in het World Superbike actief zou zijn, heb je nog steeds de mogelijkheid om naar de MotoGP te gaan wanneer je op het juiste moment en op de juiste plek wint. Maar dat is iets waar ik me nu niet mee bezighoud.”

Je manager Eddy Rovelli (tevens manager van Zonta van den Goorbergh) vertelde dat hij het onverklaarbaar vindt dat jij nog niet in de MotoGP rijdt. Ben jij het met hem eens?

“Als je kijkt naar de resultaten en naar alles wat er op de baan gebeurt, dan ben ik het zeker met hem eens. Er zijn rijders naar de MotoGP gegaan die veel mindere resultaten hadden behaald dan ik. Maar uiteindelijk is iedere rijder en iedere situatie verschillend. Je moet spelen met je sterke punten en wat niet in je eigen hand ligt, kun je niet veranderen.”

Denk je dat je nationaliteit ook een reden is dat je nog niet in de MotoGP rijdt?

“Er zijn veel dingen die je niet kunt veranderen, en dat is er één van.”

Stel dat de deur naar de MotoGP voor 2027 gesloten blijft, is een overstap naar het World Superbike dan een optie?

“Op dit moment ben ik heel blij waar ik ben. Vanaf het eerste moment bij dit team voel ik me supercomfortabel. Het voelt als vrienden, maar op het moment dat we moeten presteren, zijn we absoluut één van de beste teams in de paddock. Voor nu denk ik eraan om hier te winnen. Over de rest hoef ik nu niet na te denken, want dat kan nog veranderen door wat we op de baan laten zien. Maar ik sta voor alles open. Ik ken de WorldSBK-paddock. Het is daar heel mooi en je hebt er een rustiger leven. Ik wil plezier hebben in het racen. Ik zal mijn hart volgen in mijn beslissing.”

We zijn van een Nederlands magazine, dus wij volgen Collin Veijer op de voet. Hoe kijk jij naar zijn progressie?

“Hij doet het erg goed. Ik denk dat hij ook dit jaar al één van de sterkste rijders zal zijn. In Jerez zagen we al hoe sterk hij kan zijn; daar heb ik rondenlang achter hem gereden. Hij heeft een hele goede rijstijl voor de Moto2 en past zich goed aan. Daarnaast rijdt hij voor één van de beste teams in de paddock. Zij hebben de data en ervaring om hem verder te laten groeien. Ik denk dat hij één van de rijders gaat zijn die voor de titel zal strijden, misschien dit jaar al en anders volgend jaar.”

Yamaha komt met vernieuwde crossers voor 2027

Door
Redactie
-
0

Voor 2027 heeft Yamaha zijn Off Road Competition-serie opnieuw herzien, met de YZ250F als het stralende middelpunt. Deze motor is uitgerust met een volledig vernieuwd motorblok, een geoptimaliseerd frame en een verbeterd ophangingssysteem, wat zorgt voor ongeëvenaarde prestaties op het circuit.

De nieuwe YZ250F beschikt over een 249 cc vloeistofgekoeld viertakt DOHC-eencilindermotor dat meer vermogen en koppel levert over het gehele toerentalbereik. Dit, gecombineerd met een vernieuwd kleppensysteem en een verhoogde compressieverhouding, maakt deze motor tot een krachtpatser die voldoet aan de geldende geluidsnormen.

Kawasaki introduceert nieuwe motocross modellen voor 2027

Daarnaast heeft de YZ85 voor 2027 ook significante updates ondergaan, inclusief een verbeterde motor en chassis, wat resulteert in betere rijeigenschappen en verhoogde betrouwbaarheid. De YZ65 ontvangt modelspecifieke updates, terwijl het gehele assortiment wordt gekenmerkt door spannende nieuwe kleuren en graphics.

De Monster Energy Editions van de YZ450F, YZ250F, YZ250 en YZ125 brengen een opvallend competitie-uiterlijk, waardoor ze de meest gewilde replica’s van het seizoen zijn. Yamaha’s voortdurende streven naar verbetering en innovatie is duidelijk zichtbaar in deze nieuwe modellen, die zijn ontworpen voor zowel ervaren rijders als recreatieve weekendrijders.

Met verbeterde prestaties, betrouwbaarheid en onderhoudsgemak zijn de nieuwe Yamaha Off Road Competition-motoren klaar om te winnen – altijd, overal en op elk niveau.

Finish MRA Iron Curtain Trail: dit doet ruim 32.000 kilometer (en een afscheid) met een mens

Door
Marien Cahuzak
-
0

Een goede fotograaf staat altijd op de juiste plek, en dat geldt zeker voor Sandra Koppelaar. Wat een prachtige foto! Hierboven zien we een zeer geëmotioneerde Michel van Hagen, samen met zijn collega Corjan Meijerink, direct na de finish van de MRA Iron Curtain Trail. Dit is niet zomaar een tochtje, maar eentje van 32.000 kilometer. Dat doet wat met een mens, vooral als die laatste meter er eindelijk op zit! Zeker als je bedenkt dat er voor Michel geen grote reizen meer volgen. Zijn Honda Africa Twin krijgt een plekje in het nieuwe kantoor van MyRoute-app. Natuurlijk volgen er nog leuke, kleinere ritten met zijn Dominator, maar het voelde toch als een afscheid, en dat begrijpen we heel goed.

MRA Iron Curtain Trail: een epische reis langs een verdwenen grens…

Zaterdag 30 mei was dé dag waarop alles samenkwam. Na vijf jaar, talloze grensovergangen en meer dan 32.000 kilometer langs het voormalige IJzeren Gordijn, brachten Michel en zijn vriend Serge hun motoren voor de allerlaatste keer tot stilstand. Onder een stralende zon en tegen het historische decor van Park Vliegbasis Soesterberg werd dit onvergetelijke avontuur afgesloten. Veel bezoekers begonnen de dag goed door met speciaal gemaakte MRA RouteXpert-routes richting de basis te rijden. Het prachtige, slingerende asfalt van de Utrechtse Heuvelrug bracht de honderden motoren samen in de bossen bij de indrukwekkende Shelter 611. Deze voormalige F-15-vliegtuigshelter bood met zijn massieve, donkere deuren het perfecte, tikkeltje surrealistische decor voor de afsluiting van een reis vol militaire geschiedenis.

Samen met Serge legde Michel alle kilometers af en dat geeft een hele bijzondere band.

Vermoeide glimlach

Rond twee uur mengde het geluid van de motoren van Serge en Michel zich met het zware geronk van historische militaire voertuigen. Deze indrukwekkende escorte begeleidde de mannen over de laatste kilometers naar de finishboog. Het was een machtig gezicht om te zien hoe de twee rijders hun motoren, na een laatste monstertocht van 8.500 kilometer vanuit Hongarije, via de Balkan en Turkije, definitief parkeerden. Het afstappen ging misschien wat strammer door hun getergde en stijve lichamen dan vijf jaar geleden, maar de vermoeide glimlach op hun gezichten sprak boekdelen. Na een warm onthaal en een aantal koppen koffie van de MRA-crew, verplaatste het gezelschap zich naar de koele binnenkant van de vliegtuigshelter. Daar stond MRA-hoofdprogrammeur Corjan klaar voor een immens scherm om ons mee te nemen in de toekomstvisie van MyRoute-app. Geen langdradig verhaal, maar kort, bondig en to the point. Precies waar MyRoute-app voor staat: geen poespas, maar hard werken en kwaliteit leveren. Direct daarna nam Serge zijn plaats in. Wie hem kent, weet dat je op zo’n moment geen gelikte PowerPoint-presentatie hoeft te verwachten. Uit de losse pols nam hij de zaal een half uur mee langs de rafelranden van Europa. Een eerlijk verhaal vol humor, maar ook met de onvermijdelijke emotie die bij het afronden van zo’n levenswerk hoort.

Voor altijd

Toen om zes uur ’s avonds de muziek verstomde en de stekker eruit werd getrokken, kwam er definitief een einde aan dit evenement. Serge en Michel vertrokken met hun geliefden naar huis en het grote opruimen begon. De fysieke reis van de MRA Iron Curtain Trail zit er misschien op, maar de verhalen, de gedeelde passie en de herinneringen blijven voor altijd. Binnenkort meer over deze bijzondere reis op deze website!

Foto’s: Sandra Koppelaar

JopaMX lanceert gepersonaliseerde pitmat via online configurator

Door
Redactie
-
0

JopaMX breidt haar personalisatieprogramma uit met een nieuwe mogelijkheid: het ontwerpen van een eigen pitmat via de online configurator. Rijders, teams en motorsportfans kunnen zo hun mat volledig aanpassen aan hun stijl.

Gebruikers kiezen zelf kleuren, voegen sponsorlogo’s toe en personaliseren met hun naam of startnummer. Dat zorgt niet alleen voor een professionele uitstraling in de paddock, maar ook voor een herkenbare en persoonlijke touch. De pitmat is praktisch inzetbaar bij sleutelen, presenteren en het netjes houden van de werkplek.

Van Road naar Offroad met RIDERS: het fascinerende verhaal van Jopa Racing Products

De matten worden volledig geproduceerd op basis van het eigen ontwerp, net als de gepersonaliseerde kleding van JopaMX. Zo ontstaat een uniek product dat perfect aansluit bij motor en teamkleuren.

De gepersonaliseerde pitmatten zijn per direct verkrijgbaar via de website voor €129,95. Ontwerp jouw eigen versie vandaag nog en geef je plek in de paddock een professionele uitstraling.

123...2.027Pagina 1 van 2.027

© Copyright Motor.NL Media Company