Epische motorfietsen | Triton Featherbed wideline: dé caféracer

15/09/2026

Het combineren van het beste van wat je kan vinden is zo oud als de mensheid zelf. Na de oorlog had Norton het Featherbed-frame. Dat werd eind jaren ’40 ontwikkeld door de broers McCandless. Het werd zo genoemd omdat een testrijder het frame omschreef alsof hij op een verenbed of matras rondreed. Het nieuwe frame overtrof het oorspronkelijke Norton Gardengate-frame in hoge mate.

De beide frames werden tijdens een test op het eiland Man vergeleken, allebei voorzien van dezelfde Norton Manx-techniek en motor. De Manx met Featherbed-frame passeerde de Manx met het oude Norton Gardengate-frame daarbij aan de buitenkant van de bochten. Het verhaal gaat dat de broers McCandless en de rest van het testteam die avond een flinke borrel hebben gedronken. Het Featherbed-frame ontwikkelde zich zo tot de nieuwe standaard in de vroege jaren ‘50 in de Norton Manx-wedstrijdmotoren.

Bij door racen bezielde Britten werd het Norton Manx-motorblok populair in de lichte 500cc autorace-klasse. Maar Norton verkocht geen losse motoren, maar uitsluitend complete Norton Manx-motorfietsen, zoals Roy Bacon schrijft. Er kwam een overschot aan Featherbed-frames beschikbaar, die hun weg vonden naar liefhebbers die caféracers bouwden. In wezen is een caféracer de meest minimalistische motorfiets, die het dichtst in de buurt komt van een racemotor voor op de openbare weg, zonder dat je een bekeuring krijgt.

Epische motorfietsen | Moto Guzzi 750 V7: het Guzzi-icoon

Caféracers waren overwegend eigenbouw, hoewel er ook kleine serieproducties waren van bijvoorbeeld Dresda. De naam is afkomstig van ‘hangjongeren’, die bij cafés elkaar probeerden te overtreffen met hun motoren. Het verhaal ging dat je een muntje in de jukebox deed en dan een vooraf bepaald traject moest afleggen voordat het nummer was afgelopen. Het allerbekendste van die cafés was het Ace Café in Londen, een 24-uurs truckstop.

De beschikbare Featherbed-frames werden gecombineerd met de beste motoren die er op de markt waren, met een grote voorkeur voor de Triumph staande twin. Een blok dat gemakkelijk te onderhouden was, krachtig en met veel direct verkrijgbare onderdelen voor tuning. Zo ontstond de combinatie Triumph en Norton: de Triton. Tritons zijn meestal unieke, eenmalige constructies, maar over het algemeen bestaan ze uit een Triumph 650 Bonneville-blok, uiteraard het Featherbed-frame en vaak een Norton Roadholder-voorvork. Die laatste was een vroege telescopische voorvork, een andere revolutie van Norton op het gebied van wegligging.

De schoonheid op de foto’s heeft een Featherbed-frame uit 1958 en een Triumph-blok uit 1972. De voorvork is van Ceriani, met een Italiaans clip-on-stuur en handvatten, met lichtgewicht velgen en waarschijnlijk Hagon-schokdempers achter. Een unieke en prachtige motor met de herkenbare rondingen van het Featherbed-frame.