donderdag 30 april 2026
Home Blog Pagina 1871

Veel succes Red De Motorcross op Autosalon

Door
Redactie
-
0

Het lijstje met gesloten crossbanen in België is eindeloos aan het worden. Neeroeteren (de Kiezelgroeve), Tielt-Winge (Yamaha Motoland), Westerlo, Welden, Kluisbergen, Ronse (de Hootond), Bocholt, Waasmunster, Moerbrugge, Dessel (Witte Berg), Lummen, Gelmen, Waanrode, Zwartberg, Overpelt, Willebroek, Windham, Meeuwen, Weelde, Wielsbeke, Vlierzele, Denderwindeke, Sint-Katelijne-Waver, Helchteren, Watou, Rotem, As, Lanklaar, Eindhout-Laakdal, Wachtebeke, Roosdaal, Zottegem, Zwartberg, Tremelo, Sint-Lievens-Esse en zo kunnen we nog wel even verder gaan.

In Wallonië oogt het totale plaatje van gesloten circuits niet veel beter. Francorchamps, Flobecq, Walcourt, Perwez, Nivelles, Bastogne, Stockem (Arlon), Virginal, Bonneville, Retinne, Havré, Chapelle lez Herlaimont, Ressaix, Libin, Dürler, Oleye, Maubray, Flemalle, enzovoorts.

Toen in 2006 het voortbestaan van De Kiezelgroeve in Neeroeteren ernstig in gevaar kwam, werd vanuit de buurt het initiatief ‘Red de motorcross’ gestart. Uniek, want er werd door omwonenden eens niet actie gevoerd om een circuit te sluiten maar om het open te houden.

Tijdens het afgelopen Autosalon in Brussel hield ‘Red de motorcross’ een bijzonder actie. Onder het motto ‘zuurstof voor de motorcross door zuurstof voor de natuur’ werden er speciale CO2-bomen verkocht. Met succes want er gingen er honderden over de toonbank. Daarnaast was er veel interesse van de autoliefhebbers en ook werden er veel T-shirts, stickers en petten verkocht voor het goede crossdoel. De grote kaart met alle verdwenen circuits sinds 1980 maakte veel indruk.

Aan het einde van de beurs wilde ‘Red de motorcross’ symbolisch een verkochte boom overhandigen aan een politicus van een groene partij. Helaas kon (of wilde) niemand. Jammer, want dan hadden ‘de groenen’ kunnen zien dat motorcross niet altijd de grote boeman is… Lees meer op www.reddemotorcross.be.

Foto: ANP

Harley-Davidson Electra Glide Ultra Limit 2012 test

Door
Redactie
-
0

Terwijl we op ons gemak de zoveelste besneeuwde Alpenpas beklimmen, klinkt Bruce Springsteen op vol volume uit de vier speakers van de Amerikaanse Electra Glide. We voelen ons, met de handvatverwarming aan en en ons achterwerk gezeteld in een met leer beklede sofa, de koning te rijk.

We horen je al denken: ‘Wat een verwende sikken, die redacteuren.’ En het mooie is dat we daar niets tegenin te brengen hebben. Want verwend raak je vanzelf op deze toermastodont. Zelfs wanneer je de cruisecontrol en radio onberoerd laat, blijft er nog zoveel luxe over dat het uren duurt totdat je vermoeid raakt. Dat mag je verwend, lui of pedant noemen; het is best lekker wanneer je op één dag duizend kilometer wilt reizen. Dat deden we dan ook, in één ruk reden we naar Oostenrijk en dat is op deze grote jongen een bijzonder prettige bezigheid! Bij vertrek vanuit Nederland bedenken we dat we onderweg hooguit twee keer hoeven te tanken en we binnen zeven uur in Oostenrijk zullen zijn. Maar, daar komen we bedrogen mee uit. Want in de praktijk blijkt de Harley-Davidson wel een slokje te lusten en met een tankinhoud van 22,7 liter moeten we toch wel om de 250 kilometer tanken. Zeker wanneer we een tijdlang met hangen en wurgen de kilometerteller op 180 zetten, moeten we al na 190 kilometer vervroegd stoppen.

Conclusie? Hard rijden loont niet op deze toerder, die qua verbruik bij hoge snelheden makkelijk richting de 1 : 12 zakt. Uiteindelijk kiezen we voor de tussenweg, 150 km/h. Dat voelt nog wel lekker snel, maar het rijdt een stuk zuiniger en vergroot de actieradius aanzienlijk. Het rijwielgedeelte zwabbert dan ook nog eens een stuk minder. De cruisecontrol heeft wat gewenning nodig, maar laat zich makkelijk bedienen. Een beetje meer en de V-twin accelereert, een tandje terug en de motor houdt even in. Het systeem heeft bovendien een handig geheugen, zodat je na een file of afslag slechts een druk op de knop nodig hebt om vanzelf weer naar de door de computer onthouden snelheid te stomen. Je hoeft de motor dus alleen maar in de hoogste versnelling te tikken en de rest gaat vanzelf. Wat een luxe…

Dat het bij serieus langeafstandswerk goed toeven is op de Electra Glide Ultra Limited, mag duidelijk zijn. Toch is het niet allemaal koek en ei, ondanks het meer dan riante zadel. Je zit namelijk met je voeten vooruit, in een comfortabel ogende klassieke cruiserhouding. Ontspannen voor de benen, zeker gezien de treeplanken die veel ruimte bieden. Echter is deze houding wel wat belastend voor de onderrug, die bij acceleratie alle krachten krijgt te verwerken. Op het oog biedt de kuip maar weinig windbescherming. De lage en tevens niet verstelbare ruit lijkt er niet voor gemaakt, maar doet het toch op een goede manier. Dat komt doordat de winddruk heel constant is en er van vervelende wervelingen of turbulentie geen sprake blijkt. Daarbij heeft de Amerikaan onder de ruit nog twee panelen die je naar eigen voorkeur kunt stellen; met wat extra rijwind op je lichaam of juist niet. En dat werkt prima.

Het sturen is een ander verhaal. In langlopende bochten moet je de Harley met precisie insturen en op z’n lijn houden. Je moet je best doen om de motor niet in de bocht alsnog te moeten corrigeren. En dan doen we het nog echt rustig aan ook. Dat is op de Amerikaan sowieso een aanrader, want de grondspeling is van dusdanige aard dat sportief insturen garant staat voor benauwde situaties. Bij de Electra Glide rijd je al gauw de ophanging van de treeplanken aan de grond en die zitten vast aan het frame. ‘Rustig aan’, dat is de boodschap van de Harley-Davidson. En dat is eigenlijk helemaal geen probleem met zoveel luxe aan boord, een uitzicht op groene almen en het genot van de immer relaxte tweecilinder die zowel de omgeving als de berijder lijkt te kalmeren.

Dat het bij serieus langeafstandswerk goed toeven is op de Electra Glide Ultra Limited, mag duidelijk zijn.

Gemaakt voor
Audiofielen. Wanneer de heerlijke roffel van de V-twin je begint te vervelen, zet je gewoon de boordstereo aan. Je kunt er een mp3-speler op aansluiten, al mist het dashboard een opbergvakje.

Motor
De dikke V-twin sleurt je moeiteloos naar je bestemming. Je kunt heerlijk de bocht uitaccelereren en altijd vertrouwen op de vermogensopbouw die echt heel lineair en voorspelbaar is.

Klasse apart
De Electra Glide Ultra Limited is een genot om op te rijden. Elke neiging tot haasten wordt met zachte hand uit je hoofd gemasseerd. Ook met harde hand trouwens, als je eigenwijs bent.

Poll > Nieuwe eisen motorrijbewijs

Door
Redactie
-
0

In 2013 gelden voor het motorrijbewijs nieuwe eisen. Kort gezegd moet je eerst op je achttiende voor twee jaar op een 125 cc stappen (A1), dan twee jaar op een motorfiets van maximaal 35 kW (A2) en daarna mag je met onbeperkt vermogen rijden (A3). Dit rijbewijs kun je ook direct halen, maar pas vanaf je vierentwintigste. Wat doe jij, of als je het rijbewijs al hebt, wat zou je doen?

A. Ik begin met 18, dan heb ik op mijn 22e tenminste een zware.
B. Ik wacht wel tot ik 24 ben.
C. Voor mij hoeft het niet meer.
D. Geen probleem, ik ben een late opstapper.

Geef je mening aan de rechterkant van deze pagina.

Foto: ANP

Nog meer prijzen!

Door
Redactie
-
0

Zichtbaar zijn op de motor is belangrijk en daarom heeft Triumph een nieuwe feature aangebracht op een aantal producten van hun kledinglijn. Ze zijn namelijk voorzien van LED-lampjes, zo ook dit Light Vest à € 199,-. Van Triumph Benelux mogen we een exemplaar weggeven. Het enige wat je hoeft te doen om kans te maken, is het mail & win-formulier invullen. Meedoen kan tot maandag 6 februari 2012.

Nieuwe MOTOR Magazine is uit

Door
Redactie
-
0

Nieuws
Een Brits frame, Brits motorblok, Britse vering, Britse remmen en Brits kuipwerk. Kortom, de Enigma 1050.

TMAX
De TMAX gaat dit jaar de strijd aan met de middenklasse motorfietsen. Een überscooter met strijdkracht.

4 x Honda CBR
Van 250 tot Fireblade, de gehele Honda CBR-familie was aanwezig tijdens dit heftige familie-uitje.

Klassiek
Gek van Wanderer, maar je hebt alleen een blok en wat framedelen. Wat dan? De rest maak je zelf!

Oud vs nieuw
Onze trouwe redactie-R1 tegen z'n nieuwste broertje uit 2012.

Dakar
Het zit erop, de Dakar Rally 2012. En man, wat valt er veel te vertellen.

Dag redactie-Bandit
De redactie-Bandit vertrekt. Een terugblik op zijn avontuurlijke jaar.

Tweedehands
Alle plussen en minnen van de Suzuki Hayabusa voor je op een rijtje. Aankooptips, feiten en weetjes.

Heldentoer
Toeren met Marco Lucchinelli, Carl Fogarty, Giacomo Agostini en -toen nog- Marco Simoncelli in deze omgeving. De Italian Legendary Tour… Deze bleek echt legendarisch.

En natuurlijk nog veel meer!

Politie schrijft miljoen minder verkeersboetes uit

Door
Redactie
-
0

De politie heeft vorig jaar fors minder automobilisten op de bon geslingerd. In totaal werden iets meer dan 9,7 miljoen boetes uitgeschreven, 1,2 miljoen minder dan een jaar eerder. Dat blijkt uit cijfers van het Openbaar Ministerie.

Agenten bekeurden vooral minder voor snelheidsovertredingen. Het aantal boetes voor te hard rijden daalde met 900 duizend. Volgens justitie komt dat vooral doordat trajectcontrolesystemen vaker uitstonden door onder meer werkzaamheden.

Opnieuw werden de meeste snelheidsbekeuringen gegeven binnen de bebouwde kom. Meer dan de helft van de bonnen werd daar uitgeschreven terwijl dat in 2007 nog zo'n 38 procent was. Verder deelde de politie minder boetes uit na staandehoudingen, door rood licht rijden en zonder gordel rijden.

Bron en foto: ANP
 

Het is maar dat u het weet…

Door
Redactie
-
0

De politie in Winterswijk zet een nieuwe, onopvallende motor in om wegmisbruikers op te sporen. De motor is uitgerust met een videocamera. De opnames gebruikt de politie om weggebruikers te confronteren met hun gevaarlijke rijgedrag.

De motor rijdt ook in andere delen van de Achterhoek, met name op provinciale wegen. De inzet van de nieuwe motor werd maandag door middel van een tweet bekendgemaakt door de Winterswijkse wijkagent Berend Jager.

Overigens is op Gelderlander.nl een bijzondere discussie gestart over wie nu de echte wegmisbruiker is. Waarschuwing, tenenkrommende discussie!

Foto: ANP

Getest > Gilera GP800

Door
Redactie
-
0

Scooters zijn slome bakken voor mensen die te beroerd zijn om te schakelen. Of toch niet? De Gilera GP800 maakt gehakt van dergelijke vooroordelen. Deze scooter is verre van sloom, hij presteert op meerdere vlakken zelfs beter dan verstokte motorfans lief is.

Het rood van het verkeerslicht gloeit nog na als de naald van de toerenteller al 7000 tpm aangeeft. De naald blijft vervolgens doodleuk op dat toerental staan. De automaat van de GP800 weet als geen ander dat dit zijn ideale werkgebied is. Het is nu de beurt aan de kilometerteller om zijn naald razendsnel omhoog te laten zwiepen. En dat doet hij vol overtuiging. Binnen enkele seconden rijd je hoogst illegale snelheden. Zelfs op de nieuwe 130 km/h-autosnelwegen loop je in een mum van tijd tegen een bekeuring op. Een blik in de achteruitkijkspiegel toont ondertussen piepkleine auto’s die overschakelen naar de volgende versnelling. Ook berijders van reguliere motorfietsen moeten hun uiterste best doen om aan te pikken. En dat bereik je allemaal met een eenvoudige draai aan je gashendel. Dit is geen scooter meer, dit is een stoplichtsprinter!

De eerste conclusie luidt dus dat we onderweg zijn met een volbloed racer. Een echt scheurijzer. Of toch niet? Iedereen die zijn eerste meters op de snelweg maakt, bestempelt de scooter niet als racemonster, maar als comfortabele woon-werkfiets. Hollandse kruissnelheden houd je probleemloos vol. De zetel is riant, het plaatwerk beschermt tegen de elementen, de lunchbox vindt moeiteloos een plekje in de bagageruimte en de actieradius is voldoende. De motorwereld lijkt bij scooters op z’n kop te staan. Bulkten Japanse motoren vroeger van de paardenkrachten en worstelden ze met een kauwgomballenframe, Italiaanse constructeurs van sportmotoren concentreerden zich eerder op de stuurkwaliteiten dan op een goedgevuld vooronder. Nu gaat het te ver om het stalen frame van de GP800 van kauwgom te noemen, maar het ontbeert wel wat stijfheid. Als je op snelheid expres onrust in het frame brengt, duurt het even voor het gewiebel stopt. Er zijn genoeg scooters die dat beter kunnen, zelfs al heeft dit type motoren over het algemeen kleine 15”-wielen en een wat zenuwachtig stuurgedrag. Het vooronder daarentegen puilt uit van de anabolen. Touché voor de Gilera.

Niet voor niets verwijst de naam van deze scooter naar de 800cc zware koningsklasse van de motorsport. Ook al is de vormgeving niet overdreven spectaculair, de indrukwekkende prestaties van het blok geven hem toch iets sportiefs. Maar dan wel een vorm van sportiviteit die sprinters aanspreekt. Zou Herman Jolink er al een hebben? De GP800 is de VMAX onder de scooters. De Gilera oogt niet alleen massief en lang, maar voelt ook zo aan. Je hebt gevoelsmatig meer scooter tussen de benen en voor je neus. En dat klopt ook, want het rijklaargewicht bedraagt een niet misselijke 262 kilo. Door zijn kleine wielen gooi je de Gilera echter uiterst makkelijk in lange snelle bochten, om vervolgens meteen geconfronteerd te worden met de nadelen van dat enthousiaste stuurgedrag. De GP800 vraagt als je wat verslapt om insturen, een tikkie bijsturen, iets inleggen en nogmaals een haartje bijsturen.
Hebben we nu te maken met een forenzenbak, een racer, of toch meer een showfiets voor een stadse omgeving? In de realiteit presteert hij zo veelzijdig dat het allemaal een beetje van toepassing is. Toch blijft de mechanische lanceerinrichting de grootste attractie van deze maxi-scooter.

Een blik in de achteruitkijkspiegel toont ondertussen piepkleine auto’s die overschakelen naar de volgende versnelling.

Gemaakt voor
Mensen die altijd om klokslag zes uur aan tafel willen. Als je wilt, speer je met een rotgang naar huis.

Motor
De GP800 schiet van onder tot boven de toerenschaal katachtig uit de startblokken. Maar dat mag ook wel, met de 839 cc V-twin uit de Aprillia Mana. Op een volle tank rijd je dik driehonderd kilometer.

Onlogisch
Het zadel van de Gilera kreeg van zijn ontwerpers een opstaand steuntje om je schrap te zetten tegen het acceleratiegeweld, maar het prikt vooral ergerlijk in je rug. Ook de kettingaandrijving is op zo’n gasgeven-en-rijden-fiets een vreemde keuze.

Bekijk hier de technische gegevens (en die van 10.000 andere motoren!)

Is de internationale wegracetop nog haalbaar?

Door
Redactie
-
0

De redactie van MOTOR.nl ontving vandaag onderstaande brief van Hans Smit uit Meppel. Volgens hem moet de wegrace in Nederland naar een hoger niveau getild worden via een andere aanpak. Een nobel streven en daarom geven wij Smit graag de ruimte om zijn idee onder een breed publiek kenbaar te maken. Natuurlijk hopen wij dat dit een positieve bijdrage levert aan de wegrace in Nederland die ook wij een bijzonder warm hart toedragen. Voor de goede orde, het plaatsen van deze brief wil niet zeggen dat we het met de (complete) inhoud eens zijn.

Ik, Hans Smit, ben blij met alle initiatieven die op dit moment worden genomen om de wegracesport in Nederland naar een hoger niveau te tillen. Onze nieuwe bondscoach heeft nu al meer zichtbaar succes gerealiseerd dan in voorgaande jaren. Denk alleen al aan de Junior Track in Assen en de extra wegracetrainingen in het buitenland met alle geselecteerde talenten. Het is uiteraard niet alleen de verdienste van de nieuwe bondscoach.  Alleen is dit genoeg? Ik vind van niet en pleit voor een permanent nationaal wegraceplatform (kenniscentrum wegrace) met prominente ambassadeurs voor binnen- en buitenland. Wij hebben ze immers in huis.

Wil Hartog, Wilco Zeelenberg, Jurgen en Patrick van den Goorbergh en Barry Veneman zijn van die bekende voorbeelden. Zij vertegenwoordigen de wegracegeneratie van de laatste decennia en  zijn bekend bij alle wegracefans. De heren hebben wegrace- en levenservaring, zijn ondernemend, stralen passie en intelligentie uit, zijn authentiek en mondig, durven zich uit te spreken en hebben visie. Alleen de kwaliteiten van deze mannen worden niet gebundeld en versterken elkaar (nog) niet. Ze zouden een nog meer prominente positie moeten innemen om de wegracesport in en buiten Nederland naar een hoger niveau te tillen. Zij hebben kennis van organisatie- en talentontwikkeling en kunnen de deuren openen naar kwalitatieve sponsoren.

Genoemde mannen kunnen mede de strategieroute bepalen voor een lange termijnvisie. Organisatie en talentontwikkeling en (keten)sponsoring is de noodzakelijke koppeling en de weg om te komen naar een structurele en prominente plek om op WK-niveau te gaan opereren. Nederland heeft talent en moet de ambitie hebben om weer structureel aan de top van het mondiale wegracecircus te behoren. Ik mis de wil, de visie en de ambitie want er is geen integrale aanpak in Nederland om het daadwerkelijk te realiseren. Of gebeurt er genoeg achter de schermen wat wij, wegracefans en meedenkers, niet weten?

Blijft het een droom dat genoemde mannen met de teammanagers, importeurs frequenter met elkaar van gedachten wisselen over onze wegracetoekomst? Dat de eigen belangen even opzij worden geschoven, dat kennis, ervaring en vaardigheden naar elkaar toe worden versterkt met als doel die ene missie. Talenten, teams en (keten)sponsors klaarstomen voor de echte top. Wij willen toch ook over 10 jaar nog een TT met competitieve deelname van Nederlanders?!

Wil, Wilco, Barry, Jurgen en Patrick, durven jullie de handschoen verder op te pakken? Durven jullie de uitdaging aan om met mij mee te gaan naar een eerste brainstormsessie? Ik hoop dat jullie wedstrijdkarakter doorslaggevend is en dat jullie gaan meedenken. Het is nodig en wat is ervoor nodig?

Hartelijke groet,
Hans Smit
Meppel

Het adres van Hans Smit is bekend bij de redactie.

Foto: ANP

Onbestraft jagen op de linkerbaan

Door
Redactie
-
0

Goed nieuws! Met de toename van het aantal rijstroken op de Nederlandse snelwegen neemt de kans om te worden geflitst af. Hardrijders op de linkerrijbaan ontkomen vaker aan een bon omdat ze door ander verkeer worden afgeschermd voor radarcontroles. Dat meldt het AD vandaag.

Slecht nieuws… Er wordt inmiddels wel gestudeerd op andere technieken voor snelheidscontrole, bijvoorbeeld meer van bovenaf. 'Maar die zijn niet overmorgen beschikbaar', aldus een politiewoordvoerder. Plaatsing van de radarapparatuur in de middenberm is vanwege de veiligheid van de politiemensen vaak geen optie.

Voormalig verkeersofficier van justitie Koos Spee herkent het probleem en heeft er uiteraard iets over te zeggen. “Bij vijf rijstroken is het lastig de meest linkse te pakken. Bij drie gaat het nog wel. Ik heb al eerder gezegd dat de politie en Rijkswaterstaat meer moeten samenwerken en bij reconstructies van wegen rekening moeten houden met de controletechnieken. Je zou in portalen een voorziening kunnen inbouwen waar je gemakkelijk voor een halve dag camera's in kunt hangen.”

Lees het complete verhaal vandaag in het AD.

Foto: ANP

1...1.8701.8711.872...2.007Pagina 1.871 van 2.007

© Copyright Motor.NL Media Company