Het is dit jaar een goede motorzomer en -nazomer geweest. We hebben veel en langdurig kunnen rijden. Akkoord, soms was het te warm, maar ik zeg altijd; beter te warm dan een tropische moessonregen, een antarctische sneeuwlawine, of een muggenplaag, waardoor duizenden van deze insectjes in je helm vliegen, je het zicht ontnemen, en je in een sloot rijdt. Gelukkig staat door de warmte die sloot droog, zodat je niet verdrinkt. En inderdaad, statistieken bevestigen dat er dit jaar weinige motorrijders verdronken zijn, en zo zie je maar hoe belangrijk het is dat je, ook met je motorpak aan, goed kunt zwemmen. Zelf heb ik eveneens etterlijke kilometers afgelegd, zowel met mijn Triumph Speed Twin Breitling als met mijn Triumph Thruxton R. De Breitling, die nog altijd de new kid in town is, heeft zelfs zijn eerste onderhoud al gehad, na duizend kilometer. Met de Thruxton heb ik al bijna vijfduizend kilometer op de teller. Je moet hierbij rekening houden dat ik niet altijd de tijd heb om met de motor te rijden. Als Vlaams auteur moet ik ook vele uren arbeiden aan mijn nieuwe roman, getiteld ‘Als De Vogels Vliegen, Zie Je Dieren In De Lucht’. Het is een misdaadroman, waarbij een oude vrouw vermoord wordt teruggevonden in Spijkenisse, achter een vervallen café-restaurant. Ik situeer mijn roman in Nederland, omdat dit een prima land is voor misdaad, en ja hoor, af en toe wordt er effectief een oude vrouw vermoord teruggevonden. De brutale verwurging moet opgelost worden door inspecteur Wilma van den Boomschors, die vroeger Willem heette, maar na haar transitie wijselijk heeft gekozen voor de naam Wilma. Het is zodoende een roman die hedendaagse thema’s aankaart, mede omdat de moordenaar een vluchteling is, niet uit Somalië, Syrië of Afghanistan, maar uit Finland.
Herman Brusselmans: ‘Volgens mij is het de beste motor ter wereld’
Waarom hij uit Helsinki gevlucht is, dat kom je te weten aan het eind van de roman, als de dader vlucht op een gestolen motorfiets, een Suzuki V-Strom 650, en achternagezeten wordt door de Spijkenissische politie in hun Skoda Octavia. Hoe het allemaal afloopt, is voor de lezer een hele verrassing. Uiteraard onderbreek ik geregeld het schrijfproces om met de Breitling of de Thruxton een ontspannende rit te maken en zo bewoog ik me onder meer naar Hooglede, Hamme, Dendermonde, Grembergen, Waarschoot, Destelbergen, Deurle en Sluis, dat net over de grens België/Nederland ligt, en waar ik, met mijn vriendin Lena op de duozit, wel eens naartoe sjees, om in bistro Petrus & Paulus een hartige pannenkoek te eten (met veel kaas, spek, en ei). Lekker hoor. Mijn vriendin Lena zit graag achterop, zowel bij de Breitling als bij de Thruxton, al verkiest ze wel de Breitling omdat die, zowel voor chauffeur als passagier, een minder sportieve zithouding heeft. Na onze verplaatsing naar Sluis en terug heeft Lena niet meer op de motor gezeten, omdat er zowel in België als in Nederland veel hobbelig wegdek is en daaroverheen banjeren als zwangere vrouw, dat is niet aan te raden. Jawel, mijn vriendin Lena is nog steeds volop zwanger van ons eerste kind, dat een zoontje zal worden, en z’n geboorte zal vieren aan het begin van maart in 2023. We zijn er bijzonder blij mee. Nu nog een goeie naam vinden voor het ventje, en alles komt in orde. We denken aan Jan, Piet, of Klaas, maar de definitieve beslissing daaromtrent is nog niet genomen. Wat ik wel hoop is dat Klaas (of dus Jan of Piet) zal opgroeien tot een goed mens, en uiteraard tot een motorrijder in hart en nieren. Ik zal zeer mijn best doen om de overdracht van de motormicrobe perfect te laten verlopen.
