RIDERS van Road naar Offroad: Advanced Motortraining met Nikki van der Spek

Vrijdagmorgen, kwart voor negen, Hoogerheide: de koffie dampt nog na terwijl de eerste motoren binnendruppelen voor een Advanced Motortraining bij Nikki van der Spek. Met z’n drieën stappen we op, in de wetenschap dat we die avond ongetwijfeld met stijve kuiten en een pak meer bescheidenheid huiswaarts zouden keren. Wat volgde was een dag vol zand, zweet en zelfreflectie – en, uiteindelijk, een flinke portie extra vertrouwen op twee wielen…

Na de koffie en een korte kennismaking rijden we meteen door naar een ruime, onverharde parking – het decor voor wat Nikki met een glimlach ‘motorgymnastiek’ noemt. De naam klopt akelig goed. Wat op het eerste gezicht aanvoelt als kinderspel – een been los van de voetsteun, een arm van het stuur, een bocht zonder gas – ontrafelt binnen de kortste keren elke illusie die je nog koesterde over je eigen rijvaardigheid. De motor voelt plots log, je evenwicht wankel, je handen te druk. Grappig genoeg wordt precies dát het leukste deel van de ochtend: merken hoeveel er nog te winnen valt in wat je dacht al lang onder de knie te hebben. Al na een paar oefeningen wordt duidelijk waar de dag écht over zal gaan – niet over de motor, maar over de rijder erop.

RIDERS van Road naar Offroad op rapport: klaar voor Senegal?

Kleine details, groot verschil

Tussen de oefeningen door schuift Nikki telkens even aan voor persoonlijke feedback, en juist daar zit de meerwaarde van zo’n dag. Iets kleins als de stand van je voet op het voetsteuntje, de hoek waarin je knie tegen de tank rust, of een verschuiving van amper een halve centimeter in je bovenlichaam – het is verbluffend hoe direct zoiets doorsijpelt in het gedrag van de motor. Je voelt het bijna meteen: een motor die eerst nerveus en zwaar aanvoelde, wordt met een kleine correctie plots gewillig en voorspelbaar. Een echte eyeopener en meteen ook een stevig voornemen om die basisoefeningen voortaan geregeld te blijven herhalen. Oefening baart tenslotte kunst.

Lunchpauze met vooruitzicht

Via een paar mooie offroadstroken – met hier en daar een losse steen die je concentratie nog eventjes extra aanscherpt – keren we terug naar het vertrekpunt, waar een uitstekend verzorgde lunch op ons wacht. Een welkome adempauze, al hangt er tussen de boterhammen door al een lichte spanning: iedereen weet dat het namiddagprogramma een tandje pittiger zal zijn. En dat klopt.

Remproef en mul zand

Op een zandweg trappen we de namiddag af met een remproef, meteen gekoppeld aan een check van de elektronica: past de instelling van de motor wel bij dit soort ondergrond? Het ABS achteraan gaat helemaal uit, vooraan blijft een vleugje ondersteuning behouden – net genoeg om een vangnet te hebben, zonder dat het systeem het denkwerk helemaal van je overneemt. Een verstandige tussenweg en meteen ook een goede les over hoe je elektronica aan je terrein aanpast in plaats van andersom.

Daarna volgt het échte werk: een uitdagend stuk mul, diep zand met stevige sporen, waar je jezelf letterlijk centimeter na centimeter doorheen moet worstelen. Sturen wordt hier vooral een kwestie van vertrouwen en gasgevoel, terwijl je bovenlichaam druk in de weer is om de motor recht te houden. Petje af voor Nick en Arjan, die zich daar op hun BMW R 1300 GS met de nodige inspanning doorheen ploegen – met zo’n forse, zware machine bepaald geen sinecure, en toch met de glimlach volbracht.

Suzuki V-Strom 800DE

Zelf zit ik deze dag op een Suzuki V-Strom 800DE, en het valt meteen op hoe licht en handelbaar die aanvoelt naast de fors ogende BMW. Op papier weegt de Suzuki rijklaar zo’n 230 kilo – allerminst een lichtgewicht – maar dankzij de uitstekende balans voelt hij in de praktijk merkbaar lichter aan dan dat cijfer doet vermoeden. Precies wat je nodig hebt wanneer je in het mulle zand nog eens moet bijsturen. Met 84 pk heb ik overal ruimschoots voldoende vermogen achter de hand en dankzij de verschillende rijmodi stem je de krachtafgifte moeiteloos af op wat de ondergrond op dat moment van je vraagt.

Ook de quickshifter – op- én terugschakelen zonder koppeling – doet precies wat hij moet doen, zelfs onder wat ruwere omstandigheden. En de Arrow-uitlaat zet er een heerlijk hese soundtrack bovenop. Klein detail, groot plezier: net dat beetje extra dat het geheel op sleeptouw neemt.

Fijnafstemming

Voor vertrek geven we de Suzuki nog enkele kleine, persoonlijke aanpassingen mee: de rubbers uit de voetsteunen voor meer direct contact met de motor, het stuur licht gedraaid zodat de handvatten beter uitkomen tijdens het staand rijden en het schakelpedaal een tandje hoger vanwege de crosslaarzen. Stuk voor stuk details die op papier onbeduidend lijken, maar die er samen voor zorgen dat ik me binnen de kortste keren helemaal thuis voel op de machine – alsof hij al weken de mijne is.

Na het mulle zand vervolgen we de tocht door een schitterend stuk Brabants landschap: glooiende, onverharde paden, smalle landwegen met overhangend groen en af en toe een vergezicht dat je even doet vergeten hoe moe je armen intussen zijn. Precies hier komt alles samen wat we die ochtend geleerd hebben – de balans, de kleine correcties, het vertrouwen in de motor – en het voelt goed om dat meteen in de praktijk te kunnen brengen, zonder er nog bewust bij stil te hoeven staan. Rond 17:00 uur rijden we het vertrekpunt weer op, met modderspatten tot op de tank en een voldane grijns onder de helm.

Tekst: Martin Mijnten
Foto’s: Nikki van der Spek

1 van 3