Met de vraag naar vermogen en snelheid eind jaren ‘60, vooral uit de VS, ontwikkelde Kawasaki een 500cc-driecilinder. Bij een driecilinder-in-lijnmotor kan de middelste cilinder gevoelig zijn voor koelingsproblemen. Daarom werd tijdens de ontwikkelingsfase een L-configuratie overwogen, maar deze bleek nauwelijks beter te koelen. Kawasaki koos zodoende voor een driecilinder in lijn met een 120-graden krukas, waarbij elke één derde van een volledige omwenteling een cilinder wordt ontstoken, resulterend in een soepel lopende en licht geconstrueerde motor.
| In onze nieuwe rubriek Epische Motorfietsen licht Menno Janssen een klassieke motor met een uniek verhaal uit. De Rotterdamse fotograaf richt zich daarbij op Superbikes uit de jaren ‘70. |
Epische motorfietsen | Honda CB 750 Four: de gamechanger
De driecilinder-tweetakt was uitgerust met een zuigergestuurde inlaat om de productiekosten beperkt te houden en draaide volledig om vermogen en rauwe, bijna waanzinnige prestaties. Kawasaki maakte volop reclame met de resultaten op de kwartmijl. Die resultaten waren absoluut spectaculair; zelfs vandaag de dag maakt een Mach III nog indruk op degenen die het aandurven. De Kawasaki was dan ook bijna onverslaanbaar bij stoplichtsprints. Niet alleen de lichten verschoten van kleur, maar ook de gezichten van veel trotse sportwagenbezitters, die achterbleven in een wolk blauwe rook. Deze opwinding ging gepaard met een hoog brandstofverbruik en trillingen, waardoor de motor minder geschikt was voor lange tochten. Maar dat was zeker niet de eerste prioriteit van motorrijders die voor deze Kawasaki kozen. In de loop van de productiejaren werden de prestaties steeds meer teruggebracht naar min of meer redelijke proporties. Milieuwetgeving was daarin leidend.
Dit vroege model op de foto uit 1970 heeft zelfs nog de Bridgeport-cilinders met de volle 60 pk. Het woeste vermogen met de smalle en piekerige vermogensband kon volkomen onverwacht zijn. Veel rijders, zelfs ervaren testrijders, betaalden daarvoor de prijs. In de hitte van de concurrentiestrijd waren de framebuizen van de lichtere 250 toegepast. Het frame had daarmee een aanzienlijke mate van flexibiliteit met deze nogal dunne buizen. Ook de vering voldeed niet aan normen zoals bij Italianen van die tijd. Dit alles resulteerde in ‘speed wobbles’ en soms onvoorspelbaar bochtengedrag. De Mach III was echt een motor voor sensatiezoekers en werd soms vergeleken met een minnares. Ze leverde ongetwijfeld problemen op, maar wat een opwinding en sensatie ondertussen! Opwinding en sensatie die de Kawasaki Mach III tot één van de legendarische motoren van de Seventies maakte.
De specs
• 498 cc
• luchtgekoelde 2-takt, zuiger gestuurd
• 60 pk @ 7.500 tpm
• 5 versnellingen
• Topsnelheid 190 km/u
• Japan – 1970
Foto’s: Menno Jansen
