Ze heette Floor en had na honderd internetdates nog
steeds geen man. ‘Er zijn wel heel veel dingen waar ik bij voorbaat op
wegklik,’ zei ze. ‘Kleine kinderen, vissen, honden, motoren, foto’s zonder
tekst, mannen die schrijven dat ze alleen een latrelatie willen, autoselfies.’
Het artikel over vrouwelijke webdatemaniakken stond in
het Volkskrant Magazine, en pas aan het eind van de zin realiseerde ik me dat
Floor het m-woord had genoemd. Verbluft staarde ik naar het papier: iemand
meteen afwijzen omdat hij een motor heeft?! Maar… dat is toch juist een pré?!
Ik herinnerde me dat ik me als onzekere puber
vastklampte aan de absolute wetenschap dat als het over een paar jaartjes niet
erg zou lukken met de vijandelijke sekse, ik gewoon een gemotoriseerde
tweewieler moest kopen. Inderdaad had ik als student enig succes met de van
mijn vader geërfde Honda CX 500 E. Vervolgens bezat ik een Suzuki Bandit, een
Yamaha V-Max en een Honda X11. Vooral de V-Max vonden vrouwen mooi. Ik
verleidde er zelfs een rijke juriste van een multinational mee, die mij een
hopeloze armoedzaaier maar mijn boulevardblaffer buitengewoon sexy vond.
Een week na het Volkskrant-artikel vertel ik er op
kantoor over tegen collega-motorrijder Jeroen. Hij blijkt het stuk ook te
hebben gelezen. ‘Ik was niet eens zo verbaasd. Ik heb zelf ook gemerkt dat een
motor juist tegen je kan werken op de liefdesmarkt.’
‘Ik zou mijn voorlaatste vriendin in Den Haag ontmoeten,
en was bewust met de motor gekomen, helm in mijn oerlelijke topkoffer
weggestopt zodat ik haar na de date heel casual naar huis zou kunnen rijden.
Maar helaas. “Homoding”, mompelde ze toen we bij de motor stonden.
Waarbij ze vooral het kabaal van een motor en vooral van motorgroepen
ernstig onaantrekkelijk achtte. Dus droop ik af met m’n Yamaha TDM 900. Zij de
tram in en ik op de motor naar huis.’
‘Wat een nuffige muts!’ zeg ik verontwaardigd. ‘Wees
blij dat het niks geworden is!’ Jeroen schraapt zijn keel. ‘Eh, het is iets
anders gegaan. Daarna stuurde ze een berichtje dat ze dus wel mij wilde. Als ik
niet met de motor was gekomen, waren we wel bij haar thuis geëindigd.
Ze was vervolgens drie jaar lang mijn vriendin. En ze is nog wel eens mee
geweest achterop. Maar ze bleef eerder ondanks dan dankzij die motor bij me.’
Ik knik. ‘Ik snap het eigenlijk ook wel. Een TDM 900.
Zo’n forenzending voor gele hesjes. Hoe vind je zelf dat zo’n apparaat eruit
ziet?’ Jeroen, zuchtend: ‘Niet als een vrouwenmagneet. Maar dat was het
probleem niet. Ze had gewoon niks met motoren. En zo zijn er steeds meer vrouwen.
Dat er bij benzinepompen zo vaak grijze en kale koppen onder die helmen vandaan
komen, zal voor ons imago ook wel niet helpen.’
Ongerust googel ik de combinatie ‘motoren’, ‘mannen’,
‘aantrekkelijk’ en ‘vrouwen’. Eerste zoekresultaat is een site die fem-fem.nl
heet. Kop: ‘Waarom vrouwen wild worden van mannen op motoren’. Gelukkig! Ik
lees: ‘Een man die controle heeft over zo’n grote Harley tussen z’n benen.
Zwijmel. En dat je boy zegt: “Laten we een stukje gaan rijden,” en dat je
dan spontaan richting zee gaat. Perfecte date wat ons betreft.’ Er staat een
foto bij van een langharige krullenbol met bedroom eyes en een Triumph.
Gerustgesteld mail ik Jeroen het artikel. ‘Niks aan de
hand. Koop een Triumph of een Harley, transformeer jezelf in Chris Cornell en
bingo!’
Meteen krijg ik bericht terug. ‘Top! Ik ga sparen. En
groeishampoo kopen!’
Ineens bedenk je je dat de winter nog niet voorbij is. De donkerte, de waterkou, het kille licht; het is om moedeloos van te worden. Om de dreigende depressie het hoofd te bieden, rijden we in het noorden van Nederland. Daar stemt de winter pas tot treurnis en hult het lege land zich in een dikke laag naargeestigheid.
De zon staat laag aan de horizon en strijkt over de zompige klei, waarin diepe voren zijn getrokken. Waar de klei niet ligt, heeft het vlakke land de monotone kleur van oneindige weidelanden. Nergens boe of bah, nergens een teken van leven. Diep achter de kuipruit van mijn crosstourer gekromd, rijd ik over lege wegen. Het bewijs dat ik rij, levert de tripmeter, niet de onveranderlijke omgeving.
Raspende roeken
Het dorpje Gaarkeuken, onder Grijpskerk. Een plaatsnaam die tot hoop stemt in een streek gevangen door armoede en honger? Schrapende lepels in een blikken gamel. Hongerwinter? Daarvan bleef gaarkeuken verschoond, maar in november 1944 werden de sluizen, huizen en bewoners gebombardeerd door Britse bommenwerpers. En dan heb ik het nog niet gehad over het noodlottige ongeval dat in 1829 drie kinderen het leven kostte. Ondertussen dalen raspende roeken neer in een bladerloze bomenrij. Ik moet hier snel weg.
De Laatste Stuiver
Vlak na de grens Groningen-Friesland stuit ik opnieuw op een gehucht dat sombere gedachten oproept. De Laatste Stuiver. Drie woningen en een boerderij in de oksel van rijksweg N355 en een trekvaart. Wie of wat heeft hier ooit zijn laatste centen stuk geslagen? Heeft iemand zijn financiële noodlot willen vereeuwigen met een naam die druipt van bijtende spot? Zou stoer zijn. Dat je ten einde raad je uitzichtloosheid verzacht met bitter sarcasme. De waarheid is niet minder zwaar. Het gehucht ontleent zijn naam aan het laatste tolhuis aan de Stroobossertrekvaart, die uitmondt in het Prinses Margrietkanaal. De aanleg van die trekvaart leidde tot het failliet van Dokkum. Vier tolhuizen verschenen langs de vaart, waarmee schuldeisers hun verlies wilden verkleinen. De laatste stuiver was het laatste tolhuis waarin de beurs van de schipper werd leeggeschud. Als zo vaak draaide de kleine man op voor het financiële echec van de rijkaard.
Kleinegeest
Eind negentiende eeuw werd in Noord-Nederland de revolutie gepredikt. De sociaal-democratische bond vond er een vruchtbare bodem. De bevolking werd er geknecht door rijke boeren of brak de rug op bevel van turfbaronnen. Keus had je niet, behalve de jenever die je jammerlijke lot hielp verdoven. Zoals in Kleinegeest, een tiental kilometers verderop. Ooit een zandrug in een getijdengebied dat in verbinding stond met de Noordzee. Al 8.000 jaar geleden woonden hier mensen, die zich bekwaamden in landbouw en die de populatie binnen de perken hielden door seksuele onthouding. Anders dreigde de hongerdood… Hoe anders ligt Kleinegeest er tegenwoordig bij. Een welvarend eiland in een groene zee met uitzicht op Leeuwarden.
De Hel
De laatste loodjes van de tocht zijn niet minder zwaar. Aan de dijkweggetjes valt nog te zien dat het land ooit werd veroverd op het wassende water. Waar dat niet lukte, liggen de Friese meren. Water dat ooit voorspoed in de weg lag, heeft dat als bron van watersport wel gebracht. Maar ik wil de rit niet te positief beëindigen, liever kauw ik ook de laatste kilometers nog op tegenslag en wanhoop. Op naar It Heidenskip, een polder tussen het Gaastmeer en de Fluessen. Daar wacht De Hel. Dat prikkelt toch de nieuwsgierigheid? Nu wordt de soep nooit zo heet gegeten als die wordt opgediend. De hel kan van alles betekenen, een hoogte in het moeras of een plek waar turf werd gedroogd. Hoe dan ook, het leven in Het Heidenschap was niet gemakkelijk. De Hel heeft ooit diverse winkels gekend, waaronder een kruidenier. Wie tot in detail wil weten hoe het eraan toeging in It Heidenskip slaat er het boek De Oerpolder (ISBN 9789025427696) van Hylke Speerstra op na. Boeiende kost uit een tijd dat je met de motor onmogelijk een opkomende winterdepressie het hoofd kon bieden door een lekkere toer te maken.
Eén moment, één beslissing, één stap, ze kunnen een leven veranderen. De motorsport zit vol met dat soort spreekwoordelijke T-splitsingen. In de rubriek Flashback worden bekende en onbekende mijlpalen uit de racegeschiedenis belicht. Deze aflevering: voormalig motorcrosser Jan Postema (58) over zijn zege tijdens het Ahoy Motorsportgala van 1987.
Tekst: Jarno van Osch Fotografie: Guus van Goethem en NMBA
Hoe kwam het volgens jou dat het Ahoy Motorsportgala in de jaren tachtig echt een begrip was?
‘Dat had vooral
te maken met de initiator van het evenement, Bob de Jong. Hij wist de
motorsport heel goed op de kaart te zetten, onder meer door dit soort
initiatieven. Het gala kreeg veel media-aandacht en dat was natuurlijk weer
goed voor het aantrekken van sponsors. Bob wist wel hoe het moest. Zo werd de
show ook compleet gemaakt door muziekacts. Ik weet nog dat Meat Loaf kwam, die
dan een potje stond te playbacken. Nou, die was ook weer zo weg. Hij werd
gelijk bekogeld met bier en wist niet hoe snel hij weg moest zijn. Ik denk dat hij
nog geen vijf minuten heeft opgetreden. Daarnaast kwamen de rijders natuurlijk
ook graag richting het motorsportgala, want er werd goed betaald. Ik creëerde daar
bijvoorbeeld een buffer mee, zodat ik in de zomer een trainingskamp in Italië kon
doen. Plus: het was gewoon echt kicken om in zo’n enorme hal als Ahoy te
rijden. Ik keek daar toch wel naar uit. In die tijd reed ik bijvoorbeeld ook dat
soort wedstrijdjes in Zwitserland, Oostenrijk en Engeland, allemaal indoor en
op beton. Vrij simpel, maar spektakel was altijd gegarandeerd. Tegenwoordig zou
dat helemaal niet meer op die manier worden georganiseerd in verband met de veiligheid.
Wij reden gewoon de trappen op, waar enkel wat rubberen matten lagen. Als je
niet aanzette, kwam je gewoon niet boven. Naar beneden was ook een uitdaging.
Als je te ver doorschoot, zat je tegen de boarding aan. Het was echt een soort
van cowboyfeestje. En crossen was natuurlijk sowieso heel populair in die tijd,
met Nederlandse toppers in de verschillende wereldkampioenschappen.’
En daar moest jij het tegen opnemen in deze stadioncross…
‘Het was een
serieuze startlijst, inderdaad. John van den Berk, Dave Strijbos en Gert-Jan
van Doorn reden bijvoorbeeld mee. Je ging er vol voor, want er stond toch
serieus geld tegenover. Iedereen wilde winnen, absoluut. En sowieso, als een
crosser eenmaal achter een starthek staat, wil hij gewoon voor het goud gaan.
Een paar jaar eerder had ik al een felle strijd met John van den Berk gehad om
de overwinning, maar die verloor ik destijds. Ging ik onderuit in de laatste
ronde. In 1987 kon ik revanche nemen en dat leverde in de finale weer een heel
mooi gevecht op. We vlamden elkaar er niet vol gas van af, maar kwamen elkaar
toch wel af en toe tegen. John zette een ultieme poging in om alsnog te winnen,
maar die mislukte. Zijn actie was absoluut fout, maar niet fout genoeg. Ik
hield voldoende ruimte over om een vallende John te kunnen ontwijken. Ik kon
door en John bleef in de hekken hangen. Uiteraard even omkijken en een
middelvingertje opsteken, dat dan weer wel. Heel subtiel. Het was voor mij
natuurlijk lekker om John daar in Ahoy te verslaan. Hij was toch de
wereldkampioen van dat jaar.’
In het WK motorcross wist je het podium niet te halen. Wat was volgens jou daarvan de oorzaak?
‘Ik denk vooral
het feit dat ik me niet volledig kon focussen op het crossen zelf. Doordeweeks
moest ik altijd sleutelen en de motor prepareren, omdat ik niet genoeg geld had
om een monteur te kunnen betalen. Daar zat wel een groot verschil in, want ik
denk dat ik op rijtechnisch vlak niet heel veel onder deed voor de Nederlandse
toppers. Voor mij voelde een Grand Prix-weekend juist als rust. En het hielp
ook niet echt dat ik in het noorden van het land zat, waar het crossen toch wat
minder leefde. Ik moest altijd alleen trainen, terwijl de jongens in het zuiden
van Nederland met elkaar aan de slag konden gaan. Op die manier ging hun niveau
ook weer omhoog.’
Aan welke Grand Prix denk jij wel eens terug?
‘Dat is
Ettelbruck, Luxemburg. We reden daar de laatste ronde van 1984 en Corrado
Maddii hoefde alleen maar te finishen om de wereldtitel te pakken. Hij stond
volgens mij zo’n dertig punten voor op Michele Rinaldi. Alleen brak Maddii zijn
been in de tijdtraining. Rinaldi wist de eerste manche te winnen, maar je zag
duidelijk dat hij in de tweede zenuwachtig was. Ik had een goed weekend en lag
in de tweede manche op de vierde plek. Rinaldi zat achter me, maar ik reed
gemakkelijk bij hem weg. Vier ronden voor het einde heb ik uiteindelijk gewoon
het gas dichtgegooid, om hem voorbij te laten gaan. Ik was niet zo’n fan van
Maddii en Rinaldi had mij ook wel eens gematst en geholpen. Wat ik wel heel
lief vond, waren zijn woorden in het Yamaha-jaarboek: “Met dank aan Jan
Postema, om me voorbij te laten gaan.” Een mooi gebaar van hem.’
Profiel
Naam Jan Postema Woonplaats Assen Leeftijd 58 jaar Carrière
– Begint met grasbaanraces en wordt in 1973 Nederlands 50cc- kampioen – Behaalt een nationale crosstitel in de 250cc – Samen met het Nederlandse team wint hij de Coupe de Nations (125cc) in 1984 – Stopt zijn actieve racecarrière in 1989 – Was bondscoach motorcross voor de landenteams van Iran en Thailand – Is momenteel trainer voor de Youthstream Academy en heeft een eigen sportschool
Redacteur Tom test de 2020 Triumph Tiger 900 Rally Pro en Tiger 900 GT Pro in Marokko. Als je een motorfiets wilt vernieuwen die je bepaald geen windeieren heeft gelegd, is dat redelijk spannend, zeker als die motorfiets de Tiger 800 is en je als Triumph de vernieuwing vrij rigoureus hebt ingestoken. Zo wilden de Britten dat het blok van de nieuwe allroad onderin wat meer voelt als een twin, maar zonder in het midden en boven in zijn toerenbereik het triplegevoel te verliezen. Ga er maar aan staan met wereldwijd een grote klantenkring die juist zo te spreken is over het bestaande karakter. Dat die gedachte ook bij Triumph in het achterhoofd rondspookt, is duidelijk te merken. Het merk organiseert voor de Triumph Tiger 900 namelijk het grootste persevenement in zijn geschiedenis. Net als bij de Tiger 800 gebeurt dat in Marokko, waar we in Marrakesh welkom worden geheten met de aanblik op een lang lint GT- en Rally-modellen.
Op nog geen uur rijden boven Madrid ligt een, bij buitenlanders, vergeten berggebied: de Sierra de Guadarrama. Madrilenen komen er om de drukte van de stad te ontvluchten. Wij om het gebied te ontdekken en bochten te rijden. Mucho bochten!
Tekst en fotografie Hans Avontuur
Net op tijd. Over twintig minuten gaat de weg
naar de bergwereld van la pedriza dicht. Het natuurgebied is overdag gesloten
voor gemotoriseerd verkeer. Alleen wie s ochtends op tijd voorbij de slagboom
is, kan er rijden. Het wegdek is er met opzet slecht onderhouden. Dat drukt de
snelheid en verhoogt de oplettendheid.
Ik stuur de BMW RnineT Scrambler langs de scheuren en kuilen in het asfalt. Meer een allroadroute? Jawel, maar er staat toch niet voor niets scrambler op de lak van onze Duitse vriend? Langzaam gaat het naar boven. Een route voor fijnproevers met veel kort en hoekig stuurwerk.
En dan ineens, net over de top van de pas, volgt het wow-moment. En niet te zuinig ook. Weergaloos uitzicht op de spectaculaire wereld van rots en steen waar La Pedriza bekend om staat. Ik rijd de weg helemaal naar het eindpunt om er zo lang mogelijk van te genieten. Daarna parkeer ik bij het barretje van de familie Torrero voor een cafe solo op het terras. Recht voor me rijzen prachtige rotswanden naar de blauwe hemel.
TIP Probeer altijd de zondag te mijden. Dan komen de Madrilenen naar de Sierra om er hun vrije dag te vieren en de drukte van de stad te ontvluchten. Het gevolg: volle hotels, volle terrassen en volle wegen.
De door wind en water gepolijste steenklompen
lijken willekeurig in het land te zijn gestrooid, maar vormen samen een mooi
geheel. Volgens de gasten aan een ander tafeltje moet ik hier s avonds nog eens
terugkomen. Voor de zonsondergang, maar vooral voor de gebraden kip, de
specialiteit van de familie Torrero.
Het is kenmerkend voor het Spaanse dagje uit.
Met de hele familie rijden Spanjaarden naar de Sierra de Guadarrama om er een
rondje door een dorp te lopen, een beetje te shoppen en daarna heel lang en
uitgebreid te lunchen. Hoe meer zielen hoe meer vreugd. Daarbij geldt bovendien
de stelregel dat er zo veel mogelijk op tafel moet staan.
Ziekenhuis
met uitzicht
het enige nadeel van La Pedriza is dat er geen
doorgaande weg is. Je moet heen en terug over hetzelfde traject. Nou is dat
hier geen straf.
En dat geldt ook voor de route door een
verderop gelegen vallei: La Barranca. Die passeert een verlaten ziekenhuis de patiënten hadden er meesterlijk
uitzicht en eindigt bij een stuwmeer.
Ik kies de iets verderop gelegen route over de
Puerto de Navacerrada, met op de top een skigebied. Mooi breed asfalt met
snelle bochten. De bergen nemen hier serieuze vormen aan en gaan tot zon 2.000
meter hoogte. Boven staan enkele gebouwen die voor ons, gewend aan de alpen,
moeilijk met wintersport te rijmen zijn. De grote bombastische panden komen
rechtstreeks van de fascistische tekentafel van generaal Franco, de dictator
die spanje van 1939 tot 1975 onder de knoet hield.
Eenmaal over de top, volgt de BMW RnineT de
weg naar segovia. Onderweg passeer ik eerst la
7 revultas – de 7 haarspeldbochten – en daarna het koninklijk
paleizencomplex van san ildefonso. Blikvanger is een tuin waar de halve Flevopolder
in past. Ik heb het geduld niet voor een bezoek, want er moet gereden worden.
Hoewel het evenmin de bedoeling was om
helemaal naar Segovia af te dalen, bezwijk ik uiteindelijk voor het prachtige
aangezicht van de stad. Oké dan, goed dan, richtingaanwijzer de andere kant op.
Geen moment spijt. Segovia heeft een schitterend oud centrum. Zo rijd ik onder
een romeins aquaduct door en doe ik een blokje historische kern, het geluid van
de boxer lekker brommend tussen de oude gevels. Hier geen internationale hip en
hot, maar gewoon honderd procent Spanje. En dat is meer dan genoeg.
De
mooiste bergpas
zodra de smalle straten me na een puzzeltocht
door eenrichtingverkeer hebben losgelaten, volg ik de gps die me richting de
Puerto de Navafria leidt. Heerlijk traject. Aanvankelijk door dichte bossen
zonder uitzicht. Alle energie kan er in het rijden zelf worden gestoken.
Bochten aansnijden, kijken, scherp insturen, gas erop. De nineT klapt er moedig
in. En dan moet het mooiste nog komen. Maar eerst is daar het dorp Lozoya met
een fijn terras.
Vol nieuwe energie stap ik weer in het zadel.
Een blik op de kaart leert dat er een spectaculair traject volgt. Geen woord
aan gelogen. De weg slingert als een alpenpas. Het landschap wordt leger,
ruiger, steniger, knokig. Het dagtoerisme vanuit Madrid lijkt hier volkomen
verdwenen. De nineT staat in de derde versnelling en maakt een opgetogen
geluid. Zelden hoef ik te schakelen. Alles in un, dos, tres!
De Puerto de la Morcuera laat zich ondertussen
van zijn beste kant zien. Dit is misschien wel de mooiste bergpas van de Sierra
de Guadarrama. Hoger en hoger. Links in de diepte staat een klein stenen huisje
met een grote kraal er omheen voor het vee. Afgezet met een muurtje van
gestapelde rotsblokken. Een monnikenwerk uit de tijd dat de mensen geen geld
hadden maar wel tijd.
Vroeger was zon afzetting noodzakelijk om de
dieren te beschermen tegen de wolven. Die zijn er niet meer, in de jaren
tachtig van de vorige eeuw zijn de laatste exemplaren doodgeschoten. Aan het
eind van een geweldige afdaling, bij het binnenrijden van het dorp Miraflores
de la Sierra, staat een monument ter ere van ene Tio Francachela, een
negentiende-eeuwse wolvenjager.
De weg eindigt op een plateau. De zon schijnt
er uitbundig. Rechts staat een groot kasteel uit het sprookjesboek: Castillo de
Manzanares el real. De stoere buitenkant heeft torens en kantelen. Ook binnen
oogt het robuust en eenvoudig. Verderop in het dorp bevinden zich de restanten
van een andere vesting. Deze is ouder en was vooral bedoeld als
verdedigingsbolwerk. Veel meer dan de fundering is er niet meer van over.
Terug naar draai- en rustpunt Navacerrada. Ik
parkeer er bij een barretje waar ze geweldige tapas serveren. Een
gelukstreffer. Geen idee wat ik allemaal precies aan het eten ben, maar het
smaakt zoals het eruit ziet: heerlijk. Dat is het voordeel van de nabijheid van
Madrid. Er zijn tal van leuke eet- en drinkadressen, waar je meer kunt krijgen
dan alleen stevige bergkost.
Een dag later verleg ik mijn route naar het oosten. Hier gaat de Sierra del Guadarrama over in de Sierra Norte, minder hoog en minder op bezoekers berekend. De smalle wegen zijn voer voor de BMW Scrambler. Af en toe pak ik een puntje offroad mee. Niet omdat het op mijn gps-route staat maar omdat een weggetje er spannend uitziet. Hoewel er geen noppenbanden op liggen, kan de nineT er goed mee vooruit.
3x Afstappen Castillo de Manzanares el Real Zo hoort een middeleeuws kasteel er precies uit te zien. Je kunt er wandelen over de borstwering met uitzicht op de hoogste toppen van de Sierra de Guadarrama. Op een half uur rijden vanaf Navacerrada ligt ook nog El Escorial, een koninklijk complex van paleis, abdij en mausoleum.
Patones de Arriba Klein geïsoleerd dorp in de Sierra Norte. Zet de motor er niet op de eerste parkeerplaats, maar negeer als het niet druk is de verbodsborden en zet hem vlak voor de ingang van het dorp onder de bomen.
La Pedriza De weg is fantastisch, maar stap vooral af bij het terras van de familie Torrero. Aan de achterkant zit je fijn en heb je meesterlijk uitzicht op de omliggende bergen. De Torreros staan bekend om de beste kip van de streek.
Daar is Torrelaguna, een dorp met een prachtig
bejaard centrum. Ik wil naar de Plaza Mayor, de grote markt. Zoals in meer
plaatsen in Spanje is deze verboden toegang voor gemotoriseerd verkeer. Vaak
kun je niet eens in de buurt komen. Maar met de motor ligt dat anders. Waar
alle toegangswegen aan de stadskant zijn afgesloten, daar is er aan de
achterkant altijd wel een sluiproute te vinden.
Ook nu. Probeersel 1 loopt vast op een stenen
trap, probeersel 2 op een verbodsbord. Daarna lukt het toch. Aan de achterkant
van het plein vind ik een klein straatje dat steeds smaller wordt. Op het
laatst kan ik de nineT er nog precies doorheen sturen. Vijf centimeter over aan
beide kanten van het stuur. Dan opent de straat zich en kijk… Plaza mayor! Ik
parkeer in de schaduw en zoek een vrije stoel bij Bar de la Plaza. Vanaf mijn
plek onder de arcades zie ik de pompeuze façade van de basiliek en de ietwat
verfijndere gevel van het stadhuis.
Hooggelegen
enclave
tijd om een plan te maken voor de finale. Eigenlijk hoef ik er niet lang over na te denken: Patones de Arriba, een hooggelegen enclave die is ontsnapt aan de moderne tijd en het grootste toerisme. Oh jawel, er zijn winkeltjes en terrassen, maar de sfeer is altijd ingetogen. Bij een barretje hangt een foto van Arriba eind negentiende eeuw. Het dorp is aanzienlijk groter dan nu. Veel huizen aan de rand van het centrum zijn, ruim honderd jaar later, ingestort en overwoekerd. Maar het centrum is met liefde gerestaureerd. Ik wandel er doorheen en steek de rivierbedding over voor een beter uitzicht. De sfeer is zo lekker ontspannen, dat ik bijna de verleiding voel om er een lange, lome Spaanse middag van te maken. Maar dat doe ik natuurlijk niet. Er liggen nog zoveel fraaie wegen te wachten. Te beginnen met de afdaling vanuit het dorp, slingerend omlaag. Ik wandel het dorp uit, trek mijn jack aan, zet mijn helm op en start de NineT. Vamos!
Natuurlijk kun je er naartoe rijden. Zeker als
je tijd hebt, dwars door België en Frankrijk. Vanaf Utrecht is het 1.700
kilometer rijden. Een andere optie is vliegen naar Madrid en daar een motor
huren. De Sierra ligt op amper een uur rijden vanaf het centrum. Je kunt de
motortocht ook combineren met een citytrip.
Overnachten
wij sliepen in Hacienda los Robles in Navacerrada. Ongedwongen sportieve sfeer aan de rand van een sfeervol dorp. Een overnachting kost er 92 euro voor een tweepersoonskamer met ontbijt. Er is een heerlijke veranda en een zwembad. www.haciendalosrobles.com
Op 1 maart gaat het nieuwe seizoen van het wereldkampioenschap motorcross van start in het Britse Matterley Basin. Een week later komen alle topcrossers naar Valkenswaard voor de Nederlandse GP. Jeffrey Herlings is de belangrijkste titelkandidaat. Met wie moet hij afrekenen op weg naar zijn vijfde wereldtitel? Wat een verschil met een jaar geleden. Toen kampte Herlings (Red Bull KTM Factory Racing) met een zware voetblessure. Aanvankelijk werd gehoopt dat hij er bij de start van het GP-seizoen wel weer bij zou zijn, maar hij stond uiteindelijk pas bij de achtste GP voor het eerst achter het starthek. Daarmee was de kans op een mooie eindklassering verkeken, zeker omdat hij daarna opnieuw een hele tijd geblesseerd aan de zijlijn stond. Pas aan het eind van de competitie deed hij weer mee. Hij was toen volledig hersteld en streed mee om de overwinning. Die goede vorm hield hij vast tijdens de Motocross of Nations in Assen, waar hij samen met Glenn Coldenhoff en Calvin Vlaanderen Nederland voor het eerst de zege schonk.
Meteen daarna begon hij aan de voorbereiding op het seizoen 2020 door zich te laten opereren, waarbij al het metaal uit zijn voet werd verwijderd. Tijdens de wintermaanden heeft hij geheel fit en pijnvrij kunnen trainen. Dat hij nu al vroeg in een goede vorm steekt, bleek tijdens internationale crosses in het Britse Hawkstone Park (waar het net zo modderig was als vorig jaar in Assen zoals op onderstaande foto goed te zien is) en het Franse Lacapelle Marival. Herlings won beide wedstrijden en is klaar om op jacht te gaan naar zijn tweede wereldtitel in de MXGP-klasse.
Glenn Coldenhoff was er afgelopen seizoen wel het hele jaar bij, maar begon vanwege een zware val voorafgaand aan de eerste Grand Prix verre van fit aan de WK-cyclus. Naarmate hij zich steeds beter begon te voelen, lieten de resultaten een stijgende lijn zien, resulterend in GP-overwinningen in Zweden en Italië. Voor het eerst in zijn carrière eindigde hij in de eindstand bij de eerste drie, want achter Tim Gajser en Jeremy Seewer ging het WK-brons naar Coldenhoff. De 29-jarige Brabander begint dit seizoen aan een nieuw avontuur nu zijn team Standing Construct het fabrieksteam van GasGas is geworden. Het Spaanse merk is de derde loot aan de stam van de Oostenrijkse Pierer-groep, naast KTM en Husqvarna.
Brian Bogers (Marchetti Racing Team KTM) kan terugkijken op een goed gereden 2019, waarin hij het WK als dertiende beëindigde. Hij won recent twee internationale wedstrijden in Spanje en staat op scherp voor het seizoen 2020. Calvin Vlaanderen is overgekomen vanuit de MX2 en komt dit jaar uit voor Gebben Van Venrooy Yamaha Racing. Hij zal zeker een aanwinst zijn in de zwaarste crossklasse. Micha Boy de Waal (No Fear Jumbo BT Motorsport Team) zal op zijn Husqvarna aan een aantal Europese GP’s deelnemen. Geconcludeerd mag worden dat Nederland dit jaar goed vertegenwoordigd is in de topklasse van de motorcross. Niet alleen kwantitatief, maar vooral kwalitatief, met twee rijders die in elke GP voor een podiumplaats kunnen gaan en daarnaast nog twee die goed moeten zijn voor top-tienklasseringen.
Wie zijn de belangrijkste concurrenten van de Nederlanders? Dat zijn er nogal wat, want de MXGP lijkt dit jaar over een brede top te beschikken. Negenvoudig wereldkampioen Antonio Cairoli (Red Bull KTM Factory Racing) is een rijder om altijd rekening mee te houden. Hij is er nog steeds op uit om het record van tien wereldtitels van Stefan Everts te evenaren. Cairoli reed in het voorseizoen sterk in eigen land, maar was nog geen winnaar. Van tweevoudig MX2-wereldkampioen Jorge Prado (Red Bull KTM Factory Racing) mag niet direct vuurwerk worden verwacht. De Spanjaard was zo onfortuinlijk om in de wintermaanden zijn linkerdijbeen te breken. Hij zit sinds half februari weer op de motor, maar zal zeker nog niet voluit kunnen rijden. Het is zelfs de vraag of hij er bij de opening van het nieuwe seizoen bij zal zijn.
Team HRC (Honda) lijkt dit jaar over een zeer sterk team te beschikken. Tweevoudig wereldkampioen Tim Gajser is gebleven en start met zijn vaste nummer 243. Wederom dus geen nummer 1 aan de start in de MXGP. De Sloveen heeft in de Australiër Mitch Evans een prima teamgenoot. Zowel Gajser als Evans reed sterk in de wedstrijden van het internationale Italiaanse kampioenschap, dat door Gajser werd gewonnen. Het Monster Energy Kawasaki Racing Team zet dit jaar twee sterke rijders in. Dat zijn voormalig wereldkampioen Romain Febvre en Clément Desalle. Febvre is uit op revanche, nadat Yamaha hem aan de kant zette. Desalle behoort al tien jaar tot de top van de MXGP. Hij behaalde tweede plaatsen in 2010, 2012 en 2013 en werd derde in 2009, 2011 en 2018. De Waalse Belg, die afgelopen jaar in de Russische GP een dubbele beenbreuk opliep (waarvan hij nu volledig is hersteld), wil nu eindelijk wel eens dat laatste stapje maken en wereldkampioen worden. Maar dat willen er meer…
Jeremy Seewer kan niet alleen heel goed crossen!
Yamaha pakt de zaken dit jaar anders aan. Jarenlang werd de GP-inzet van Yamaha verzorgd door het team van Michele Rinaldi, maar dit jaar staat de jacht op de MXGP-wereldtitel onder leiding van Louis Vosters. Tot en met seizoen 2019 was hij de baas van het Wilvo Yamaha MXGP Team, Vosters staat nu aan het hoofd van Monster Energy Yamaha Factory MXGP. Dat team zet maar liefst drie rijders in: Arnaud Tonus, Gautier Paulin en Jeremy Seewer. Laatstgenoemde was al twee keer tweede in de MX2 en eindigde afgelopen jaar als tweede in de MXGP. Tonus moest vanwege een schouderblessures het hele seizoen 2018 aan zich voorbij laten gaan, maar kwam vorig jaar goed terug met een vijfde plaats in de WK-eindstand. Paulin werd in 2019 vierde in de MXGP en werd eerder al eenmaal tweede en twee keer derde. Monster Energy Husqvarna Factory Racing vertrouwt op Arminas Jasikonis en voormalig MX2-wereldkampioen Pauls Jonass.
Nieuwe kampioen in MX2
In de MX2 maakt Roan van de Moosdijk zijn debuut als lid van het F&H Kawasaki MX2 Racing Team. De Europees kampioen van 2019 startte afgelopen jaar al in drie GP’s en presteerde daarin sterk. Dat schept verwachtingen. Van de Moosdijk heeft de Deen Mikkel Haarup en de Fransman Mathys Boisrame als teamgenoten. Bas Vaessen (Hitachi KTM fuelled by Milwaukee) kan terugkijken op een goed 2019, dat hij als veertiende afsloot.Red Bull KTM Factory Racing zet Tom Vialle en René Hofer in. De Fransman wist afgelopen seizoen al tal van goede resultaten te behalen. Het team van Rockstar Energy Husqvarna Factory Racing bestaat uit Jed Beaton en Thomas Kjer Olsen. De Deen behaalde in 2019 het zilver in deze klasse. Het Monster Energy Yamaha Factory MX2 Team komt met Jago Geerts en Ben Watson. Geerts was vorig seizoen derde in deze klasse, Watson tiende. Zeker is dat er dit jaar een nieuwe wereldkampioen komt, want tweevoudig titelhouder Prado komt nu uit in de MXGP.
Kan Nancy winnen?
Nancy van de Ven (goed voor zilver in 2019) heeft na het stoppen van de ondersteuning door Yamaha onderdak gevonden bij een Italiaans team, Ghidinelli Racing, dat eveneens op Yamaha uitkomt. De Zeeuwse zal meteen vanaf de eerste wedstrijd (Engeland; Valkenswaard is de tweede GP) goed bij de les moeten zijn, want het GP-seizoen voor de dames telt slechts zes wedstrijden. Geen van de rijdsters kan zich ook maar één slecht resultaat veroorloven. De Nederlandse inbreng zal ook dit jaar weer groot zijn, want naast Van de Ven zijn er veel belangstellenden. Eén van hen is Shana van der Vlist (zesde in 2019). Zij brak begin dit jaar een pols, maar zal er bij de start van het seizoen bij zijn. Daarnaast zijn er nog Lynn Valk (zevende in 2019), Britt Jans-Beken, Britt van der Werff, Demi Verploegh, Eline Burgmans en Stephanie Stoutjesdijk. Courtney Duncan verdedigt haar wereldtitel en geldt als de belangrijkste titelkandidaat, maar ook met Larissa Papenmeier en de Belgische Amandine Verstappen dient rekening te worden gehouden. Na een jaar afwezigheid keert Kiara Fontanesi terug.
De EMX125 begint het seizoen in Matterley Basin. Daar zullen helaas Cas Valk en Kay Karssemakers vanwege blessures niet van start kunnen gaan. Wel naar Engeland gaan Romano Aspers, Scott Smulders, Ivano van Erp, Kjell Verbruggen, Dave Kooiker en Jens Walvoort. De EMX250 begint in Valkenswaard aan het seizoen 2020. Kan één van de Nederlanders in de voetsporen treden van Roan van de Moosdijk? Kay de Wolf, Marcel Conijn, Boyd van der Voorn, Rick Elzinga, Davey Nieuwenhuizen, Romano Aspers, Kevin Simons, Kjeld Stuurman, Twam van Essen, Raf Meuwissen, Mike Bolink en Henk Pater gaan op het Eurocircuit en de wedstrijden daarna op puntenjacht. Kwalificeren voor de wedstrijd zal op zaterdag de eerste horde zijn, want beide klassen tellen over het algemeen veel deelnemers. Meer dan tachtig inschrijvers is geen uitzondering.
‘Mijn vrouw heeft niets met motoren. Eigenlijk ben ik wat dat betreft met de verkeerde vrouw getrouwd, maar op alle andere vlakken is ze perfect. Van motorfietsen is ze dus geen fan, maar toen ik na een aantal motorloze jaren weer wilde gaan rijden, vond ze een oldtimer wel een goed idee. Ze ging zelfs mee op zoek, nooit gedacht dat ik ooit nog eens samen met mijn vrouw een motorfiets zou kopen. Het werd een hobbyproject genaamd Simson. Ik heb het ding opgeknapt tot showroomstaat en er een paar jaar plezier van gehad.’
Paspoort
Leeftijd
59
Woonplaats
Leunen
Rijbewijs sinds
1978
Motorfiets
BMW R1100S
Kilometerstand
85.000
In bezit sinds
2016
Aantal gekochte motoren
8
Aantal verkochte motoren
7
‘Alleen wilde niemand hem hebben toen ik hem wegdeed. Ik heb zelfs in MOTOR Magazine gestaan in de rubriek ‘Geen hond wil hem hebben’. Daarna was ik hem wel direct kwijt. Ik ben met een Laverda 750SF wel in klassiekersferen blijven hangen Het was wel weer eens tijd om door te rijden, de Simson wilde maar 110 km/u. Die Laverda heb ik met pijn in het hart verkocht, maar ik werd het trillen beu en ik wilde iets echt sportiefs. Dat werd een Kawasaki ZX-9R, gevolgd door deze BMW. Twintig jaar gelden zag ik de R1100S voor het eerst en ik vond het direct een bijzonder ding. Die Boxercup was ook iets geweldigs en op die replica was ik helemaal verliefd. Ik moest er een hebben en de boxer bevalt me ook prima, hij verrast me nooit.’
Geloof het of niet, maar pas sinds half februari is officieel zeker dat de Nederlandse MXGP doorgaat, nadat er een formele goedkeuring van de gemeente Valkenswaard en de provincie Noord-Brabant kwam. Wie in het weekeinde van 7 en 8 maart Valkenswaard bezoekt, zal het echter opvallen dat het Eurocircuit op sommige punten is verlegd. Vanwege de veiligheid? Nee. Voor het publiek dan? Non. Gewoon voor de lol? Nein. Simpelweg omdat er een klager is die vindt dat er tussen de baan en het omheiningshekwerk tien meter moet zitten vanwege ‘geluidsoverlast’.
Dit is zo bizar dat je er niet eens meer om kunt lachen, maar inmiddels leven we met z’n allen wel in een land waarin dit soort dingen echt gebeuren. Natuurlijk snap ik best dat een crosscircuit voor overlast kan zorgen en dat je dit goed moet regelen en waarbij iedereen het recht tot inspraak heeft. Een heel lastig traject, met heel veel haaks op elkaar staande belangen, maar je maakt mij niet wijs dat het voor een tegenstander ineens een stuk ondraaglijker is als er tussen baan en omheining per ongeluk ergens maar 6,30 meter zit. Dan ben je voor mij geen klager, maar een regelneuker, en daar kan ik zo simpel van worden.
De medewerkers van het Eurocircuit en van de Nederlandse GP worden er waarschijnlijk net zo simpel van, maar opgeven doen ze niet en dat verdient respect. Echt, ik had allang afgehaakt als je zo verschrikkelijk wordt tegengewerkt en er elke keer weer nieuwe regels komen. Zoals bij de nieuwe vergunning, die loopt tot midden juni en waardoor dus ook het ONK zijspan/quads zeker doorgaat, alsook de wekelijkse training op woensdag. Het ziet er zelfs naar uit dat de vergunning definitief wordt voor tien jaar.
Er komt nu echter wel een nieuw soort vergunning om de hoek kijken. Eentje met betrekking tot natuurhinder en die vergunning moet wel per evenement worden aangevraagd. Om gek van te worden!
Hoewel slechts zes procent van onze wegen geldt als ‘provinciaal’, zijn ze levensgevaarlijk. Dit bleek krap een jaar geleden uit een onderzoek van de ANWB. We zullen jullie alle treurige statistieken besparen, maar de cijfers zijn helaas duidelijk en nietsontziend.
Uiteraard is snelheid niet de enige oorzaak hierin, maar volgens experts wel een belangrijke en daarom komt er op een aantal N-wegen in Nederland trajectcontrole. De N414 tussen Baarn en Bunschoten heeft vandaag de eer om zich de eerste N-weg met trajectcontrole te mogen noemen.
Hieronder het volledige overzicht met N-wegen waar ook trajectcontrole komt. Bij al deze locaties is vooraf onderzoek gedaan naar het aantal ongelukken en ook bijvoorbeeld naar het aantal snelheidsovertredingen.
Motorliefhebbers kwamen de afgelopen vier dagen massaal naar de 36e editie van MOTORbeurs Utrecht in de Jaarbeurs. Bijna 90.000! Vorig jaar waren dat er 80.342…
In totaal pakten zestien motor- en scooterimporteurs, die samen 24 motormerken vertegenwoordigen, groots uit in de volle importeurshal. Na een aantal jaar afwezigheid keerden bovendien onder andere Kawasaki, Honda, Triumph en Piaggio terug.
6.000 testritten
Ook de testritten waren dit jaar een groot succes, want in totaal werden er maar liefst zo’n 6.000 gemaakt en dat zijn er ongeveer 1.000 meer dan vorig jaar. De nieuwe activiteit Electrocross viel ook al in de smaak met 1.850 liefhebbers die het probeerden. Verder konden bezoekers zonder rijbewijs bij BOVAG Try the Bike hun eerste motormeters maken. Alle plekken waren elke ochtend direct al vergeven. Net zo mooi is dat er 1.250 kersverse motorrijders gebruik maakten van de gratis toegang op donderdag.
De volgende editie van MOTORbeurs Utrecht vindt plaats van 18 tot en met 21 februari 2021.
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
