Het gebied waar de route doorheen voert laat je kennismaken met vroegmiddeleeuwse Duitse stadjes en relatief jonge (veenkoloniale) dorpen. Vanaf het midden van de 19e eeuw werd Zuidoost-Drenthe de grootste turfleverancier van ons land.

Vanuit verschillende richtingen werd een uitgebreid stelsel van hoofd- en zijkanalen gegraven. De veenkoloniale dorpen kenmerken zich door een rechtlijnige structuur. De dorpen liggen in een lang lint langs de  – inmiddels veelal gedempte – kanalen. Daar waar het kanaal een weg kruist, is in de loop van de tijd een dorpskern ontstaan. Typische veenkoloniale dorpen zijn onder meer Barger-Compascuum, Emmer-Compascuum en Klazienaveen.

De Veen/Moor-route voert voor een groot deel door Zuidoost-Drenthe en brengt je tevens in contact met het historische ‘Grafschaft’ Bentheim. Je rijdt zowel door oude es- en brinkdorpen met hun karakteristieke Saksische boerderijen als door voormalige veenkolonies met wijken en kanalen die gegraven werden om turf af te voeren. Het Duitse deel van de route doorsnijdt het fraaie dal van de Vechte.

Vroeger was Drenthe verdeeld in dingspelen. Dit waren bestuursgebieden die genoemd waren naar de belangrijkste plaats die er lag.

De streek rond Beilen, de streek dus waardoor de route loopt, heette officieel het Beiler Dingspel, maar wordt in Drenthe doorgaans het Middenveld genoemd. De Middenveldroute voert door een zeer gevarieerd landschap waar donker dennenbos, heide, vennen en stuifzand worden afgewisseld door weilanden en akkers. De schrale akkers hadden veel mest nodig. Om aan de mestbehoefte te voldoen werden schapen op de heide geweid. Hun mest werd in de schaapskooien verzameld en verspreid over de akkers (de essen).  Sinds de toepassing van kunstmest zijn de heidevelden en de schapen niet langer nodig; veel heidevelden zijn ontgonnen tot landbouwgrond of met bos beplant.