woensdag 6 mei 2026
Home Blog Pagina 1567

Niet Sykes, maar Guintoli kampioen

0

“Ik heb vandaag iets gevonden, waarvan ik al lang wist dat ik het had. Ik kon het alleen niet vinden.” Treffender had Sylvain Guintoli z’n prestaties tijdens de laatste twee WK Superbike-races van 2014 niet kunnen omschrijven. Want uitgerekend op het moment dat het moest, pakte hij z’n eerste dubbel uit z’n carrière. Het bleek na weer twee veelbesproken races genoeg voor het kampioenschap. In de eerste manche kwam Tom Sykes namelijk niet verder dan de derde plaats, opvallend genoeg achter z’n teamgenoot Loris Baz. Net als in Frankrijk, alweer een maand geleden, kreeg Baz wel op de opdracht zich te laten terugzakken, maar ditmaal deed hij dat niet. Het verdeelde de motorsport weer in twee kampen: voor of tegen teamorders. De derde plaats van Sykes in de tweede manche maakte vervolgens niets meer uit, door Guintoli’s tweede zege op rij. 

Baz was na afloop uiteraard helder: “Ik heb Tom tenminste één keer in mijn leven geholpen, op Magny-Cours. Ik ben er niet zeker van dat hij hetzelfde kan zeggen.” Voor de camera hield Sykes zich keurig, maar hij was via Twitter een dag later wel fel. Naar Baz, om misverstanden te voorkomen. Sykes: “Je hielp mijn inderdaad in Magny-Cours, maar mijn data en afstellingen hebben je zeker geholpen toen je bij Kawasaki kwam. De teamorders kwamen er misschien vanwege de chaos die je veroorzaakte in Sepang voor Team Kawasaki.” En zo ging het nog even door… Naar Guintoli was Sykes gelukkig heel anders, waarmee hij wel liet zien een goed verliezer te zijn. Zo feliciteerde hij Guintoli al in uitloopronde en deed dat ook na afloop, samen met zijn Nederlandse crewchief Marcel Duinker. 

Guintoli had uiteraard geen enkele behoefte om zich te mengen in de Kawasaki-discussie. Hij had immers een groot feest te vieren met zijn Aprilia-team, zijn vrouw, zijn vier kinderen en toen nog stiekem met Pata Honda. Pata Honda, ja zeker. Want vanmorgen kwam de bevestiging waarop iedereen al heel lang zat te wachten. Guintoli is volgend jaar de teamgenoot van Michael van der Mark in het WK Superbike. Daarmee hebben Ronald en Gerrit ten Kate zowel de wereldkampioen Superbike als Supersport aan boord. Er zijn veel mindere prestaties als meesterzet omschreven. 

Guintoli: “De gebeurtenissen van dit seizoen en vooral van gisteravond zoemen nog steeds in mijn hoofd. Ik ben heel blij om deel uit te gaan maken van de familie Honda. Bovendien is de hereniging met Pata bijzonder. De laatste keer dat we samenwerkten was zeer succesvol. Ik bracht Pata hun eerste overwinningen en we hebben een sterke relatie.” Gisteren had de naar Kawasaki vertrekkende Jonathan Rea het Nederlandse Ten Kate-team een prachtig afscheid bezorgd. Rea versloeg in strijd om de derde plaats in het eindklassement niemand minder dan Marco Melandri. Dat deed hij mede dankzij een knappe tweede plaats in de tweede manche. 

En dan Van der Mark. Met zes zeges, vier vierde plaatsen, drie snelste ronden, twee poles en slechts één uitvalbeurt is hij met afstand Wereldkampioen Supersport geworden. En dan zou je haast nog de tweede zege tijdens de Acht uren van Suzuka vergeten. Minstens net zo knap is dat Van der Mark nog altijd zichzelf is. Zo duwde hij zelf z’n motor terug van de kampioenen fotoshoot. Het zijn dingen die je eigenlijk nooit meer ziet. Om iedereen op een passende manier te bedanken, was Van der Mark gebrand op de zege in Qatar. En hoewel Jules Cluzel met een alles-of-niets ronde de pole position pakte, domineerde de Pata Honda-coureur eigenlijk het hele weekeinde. In de race was het alleen Ratthapark Wilairot die de Rotterdammer enigszins kon volgen. Al is volgen eigenlijk een veel te groot woord.

Op naar 2015!

 

Nieuw: Aprilia 1100 V4 Tuono

0

Een supernaked was de Tuono V4 al op de dag van z’n introductie. Een maatstaf ook, voor vele fabrikanten die er een voorbeeld aan namen: kleed een superbike uit en je hebt een naked bike waar iedereen u tegen zegt. Het heeft de nodige opvolging gevonden en de BMW S1000R is daar een vrij recent voorbeeld van.

Maar, de cilinderinhouden zijn gegroeid, met de KTM 1290 Superduke R als voorbeeld. Aprilia gaat daar nu in mee en de cilinderinhoud is gegroeid van 999cc naar 1100cc. Het is de boring die drie millimeter dikker is geworden, de slag (de afstand die de zuiger binnen de cilinder aflegt) is hetzelfde gebleven. Een ingreep die niet zozeer zorgt voor extra koppel, maar wel voor extra pk’s. De paardenstal komt nu uit op 175 pk, voor een V4 erg indrukwekkend!

Maar er is meer aangepast, zo is de zithouding anders en de windbescherming gegroeid. En natuurlijk wordt ook dit nieuwe model met het moderne APRC-pakket geleverd, een elektronicapakket inclusief tractiecontrole, wheeliecontrole, etcetera. Ook komen er verschillende edities op de markt, waaronder een luxe uitvoering vol Öhlins en andere exotische lekkernijen.

Getest: BMW R nineT

0

De R nineT tilt de wereld van retro’s in zijn eentje naar een hoger plan. Deze boxer rijdt, remt, presteert en stuurt beter dan wat we gewend zijn in dit genre. Helaas brengt hij het prijsniveau ook omhoog. Bijna 17 mille voor een kale fiets – hoe mooi ook – is een boel geld.

Pleehouding
Het prijskaartje is het grootste minpunt aan deze motorfiets. Verder presteert hij op bijna alle vlakken goed. Alleen de zithouding voelt wat vreemd omdat hij zo sterk leunt op klassieke modellen. De ouderwetse plaatsing van de voetsteunen dwingt de bestuurder in een pleehouding. De plaatsing van de steunen maakt het lastig om je schrap te zetten tegen het motorisch geweld. Bovendien zijn de knieën door het lage zadel en de hoog geplaatste voetsteunen oncomfortabel stevig gebogen.

Niks retro
Het woord retro gebruiken voor deze BMW is eigenlijk incorrect. De R nineT is in tegenstelling tot andere classics veel meer een moderne motorfiets. Dat leidt tot verwarring. Op basis van het nostalgische uiterlijk doe je aannames over het rijgedrag waar je na de eerste meters op moet terugkomen. De meeste classics schotelen je een aangenaam, maar tam ritje voor. Het – op zich prettige – retrogevoel verdwijnt zodra je de startknop indrukt. Wat nou klassiek? Deze machine stuurt, remt en rijdt als een moderne motorfiets. Dit gaat veel harder vooruit, staat veel sneller stil en stuurt veel strakker dan elke andere retro.

Machtig mooi geluid
Van een soepel geveerde deinende retro is geen sprake. De R nineT is straffer dan gewoonlijk afgeveerd, tegen het sportieve aan bijna. Wat je aan comfort mist, krijg je dubbel en dwars terug aan stuurprecisie. Voor de verandering gaat deze classic niet schrapend en zwalkend door bochten, maar lekker strak. Het begeleidende uitlaatgeluid is op en top boxer. De klep in het uitlaatsysteem en de Akrapovic werken perfect samen. Waar voorheen Italiaanse motorfabrikanten op mysterieuze wijze hun uitlaatsystemen wettelijk kregen goedgekeurd, geldt dat nu voor BMW. Waanzinnig dat de (standaard) Akrapovic binnen de geldende geluidsnormen blijft.

Boxerraket
Net als andere retrofietsen heeft het blok twee cilinders, maar daar houdt de vergelijking wel zo’n beetje op. Dat komt niet door de eigenwijze blokconfiguratie, maar door de – net zoals bij de remmen – indrukwekkende prestaties. Het blok komt met 110 pk, voor 222 rijklare kilo’s, goed voor de dag. Het is ook de manier waarop het zijn vermogen afgeeft. Waar de meeste retro’s puur op bullig vermogen onderin zijn ontwikkeld, gaat deze boxer ook bovenin door en door. Vanaf 3000 tpm trekt de Duitser er al stevig aan, maar vanaf daar gaat het in een streep door tot aan het rode gebied.

Boenderfiets
De R nineT is absoluut de mooiste, puurste en daardoor leukste motorfiets die BMW de afgelopen jaren vervaardigde. De vergelijking met de meeste retro’s snijdt geen hout. Puur op basis van zijn kwaliteiten maakt de R nineT gehakt van de Bonneville, W800 en V7. Dit is een retro die zowaar over enige grondspeling beschikt en waarmee je vol vertrouwen kunt boenderen.

Foto’s Emma Balt

[justified_image_grid ids=19870,19871,19872,19873,19874,19875,19876,19877,19878,19879]

MotoMe Motor TV: Aflevering 4 – S1/04

0

Bekijk meer van MotoMe op http://www.motome.nl
Volg MotoMe ook op Facebook: http://www.facebook.com/motometv

Last van een naderende herfstdepressie? Zij gerust, de ingetreden wintertijd is een initiatief van MotoMe zodat je in de duisternis rustig de eerste drie uitzendingen op je gemakkie opnieuw kunt bekijken. En de nieuwste, de vierde editie alweer van MotoMe! Het documagazine over motorrijden en -rijders verlegt in deze aflevering de grenzen, van België tot Verweggistan:

1. De bizarre reis van Paul van Hooff die negen jaar lang kriskras het Amerikaanse continent verkende op zijn bejaarde Moto Guzzi V7. Een prachtdocument over het ware avontuur, afzien, hero”iek en kinderen verwekken.

2. Lichtjaren dichter bij huis in het kader van ‘je hoeft niet ver weg te gaan om weg te zijn’: de Ardennen. Men zegt dat de wegen er beroerd zijn en het er altijd regent. Maar…

3. Barcelona en omstreken vormt het decor van testwerk op de Ducati Diavel Dark. Bart beklimt voor het eerst de zo bewierookte Bolognese duivel en laat zich verbazen.

Meer afleveringen zien? Ga naar: http://www.motome.nl

4. Met een gerust gevoel en fatsoen eindeloze bossen doorkruisen; dat doe je elektrisch. We vatten twee Brammo’s bij de horens en ontdekten de stilte van de regio Vielsalm.

Naar goed gebruik kenmerkt ook deze vierde MotoMe zich door een bruisende cocktail van ongezouten onafhankelijkheid, ongecompliceerde authenticiteit en een mespunt relativering.

Motor Special: Belgische Ardennen – MotoMe – S1/04

0

Maastricht, pompstation Knuvelkes en dan begint het onvervalste buitenland bij het binnenrijden van Luik centrum. Wat volgt is de ellenlange E25 door een ondoordringbare waarbij je jezelf afvraagt waarom een plank bij de Gamma zo duur moet zijn. De Ardennen: een beetje spooky soms, naargeestig en daarom zo gruwelijk buitenland. En waarom het echt nooit regent en de wegen in perfecte staat verkeren, legt gastvrouw Hetty tot in de puntjes uit.

Bekijk meer van MotoMe op http://www.motome.nl

Motor Test: Brammo Enertia Plus (elektrisch rijden offroad) – MotoMe – S1/04

0

Bekijk meer van MotoMe op http://www.motome.nl
Volg MotoMe ook op Facebook: http://www.facebook.com/motometv
Allrisk je motor verzekerd voor een WA-prijs: https://www.knmv.nl/motorverzekering

Geen odeur van Castrol, noch verbrandingsklappen; dat mag geen motorrijden heten, volgens velen. Maar als je kunt kiezen tussen een totaal verbod op endurorijden of een gedoogbeleid met elektrisch? Het volledige MotoMe-team dook de bossen en heuvels van de Luxemburgse Ardennen in met een tweetal Brammo’s. Ze kwamen herboren uit de bosjes. En vies…

Motor Test: Ducati Diavel Dark 2014 – MotoMe – S1/04

0

Bekijk meer van MotoMe op http://www.motome.nl
Volg MotoMe ook op Facebook: http://www.facebook.com/motometv
Allrisk je motor verzekerd voor een WA-prijs: https://www.knmv.nl/motorverzekering

De Ducati Diavel, ofwel de ‘great pretender’. Met die zotte 240 millimeter brede achterband en lange wielbasis zou je een hakkepuf op cruiseniveau kunnen verwachten. Maar owee, onderschat Italianen nooit. Met 162 pk, Brembo guillotineremmen en meer digitale info dan een iPad schoffeert deze Ducati zijn niet-bestaande concurrenten. Bart, nog maagdelijk inzake de Diavel, verbaast zich in de heuvels rond Barcelona.

Introductie: Honda Crossrunner

0

Honda’s Crossrunner kwam in 2011 op de markt, maar hoeveel zag je er ooit in het wild? Even eerlijk: het was wennen aan de ondefinieerbare motorfiets met zijn opmerkelijke styling. Het vernieuwde 2015-model moet het tij keren. Hij oogt scherper en is sterker en lichter. Dat pleit allemaal in zijn voordeel. Rijdt hij ook echt beter? Een eerste test in Malaga belooft alvast veel goeds voor Honda’s middenklasser, testredacteur Ad van de Wiel beantwoordt al onze vragen:

Heeft Honda plotseling een ‘alledaagse’ allroad gemaakt van een motorfiets die zich voorheen veel lastiger in een hokje liet plaatsen?

De veerwegen zijn met zeker 25 mm gegroeid en daardoor lijkt de Crossrunner meer allroad dan ooit. Ook al omdat de styling veel lichter en minimalistischer is geworden. Toch is de motorfiets allesbehalve een allroad, dit is een pure straatfiets vermomd als adventurebike. Wat verwacht je ook anders, zijn tweelingbroer is de beroemdste sporttoerfiets aller tijden: de VFR800F.

Is het een alternatief voor de VFR?

Volgens Honda zelf wel. De Crossrunner moet motorrijders tussen de dertig en vijftig aanspreken. Mannen voor wie het niet altijd op haren en snaren hoeft te gaan. De verkoopprijs is nog niet bekend gemaakt, maar die is waarschijnlijk gelijk aan de VFR800F. Het zijn dus echt concurrenten binnen dezelfde familie.

Wat zou je zelf kiezen?

Deze oude man behoort tot de doelgroep van de X en de comfortabele rechtop positie bevalt me wel. De eerste Crossrunner had een wat vreemde in elkaar gedrukte zitpositie, maar dat heeft Honda er succesvol uitgesleuteld. Het is goed toeven aan boord. De vering is standaard wel erg nadrukkelijk op comfort ingesteld. Voor- en achterdemper zijn instelbaar, maar bij het echte scheurwerk komt het eind toch in zicht. Dan gaat het overigens al lekker hard.

Is een V4 voor een allroad een verstandige keuze?

Geen verstandige keuze, wel een geweldige. Prachtig dat een motorblok dat al met pensioen was, zo’n briljante comeback maakt. Onderin voelt de V4 tam, maar vanaf 6800 tpm gaat hij als een raket. Zo klinkt hij ook, allemaal dankzij het klepbedieningsmechanisme VTEC. Het blok heeft een rauw randje en biedt meer emotie dan een vier-in-lijn. Misschien is het slim om nogmaals te benadrukken dat de Crossrunner absoluut geen allroad is. Het is een vermomde straatmotor en daar past een V4 uitstekend in. Zeker omdat Honda hem met een gemiddeld verbruik van 1:18.8 km lekker zuinig heeft gekregen. 

Gaan we deze Crossrunner wel meer in het straatbeeld zien?

Zeker weten. De motorfiets ziet er eindelijk goed uit en heeft een logischere zitpositie. De V4 was al briljant en is dat nog steeds. Hetzelfde verhaal gaat op voor het rijwielgedeelte. Een lichtgewicht is de Crossrunner niet, maar het sturen gaat lekker licht en perfect neutraal. Net als de ‘gewone’ VFR dus, maar dan nog net iets comfortabeler.

De volledige test van de Crossrunner lees je in de eerstvolgende MOTO73.

Tol op Autobahn, niet op kleine wegen

0

Duitsland gaat écht geen tol heffen op wegen in grensgebieden. Minister Dobrindt is gezwicht voor kritiek uit de eigen partij, zo melden Duitse media. De CDU-afdelingen in Rijnland-Palts en Noordrijn-Westfalen, grenzend aan Nederland en België, vreesden dat toeristen zouden wegblijven als ze in Duitsland tol moesten betalen. Ze waren ook bang voor gevolgen voor de horeca en de detailhandel.

Maar voor de motorrijder betekent het natuurlijk dat we nog gewoon ‘even’ de grens over kunnen rijden, want de kleine wegen blijven tolvrij. En dus kunnen we de komende jaren nog gratis genieten van de kleine Duitse wegen, om even te genieten van de Duitse weidsheid, de rust en de soms zo fraaie wegen.

Maar, tolheffing komt er wel op de autobahn en op autowegen, dus de grotere wegen met A- en B-nummers. En dat betekent dan weer dat we niet meer ‘even’ kunnen uitblazen op de Autobahn, en ook niet vlot naar Oostenrijk of Zuid-Duitsland kunnen rijden voor een fijne motorvakantie.

De minister presenteert het definitieve wetsontwerp waarschijnlijk vrijdag. Hij heeft na kritiek uit Brussel en Den Haag verzekerd dat zijn plan juridisch haalbaar en conform EU-regels zal zijn. En zo kunnen we stellen dat er van het oorspronkelijke tolplan nog maar weinig over is. Goed nieuws!

 

Nieuw: Can-Am Spyder F3

0

Bijzonder hé, die driewielers? En daarmee heeft Can-Am eigenlijk een heel eigen markt voor zichzelf gecreëerd. Juist daarom is het soms moeilijk ze in een hokje te plaatsen, iets wat wij als mens en motorrijder toch graag doen. Om dat net een beetje gemakkelijker te maken, is er nu de Spyder F3, een meer cruiser-achtige machine.

Tegelijkertijd doet de Spyder F3 ons echter ook een beetje denken aan zo’n compacte sportauto zonder dak als een Super Seven of – uit eigen land – een Donkervoort. De F3 is voor sommigen een verademing; de machine is zo open mogelijk gebouwd en oogt daardoor een stuk lichter dan zijn broeders. Toch is er meer aan de hand, want Can-Am heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt om de motor een cruiserachtig gevoel te geven, voornamelijk door de zitpositie wat meer die richting te geven. Je zit dus met je voeten een stuk verder naar voren dan op andere machines. Tegelijk met de standaard F3 is er ook de F3S, die voornamelijk afwijkt door de kleurstelling en de afwerking. Maar als je hier nou eens…

Technisch wijken de machines niet enorm af van de andere Spyders. We vinden opnieuw de 1330cc-driecilinder tussen de framebalken, met een semi-automatische bak, een gecombineerd remsysteem en alle elektronica die we gewend zijn.