woensdag 20 mei 2026
Home Blog Pagina 1222

Suzuki Hayabusa: een legende uit productie

1
Suzuki Hayabusa

Suzuki heeft besloten de productie van de Hayabusa stop te zetten. De Japanners hebben de krachtbron van deze icoon nooit Euro5-klaargemaakt en dat betekent dat ie in 2019 niet als nieuwe motor binnen Europa geleverd mag worden. De voorraad die rest wordt naar Noord-Amerika verscheept.

De motor staat al een tijd niet meer in de showrooms, maar toch moesten we even slikken. Begin dit jaar was er nog even sprake namelijk van een nieuwe Hayabusa volgens insiders. Het hyper-toersegment heeft met dank aan de H2 van Kawasaki weer een flinke opleving gekregen en een turbo-geblazen Hayabusa leek nog altijd een logische stap. Enkele bronnen verklaren nog steeds dat Suzuki eind 2019 met die nieuwe Hayabusa komt, maar het blijft toch een beetje gissen.

Geschiedenis

Je nieuwe motor vernoemen naar de slechtvalk, ’s werelds snelste dier, legt de lat nogal hoog. Niet alleen daarom noemde Suzuki hun GSXR1300 de Hayabusa. Ook omdat Honda’s snelste model indertijd de Super Blackbird heette, en laat de slechtvalk nu net de natuurlijke vijand van de merel zijn. Toeval? Ga er maar vanuit van niet!

Honda begon de strijd om het voeren van ’s werelds snelste motorfiets nadat ze met hun CBR1100XX Super Blackbird in 1996 doelbewust de Kawasaki ZX11 na elf jaar van die troon stootten. Honda kon maar twee jaar van de titel genieten, want het record van 287,3 kilometer per uur viel ten prooi aan de radicale Suzuki GSXR1300 Hayabusa, die met een geclaimde snelheid van tussen de 303 en 312 kilometer per uur ruim over dat record heen ging.

Opvallend was dan vooral de marge waarmee het record verbroken werd. Voorheen gebeurde dat met slechts luttele kilometers meer topsnelheid, maar de Hayabusa trok van leer en nam dus een marge van meer dan vijftien kilometer per uur over de Honda. Niet zo opvallend was de manier waarop, want zwart op wit is een vloeistofgekoelde, zestienkleps viercilinder met bovenliggende nokkenassen niet bepaald vernieuwend. Maar waar de CB1100XX nog met naaldjes en sproeiertjes in de brandstofvoorziening rondreed, was de Hayabusa voorzien van injectie.

SRAD

Let wel, de 1300 was ook voorzien van Suzuki’s revolutionaire SRAD-technologie. Dat wil dus zeggen dat de motor bij stilstand een lager vermogen had dan op snelheid, doordat de snelstromende lucht via inlaatpijpen de airbox op druk bracht. Meer lucht in de cilinders en dus meer vermogen. Niet dat de cilinderinhoud van de ‘Busa miniem te noemen was om te beginnen. Met 1.299cc was de GSXR1300 indertijd de bestbedeelde sportmotor verkrijgbaar. Het vermogen was dan ook de ruim aanwezig. Het topvermogen zou op ruim 160 pk liggen, maar hoeveel precies is door de geforceerde inlaat moeilijk in exacte nummers uit te drukken.

Lelijk en overdreven

De combinatie van een gigantisch motorblok met veel vermogen en een relatief laag drooggewicht van 220 kilogram maakt al voor een potente mix, maar voor Suzuki moest het niet potentieel schijnen. Het moest blijken. Dus werd de Hayabusa ontworpen in de windtunnel. Projectleider Koji Yoshiura vertelde later dat het altijd de bedoelding was om de Hayabusa lelijk en overdreven te maken, zodat men niet over de Hayabusa uitgepraat zou raken. Overigens zou het ook nooit de bedoeling geweest zijn om met de GSXR1300 de snelste motor ooit te bouwen. Nee, nee. Natuurlijk niet, meneer Yoshiura.

Het overdreven uiterlijk zou haast net zo controversieel blijken als de gigantische topsnelheid van het apparaat. Zeker als je bedenkt dat in Japan alle voertuigen in principe op 180 kilometer per uur begrensd zijn. Meer heb je niet nodig, toch?

Eind 2000, een jaar na de introductie van de inmiddels berucht en beroemde GSXR1300, kwamen de geruchten op gang dat oud-recordhouder Kawasaki zijn kroon terug wilde eisen met de aangekondigde ZX12R. En op dat moment greep de Japanse regering in, uit pure angst voor een uit de hand lopende wedloop van steeds maar snellere motoren. Meer dan 180 kilometer per uur had je niet nodig volgens de Japanse regering (zelfs de Tweede Kamer in Nederland had de komst van de ‘Busa besproken, kun je nagaan), maar meer dan 300 kilometer per uur is waanzin. Daarop werd tussen de fabrikanten afgesproken dat daar de grens lag; 299 kilometer per uur mocht, maar alles hoger was uit den boze.

Topsnelheid

Toen de Hayabusa in 2008 groeide van 1.299cc naar 1.340cc en het vermogen toenam naar het astronomische 197 pk, zou een dergelijke update en upgrade ook een hogere topsnelheid op moeten leveren, maar de heren van Suzuki eerden de gentlemen’s agreement en begrensden de 2008 Hayabusa op 299 kilometers per uur precies. Verder werd het bodywork en rijwielgedeelte gemoderniseerd, maar bovenal werd de Hayabusa nog meer de motor die Suzuki altijd al gezegd had te willen maken. Een motor die vermogen heeft in elke versnelling, die goed stuurt en remt en qua design de tongen losmaakt.

Nog altijd is men verdeeld over de Hayabusa; je vindt ‘m geweldig, of je haat alles aan zijn bestaan. Al beginnen de eerste modellen in bijvoorbeeld de koperkleur al waardevaster en -voller te worden. Dus misschien heeft meneer Yoshiura in zijn poging de motor lelijk en tijdloos te maken toch raak geschoten. Een ding is zeker, de Hayabusa is zeker iconisch.

Uitlaattuning met de Suzuki Exhaust Tuning-klep

0

De nieuwe Suzuki Katana heeft een klep in de uitlaat. Met deze Suzuki Exhaust Tuning-klep wordt het koppelverloop van de motor beïnvloed. Maar hoe werkt zoiets?

De Suzuki Katana is een legende. Het was de snelste motorfiets ooit, met een uniek, origineel design, dat de vormgeving van motorfietsen een heel nieuwe richting gaf. Nu komt Suzuki met een nieuwe Katana. Het design daarvan is geïnspireerd op dat van de oorspronkelijke Suzuki GSX1100S Katana, die in 1981 werd geïntroduceerd. Daarmee houdt de vergelijking wel op, want de nieuwe Katana beschikt natuurlijk over modernere techniek. Zo heeft die als krachtbron een aangepaste versie van de vloeistofgekoelde 999cc-viercilindermotor uit de GSX-R1000 van het modeljaar 2008. Die had een redelijk korte boring-slagverhouding van 73,4 x 59 millimeter en wist er 185 pk bij 12.000 toeren uit te persen, met een maximum koppel van 117 Nm bij 10.000 toeren. 

 

Straattuning

Aangezien de Katana geen circuitmotor is, maar een motor voor de openbare weg, heeft het motorblok een heel andere tuning gekregen, waardoor de vermogensafgifte is gedaald tot 150 pk bij 10.000 toeren, met een maximum koppel van 108 Nm bij 9500 toeren. Dat zit hem onder meer in de kleptiming en in de tuning van het motormanagement, dat Suzuki’s unieke SDTV-gasklepsysteem aanstuurt. Bij dit systeem heeft elk injectiehuis twee gaskleppen, waarvan er één door de rijder en één door het motormanagement wordt bediend. Zo kan het motormanagement de gasklepopening en de snelheid van openen bepalen aan de hand van de omstandigheden en de wensen van de rijder. Ultrafijn vernevelende tiengats injectoren zorgen daarbij voor een optimale verbranding en een laag brandstofverbruik. Het Low RPM Assist-systeem zorgt ervoor dat de motor soepel vanuit stilstand of lage snelheden wegrijdt en voorkomt dat de motor afslaat. Wat echter bovenal opvalt, is dat er balanspijpjes tussen de uitlaatbochten zitten en dat er een Suzuki Exhaust Tuning-klep in de uitlaat zit. 

 

Tegendruk

Om het effect van die SET-klep te kunnen begrijpen, moeten we even terug naar de basis. Als een motor het benzine-luchtmengsel heeft verbrand, pompt de zuiger het uitlaatgas langs de uitlaatklep de uitlaatpijp in. Dat kost natuurlijk kracht, want het gas moet in de uitlaat langs allerlei bochten en restricties worden geblazen. Hoe meer ‘tegendruk’ dat oplevert, hoe meer kracht dat kost en hoe meer restgas er in de cilinder achterblijft. Dit gas zal dus bij de inlaatslag eerst expanderen, voordat de zuiger weer een onderdruk kan opbouwen, waarmee hij vers mengsel aanzuigt. Bij een hogere tegendruk blijft er dus meer verbrand gas in de cilinder achter en komt er minder vers mengsel binnen. Oftewel: de motor zal minder vermogen leveren. 

 

MOTO73 25/2018

Wil je meer te weten komen over deze Suzuki Exhaust Tuning-klep? Je leest het in MOTO73 25/2018. Koop het nummer hier online of in de winkel.

Foto: Suzuki
Tekst: Peter Aansorgh

 

De Hayabusa wordt niet meer geproduceerd

0

Suzuki heeft de productie van de Hayabusa stopgezet. Oef. De Japanners hebben de legendarische motor nooit Euro5-klaargemaakt en dat betekent dat ie in 2019 met geen enkele uitzondering nog in Europa nieuw geleverd mag worden. Alle voorraad die rest, wordt naar Noord-Amerika verscheept om daar alsnog een nieuw baasje te zoeken.

Hoewel de motor al een tijdje niet meer in de showrooms stond, is dat toch even slikken. Begin dit jaar repten we nog over een nieuwe Hayabusa die volgens insiders op komst is. Het hyper-toersegment heeft met dank aan de H2 van Kawasaki weer een flinke opleving gekregen en een turbo-geblazen Hayabusa lijkt nog altijd een logische stap. Enkele bronnen verklaren nog steeds dat Suzuki eind 2019 met die nieuwe Hayabusa komt, maar het blijft toch een beetje gissen. Hoe dan ook; wij duimen ervoor.

Klik hier  voor een achtergrond-artikel over de Hayabusa.

Lewis Hamilton verrast Superbikecoureur Michael van der Mark

0
Lewis Hamilton op superbike

De Nederlandse Superbikecoureur Michael van der Mark deed wat testrondjes op het circuit met vijfvoudig F1 kampioen Lewis Hamilton. En voorzag hem van advies…

Dat Lewis Hamilton een avontuur op twee wielen niet schuwt, is alom bekend. De vijfvoudig wereldkampioen F1 is immers ook ambassadeur van MV Agusta. Onder zijn naam bouwt de Italiaanse motorfabrikant heel exclusieve modellen.

Afgelopen week was Hamilton te gast bij het Cresent World Superbike Team, waar hij mocht rijden op hun in racetrim gestoken 200+ pk WSBK motor.

Michael van der Mark was ook op hetzelfde circuit te vinden. In een gesprek met motosport.com zei de Nederlander dat hij Hamilton had verzocht het wat rustiger aan te doen. Hamilton ging op de WSBK machine tot het gaatje, maar qua rij-techniek viel er wel het een en ander te verbeteren.

Van der Mark: ‘Voordat ik aan mijn testsessies begon, had Lewis al twee circuitdagen achter de rug. Ik bespeurde enige zorgen over zijn snelheid bij de mensen van zijn team. Hij was echt snel, maar zijn rij-techniek was verre van ideaal. Hij reed scherpe hellingshoeken en op initiatief van zijn team gaf ik hem wat tips hoe het beter kon. Ik probeerde hem vooral wat rustiger te laten rijden. Je moet ‘m echt afremmen. De man is verre van bang en hij probeerde de bochten net zo snel te rijden als in zijn Mercedes.’

Op de vraag wat Hamiltons kansen zouden zijn in het WSBK als hij zich volledig zou toeleggen op motorracen, vertelde Michael – derde in het WSBK dit jaar: ‘Hij kent geen angst. Evenmin twijfelt hij, in tegenstelling tot andere coureurs. Hij gaat echt tot het gaatje wanneer hij dat eenmaal besloten heeft. In totaal heeft hij vier dagen gereden op het circuit en hij was slechts zeven seconden langzamer dan Alex Lowes en mij. Daarmee is hij een stuk sneller dan de meeste deelnemers aan een circuitdag.’

Geen weg te gek voor Oranje Tupperware

0

Peter Fokkema heeft het motorreisvirus flink te pakken. Er zijn jaren dat hij zomaar de 25 duizend kilometer aantikt. Per jaar dus. Op zijn oranjekleurige Honda Gold Wing (‘Oranje Tupperware’ voor vrienden) tart hij bovendien de grenzen van een toermotor. Een rallyrijder zou nog een hele kluif aan hem hebben.

‘Ik denk dat ik nu zo’n beetje heel Europa wel heb gehad. En Marokko. Om de een of andere reden is Groot-Brittannië en Ierland nog niet gelukt. Gaat nog wel een keer komen, maar wanneer dat weet ik echt nog niet. Ik heb voor 2015 al een paar reizen gepland, maar er staat nog wat vakantietijd open. Wie weet. Wanneer ik vakantie heb, kan ik op de dag zelf beslissen om te vertrekken. Koffers vol met kleding en kampeerspullen en gaan. Daar hoef ik niet lang over na te denken. Het is tegenwoordig ook zo eenvoudig: met een mobieltje en navigatie is voorbereiden niet meer echt nodig. Als ik moe word, zoek ik een hotel of camping uit, afhankelijk van het weer. Het is tenslotte vakantie. In de regen in een tentje liggen, dat doe ik alleen als het echt niet anders kan.

Nee, het is niet zo dat ik altijd al zo fanatiek heb gereisd. Ik heb mijn motorrijbewijs nu zo’n dertig jaar. Het reizen doe ik pas zo’n vijf à zes jaar. Toen vroeg een collega aan mij of ik zin had in een toerritje. In eerste instantie trok mij dat niet zo. Het jaar er op ben ik wel meegegaan en was ik meteen verslaafd. We deden toen een rondje Alpen. In een dag of vijf. Veel kilometers, heerlijk. Ik rijd ook altijd om het rijden. Niet zozeer om de toerist uit te hangen. Ik reed in september met mijn vriendin, ook op een Gold Wing. Staat er ergens een blijkbaar nogal opvallend standbeeld midden op een rotonde. Zegt ze: ‘heb je dat standbeeld gezien’. Niet dus. Ik zag alleen een rotonde. Kilometers maken. Daar gaat het mij om. Op de Gold Wing is dat bovendien een feest. Mijn Oranje Tupperware brengt mij overal. Ik heb zelfs Azië al even bezocht. Ik reed langs de brug over de Bosporus en kon het niet laten die over te steken. Staan er aan het einde van de rit allemaal tolhuisjes, zonder personeel. Je kunt blijkbaar alleen aan de landsgrenzen een kaartje kopen, waarmee je dan heen en weer kunt. Ik ben gewoon doorgereden. Gaan er allemaal toeters, bellen en zwaailichten af. Wegwezen dus. Ik heb er nooit meer iets over gehoord. Maar ik ben dus wel in Azië geweest.

Samen reizen

Ik reis het liefst in een groep. Ik ga een keer of twee per jaar met een Promotor-reis mee of met mijn vriendin en vrienden. Soms ook wel alleen, maar dat is minder gezellig. Bovendien moet ik dan veel beter plannen. Het maakt mij namelijk echt niet uit waarheen ik rijd en over welke wegen. Ik doe alles met de Gold Wing. Ook onverhard. Dwars door de woestijn in Marokko bijvoorbeeld, ik haalde zelfs GS’en in. Toegegeven, zit een stukje show bij. En ik betaal er soms een prijs voor. Als je je grenzen wilt opzoeken, dan moet je daar voor betalen. De Gold Wing gaat op onverhard namelijk nog wel eens om en dan is plastic ineens heel duur om te vervangen. Maar om daar mijn reizen op aan te passen, dat is geen optie. Maar zoiets doe ik dus niet als ik alleen rijd. Het is best handig om iemand er bij te hebben om de Oranje Tupperware weer op rechtop te krijgen.

Dertig centimeter

Tijdens een reis door de Picos de Europa in Spanje had ik ook zo’n mooi moment. Ik had mij voorgenomen dat ik met mijn Gold Wing hetzelfde zou doen als mijn vriend op zijn GS. Dat lukte vrij aardig. Ik heb lekker wat voetsteun en uitlaat weggeslepen op de bochten in de bergen, gravelwegen gepakt. Helemaal goed. Totdat ik voor dat riviertje stond. De GS ging er doorheen, dus moest ik ook. Ik ben er eerst even zelf doorheen gelopen om de ondergrond te checken. Beetje glibberig, maar ik heb het gered. Helemaal prima. Maar meteen daarna reden we over een grasveld, met een heleboel hobbels. Daar ben ik de veer van mijn middenbok even kwijt geraakt. Ik heb hem uiteindelijk weer gevonden en gemonteerd. Maar het zegt wel iets over wat zo’n dikke toermotor allemaal kan. Het zijn meer de onverwachte dingen die tot problemen leiden. Ook in de Picos: ik zet mijn voet neer, blijkt aan die kant de weg 30 cm lager te liggen. Tja, dan ga je dus om.

In de loop der jaren ben ik steeds onbevangener geworden. Als de weg over een berg leidt, dan ga ik gewoon over die berg. Als het dan ineens heftig wordt, dan ben ik niet meteen van het terugkeren. Dat is meestal niet de oplossing. Bovendien weet je dan wat je tegen gaat komen en de andere kant op kan het meevallen. Nee, voor dat soort situaties draai ik mijn hand niet meer om. Hoewel de eerlijkheid gebied te zeggen dat ik tegenwoordig iets meer oplet. Maar dat heeft vooral met kosten te maken. Je bent zo weer honderd euro kwijt voor een stukje nieuw plastic. En ik heb mijzelf onvoldoende zeer gedaan om dit soort kuren te voorkomen. Als je omgaat op gravel of in zand, dan gaat dat meestal redelijk zachtjes omdat ik toch al niet te hard rijd. Bovendien vangen koffers en valbeugels een hoop op.

Regen is nat

Alle reizen beginnen thuis. Geen aanhangers of treinen, gewoon voor de deur opstappen en wegwezen. Weersvoorspellingen, daar houd ik mij niet zo mee bezig. Regent het, dan word je nat. Hoewel het eigenlijk meevalt. Als ik na ga hoe vaak ik op al mijn reizen echt nat ben geworden, dan kom ik misschien op een of twee keer uit. Een keer in Montenegro, toen ik met een vriend op weg was naar Griekenland. We waren volledig weggeregend. Gelukkig vonden we ergens een appartement om te overnachten. We mochten onze motoren in de garage zetten. Komt die eigenaar later ineens binnenrennen: of we onze motoren uit de garage wilden halen, want die stroomde vol met regenwater. Ze stonden al tot hun assen in het water. Ik was toen heel blij dat ze gewoon weer wilden starten.

Tijdens die andere reis dat ik zo nat ben geworden, liep ik ergens een kroeg binnen. Eerst netjes gevraagd of ik al druppelend naar binnen mocht. Dat was geen probleem. En daarna vroeg ik of de barman een hotelletje kende in de buurt. Blijkt de hoteleigenaar ook aan de bar te zitten en ik was welkom. Zo eenvoudig kan het zijn.

Drenthe

Voor dit jaar staan in elk geval Noorwegen, Frankrijk en Drenthe op de planning. Ja, dat Drenthe klinkt dan wel grappig. Daar is dit jaar een grote bijeenkomst van het Gold Wing-forum. Dat wil ik niet missen. Lekker een lang weekendje weg, samen met mijn vriendin. En dan heb ik nog wat tijd over voor een motorreis, maar wat ik daarmee ga doen weet ik nog niet. Dat laat ik gewoon spontaan gebeuren tegen de tijd dat ik mijn vakantie heb gepland. En mocht ik dan toevallig nodig zijn op mijn werk, dan stel ik het gewoon uit. Mijn werk is ook heel prettig, dus dat kan altijd. Ik zie wel.

Een droomreis? Tja, dat zou dan toch Zuid-Amerika zijn. Een keer alle verbindingsroutes van de Dakar narijden. Niet door het zand, dat hoeft niet meer zo. Maar ja, dan wil ik dat wel doen op mijn eigen oranje tupperware en dat is denk ik een kostbare zaak om die te verschepen. Tot die tijd geniet ik overigens ook van een ritje door Zuid-Frankrijk. Als ik maar kilometers mag maken.’

Ducati SuMisura: Je pak op maat gemaakt

0

In 2014 werd speciaal voor Ducatisti het SuMisura project gelanceerd om de unieke ervaring te bieden van het samenstellen van een exclusief pak met een op maat gemaakte look en pasvorm. De website DucatiSuMisura.com demonstreert hoe een motorpak op maat wordt gemaakt, van de beste leerselectie tot de maten van de klant. De software maakt het mogelijk om online het gewenste ontwerp te schetsen, waarbij alle kleurencombinaties, logo’s en belettering kunnen worden bepaald. De website is vertaald in zeven talen en biedt iedereen de mogelijkheid die voorheen alleen voorbehouden was aan professionele rijders, terwijl het persoonlijke comfort, de stijl en expressie worden verbeterd.

De website interface is gebaseerd op een nieuw gebruiksvriendelijk platform geoptimaliseerd voor smartphones. Ook kun je de eigengemaakte ontwerpen delen op sociale media.

Naast de visuele vernieuwing is er ook nieuwe content met de toevoeging van de nieuwe 2019 Ducati Apparel lijn. Het uitgebreide assortiment omvat zes verschillende pakmodellen, waarvan er vier alleen verkrijgbaar zijn via het SuMisura-programma: de D|air® K1, Ducati Corse D|air® Racing, Ducati Corse C4 tweedelig en Ducati Corse C4 Lady tweedelig. Deze zijn nog steeds verkrijgbaar in standaarduitvoeringen, maar alleen via het begeleide, op maat gemaakte bestelproces. Er zijn ook twee modellen in hoogwaardig kangoeroeleer, die afgelopen december aan de collectie zijn toegevoegd.

Gepersonaliseerde pakken kunnen worden besteld door een ontwerpschets op te slaan en naar de dichtstbijzijnde Ducati dealer te sturen, die de klanten door de volgende stadia heen helpen. Voor niet-standaardmaten is er een optie “op maat” beschikbaar, waarbij een afspraak wordt gemaakt met gespecialiseerd personeel.

Goed nieuws voor hobbyisten met ruime planning

0

Iedereen die ooit met een lange termijn restauratie bezig is geweest, weet hoe snel je de schorsing van je motor vergeet te verlengen. Alsof het elke maand nieuw jaar is… Vergeet je die schorsing te verlengen moet je weer betalen voor zaken als wegenbelasting. Gelukkig is er goed nieuws op dit gebied. Met ingang van 3 januari 2019 kun je je motor (of ander voertuig) ook voor een periode van twee of drie jaar schorsen. De schorsing hoeft dan dus niet meer ieder jaar te worden verlengd. 

Een schorsing kan natuurlijk altijd worden verlengd natuurlijk, zelfs al vanaf zes weken voor de einddatum. Let wel even op! Bij schorsing wordt de wegenbelasting automatisch gestopt, maar dat geldt niet voor je verzekering.

Foto: ANP

 

‘TT Museum stap dichterbij’

0

Een circuit met zoveel historie als dat van Assen kan natuurlijk niet zonder museum. Wat dat betreft is er goed nieuws te melden, zo laat het bestuur van het TT Museum weten. Er gloort namelijk hoop voor een vestiging in natuurlijk Assen.

Het gaat om het pand van Club11, voorheen Club Diana. Oudere Assenaren kennen het pand ook als de vroegere bioscoop. Dit pand staat in het centrum van Assen, aan de Brinkstraat, vlakbij het Drents Museum.

Het voormalige Diana-pand zou volgens het bestuur een goede locatie zijn om het TT Museum in de toekomst in te vestigen. De gesprekken die gevoerd worden zijn bovendien constructief en verlopen hoopvol, zo staat er te lezen op de Facebook-pagina. 

Hopelijk binnenkort meer nieuws.

Foto: ANP

 

Een BMW-boxer van 1.800cc op komst?

0
bmw_custom-works-zon-boxer_1800_cc

Tijdens de Hot Rod Show in Yokohama/Japan is een BMW boxer gepresenteerd van 1.800cc. En dat is niet zo maar een spelerijtje.

De BMW boxer R18 is een samenwerking tussen BMW Motorrad en de Japanse customizer Custom Work Zon. Op zich belooft dat niet dat BMW serieus bezig is met een nog zwaarder boxerblok. Maar dachten we dat bij de eerste foto’s van de RnineT ook niet? Dat was in den beginne ook een vingeroefening van de toenmalige hoofd van de BMW-ontwerpafdeling Ola Stenegard en de meester customizer Roland Sands.

Behalve dat de one-off de interessante lijnen heeft van een board-tracker, valt het blok natuurlijk meteen op. En natuurlijk zijn we nog ver verwijderd van het moment waarop het 1.800cc blok in een BMW-frame wordt geschroefd. Maar met deze gigantische boxer zal menig liefhebber van grote cruisers, maar ook van grote en luxe toermotoren, zich geprikkeld voelen. En waarom ook niet. Een Ducati Diavel, indian Chief of zelfs een Harley Softail zijn zeer goed te pruimen modellen.

MrGPS: Foute routepunten       

1

Zoals je wellicht weet, bezoek ik met grote regelmaat motorfora en probeer ik de forum-leden met raad en daad bij te staan bij gps-vragen. Daarbij zie je heel verschillende vraagstellers, ook qua karakter. Sommigen zijn er van overtuigd dat ze zelf niets verkeer doen en leggen de schuld volledig bij het toestel, software of routemaker. Soms is dat terecht, maar vaak ook niet. En dan kun je jezelf met je eigen stelligheid behoorlijk voor de voeten lopen.

Hans Vaessen

Zo kwam ik recent de opmerking tegen dat de routes van Promotor altijd slordig geplaatste viapunten bevatten. En da’s opmerkelijk, want in mijn beleving maakt de redactie van Promotor de routes juist met de grootste mate van zorgvuldigheid. In concreto werd de route Oosterhout – Wemeldinge genoemd als ‘compleet drama’.

Hoe kan dat nou?

Je ontvangt een gpx bestand, met daarin de track van de route. Geheel conform de ‘MrGPS Methode’. Vervolgens zijn er drie mogelijkheden:

  1. Je wilt de route gewoon 1 op 1 in je toestel zetten
  2. Je wilt de route 1 op 1 in je toestel zetten maar eerst nog even bekijken op de computer
  3. Je wilt de track in je routesoftware laden en kunnen aanpassen

Vaak is er sprake van a of b, maar wordt er gehandeld als punt c. En dat is waar het mis gaat. Ik zal er per toestel/software nader op ingaan.

A Je wilt de route gewoon 1 op 1 in je toestel zetten?

In dat geval gebruik je gewoon het gpx-bestand en kopieer je dat naar je toestel. Google even op ‘mrgps methode’ en je ziet precies hoe dat moet.

B Je wilt je route eerst even op je computer zien en dan onveranderd naar het toestel laden?

In geval van Garmin zul je het gpx-bestand dan meestal in Basecamp openen. Dat kan straffeloos: de track blijft gewoon de track en vervolgens kun je het bestand naar het (aangesloten) toestel slepen.

Bij de TomTom werkt het makkelijker om het gpx-bestand te openen in MyDrive. Je ziet de track dan keurig over de kaart geprojecteerd en je kunt ‘m via de cloud naar je toestel laden. Let op: veel motorijders denken dat op dit moment de route aangepast wordt aan de TomTom kaart, maar dat is niet zo: de track blijft totaal onveranderd (en dat is meestal prima).

Bij zowel Garmin als TomTom kun je de route ook inladen via MyRouteApp (MRA). Maar… dat moet je dan wel op de juiste manier doen, door te kiezen voor de (nieuwe) optie ‘Laden als route-track’. MRA introduceert daarmee een nieuwe term waarmee ik eerlijk gezegd niet zo heel gelukkig ben: het is onnodig complex. Maar het is wel een belangrijke nieuwe optie, want alleen zó kun je de track bekijken en vervolgens onveranderd overzetten naar het toestel. Kies daarbij NIET voor ‘Route maken’, want dat is waar het mis gaat.

C Je wilt de track in je routesoftware laden en kunnen aanpassen

En dát is waar het mis kan gaan. Zowel met Basecamp als met MRA (met MyDrive is dit niet mogelijk en kan het dus ook niet misgaan). Het punt is namelijk: een track staat geheel los van de kaart en routeringsinstellingen. Door de duizenden puntjes van de track ligt de vorm van de route vast. Eenmaal in het toestel geladen wordt de track ‘geprojecteerd’ op de kaart en maakt je toestel er weer een route met navigatieaanwijzingen van.

Maar… een track aanpassen op de computer is bijna niet te doen. Dan zou je voor een kleine verandering handmatig honderden punten moeten verplaatsen. De enige manier werkbare manier is de track weer terug vertalen naar een route door alsnog routepunten te plaatsen. Vooral door de verschillen in kaartmateriaal of kaartversies komt het geregeld voor dat die routepunten net even anders staan dan bedoeld.

En dat is ook precies wat er gebeurt met de route Oosterhout – Wemeldinge. Die route werd ingelezen in MRA en daarbij komen sommige viapunten nét verkeerd te staan. Met soms dramatisch gevolgen zoals hier:

De rode lijn is de oorspronkelijke track, de zwarte de route die MRA er van maakt. Ben je met een grote club dan is zo’n op en neer stukje over een rotonde weliswaar meestal wel gezellig; in dit geval was het duidelijk niet de bedoeling. Zoom je goed in dan zie je precies waar het mis gaat:

Er is een punt geplaatst op de oprit van de route in plaats van de afrit. En wel precies op de rode lijn, de oorspronkelijke track. Dat routepunt is dus niet door Promotor geplaatst, maar door MRA. Kwestie van even dat puntje verplaatsen en de route is weer ok. En zo moet je al die punten controleren.

Ook als je de route in Basecamp wilt aanpassen zul je eerst de track naar een route moeten converteren. Kwestie van dubbelklikken op de tracknaam en dan op ‘Maak route’.

Maar helaas: dat gaat niet werken! Je krijgt dan weliswaar een route, maar die kent alleen een begin en een eindpunt. Kun je dus niet bewerken zonder ‘m compleet te vernachelen.

Oplossing is tijdelijk even je routeringsprofiel instellen op ‘direct’. Als je dan klikt op ‘Maak route’ kun je aangeven hoeveel viapunten je wilt gebruiken. Kies voor één punt per 2 a 3 km en het zou goed moeten gaan.

Maar als je goed kijkt, zie je wel dat die punten met rechte lijnen verbonden zijn.

Je moet dus weer herberekenen met het profiel ‘Auto’ of ‘Motor’. En ook hier geldt: beslist even de positie van de routepunten controleren, net als bij MRA!

Maar: heel belangrijk. Al dat gedoe is alleen relevant als je de route zelf wilt aanpassen. Is dat niet nodig volg dan de uitleg bij A of B. Als je namelijk 1 op 1 de track in het toestel plaatst, worden er geen routepunten geplaatst maar wordt er gekeken naar de vorm van de route. Kleine onnauwkeurigheden als deze worden er vanzelf uitgefilterd. Kijk maar: dit is het resultaat als je de track 1 op 1 in de TomTom zet. Hoezo onnauwkeurig!!??