Brood eten doen ze niet en voor inflatie zijn ze immuun. Er zijn slechtere argumenten om er een paar toffe klassiekers op na te houden.
Tekst: Olivier Visser, fotografie: Chris Pennarts
Je kunt wakker liggen van het stijgen van de zeespiegel, van oprukkend terrorisme, de volgende economische crisis, de uitholling van je pensioen en spaargeld. De verzuring slaat vanzelf toe als je hem vrij spel geeft. Andries de Waard heeft het over een andere boeg gegooid. Om niet terecht te komen in een uitputtingsslag, besloot hij zijn knopen te tellen toen zijn baan sneuvelde in een reorganisatie. ‘Van vijf uur ‘s ochtends tot zes, zeven uur ’s avonds was ik mijn hele werkzame leven van huis. Je kunt het ervaren als een ramp als je vlak voor de eindstreep onderuit gaat. Of er iets van maken.’
Andries nam zijn maatregelen, kocht aan de voet van de Lekdijk het huis waar hij als kind al van droomde en vulde de zwart geteerde schuur met zijn klassieke Engelse fietsen. Als hij er niet op rijdt, zit hij er naast, met glimmende ogen.
Broodje bal
Hij effende het pad in zijn jonge jaren ‘Mijn broer reed een Norton 850 en ik wilde ook wat. In een motorblad zag ik Triumph T100 Rickman; een waanzinnig mooi ding. Ik wist meteen dat-ie er moest komen. Gaandeweg krijg je meer oog voor mooi spul. Er gaat een wereld voor je open en je gaat steeds verder.’ Er kwam een Vincent Comet bij, een BSA Goldstar en B25 en een Velocette Venom. ‘Daar heb ik nú alle tijd voor. Lekker rijden als ik daar zijn in heb, rondscharrelen op beurzen en bij classic races, die drijven op het enthousiasme van vrijwilligers. Waar elke euro die je betaalt voor een broodje bal en een bakje koffie terugvloeit naar de clubkas en wordt besteed aan het volgende evenement.’
Azijnpissers
We doen in deze rubriek ons best motorfundamentalisten – negen van de tien zijn azijnpissers – te weren. Even krijgen we bij Andries argwaan. Uitsluitend Brits en behalve de B25 allemaal 500 cc’ers, in piekfijne staat. En dan ook nog een topstuk als de Vincent Comet. Dat riekt naar de kieskeurigheid van een scherpslijper… Andries: ‘Mis! Die Comet is de Vincent voor de arme lui. Op een treffen belandde ik er ooit mee tussen Vincent-mannen met kostbare typen als Rapids en Blacks Shadows. Je had die misprijzende bekkies eens moeten zien. Daar heb ik dus helemaal niks mee. Net als met dat eindeloze gemier over originaliteit. De lucht in je banden is toch ook niet origineel? Ik wil lol beleven aan een motor. Als-ie een lach te voorschijn stampt en de olielucht je beste herinneringen oproept, dan is het toch goed?’
Graat in de keel
Heel wat rijders van klassiekers kunnen ervan meepraten: het verstrijken van de jaren komt met stramme spieren en weerbarstige kickstarters. Bij de Velocette heeft Andries zijn maatregelen genomen door montage van een elektronische vervroeger – een graat in de keel van fundamentalisten – waardoor de machine vlotter aanslaat. ‘Een startmotor gaat me nog net iets te ver, maar mooi toch dat zulke spullen beschikbaar komen? Je gaat je motor toch niet aan de kant zetten omdat hij zo nodig origineel moet blijven?’
Smetteloos zijn de machines van André niet. Her en der een deukje of kras, het materieel heeft gelééfd. Andries: ‘Het zijn gebruiksmiddelen, geen museumstukken. Ik ga niet slechter slapen van een beschadiging.
Weet je wat zo mooi is aan klassieke trial? Er verschijnen allemaal blinkende fietsen in topstaat aan de startstreep. In een oogwenk zitten ze onder het zand en stof. En de rijders malen er niet om.’
Hoe het nu zit met de slechte reputatie van de oude Britse motorfietsen? ‘Het spul is niet slecht, maar werd vaak onzorgvuldig in elkaar gezet’, weet Andries. ‘Als je dat zelf nog eens overdoet, slechte pasvlakken bijwerkt en krakkemikkige lagers vervangt, dan is het ergste leed geleden. Grote vermogens hoefden die fietsen niet te leveren, dus hebben ze veel reserve. Je vergt er niet snel te veel van. Een bougiesleutel, staalborsteltje en poetslap is alles wat ik een boord heb. Sleutelen onderweg is me nooit overkomen.’
Buitenlandse reizen maken, het is er nog niet van gekomen. ‘Nóg niet, daar moet ik maar eens werk van maken. Het vetpak ligt klaar. ANWB-pas in de binnenzak en ik hoef me nergens sappel over te maken.’
Nog een mooi verhaal lezen? Klik hier.
