zondag 3 mei 2026
Home Blog Pagina 703

Test: 2022 Triumph Tiger 1200 GT en Rally

0
2022 Triumph Tiger 1200 GT en Rally

Fotografie King dom

Test: 2022 Triumph Tiger 1200 GT en Rally. Het gaat goed met de verkoop van de adventuremotorfietsen. De nieuwe middenklasse is booming en openklasse motorfietsen genieten al jaren een stijgende populariteit. Triumph heeft met de Tiger 1200 een vaste waarden in die categorie, maar de Britten willen meer. Daarom werd de Tiger 1200 van kop tot teen – of is dat van snorhaar tot staart – hertekend. Met één doel voor ogen: de referentie worden in de klasse van de éénliter-plus adventures. Dat ze daarvoor een icoon moeten onttronen, weten ze in Hinckley maar al te goed.

TestlocatieAlbufeira en Wim Motors Academy Portugal
TestomstandighedenDag 1 zonnig, dag 2 bewolkt
Temperatuur10-19  graden
Testkilometers280 km op de weg, 100 km off road
BijzonderhedenDe Britten willen een hoofdrol spelen in de klasse der zware adventures.

Waarom rijden we de 2022 Triumph Tiger 1200 GT en Rally?

Als het meest populaire segment er een speler bij krijgt, moeten wij de eerste zijn die ‘m rijden. Maakt Triumph z’n hoge verwachtingen waar?

Een beetje ambitie kan nooit kwaad. Of moet je het gewoon lef noemen? Triumph zegt met zoveel woorden dat ze het beter willen doen dan de koning van de klasse, de BMW R1250GS. Cijfergewijs doen ze dat alvast – alhoewel de vraag hier rijst of méér ook beter is. Hoe dan ook leveren de Tigers 150 pk, een heuse paardenstal om mee op avontuur te trekken. Ten opzichte van het vorig model, daalt het gewicht met 25 kg. Noteer ook dat we het over Tigers hebben. Er zijn immers twee modellen en die zijn onderling goed voor vijf varianten.

Dubbeltest: Moto Guzzi V85 TT Travel vs. Suzuki V-Strom 1050XT

Twee modellen, twee testdagen

We trokken twee dagen uit om de fel geanticipeerde Triumph(s) aan de tand te voelen. Op dag één gingen we op en rond het gi-gan-tische domein van Wim Motors Academy in Portugal offroad rijden met de Rally Pro. Genoeg voor dik 100 km onverhard rijplezier. Op dag twee reden we iets minder dan 300 km met de Tiger GT Pro, GT Explorer en Rally Explorer. De Pro-versies zijn goed uitgeruste motoren, de Explorers zijn telkens de overtreffende trap. Met onder andere tien liter meer in de tank, radarsysteem voor dodehoek detectie, verwarmd zadel en een aangepast design. De Explorers zijn in beide uitvoeringen de über-Tigers, de Sheri Khans uit het nest. Bekijk de Pro-uitvoeringen als goed uitgeruste adventures, met semi-actieve ophanging, 20liter-tanks, complete elektronicapakketten en een ranker design. Noteer ook dat beide Rally-versies een Off Road Pro-mapping hebben. Dan is er ook nog een basis-GT, daarop is het allemaal wat minder. Ook de prijs, maar het valt te verwachten dat ondanks dat gunstiger prijskaartje, de meeste Triumph-klanten een Pro- of een Explorer-versie zullen kiezen. Dit waren ook de vier types die in Portugal op ons stonden te wachten. De standaard Tiger GT mocht het welpennest nog niet verlaten.

Eerst offroad

Dag één werd dus een offroad-ervaring. Onder begeleiding van vijfvoudig enduro-wereldkampioen Ivan Cervantes. De Spanjaard is trouwens nauw betrokken bij de ontwikkeling van de enduro waarmee Triumph binnen afzienbare tijd mee naar buiten wil komen. Cervantes liet ons zien dat je met zo’n Tiger Rally vlot over tractorbanden kunt rijden, een enduro-traject zonder in te houden verorbert en hellingen beklimt waar zelfs een berggeit liever een ommetje voor maakt. Gelukkig kon het voor onze test wat minder extreem. Stel je bij het testgebied een domein voor van honderden hectaren, doorspekt met brede wegen en kleine paadjes. Een waaier aan mogelijkheden met brede pistes tot single tracks die je in de reinste enduro-stijl rijdt. We hadden het geluk – nou ja… – dat we in de A-groep werden ingedeeld. Dus mochten we met de Tiger Rally 1200 met een groepje ervaren rotten twee vooraf uitgestippelde circuits afleggen van elk meer dan 60 km. We zullen het niet snel vergeten…

Enerzijds omdat we op bepaalde stukken zelfs met een enduromotor twee keer zouden nadenken om er over, op of af te rijden. Anderzijds omdat de brede en slingerende pistes door de heuvels van de Algarve gewoon tot het beste behoren waar je met een allroad op kunt hopen. Dat de Triumph Tiger 1200 Rally Pro dit allemaal moeiteloos aankon, onderstreept zijn potentieel.

Cardan

De pistes zetten ook de toon voor de rest van de dubbele test. De wendbaarheid van de Triumph Tiger 1200 is een van zijn grote troeven, het gemak waarmee je de mogelijkheden van het blok kunt gebruiken, is een tweede groot pluspunt. Gek voor een Tiger, maar dit is een beresterk blok. En toch wordt dat vermogen in gelijk welke mapping vlot afgegeven. Het gas is perfect doseerbaar, er is geen on-off gevoel en je voelt te allen tijde dat je de motorfiets helemaal onder controle hebt. Dat klinkt makkelijker dan het is, want ondanks een dieet dat 25 kg bespaarde, brebgt de Rally Pro toch nog 249 rijklare kilo’s op de schaal. De lichtste Tiger 1200, de GT, weegt 240 kg rijklaar. Dat had iets lichter gekund, maar dan had Triumph niet voor een cardanaandrijving moeten kiezen. Dat deden ze toch, vanwege het onderhoudsvriendelijke karakter en omdat de typische cardanreacties zo goed als onbestaand zijn. Stap je geblinddoekt op de motorfiets, dan weet je niet dat het achterwiel door een cardan aangedreven wordt. Laat je de blinddoek achterwege dan kun je aan de linkerzijde van de motorfiets de swingarm bewonderen. Een fantastisch ogend stukje techniek. Wat het besluit natuurlijk ook heeft beïnvloed is dat de koning van de klasse ook een cardanas heeft. Bovendien geeft de liefhebber van dergelijke reis-enduro’s er de voorkeur aan.

Klimmetje

Hoe dan ook is de Tiger 1200 Rally Pro de juiste keuze voor dit soort terreinwerk. Het 21-inch voorwiel op de Rally-uitvoeringen is echt van belang voor dit soort werk en het laat je ook toe noppenbanden te monteren. Wat Triumph in dit geval deed. Het volstond jammer genoeg niet om de Griekse rijder, die net voor ons reed, op de piste te houden tijdens een steile beklimming. Je weet wel, het soort klim waarvan je wéét dat je niet van het gas mag gaan, of je komt nooit boven. De Griek begon halfweg op de klim te zwalken en miste op een paar centimeter het 21-inch voorwiel van onze Rally. De arme man belandde tenslotte in de Portugese bosjes. We wisten de neiging van het gas te gaan te onderdrukken en met de juiste dosering beet de achterband in de stenige ondergrond als een buldog in een vers bot. We geraakten zonder kleerscheuren boven, maar aan de Griek had Triumph een half uurt werk voor ze hem en de motorfiets uit de bosjes hadden bevrijd.

Gedeelde genen

Om maar te zeggen: de Rally voelt veel lichter aan dan hij is en dat komt door zijn lage zwaartepunt. Dat is dan weer te danken aan de driecilinder. Het blok deelt zijn genen met de driepitter uit de onvolprezen Speed Triple, maar intern is het blok grondig gewijzigd. De elektronica is aangepast en met de T-plane ontstekingsvolgorde voelt de triple aan als een kruising tussen een twin en een V4. We reden in de Off-Road Pro-mode en dat wil zeggen dat het volle vermogen beschikbaar is, maar het ABS achter is uitgeschakeld. Voor grijpt ABS dan later in. De modus laat wat glijden en driften toe en biedt een controle die je onder deze omstandigheden echt wel nodig hebt. Beide Rally’s hebben deze modus; de GT’s hebben alleen de gewone Off Road-setting.

Een ander handig dingetje is dat je met één druk op de knop altijd naar je laatst gekozen mapping terug kunt. Als je de motorfiets aanzet, gaat-ie altijd terug naar de Road-modus. Maar met één druk op de knop, zit je dan weer in de Off Road Pro-instelling. Triumph heeft goed nagedacht over de te gebruiken elektronica en maar ook over hoe je die zo gemakkelijk mogelijk kunt bedienen. Een uitdaging waarin ze zijn geslaagd en die op dag twee ook zijn vruchten zou afwerpen. Toen stond er een dag intensief testen op de weg op het programma.

Test 2022 Triumph Tiger Sport 660

280 km door de bergen

Om de overgang niet al te bruusk te maken, startten we de dag aan het stuur van de Tiger 1200 Rally Explorer. Met 30liter-tank dus en dodehoekdetectie, maar ook nog steeds met het 21-inch voorwiel. Met het zadel in de hoogste stand zit je dan 895 mm hoog. Wie kleiner is dan 1m75 kan maar beter kiezen voor de laagste zadelstand, die 20 mm minder is. De Rally Explorer is een mastodont. Maar wel eentje die zich makkelijk en heel vlot laat rijden op de openbare weg. Laten we het stil houden voor Triumph, maar er werd daar waar het mogelijk was onfatsoenlijk hard gereden met de Rally Explorer. Harder dan je van een motorfiets met 261 rijklare kilo’s zou verwachten. Ook hier komt die wendbaarheid en het gemak waarmee je het vermogen controleert weer naar boven.

Maar ook het nut van de GT-uitvoeringen. Want hoe goed die Rally ook rijdt op de openbare weg, de GT doet het toch nog een stuk beter. De GT Pro mag je wat ons betreft net zo goed bestempelen als een sporttourer én adventure. De combinatie van de radiaal gemonteerde monobloc Brembo Stylema-remmen, het 18-inch voorwiel en de semi-actieve ophanging zorgt voor sportieve mogelijkheden die op dit type motorfiets zelden is gezien.

Sportiviteit en comfort

Als je een blok met 150 pk bouwt, mag je ook wel een rijwielgedeelte uitknobbelen die zo’n krachtbron aan kan. Die berekening heeft Triumph heel goed uitgevogeld. Omdat je naast je mappings ook nog je ophanging kunt instellen op je rijstijl, zijn de eerder aangehaalde mogelijkheden groot. Maar de slinger zwaait net zo goed door naar de andere kant. Als je rustig en comfortabel wilt rijden, gaat dat net zo goed. Je stelt het windscherm moeiteloos met één hand in, kiest de mapping die je het best ligt en voor de rest is het genieten. Eén van de kenmerken van puur genot is trouwens de afwezigheid van vervelende wervelingen. Op de GT waren ze helaas wel te bespeuren. Op de snelweg stel je vast dat de hoogste stand van het instelbare windscherm misschien niet de beste is. We kregen nogal wat turbulenties rond de helm te verwerken. In een lagere stand vangt het hoofd iets meer wind, maar zijn er geen turbulenties. Dat rijdt toch mnder storend. Overigens heeft Triumph in zijn lijvige accessoirecatalogus ook een extra winddeflector voor het scherm beschikbaar. Maar los daarvan: niks dan lof. De zithouding bied een goede balans tussen comfort en sportiviteit, er is goed zicht in de spiegels en de bediening op het stuur werkt – zoals dat tegenwoordig heet – intuitief.

Dodehoekdetector

Voor de schier eindeloze aaneenschakeling van bochten die we onder de wielen geschoven kregen, vonden we de GT Pro de beste keuze. Maar ook met de GT Explorer was het genieten. De afmetingen zijn – ondanks die grotere tankinhoud – niet zo verschillend. Vooral omdat het tankgedeelte tussen de benen nauwelijks anders is. Het is vooral vooraan dat de tank breder is en bovendien is-ie ook hoger. De Explorers hebben ook dodehoekdetectoren die je waarschuwen als er iemand schuin achter je rijdt. Ooit de neiging gehad om over je schouder te kijken als je op de snelweg een auto wilt inhalen? Dit systeem moet de onzekerheid op dat vlak bij je wegnemen en de veiligheid verhogen. Het werkt goed en het oplichtende LED’je onder de spiegels is nooit storend.

Conclusie 2022 Triumph Tiger 1200 GT en Rally

De Triumph 1200 Tigers hebben ons verrast. En op positieve wijze. Met enige zin voor nuance mogen de nieuwe Tigers in het rijtje van motorfietsen staan die zo vernieuwend zijn dat ze een hele generatie motorfietsen (en rijders) zullen inspireren. Lager gewicht en meer vermogen zijn altijd goede startpunten geweest om een revolutionair model te maken. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Triumph heeft zijn zwaarste Tiger opnieuw uitgevonden en een totaal nieuwe motorfiets gebouwd. De grote verdienste is dat ze er in geslaagd zijn om al die nieuwe ideëen en onderdelen op elkaar af te stemmen én in harmonie met elkaar te laten werken. Niet één keer, maar zowel op de GT- als Rally-versie. Met indrukwekkende cijfers op het vlak van vermogen en gewicht. Of dat volstaat om de motorfiets te onttronen die deze categorie niet alleen domineert maar eigenlijk ook heeft gevormd, zal moeten blijken in een rechtstreekse confrontatie. Maar dat de klasse er een challenger – een uitdager -, een waanzinnig goede motor én een belangrijke speler bij heeft, staat buiten kijf.

Pluspunten 2022 Triumph Tiger 1200 GT en Rally

  • Motorkarakter en vermogen
  • Gebruiksgemak
  • Wendbaarheid
  • Afwerking
  • Elektronica pakket

Minpunten 2022 Triumph Tiger 1200 GT en Rally

  • Lichte turbulenties in hoogste stand windscherm
  • Technische gegevens Triumph Tiger 1200 GT (Rally)(Explorer)

Op 2 april start de Yamaha Demo Ride Tour!

0

Eind 2021 heeft Yamaha een nieuwe, meer dealer-gefocuste strategie aangekondigd. Hiermee wil het merk meer rijders de mogelijkheid bieden om bestaande en nieuwe producten in een vertrouwde omgeving zelf te bekijken en bovenal ervaren. Met deze strategie in het achterhoofd heeft Yamaha de Demo Ride Tour opgezet. Een groots, mobiel en uniek evenement dat gedurende het seizoen iedere zaterdag zal stoppen bij een selectie Yamaha-dealers in de Benelux of speciale evenementen.

Hoe werkt het?

Vanaf 2 april kun je kosteloos bij verschillende Yamaha-dealers bestaande en nieuwe Yamaha-modellen uitgebreid ervaren. Een proefrit duurt ongeveer 45 minuten en zal worden opgezet in de omgeving van het door jou gekozen evenement. Je wordt ontvangen en begeleid door een team professionals en krijgt de mogelijkheid om de veelzijdige kwaliteiten van jouw favoriete motor in een veilige omgeving te beleven. Iedereen is welkom en na afloop krijg je ook nog een speciaal presentje!

Yamaha Motor doneert humanitaire hulp aan Oekraïne en de omliggende regio’s

Welke Yamaha kies je?

Naast de nieuwste Yamaha-modellen zullen ook bestaande modellen aanwezig zijn. Heb jij de MT-07 of Ténéré 700 al geprobeerd? Of ga jij voor de MT-10? Voor 2022 is die volledig opgefrist. Deze hypernaked van de R1-afgeleide CP4-motor met hoog koppel beschikt over een uniek en intimiderend uiterlijk met een onderscheidend en afgestemd inlaatgeluid. Of is de XSR900 iets voor jou? De vernieuwde XSR900 beschikt niet alleen over de 890cc-CP3 met een ton aan koppel, maar ook over een sportieve Quick Shifter en een ontspannen cruise control-functie.

Op basis van beschikbaarheid* zullen de volgende modellen aanwezig zijn tijdens de Yamaha Demo Ride Tour:

Hyper Naked

  • MT-10
  • MT-09
  • MT-07 (vol vermogen & in 35 kW versie)
  • MT-03

Touring

  • Tracer 9
  • Tracer 9 GT
  • Tracer 7 GT
  • NIKEN GT

Adventure

  • Ténéré 700
  • Ténéré 700 Rally
  • Ténéré 700 World Raid

Scooters

  • TMAX Tech MAX
  • Tricity 300

*De inhoud van de Demo Ride Tour truck kan variëren per event. Tijdens het registreren kun je zien welke units beschikbaar zijn tijdens het door jou gekozen dealer-event.

Grijp nu je kans!

Wacht niet langer en ontdek snel waar en wanneer de Yamaha Demo Ride Tour langs komt bij jouw in de buurt. Boek vervolgens snel een plek op jouw droommotor via yamaha-demo-ride-tour.com.

Duidelijkste beelden van de Honda Hawk 11 tot nu toe!

0

We hebben de teaserbeelden al gezien, hoewel ze ondanks bewerkingssoftware nog steeds niet erg duidelijk waren! Nu kunnen we echter de nieuwe Honda Hawk 1100 zien in al zijn caféracer-glorie!

Het lijkt erop dat de foto afkomstig is van een officieel Honda-motorfietsverhuurbedrijf in Japan. Zij hebben de Hawk, en diverse andere nieuwe modellen zoals de nauw verwante NT1100, op een rijtje gezet, samen met een verwachte datum van aankomst. Hoewel de teaser die zij hebben gebruikt een watermerkstempel over de afbeelding heeft, zijn computerdeskundigen erin geslaagd om de motorfiets te ontgrendelen, zodat de duidelijkste afbeelding tot nu toe van de nieuwe Hawk 11 te zien is.

Reportage: 30 jaar Honda Fireblade

Op de afbeelding is duidelijk te zien dat de motorfiets gebruik maakt van hetzelfde frame als de Africa Twin en NT1100, waarbij zelfs het subframe identiek lijkt aan dat van de adventure touring-machines. De voorvork is van het omgekeerde type en ook deze lijken dezelfde te zijn als die van de NT1100. De voorvork is gekoppeld aan identieke Nissin-remklauwen.

De motorfiets wordt aangedreven door dezelfde staande tweecilinder als die van de Africa Twin, NT1100 en CMX1100. Dat zou moeten betekenen dat DCT beschikbaar is, hoewel de afgebeelde motorfiets het model met handgeschakelde transmissie is.

Het grootste gespreksonderwerp van de motorfiets is de gestroomlijnde styling, die erg in de lijn ligt van sommige andere caféracer-sportmotoren die momenteel op de markt zijn, zoals de MV Agusta Superveloce en de nieuwe Triumph Speed Triple 1200 RR. Beiden hebben bewezen dat er een markt is voor hoogwaardige, in de fabriek gebouwde machines in caféracer-stijl, ook al zal de Hawk waarschijnlijk bij ze achterblijven in termen van snelheid en prestaties.

We hebben nu ook een introductiedatum voor de nieuwe machine, want op 19 maart, over slechts enkele dagen, zal de nieuwe Hawk op de markt komen. We zullen de social media afspeuren naar het moment dat hij wordt onthuld en zullen je alle details brengen zodra we ze hebben.

Bron: Visordown

Met de Harley-Davidson Pan America door Noorwegen

0

Harley-Davidson vroeg ons of we zin hadden om met de nieuwe Pan America een adventure tour in Noorwegen te maken. Een weinig beleefde ‘does the pope shit in the woods’, lag op het puntje van onze tong, maar we hielden het bij een beleefde dankuwelmerci en wachtten met enig ongeduld op verdere informatie voor het vierdaagse avontuur.

Lees hier de complete reportage.

Motorreis Marokko door woestijnen, oases en over adembenemende bergen

0
Marokko

De Arabische Nachten, oosterse flair in kleurrijke bazaars, slangenbezweerders en suikerzoete muntthee: ja, Marokko is anders. Je zou dit alles ook elders kunnen meemaken, op het Arabisch schiereiland bijvoorbeeld, of in de andere landen van Noord-Afrika, maar op het ogenblik is alleen Marokko veilig en comfortabel te bereizen, vooral als je op een motor zit.

De Oriënt overspoeld ons met vele beelden en indrukken: de Islamitische cultuur, de koningssteden Fez en Marrakech, de weg van de Kasbahs en de afwisselende landschappen van het hoge Atlasgebergte, de rotskloven, zandduinen, palmbossen en oases, de souks, de markten en de smalle steegjes, de kleurrijke drukte, de geuren van exotische specerijen – een totaal nieuwe ervaring. Bovendien zijn er fantastisch mooie wegen die door het Hoge Atlasgebergte kronkelen en hoogten van meer dan 2000 meter bereiken.

Deze rondreis begint in Málaga, maar op de eerste dag nemen we al de veerboot naar Afrika en gaan we midden in de Oriënt, naar de blauwe stad Chefchaouen. Op het programma staan rustdagen in Marrakech en Fes, waarschijnlijk de boeiendste steden van Marokko, en een optionele nacht in de woestijn, in een kamp tussen de duinen dat alleen per kameel of te voet bereikbaar is. De sterrenhemel daar, ver van kunstmatige lichtbronnen, is gewoon onbeschrijfelijk. Erg Chebbi, de toegangspoort tot de Sahara, is het keerpunt van onze tocht, van hieruit gaan we weer naar het noorden.

Lees hier meer.

Tour data:

22.10. – 05.11.2022
06.11. – 20.11.2022
04.03. – 18.03.2023
19.03. – 02.04.2023
21.10. – 04.11.2023
05.11. – 19.11.2023

Over Edelweiss Bike Travel

Sinds 1980 organiseert Edelweiss Bike Travel motorreizen in stijl. De reizen staan synoniem voor kwaliteit, betrouwbaarheid, deskundigheid en know-how. Niet voor niets hanteren ze het motto ‘The best ride there is’. Ruim 46.000 motorrijders zullen dat beamen. Lees hier alles over de Marokko-reis.

Marokko, een onvergetelijke rit naar een andere wereld!

Tourguide – Ted Goslinga

De vraag die ik bij elke begeleide motorreis die ik de afgelopen jaren als tourguide voor Edelweiss Bike Travel heb gemaakt krijg, is: Wat is je favoriete tour? En hoewel ik serieus denk dat elke tour zijn eigen charmes heeft en elk land zijn unieke landschap en cultuur, is er één land waar ik meerdere tours heb gemaakt en dat me blijft fascineren, en dat is Marokko. Dit betoverende land in Noord-Afrika ligt zo dicht bij het Europese vasteland (slechts een uur met de veerboot vanuit Spanje) maar je bevindt je meteen in een andere wereld als je het land binnenkomt. Elke keer als we de grens met Marokko passeren, nadat we de typische hectische douaneformaliteiten achter ons hebben gelaten, haal ik diep adem en dompel me onder in de typische geuren en geluiden van dit fascinerende gebied in Noordwest-Afrika. Dit land heeft veel vele gezichten en zeer verschillende gebieden waar je doorheen rijdt: prachtige stranden langs de Middellandse Zeekust in het noorden en langs de Atlantische kust aan de westkant van het land. En wat te denken van het prachtige Rifgebergte in het noorden en het Midden Atlas en Hoge Atlas gebergte meer naar het zuiden, allemaal met hun unieke signatuur. En natuurlijk eindeloze woestijngebieden waar we meestal op een kameel springen en een onvergetelijke nacht in de woestijn doorbrengen in een Berbers kamp. Duizenden sterren tellen en de volgende ochtend wakker worden met een vers kopje muntthee en op een zandduin klimmen om de zon boven de woestijn te zien opkomen. Het is allemaal mogelijk binnen één land.

En natuurlijk kun je Marokko niet verlaten zonder minstens één van de vier Koningssteden te hebben bezocht met al hun eigen unieke signatuur: Marrakech met zijn enorme stadsplein in het oude centrum met zijn stand-up restaurants, de slangenbezweerders, de verhalenvertellers en natuurlijk de Souk: het labyrint van kleine steegjes met duizenden kleine winkeltjes en ambachtslieden. Het prikkelt al je zintuigen. Of de stad Fez, met zijn prachtige oude stadsmuren die ook een verbazingwekkend oud centrum herbergt met historische gebouwen en geheimen uit het verleden.

Of de mysterieuze blauwe stad Chefchaouen met zijn hemelsblauw geschilderde huizen tegen de bergheuvels geplakt. En het mooiste van alles: dit alles rijden op een motorfiets die het mogelijk maakt om dit prachtige deel van Noord-Afrika te voelen en te ruiken ! Een onvergetelijke reis !

Ted Goslinga.

Ervaring Marokko – Angela de Haan

Als je mij zou vragen naar de landen met de meest gastvrije en behulpzame mensen, dan zou Marokko zeker boven aan mijn lijst staan. Maar hoe verhoudt zich dat tot de politie?

In de 10 jaar dat ik als reisleider voor Edelweiss werk, ben ik meer dan 20 keer naar Marokko gereisd. Terugkijkend op mijn allereerste keer dat ik de grens overstak, speelt er een glimlach over mijn lippen. Bij aankomst was de grenspolitie nogal verward door het aantreffen van een vrouw aan het hoofd van een groep motorrijders. Toen ik het jaar daarop weer terugkwam, gaf de verbaasde blik in hun gezichten mij een goed vermoeden van wat zij gedacht moeten hebben: “Eh, ik denk dat we deze vrouw al eerder gezien hebben.” Tour na tour, realiseerde ik een duidelijke verbetering in het verloop van de grensovergang procedures. De politie en ik, we waren nog geen dikke vrienden geworden, maar ik zou zeggen dat we tegen die tijd een vrij goede “zakenrelatie” ontwikkeld hadden. Hoewel de documentatie voor de eigenlijke grensovergang niet leek te verminderen, was ik zeer verheugd te merken dat de grensovergangen met onze reisgroepen vlotter verliepen naarmate de grensautoriteiten mij beter leerden kennen.

Het moet ongeveer op mijn 10e reis geweest zijn, toen de dingen er anders uit begonnen te zien bij onze aankomst in het grensstation. De politieagenten waren nog steeds dezelfde, maar de inrichting van het station zelf was een beetje veranderd. Net als de procedure. Het waren op dat moment slechts kleine veranderingen, maar ze maakten me duidelijk dat er algemene veranderingen op komst waren. Aanvankelijk was het dezelfde grote hallo en gastvrije drukte als de vorige keren. Plotseling verscheen er echter een nieuwe officier met een zeer ernstig gezicht. Hij scheen de nieuwe “grote baas” te zijn, en, zoals ik zeer spoedig zou ontdekken, zonder zijn laatste handtekening om “te gaan”, zouden de deuren naar Marokko niet voor ons opengaan. Mijn voorgevoel zei me dat we hier aan de grens meer tijd zouden doorbrengen dan de gebruikelijke 2 uur. En reken maar, hij liet ons zitten en wachten. Hij ging zorgvuldig alle documenten na en vroeg om nog meer certificaten. Waaronder een attest van Edelweiss dat ik werkelijk de bevoegde reisleidster was om deze groep motorrijders door Marokko te leiden. Ik ben inderdaad een zeer geduldige vrouw, maar deze Marokkaanse beambte rekte mijn geduld tot het uiterste. Maar toen herinnerde ik mij wat ik tijdens vorige rondreizen bij de Marokkaanse bevolking had waargenomen: Ongeacht iemands positie in het leven, het is belangrijk respect te tonen. Wel, ik denk dat dit voor iedereen geldt, nietwaar? Ik had er geen enkel probleem mee hem te zeggen wat een wijs en gul mens ik hem vond en hoe gelukkig ik ons vond dat hij het ons mogelijk had gemaakt zijn mooie land te bezoeken. En ik meende het. Hij deed alleen zijn werk. Ik weet niet zeker of het mijn vriendelijke glimlach was, mijn woorden of gewoon het feit dat hij zich de anders zo warme en vriendelijke manier leek te herinneren waarop de Marokkaanse bevolking zich tegenover toeristen gedraagt. In een oogwenk veranderde hij in de meest gastvrije persoon op deze planeet. Met een simpele handbeweging staakten de agenten die onze achtervolgingsauto controleerden hun zoektocht naar mogelijk “gesmokkelde” goederen, alle documenten werden snel ondertekend, en de deuren van Marokko gingen eindelijk voor ons open.

Als je door Marokko reist zul je veel politieagenten of koninklijke wachters langs de kant van de weg zien staan. Misschien voel je je er in het begin niet prettig bij. Maar omdat Marokko een koninklijke staat is, is het hier heel normaal dat zowel de koninklijke wacht, het leger als de politie langs de weg staan voor de bescherming van de koninklijke familie. Uiteindelijk zul je het zelfs leuk vinden om ze in hun kleurrijke uniformen te zien. Terugkomend op onze tour, moet ik zeggen dat ik verbaasd was zelfs een groot aantal van hen te zien salueren naar ons.

Ik was nog meer verbaasd toen ik zag dat onze groep de stad Rabat werd binnengeleid door een aantal politieagenten op motoren. De hoofdstad van Marokko is een grote stad met chaotisch verkeer. Ik ben de stad al een paar keer binnengereden en het was niet zo’n groot probleem voor mij. Maar WOW!!! Het was ongetwijfeld heel wat dat deze politieagenten ons motorrijders met knipperende blauwe lichten naar ons hotel begeleidden. We waren verbaasd.

Op een later tijdstip, toen we een stuk vrij konden rijden, kwam ik langs een groepje motorrijders die door de politie waren aangehouden, waarschijnlijk wegens te hard rijden. Niet zo erg, denk ik. Maar toch, het zou een duur pleziertje kunnen zijn. Toen ik aankwam en de politie uitlegde dat deze heren deel uitmaakten van mijn tourgroep, verruilden zij opnieuw hun ernstige blik voor een stralende glimlach en verzekerden ons dat er geen geld hoefde te worden betaald en dat wij vrij waren om onze weg te vervolgen. Ik deed mijn best om de verbazing op mijn gezicht te verbergen en we gingen verder.

Op de laatste dag van deze tour, moesten we natuurlijk weer de grens over. Meestal duurt het niet zo lang om het land uit te komen als je eenmaal door het verkeer heen bent. Maar opnieuw, tot mijn grote verrassing, werden we, zodra we gesignaleerd waren, over een aparte baan langs al het verkeer tot aan het gebouw van de grens geleid. En raad eens wie daar op ons stond te wachten? Precies. Het was dezelfde agent die ons bij binnenkomst had gecontroleerd. Met een brede glimlach en een vriendelijke knipoog vroeg hij me of we een goede reis hadden gehad en of het land en de politie ons bevielen. Ja, inderdaad, dat is zo. En we voelden ons zeer goed beschermd. Met minstens dezelfde grote glimlach begreep ik het en ik knikte mijn hoofd, schudde zijn handen in dankbaarheid. Ik denk, ja, je kunt vrienden zijn met de zeer goed verbonden Marokkaanse politie. Ik kan niet wachten om terug te komen en dit fantastische, kleurrijke land nog een keer te bezoeken!

Ervaar de ongerepte natuur van IJsland

EU stopt leveringen van motorfietsen aan Rusland

0

Vanwege de oorlog in Oekraïne heeft de EU besloten tot verdere handelsbeperkingen. Volgens berichten in de media worden motorfietsen geclassificeerd als luxegoederen en mogen zij niet langer aan Rusland worden geleverd.

Uitvoerverbod voor alle motorfietsen van meer dan 5.000 euro

Europese motorfietsen met een waarde van meer dan 5 000 euro mogen niet langer naar Rusland worden uitgevoerd. Deze maatregel maakt deel uit van een uitgebreide lijst van verboden en beperkingen die de EU heeft opgelegd vanwege de oorlog in Oekraïne.

Yamaha Motor doneert humanitaire hulp aan Oekraïne en de omliggende regio’s

Niet alleen motorfietsen zijn getroffen, maar ook auto’s met een waarde van meer dan 50.000 euro staan op de lijst. Daarnaast is ook een lange lijst van luxegoederen zoals kaviaar, paarden, truffels, wijnen, sigaren, parfum, kleding, juwelen, edele metalen, elektronica, enz. getroffen. Ook veel reserveonderdelen, zoals versnellingsbakken, staan op de lijst.

Los daarvan hebben veel bedrijven besloten hun export naar Rusland stop te zetten, waaronder Harley-Davidson, Honda, Yamaha, BMW en Polaris. Ook bandenfabrikant Bridgestone heeft de productie in Rusland stopgezet, naast de uitvoer naar Rusland.

Excelle ZF 450 LS Rally: Chinese Dakar-ready dicht bij debuut

0

China wil vaste voet op de wereldwijde motorfietsmarkt en dat doet het met producten die steeds dichter bij de Japanse en Europese normen komen. De nieuwste uiting van Chinese technologie komt van Excelle, een merk dat ook bekend staat onder de naam Colove, dat op de Chongqing Motor Expo een van het racemodel afgeleide rallymotor presenteert. De motorfiets heet Excelle ZF450LS Rally en heeft zo te zien wel iets van de KTM 450 Rally of de Fantic XEF 450, om er maar een paar te noemen. Hoe dan ook, de Excelle staat op het punt om naar Europa te komen.

Een compleet assortiment

Excelle lijkt zich te willen voegen in de rij van bedrijven die Europa willen veroveren. Misschien is deze ZF 450 LS niet de meest geschikte motorfiets, maar als je rondkijkt, vind je andere modellen, zoals de tweecilinder 800X Super Adventure, de kleine sportieve 400 (met viercilindermotor) en een MX250 motorcrossmotor. Maar laten we terugkeren naar de Excelle ZF 450 LS Rally, want het bedrijf lijkt de homologatiegegevens te hebben ingediend bij het Chinese ministerie van Industrie en Technologie.

2022 Excelle – of Colove – ZF 450 LS Rally in actie

We hadden het over de KTM 450 Rally. Laten we zeggen dat het uiterlijk vergelijkbaar is, te beginnen met de kleuren, die dezelfde zijn als die van Mattighoffen (wit en oranje). Hoe dan ook, de motorfiets is duidelijk een vloeistofgekoelde 9cc-vierkleps eencilinder. Het vermogen is interessant en wordt opgegeven als 52 pk, genoeg om rap naar 170 km/u te vliegen. Wat het chassis betreft: stalen frame (wielbasis 1.475 mm) met een aluminium achterbrug. De achterbrug is via een progressieve hefinrichting verbonden met een enkele schokdemper. Het leeggewicht van de motorfiets zou 155 kg bedragen. De wielen hebben de gebruikelijke maten voor motorfietsen van dit type: 90/90-21 en 140/80-18. Helaas zijn er geen andere details bekend. Wanneer en of de motorfiets daadwerkelijk naar Europa komt, is nog niet bekend, laat staan dat we enig vermoeden hebben van een prijs.

Michael van der Mark valt uit met gebroken been

0

Michael van der Mark moet de tests in Misano missen omdat hij afgelopen zondag zijn been brak na een val tijdens een mountainbiketraining.

Tijdens een operatie werd het bot rechtgezet en voorzien van een externe fixator. Totdat het bot geheeld is en de fixator verwijderd kan worden, is de BMW-rijder afhankelijk van een rolstoel of krukken.

Het 2022 WorldSBK begint officieel op 8 april. Het is nog maar de vraag of Van der Mark tegen die tijd fit genoeg is om weer te racen. BMW plant voor het nieuwe seizoen tests op 25 en 26 maart in Barcelona, en op 4 en 5 april op MotorLand Aragon. Ook hier zal Michael van der Mark waarschijnlijk niet kunnen deelnemen.

Foto: Instagram Michael van der Mark

Moto3 Qatar: eerste zege van 2022 voor routinier Andrea Migno

Yamaha Motor doneert humanitaire hulp aan Oekraïne en de omliggende regio’s

0

Yamaha Motor heeft aangekondigd dat het 700.000 dollar doneert voor humanitaire hulp aan Oekraïne en de omliggende regio’s.

Deze donatie zal worden gedaan via Japan Platform, een non-profit organisatie, en de fondsen zullen expliciet worden gebruikt voor het leveren van humanitaire hulp aan diegenen die in nood verkeren.

Yamaha Motor betuigt zijn diepste medeleven met alle slachtoffers die door deze crisis zijn getroffen en hoopt op een zo spoedig mogelijke terugkeer naar de vrede.

Motormerken staken leveringen aan Rusland

Reportage: 30 jaar Honda Fireblade (1992 – 2022)

1
30 jaar Honda Fireblade

In het rijtje van sportmotoren die de geschiedenis bepaalden, hoort de Honda Fireblade zeker thuis. De CBR900RR FireBlade kwam in 1992 op de markt en veranderde de manier waarop sportmotoren gebouwd en bereden werden.

De Honda CB750 Four wordt algemeen gezien als de stamvader van alle sportmotoren. Maar misschien is dat wat kort door de bocht. Het was immers de FireBlade die dik twee decennia na de komst van de CB zorgde voor een echte omwenteling. Terwijl de CB750 al snel concurrentie kreeg van andere Japanse motorfietsen – die eigenlijk gewoon iets later klaar waren met hun motor dan Honda – was de oer-Blade gedurende een half dozijn jaren vrij van concurrentie. Kawasaki had in ’68 bijvoorbeeld een 750 klaar, maar toen Honda net iets eerder kwam, besloten ze hem om te bouwen tot een 900. Desondanks had de CB750 binnen twee à drie jaar er al wat te duchten tegenstanders bij. Dat was bij de Fireblade wel even anders.

Stamboom Kawasaki Z-serie: eerbetoon aan een legende

Vrij van concurrentie

Het duurde zes jaar voor een concurrent met een antwoord kwam op de revolutie die Honda ontketend had. En zelfs dan… Ook al was de R1 in 1998 sneller, lichter en sterker dan de Blade, in principe deed Yamaha gewoon beter wat Honda met de Blade al deed. Meer vermogen uit minder cc’s halen en het gewicht laten zakken. Dat in combinatie met het voor die dagen hoogwaardige rijwielgedeelte en het opvallende design waren de sleutels tot het succes van de Blade. Een succes dat de basis vormde voor alle sportmotoren die nadien zouden volgen.

Geen Bad Boy

120 pk en 185 kg, geef toe, het zijn waarden die we nu niet meer als extreem ervaren. In 1992 lag dat anders. De verhalen rond – en bijgevolg het imago van – de Blade werden nog aangedikt. Journalisten die terugkeerden van de internationale perslancering op Philip Island hadden de mond vol over het steigerende voorwiel en het extreme karakter van de Blade. Tot meerdere eer en glorie van zichzelf. Maar het gaf de FireBlade meteen ook een imago van bad boy. Ten onrechte. Want Baba-san, de geestelijke vader van de Blade, hield jarenlang vast aan het principe van ‘total control’. Pas een jaar of zes geleden stapte Honda ervan af. Gewoon omdat anno 2022 (en dat is al enkele jaren zo) openklasse-motorfietsen niet langer breed inzetbaar moeten zijn, maar gewoon afgerekend worden op één ding: rondetijden. En dat zorgt voor pk-brakende monsters die nog maar door een klein publiek benut kunnen worden. De laatste versie van de Fireblade lijkt nog wel op die van 30 jaar geleden, maar zowel qua techniek als qua concept hebben die motorfietsen niks meer gemeen.

Wake-upcall

Dat gaat niet op voor de eerste nazaten van de 1992 FireBlade. Tot 1998 veranderde er bitter weinig aan Honda’s vlaggenschip. Je zou kunnen stellen dat Honda wat op zijn lauweren rustte en niet direct concurrentie zag komen. De Yamaha R1 was op dat vlak een wake-upcall. Eentje waarop Honda laat en eigenzinnig reageerde. Vanaf 2000 werd de FireBlade een stuk competitiever en extremer, maar anderzijds bleef het concept van total control gehandhaafd. De FireBlade bleef succesrijk en is uitgegroeid tot een icoon, maar de successen van de vroege jaren negentig werden niet meer geëvenaard. Niet meer dan logisch gezien de concurrentie en de innovatie in het segment. Maar wat de eerste FireBlade in 1992 teweegbracht, dat heeft dan weer geen enkele andere sportmotor sindsdien gedaan. Dat Honda zijn 2022 CBR1000RR-R SP in een 1992 kleurstelling brengt is dus een passend eerbetoon.

Rijden met een 1992 in 2022

Tijdens een vergelijkingstest in 1998 tussen de Yamaha YZF-R1 en de CBR900RR FireBlade, liet een wegracekampioen en testrijder noteren ‘Die FireBlade, dat is eigenlijk een beetje een tourmotor.’ Komende uit de mond van een man die uiteindelijk 18 nationale titels zou veroveren, werd daar wat smalend om gedaan. Maar als we vandaag met die 1992 FireBlade rijden, voelen we dat Louis Wuyts’ woorden veel waarheid bevatten. Wat toen als extreem werd gezien, was het eigenlijk niet. Dat total control-concept was meer dan een term. De zithouding op de oer-Blade is al bij al comfortabel. Ons testexemplaar is goed bewaard gebleven en rijdt exact zoals hij moet. Aanvankelijk hapt de vier-in-lijn wel even naar adem als we bij lage omwentelingssnelheden het gas plots opendraaien, maar na een half uurtje komt de Blade er helemaal door. Wat verse benzine door de carburateurs jagen en het motorkarakter komt weer helemaal tot leven.

Beter dan vroeger

De Blade pronkt met een karakter dat eerder gematigd is, maar wel met een zeer egaal verdeeld vermogen en een mooie eindrush. Op een lang recht stuk zwiept de Blade vlot naar 200 km/u. Op bochtige wegen stuur hij erg precies en het is eerlijk gezegd een plezier om nog eens met een 16-inch voorwiel bochten te pikken. Moeilijk te vergelijken met hoe het er in 1992 aan toe ging, maar geschoeid op de Bridgestone S21-sportbanden is het best mogelijk dat de Blade nu beter stuurt dan toen. Temeer omdat de FireBlade standaard op Michelin Macadams geleverd werden, een band waar zelfs menig toerrijder de neus voor ophaalde. Modern schoeisel op de velgen doet onze Blade dus zeker geen kwaad. Alles werkt nog wonderwel op onze testmotor. De verklikkerlichtjes voor de knipperlichten doen het zelfs nog en de dubbele klok laat nog perfect snelheid en toerental zien. Enkel de manuele choke blijft niet meer vanzelf open staan, bij het koud starten moeten we hem dus een minuutje of zo vasthouden.

Marathonmotor: Honda CBR900RR Fireblade

Geschiedenis herhalen?

Iets wat we na enkele meters al vergeten zijn. Het is een waar plezier om met de CBR900RR op pad te gaan. Romige viercilinderkracht, sportieve maar niet al te extreme zithouding en een motorfiets waar nog altijd naar omgekeken wordt. Meer heb je op de openbare weg echt niet nodig en het doet ons dromen van een sportmotor voor de openbare weg in het nieuwe gamma van Honda. Eentje met 125 pk, een kilo of 180 en een minimum aan elektronica. Op deze versie is nog geen sprake van ABS, laat staan tractiecontrole. Maar dat een sportmotor voor de openbare weg meer en beter zou verkopen dan de huidige extreme superbikes, lijdt geen twijfel. Een nieuwe total control-blade met de gebruiksvriendelijkheid van zijn stamvader. Zo zou de CBR 900RR 30 jaar na zijn lancering nog een tweede keer zijn stempel op de geschiedenis kunnen drukken. Het zou wat zijn…Hallo, Honda?

Terug naar de oorsprong

Honda streek in de jaren zestig neer in Europa en koos het Belgische Aalst – of all places – als zijn hoofdkwartier. Aan het Wijngaardveld in Aalst zijn er nog steeds kantoren van Honda Europe en HRC. Maar de logistieke toevoer gebeurt vanuit de haven van Gent, op een (stevige) steenworp daar vandaan. Het is daar dat in 1992 de FireBlades voor het Europese continent van de boot rolden. Zo ook ons testexemplaar. We vonden het een goed idee om tijdens deze test naar de Gentse haven te rijden en de 1992-Blade terug naar de plek te brengen waar hij 30 geleden voor het eerst in Europa aankwam. En het was nog een leuke rit ook! Happy 30th anniversary Blade!


Honda FireBlade: evolutie van een icoon

De Honda FireBlade bestaat 30 jaar. Wat in 1992 begon als een slechts 185 kg wegende sportmotor met een toen onwaarschijnlijke 120 pk, om nog maar te zwijgen over de iconische tricolore-kleurstelling, krijgt in 2022 een gepaste ode aan ‘het origineel’. De 2022 CBR1000RR-R Fireblade SP krijgt een gelimiteerd 30th Anniversary-sausje en ziet er daarmee moderner uit dan ooit. Race mee over de tijdlijn van de FireBlade, van 1992 tot nu.

1992

Met 120 pk, 88Nm-koppel en een gewicht van 185 kg sloeg de eerste FireBlade in als een bom. Daarbij zag de Honda er geweldig uit, met zijn opvallende kleuren en tijdloze design. De 893cc-viercilinder was gebaseerd op het motorblok van de CBR750F, die enkel in de Verenigde Staten te koop was. Vandaag de dag is de originele FireBlade een zeer begeerde machine.

1994

Hoe maak je een motor die origineel al zo goed is, nog beter? Honda deed het, met de tweede generatie van de FireBlade. Hij werd nog lichter, door een aluminium bovenkuip ter vervanging van het stalen exemplaar te gebruiken. Ook werden de veren anders ingesteld, voor nog meer feedback van de weg. Uiterlijk valt het design van de koplamp op en het Urban Tiger-kleurenschema.

1996

Twee jaar later kreeg de FireBlade weer een update, waarbij de cilinderinhoud werd vergroot naar 918 cc. Daarmee steeg het vermogen naar 128 pk. Verder kregen ook het frame en de voorvorken aandacht en werd de benzinetank hervormd voor een comfortabelere zitpositie die 10 mm hoger was. Leuk detail: het voorspatbord is hetzelfde exemplaar als dat op de NSR500 GP-machine.

1998

De FireBlade was al een lichtgewicht in zijn klasse, maar het kon nog een stuk lichter. Dat bewijst het 1998-model. Maar liefst 80 procent van alle onderdelen werden herzien, en waar een lichter materiaal gebruikt kon worden, gebeurde dat ook. Het resultaat? 180 kg en 130 pk, dankzij een coating met lage frictie op de zuigers. De FireBlade kreeg ook nieuwe tellers en een stijvere swingarm.

2000

Met het nieuwe millennium voor de deur was de opdracht voor de Honda-ingenieurs duidelijk: minder gewicht en meer vermogen. Dat eerste lukte door nog eens 10 kg af te schaven van het 1998-model. Het extra vermogen werd gevonden door de carburatie te vervangen door elektronische injectie. Daarbij steeg ook de cilinderinhoud naar 929 cc. Een erg impressionante 148 pk was het resultaat om andere superbikes het leven zuur te maken.

2002

Een scherpere styling, meer cc’s en minder gewicht. Met 168 kg het laagste gewicht ooit van een FireBlade. Door de hogere cilinderinhoud doorbreekt het 2002-model de grens van 150 pk en klokt af op 151 paarden. Het is de laatste FireBlade waar Tadao Baba, bedenker van de originele FireBlade uit 1992, aan heeft meegewerkt. Honda schrapte de hoofdletter B in de naam als een teken van respect voor Baba die het project verliet.

2004

In 2004 werd Kunitaka Hara de projectleider van de nieuwe generatie Fireblade, nu dus met een kleine ‘b’. Voor het eerst kunnen we spreken van een litermotor, want de 998cc-viercilinder was compleet nieuw en leverde 172 pk. Hetzelfde geldt voor de styling, met nog scherpere hoeken en koplampen, en een weggewerkte uitlaat onder het kontje. Nieuw zijn het chassis, de swingarm, de elektronische stuurdemper en radiale remmen.

2006

Het 2004- en 2006-model lijken zeer op elkaar, maar onderhuids is de jongere Fireblade bijgepunt op allerlei dingen. Aanpassingen aan de kleppen, in- en uitlaat, nieuwe zuigers en een bijgewerkte cilinderkop zorgden voor meer koppel. Een kleinere eindoverbrenging moest de acceleratie verbeteren. Verder werden de voorste remschijven groter en kregen die lichtere remklauwen. John McGuinness brak de magische barrière van 130 mph (209 km/u) gemiddelde snelheid op de TT van Man op een vrijwel identieke 2007-Fireblade.

2008

Een nieuwe Fireblade ziet in 2008 het levenslicht, met zijn typerende druppelogen. Opvallend, of net niet, zijn de richtingaanwijzers die verborgen zitten in de zijspiegels. Het design is nieuw, met nu een uitlaat naast het achterwiel, lichtere velgen en monoblock-remmen. De viercilinder krijgt titanium kleppen voor een topvermogen van 176 pk. Het is ook voor het eerst sinds de RC45 dat de Fireblade een slipperkoppeling heeft.

2012

De Fireblade mag 20 kaarsjes uitblazen, en dat mag niet zomaar ongezien gebeuren. Honda’s snelste krijgt nieuwe Showa Big Piston-veren, nieuwe wielen met twaalf spaken, een scherper getekend design en een verfijnd injectiesysteem. Opvallender is het lcd-dashboard, waarop een digitale versnellingsindicator op terug te vinden is.

2017

In 2017 stelt Honda een compleet nieuwe Fireblade voor. Hij is met 189 pk een stuk krachtiger, is 15 kg lichter en krijgt een verbluffend modern design. Veel belangrijker nog is de intrede van een zeer compleet elektronicapakket, met onder andere tractiecontrole, rear lift control en wheelie control. De SP-versie krijgt semi-actieve Öhlins-vering.

2020

We zitten al aan de veertiende generatie Honda Fireblade. De machine is nogmaals helemaal vernieuwd en levert een allesverslindende 218 pk en 113Nm-koppel. Op dat moment de sterkste 1000cc-vier-in-lijn die ooit gebouwd werd voor massaproductie. Meer dan ooit is de Fireblade gefocust voor het circuit, met veel technologie die rechtstreeks van de RC213V-S komt. Voor het eerst zien we ook winglets.

2022

De Honda Fireblade mag maar liefst 30 kaarsjes uitblazen. Een ongekend succes voor een superbike. Om die gebeurtenis wat extra in de kijker te zetten, presenteert het designteam van Honda de 30th Anniversary Fireblade SP. Die krijgt het originele kleurenschema van de oer-FireBlade uit 1992 mee. Ook onderhuids wordt de machine licht aangepast met onder andere fijner werkende elektronica en betere tractie uit de bocht.