woensdag 22 april 2026
Home Blog Pagina 711

Test: 2022 BMW K1600B / Grand America / GT / GTL

0
BMW K1600B

BMW verfriste kort voor de jaarwisseling z’n reisgerichte vlaggenschip, de K1600, in al z’n versies. Naast een Euro5-badge kreeg de hele familie ook een nieuw elektronisch motormanagementsysteem, een gigantisch 10,25-inch TFT-scherm, de nieuwe generatie ESA-vering, (adaptieve) ledverlichting,… Genoeg updates om een selectie journalisten richting Malaga te verschepen om de nieuwe 2022 BMW K1600B / Grand America / GT / GTL aan de tandwielen te voelen.

TestlocatieMalaga, Spanje
TestomstandighedenAanvankelijk mistig en motregen, nadien droog maar grijs. Frisjes ook.
TemperatuurGraadje of 12.
Testkilometers140 km op de openbare weg
BijzonderhedenOver bovenstaand (beperkt) aantal kilometers kregen we de vier versies onder de billen.

Waarom rijden we de 2022 BMW K1600B / Grand America / GT / GTL?

Omdat we wel eens willen weten of een boegbeeld als de K1600 overeind blijft na een nietsontziende Euro5-keuring. En ook: een test van het rijdend equivalent van een zopas gerenoveerd vijfsterrenhotel, aan de Costa del Sol. Zou jij een dergelijke uitnodiging afwijzen?

Er moet me even iets van het hart: tot m’n schande had ik nooit eerder met de K1600 gereden. Nochtans was daar ruim voldoende kans toe geweest, want deze mastodont werd ruim een decennium geleden al in de markt gezet door BMW. De K1300GT vierpitter moest plaats maken en de K1600GT fietste het gat in het touringgamma meteen stevig dicht. Niet veel later volgde al een nóg rijkelijker uitgedoste K1600GTL. In 2017 zwol de familie aan met twee Amerikaanse telgen: de K1600B en de K1600 Grand America. Die laatste twee zijn in wezen dezelfde motorfietsen als de GT en de GTL, op vijf belangrijke verschillen na: het windscherm (kleiner en ‘gerookt’), het stuur, het zadel, de toevoeging van treeplanken en het afwijkende subframe achter (afhangend, voor de ‘bagger’-look). Het motorblok, het (hoofd)frame, alle elektronica en de Dynamic ESA-ophanging zijn op alle telgen identiek. De GTL is gewoon de opgedirkte versie van de GT en de Grand America is de beter uitgedoste versie van de Bagger.

BMW F850GS Adventure vs. BMW R1250GS Adventure

Vijf jaar later heeft de voltallige K1600-familie de Euro5-bijl overleefd en oogt ze frisser dan ooit. Echt verwonderen hoeft dat niet, want als er één motormerk kan bogen op ervaring met zescilinders, dan wel de dames en heren uit Beieren: de nauwe band tussen de vier- en tweewielerafdeling van BMW heeft de Motorrad-tak daarbij allerminst windeieren gelegd. Meer nog, niet alleen is deze zespitter door de EU5-normering gedarteld, hij heeft aan kracht gewonnen in plaats van verloren. Zo presteert de zes-in-lijn nu 180 Nm in plaats van 175 Nm bij 5.250 tpm én perst het machtige blok er nog steeds 160 pk uit. Die pk’s worden overigens 1.000 toeren eerder de stal uit gezwiept dan voorheen (bij 6.750 tpm, in plaats van 7.750 tpm op z’n voorganger).

D(r)eun

Samen met de nieuwe stempel in z’n paspoort, rolt elke K1600 nu ook de fabriek uit met MSR (een systeem dat voorkomt dat het wiel blokkeert bij abrupt terugschakelen), een verbeterde versie van BMW’s Dynamic ESA die de demping aanpast naargelang de rijmodus en belading, adaptieve ledverlichting en het 10,25 inch TFT-scherm met connectiviteitsmogelijkheden dat je al kent van de meest recente RT. Connectiviteit betekent ook dat je mobieltje het best in de buurt kan zijn; daarvoor hebben de Duitsers een waterdicht, geventileerd én van USB-laadpunt voorzien opbergvak voorzien bovenop het dashboard en veilig achter het windscherm verborgen.

Mooi zo. Op de GTL en de Grand America – respectievelijk de overtreffende trap van de GT en de B – is ook de audio-installatie standaard en volledig vernieuwd. Maar eigenlijk zit de beste d(r)eun verscholen achter de startknop. Samen met de indrukwekkende ‘tablet’ voor je neus, komt immers ook de fenomenale zescilinder tot leven. Had Lynyrd Skynyrd met z’n pas op de versterkers ingezette Simple Man m’n nekhaar al in de juiste richting gestuwd, dan komt het helemaal recht te staan door het monotone gehuil uit het vooronder. Een korte draai aan het gas, een zware ronk en wat naverbranding in de pot, en ook de pels op m’n armen moet eraan geloven. Allemachtig, wat een soundtrack.

Potige kereltjes

Zo indrukwekkend als de opgebokte K1600B voor m’n neus oogt, zo verduiveld zwaar voelt hij aan als ik ‘m van z’n middenbok duw voor m’n eerste meters aan boord. De volle 344 kg, ofwel ruim vijf keer het gewicht van ondergetekende gespierde fietspomp, da’s geen zekerheid om in bedwang te houden. Ook niet met een zadelhoogte van amper 750 mm en twee voetzolen vlak op het asfalt geplant. De middenbok is één ding, maar als je ‘m van de zijstandaard moet liften, kan je je ‘legday’ maar beter niet overgeslagen hebben. Pfieuw. Gelukkig steekt bij deze Mr. Hyde ook een Dr. Jekyll onder z’n schizofrene kuipwerk: eenmaal aan de rol voelen de K1600’s bijlange na zo zwaar niet meer als bij stapvoets manoeuvreren. Toegegeven, ‘t is even wennen aan de massa in beweging als je stapvoets een helling oprijdt, of ‘m om de eerste rotonde moet krullen. Maar vanaf de eerste millimeter afrol op de gashendel zoemt de K zo soepel als maar kan van de plaats, laat hij zich met één hand op elke gewenste hellingshoek brengen en vlakt de ESA elke put of bult uit tot een lichte deining. Een quasi instant gevoel van vertrouwen dat je even doet vergeten dat je met bijna een half ton onderweg bent, maar dat hou je best wel in het achterhoofd. Want hoe verleidelijk het ook is om de K op te poken; als je iets te voortvarend de bocht in duikt, wil de massa wel nog steeds naar de buitenkant van de bocht. Het vochtige wegdek zal dat tijdens onze testrit meermaals duidelijk maken – ook goed voor kippenvel en een stroompje angstzweet langs de ruggengraat. Gelukkig is ook het hele elektronische vangnet van de partij, presteren de remmen uitstekend en komen we nooit echt helemaal in de problemen.

Voordeel van de massa

Een korte passage over de snelweg maakte enkele zaken klaar als een klontje. Eén: het blok is onvermoeibaar, en heeft een overschot aan vermogen en koppel bij elk toerental – waanzinnig hoe hard deze knaap van helemaal onderin tot tegen de begrenzer blijft sleuren. Moeiteloos. Twee: het windscherm is middels een por van je linkerduim traploos en elektrisch te verstellen, én zet je niet enkel gevoelsmatig uit de wind. Er wordt – mede dankzij het brede kuipwerk, uiteraard – een soort windvrije bubbel rond de rijder opgetrokken, waarin je mits wat extra volume perfect naar je radio of afspeellijsten kan luisteren. Ook op het korte, gerookte schermpje van de B en bij 120 km/u overigens, waarvoor hulde. Tot slot valt ook op hoe stabiel de K blijft; zelfs als een stevige zeebries ons normaal naar een ander rijbaan had geblazen, geeft deze machine geen krimp. Het voordeel van de massa.

Een koffiestop na de fotoshoots is een welkome pauze om even in de menustructuur te duiken. Op deze machine zitten namelijk zoveel knopjes en functies dat je ze amper rijdend kan ontdekken en bijstellen zonder in de dichtstbijzijnde gracht te sukkelen. Het gigantische scherm kan dienen als standaard dashboard, maar kun je middels wat gepruts met de knoppenwinkel ook splitsen: zo krijg je verspreid over het scherm alle info over je rit en centraal je navigatie, een kaart of zelfs je gekozen audio in het groot afgebeeld. Dieper in de menustructuur – nogmaals, doe maar bij stilstand… – kan je je vering naar wens aanpassen, handvat- en/of zadelverwarming inschakelen, de spanning in je banden checken en dies meer. Al is dat tijdens de rit zelf te veel gedoe, dus heeft BMW ook vier ‘favorietenknoppen’ in de kuip, ter hoogte van je linker scheenbeen: daarmee kan je elke functie met één duw op de knop oproepen. Bij ons zat onder ‘1’ een overzichtskaart van de omgeving, bijvoorbeeld.

Topzwaar

Een bakje troost later was de weg een beetje verder opgedroogd dankzij de aanhoudende wind, en wissel ik de sleutels van m’n Bagger in voor die van een GTL om daarmee de rest van de fotoshoot af te werken. Waarbij meteen de extra kilo’s opvallen – nog eens veertien kilo extra, da’s best pittig. Aangezien we meteen enkele bochten ronden voor de camera, valt ook op waar het extra gewicht zit: de potige topkoffer-met-ruggensteun voegt niet enkel grammen toe, maar plaatst ze ook helemaal bovenop. Waardoor deze jongen erg lastig van de zijstandaard komt (zeker op de helling waar wij geparkeerd stonden) en bij het insturen flink topzwaar aanvoelt. Een kwestie van wennen, want iets later krullen we ‘m door het landschap alsof we nooit anders deden.

Toertest Harley-Davidson Pan America 1250 Special

Toch grijp ik na het schieten van de plaatjes naar de sleutels van één van de lichtere machines in de rij: de GT is de versie waarop ik de kwiekste kilometers van de test zal afmalen. Mooi rechtop in het zadel, achter een groter windscherm – da’s een stuk actiever om de bergsecties mee aan te vallen. Ook de voorrijder heeft het opgedroogde wegdek gezien, want het tempo gaat meteen flink omhoog. Net zoals m’n mondhoeken, trouwens. Als er gepookt moet worden, weet de zespitter onderin wel raad. Wat rest is de motor mooi rechtop richting bocht te loodsen, flink aanremmen, ‘m met een lichte impuls op hellingshoek brengen, en vooral niet te vroeg op het gas gaan. En vervolgens breed grijnzend genieten van het gehuil onderin, tot het landschap in warpsnelheid aan je voorbij flitst.

Conclusie 2022 BMW K1600B / Grand America / GT / GTL

Met die waanzinnige soundtrack en de scheepslading aan vermogen en koppel, is het verdraaide lastig om niet als een dolleman op het gas te gaan en de bochten aan te vallen alsof je leven ervan af hangt. ‘t Is een kwestie van mindset: het kàn in principe, maar het moet niet. Het overschot aan power als een geruststelling, een buffer. Want als er één ding is dat deze 2022 BMW K1600’s geweldig doen, dan is het rustig toeren. Boterzacht op het gas, mooi rechtop (achterover gekanteld) in het zadel. Afgesneden van de rijwind, in alle luxe, met een elektronisch veringpakket dat elke oneffenheid wegfiltert tot een lichte deining. Het gevoel van een opblaasbootje op een rustige oceaan, lekker dobberen en genieten van de rust om je heen. Voor duizenden kilometers aan een stuk als het moet. Een rustig deuntje van je favoriete playlist op de achtergrond. Al is er wel één maar: je kan bovengenoemd overschot aan vermogen of die buffer het best ook op je bankrekening hebben, want je telt minstens 30K neer voor je nieuwe K1600…

Pluspunten 2022 BMW K1600B / Grand America / GT / GTL

  • Een vijfsterren hotelkamer op wielen
  • Motorblok
  • Stuurt verrassend licht voor zo’n…

Minpunten 2022 BMW K1600B / Grand America / GT / GTL

  • …zware jongen
  • Ingewikkelde knoppenwinkel en menu’s

Chinese BMW R 1250 GS kloon: Moxiao MX500-7D

0
Moxiao MX500-7D

BMW R 1250 GS kloon: Moxiao MX500-7D. De Chinese motorfietsfirma Moxiao is een professionele copycat, en lijkt in het bezit te zijn van een ultramoderne kopieermachine waarmee ze elke populaire Europese motorfiets die ze maar willen, onmiddellijk kunnen klonen.

Het Chinese bedrijf heeft zijn interpretaties van de Ducati Streetfighter V4, Ducati Panigale V4, en zelfs de Superleggera V4 op de markt gebracht – allemaal met een anemische 471cc paralleltwin, die op zichzelf een nagemaakt Honda CB500 blok is. Wel, verrassing, verrassing, de volgende motorfiets die door het kopieerapparaat gaat is niemand minder dan de Beierse bruut, de BMW R 1250 GS. Op het eerste gezicht is het onmogelijk dat deze motorfiets ook maar in de buurt komt van de grootte, het gewicht en de omvang van de GS, maar dat weerhield Moxiao er niet van om zijn best te doen.

In China gaan ze lekker door: GT Jidijie 750

De Moxiao MX500-7D heeft een bodywork dat vergelijkbaar is met dat van de R 1250 GS. Hij heeft zelfs de iconische asymmetrische koplamp en bijpassende carrosseriedelen die eruit zien alsof ze wel wat uitlijning kunnen gebruiken. Ik bedoel, kijk eens naar die ongelijke paneelnaden. Voor de rest zien we gelukkig geen imitatie van BMW’s Telelever-voorkant, maar een conventionele telescopische omgekeerde voorkant die waarschijnlijk een vorkdichting zal verbrijzelen bij een enkele wheelie – als hij al kan wheelie-en.

De motor van de Moxiao MX500-7D wordt aangedreven door een 471 cc, 180 graden, paralleltwin motor die op zichzelf ook een imitatie is. Het is een “reverse-engineered” Honda CB500 blok. Verwacht met 45 pk geen halsbrekende acceleraties, zeker niet als je bedenkt dat deze motorfiets droog 217 kilogram weegt. Dit gezegd zijnde, is het niet waarschijnlijk dat de Moxiao MX500-7D zijn weg zal vinden naar andere markten, zelfs niet als een rebadged, lichtjes herontworpen model.

Moxiao MX500-7D

Harley-Davidson Sportster S rijdt 24-uurs record in India

0

Harley-Davidson is nooit gestopt met investeren, vooral niet in de Indiase markt. Het Amerikaanse bedrijf investeert in feite al sinds 2010 in India, en het bewijs is te zien in de twee motorfietsen, de Street 500 en de Street 750. Het is beslist moeilijk geweest voor het bedrijf, zozeer zelfs dat de fabriek in Haryana in augustus 2020 is gesloten. Enkele maanden na de sluiting van de fabriek in Bawal kondigde Harley-Davidson in oktober 2020 een nieuwe distributieovereenkomst aan met de Indiase tweewielergigant Hero MotoCorp. Het is nog wachten op de resultaten van deze joint venture.

Harley-Davidson presenteert nieuwe modellen voor 2022

Vijf rijders leggen 3.141 km af

Voor de laatste test ging een team van Hero naar het circuit van het Global Center for Innovation and Technology (CIT) – eigendom van Hero – om de nieuwe Harley-Davidson Sportster S aan de tand te voelen. Met een 24-uurs race. Onder toezicht van Head of Chassis Functional Development & National Racing Program David Lopez Cordoba en Head of Vehicle Validation Alex Busquets moest een team van vijf rijders de Sportster S gedurende 24 opeenvolgende uren tot het uiterste drijven. Aan het stuur bebvonden zich de Indiase nationale coureurs Anushriya Gulati en Vijay Singh, vlogger Shubhabrata Marmar, Malo Le Masson (van Hero) en Vijay Thomas. Elke renner legde zes ritten van 100 kilometer af met een gemiddelde snelheid van 130,9 km/u. Na een volledige dag op het 1,74 kilometer lange circuit legde de Sportster S 3.141 kilometer af, een recordafstand in India. Het team maakte in totaal 31 pitstops, en bij elke stop werd een volle tank brandstof getankt en een rijderswissel uitgevoerd. De banden werden om de 1.000 km vervangen.

Axiis Liion: elektrische supermotard met 134 pk en 133 kg

0

De Axiis Liion, die volledig in Portugal is gemaakt, heeft als doel de regels en normen voor de markt van elektrische offroad tweewielers te herdefiniëren.

Na drie jaar heeft het Portugese bedrijf AXIIS Engineering Art eindelijk de langverwachte Liion onthuld, een elektrisch aangedreven supermotard die werd ontwikkeld met het ambitieuze doel ‘de beste ter wereld’ in zijn soort te zijn.

Axiis is een start-up die in 2015 in Lissabon werd opgericht met als uiteindelijk doel een echte motorfietsfabrikant te worden, maar die sindsdien bekendheid, financiering en investeerders begint aan te trekken door zich te specialiseren in de CNC-productie van precisieonderdelen voor motorfietsen, waarbij vaak legeringen voor de luchtvaartindustrie worden gebruikt. Daarmee heeft het ook een eigen lijn van fraaie accessoires gecreëerd, waar op de aftermarket veel vraag naar is.

Koenigsegg elektrisch motorblok: 340 pk, 600 Nm, 30 kg

Al deze ervaring is natuurlijk bijzonder nuttig geweest om de Liion het levenslicht te laten zien, een motorfiets die volledig in de fabriek in Loures is geproduceerd en die in staat is om met overtuigende cijfers te pronken: 134 pk, 133 kg (de gewicht/vermogensverhouding is voor een supermotard met verbrandingsmotor onbereikbaar), een topsnelheid die begrensd is tot 200 km/u en, last but not least, een koppel van 720 Nm. Genoeg om zelfs de meest ervaren rijders jaloers te maken…

Zoals je al had kunnen raden, is de Liion een constructie van hoogwaardige materialen. Het frame met dubbele balken is vervaardigd uit één blok 7075-T6 aluminium en bevat de 12 kWh-accubak, die volgens Axiis in de stad een actieradius van 250 km kan halen. Dit frame is gecombineerd met een eenzijdige achterbrug van hetzelfde materiaal, terwijl alle panelen van koolstofvezel zijn gemaakt. De elektromotor daarentegen bevindt zich tussen de twee balken en bedient het achterwiel via een ketting.

Win een Rusty Stitches denim motorjas of helm t.w.v. €400!

0

In samenwerking met Jopa Racing Products mag Motor.NL een toffe Rusty Stitches denim motorjas (m/v) én een motorhelm weggeven. De motorjas is een Carl Thomas (m) of Dolly (v) uit de 2022-collectie van Rusty Stitches. Ook de Fonzie motorhelm, verkrijgbaar in drie verschillende kleurstellingen, is uit de 2022-collectie.

Wil jij kans maken op één van deze prachtige prijzen? Het enige wat jij hiervoor moet doen is Rusty Stitches volgen op Instagram én twee vrienden taggen in deze Instagram-post.

Toerisme Oostenrijk: De Hahntennjoch

0
De Hahntenjoch

Hahntennjoch en het Namlostal – klassieke kandidaten voor topklasseringen in de Tiroler Motorwegencompetitie. Niet zo prominent, maar ook best oké: Het Tannheimertal, de Gaicht-pas en drie meren voor verkoelend zwemplezier.

Wat een start! Als welkom, vlak achter de Duitse grens bij de Ammersattel, krijgen we eerst een heerlijke kronkelweg voor de wielen. Daarna volgt een vrij milde, niet al te scherpe cocktail van bochten om de slag te pakken te krijgen, aangereikt via een mooi, smal weggetje door het bos, bedekt met smetteloos asfalt zonder middenstrepen. Om te voorkomen dat je dat hele menu wat al te haastig door zou slikken is het hele parcours gelardeerd met borden, die waarschuwen voor modderstromen (voor laagland-Tirolers: aard- en puinverschuivingen) en overstekend wild.

Deutsche Alpenstrasse: Mooie wegen & strakke bochten

Oligotroof

Welkom in Oostenrijk, Hallo Tirol. Later kunnen we nog oneindig discussiëren over de 95 dB(A)-grens. Maar eerst afkoelen bij de Plansee, waar een motortreffen en een strandbuffet samen met een afgelegen oeverweide een perfect decor vormen voor een eerste pitstop. Mijn bijrijder Simon, die werkt bij de wereldwijde Touroperator Edelweiss, heeft ook een kleine pauze. Op het hoofdkantoor in Tirol wachten ze op het einde van de Corona-beperkingen. Wanneer dat precies zal zijn, weet natuurlijk niemand. Maar volgens Wikipedia heeft de Plansee een stabiele ‘oligotrofe toestand dankzij een laag zweefalg-gehalte, waardoor het zicht tot 15 meter diep reikt’. Oh lala. Een paradijs voor vissers, duikers en zwemmers. Maar ook om gewoon te chillen onder een schaduwrijke boom. Als een Noorse fjord nestelt het meer zich tussen de beboste hellingen van de Zwieselberg en Spießberg, geflankeerd door de kronkelende oeverweg. Bochtige wending voor Kawasaki en Co. Na ruim zes kilometer is het voorlopig uit met de pret en krijgen we een soort stoffige douche in Bad Kreckelmoos, waar de gigantische bouwplaats van de hardmetaalfabrikant Ceratizit alleen aantrekkelijk is voor graafmachinechauffeurs en motorcrossers.

Fernpass

Erover doorzagen helpt niet en omrijden is geen optie: de Fernpass kan, als belangrijke noord-zuidverbinding, echt vervelend zijn, met bijna eindeloze rijen voertuigen. Het enige dat helpt is geduld – en de wetenschap dat het achter de blikkerige horizon weer mooi wordt. Dus in Reutte zwichten voor het onvermijdelijke, de 179 naar Imst. De ruïnes van kasteel Ehrenberg, het centrum van wat ooit een van de belangrijkste vestingwerken in Midden-Europa was, begroeten je van ver. Ongeveer 16 kilometer verder slaan we af naar Leermoos. Maar wat is er daar met het weer aan de hand? Grijszwarte wolken onttrekken zelfs de Zugspitse aan het zicht, de stortregens drijven ons onder een carport op het kerkplein. De hemelsluizen zijn nog maar net weer gesloten, als de zon de kleuren in je gezicht laat exploderen. In de naburige stad Biberwier maken we een korte stop in Gasthof Goldener Löwe, mijn comfortabele verblijf hier voor twee dagen, voordat de 179 weer roept. Net voor de 1.215 meter hoge top van de Fernpass slaan we rechtsaf naar het Restaurant Zugspitzblick. Nomen est omen. Op de parkeerplaats vindt een kleurrijk rendez-vous van de reismenigte plaats. Sommigen nemen selfies met Duitslands hoogste, anderen, zoals camperpiloot Reiner uit Tecklenburg, die met zijn dochters naar Ötztal wil, hebben meer oog voor de kleindochter van ‘de dochter van Frankenstein’. Geen wonder, want zoals zo vaak blijken de pensionado’s oude motorrijders te zijn die, zoals in dit geval, nog een Bandit 1250 in huis hebben en die daarom nieuwsgierig de Kawasaki Z900RS bekijken.

Politiek incorrect

Zo trekt de karavaan weer verder. Bergaf wellicht wat minder sloom, aangezien remmende vrachtwagens toch een beetje ‘sneller’ zijn dan hun collega’s, die bergopwaarts zwoegen. Maar nu hebben we even genoeg van de slakkengang. In plaats daarvan werken we wat zoets naar binnen. Dat doen we in Imst, in banketbakkerij Regensburger, een calorietempel tegenover de Johanneskerk in de Kramergasse. Ook de camera komt daar niets tekort: 150 gekleurde paraplu’s zweven hoog als kunstwerk tussen de huizen, het mooiste voer voor de geheugenkaart. Twee andere attracties voor adrenalinejunkies: de Alpine Coaster in Hoch-Imst, de meest spectaculaire zomerrodelbaan van Tirol; daarnaast kun je ook op de Inn door de Imst-kloof raften (verschillende aanbieders, ook te combineren met de Ötztaler Alpen Tour). Maar wij zijn hier voor iets anders. De Hahntennjoch. Halleluja. Een hoogmis voor alle liefhebbers van bergwegen. Ook al worden we steeds meer als melaatsen beschouwd en behandeld. Oké, dat was niet helemaal politiek correct. Omgekeerd geldt echter hetzelfde. En zoals een Tiroolse herbergier, die niet genoemd wil worden uit bezorgdheid over zijn reputatie in het dorp, dat nu grotendeels tegen motorrijders is, het zo treffend verwoordde: ‘Ik vind het verbod op te luide motoren belachelijk, in plaats daarvan moet de industrie gestraft worden! Maar er moet natuurlijk wel iets gebeuren.’ Maar goed: we werden tijdens onze toertocht niet eenmaal gecontroleerd, we waren echter ook niet in een weekend onderweg, wanneer het veel drukker is.

Respect!

Nu gaan we echt rijden. De ongeveer 30 kilometer lange route, die het Inntal met het Lechtal verbindt, loopt van Imst naar Elmen. Op de oostelijke helling kleeft de kronkelende weg aan de ruige, rotsachtige klippen hoog boven het Salvesental. Op de top van de pas is deze woensdag niet veel te beleven, alleen het geluidsniveau van een groep ouderen, dat verdacht dicht in de buurt van de toegestane 95 dB(A) komt. Logo, Italianen, die luidkeels hun vreugde uitschreeuwen bij het veroveren van de 1.894 meter hoge Hahntennjoch, op racemachines met spieraandrijving, die ze zwoegend van Venetië over de Alpen naar München werken. Respect! Op de westhelling is het daarna puur genieten van opwindende mix van hairpins en doorlopende bochten. Daarbij prachtige panorama’s op het dal en op de bergen, zoals de Bockkarspitze en de Pottschallkopf. Steeds weer witte verf-ringen op het asfalt, als hulpmiddel bij het oriënteren, zodat je in de bochten je hoofd ver genoeg weghoudt van het tegemoetkomende verkeer. Voor het geval de maag begint te knorren: De Gasthof zur Gemütlichkeit in Bschlabs, na Pfafflar en de afslag naar links richting Boden, doet zijn naam eer aan. Op dit gezellige tussendoortje volgt het laatste stukje bergafwaarts, letterlijk als slaapmutsje, totdat we de 198 tegenkomen, rechts afslaan en voor de afwisseling rechtdoor rijden door het Lechtal.

Tenerife op de motor: Hoog boven zee

Namlostal

Wie vol verwachting naar het creatief ontworpen, direct naast de hoofdweg in Elmen gelegen Cafe Driftwood trekt, zal de actuele commentaren op internet achteraf begrijpen: ‘Onvriendelijker kan het niet’, ‘Zo kun je een bedrijf ook kapotmaken!’, ‘Schandalig’ Nou, Waard Karsten heeft genoeg van Tirol, sluit binnenkort zijn winkel en emigreert dan naar Spanje. De ingenieurs en wegenbouwers die de weg door het Namlostal hebben aangelegd – niet het naamloze dal maar het dal waarin het plaatsje ligt dat Namlos heet -, hebben echter perfect werk geleverd. Het is alsof ze vooral de motorrijders daarbij een plezier wilden doen. Van Stanzach tot Bichelbach 27 zijn het even ingenieus als afwisselende kilometers. Geen nare, knijpende bochten, in plaats daarvan mooie vloeiende bochten van de fijnste soort. Wauw! Terwijl ik nog goede herinneringen heb aan de apfelstrudel met ijs op het terras van het Restaurant Cafe Mirabell in Berwang van een eerdere rondleiding, raadt Simon het Restaurant Rimmlstube in Rimmen aan, omdat ze daar Tiroolse specialiteiten hebben die niet overal te vinden zijn op de menustandaard.

Relaxen

En wat staat er na het Namlostal nog meer op onze to-drive lijst? De Tannheim-vallei. Via de 179 en Reutte rijden we terug het Lechtal in naar Weißenbach, waar we van de 198 afslaan naar de 199 naar de Gaicht-pas. Een bord belooft ‘kronkelende bergweg’ – iets dat je graag onder de wielen laat doorrollen. Aanvankelijk zijn er drie haarspeldbochten en de weg schuurt langs enkele rotswanden voordat het landschap breder en weidser wordt. Achter een heuveltje doemt opeens een glinsterende watervlakte op: de Haldensee. Goed geschikt om te zwemmen, de geparkeerde motor blijft altijd in het zicht. Maar Simon heeft nog een tip: achter de zeven bochten ligt een meer dat duizend keer mooier is dan dit. Laten we gaan. Naar de Vilsalpsee. De toegang via Tannheim is van 10.00 tot 17.00 uur afgesloten voor motorvoertuigen. Dus ’s morgens voor dag en dauw de bergen in voor een zwemdag, met veel rust en ruimte om te relaxen – of laat in de middag komen en moedig in de echt fantastische bergbadkuip met stromend koud water springen. Dan nog een paar afscheidskilometers via Schattwald naar de Oberjochpas op de grens naar de Allgäu, waar onze modeltocht door de Lechtaler Alpen eindigt.

Download de route Hahntennjoch

Reisinformatie

Omhoog naar de Zugspitze, die ook gemakkelijk te bereiken is vanuit Oostenrijk, met de kabelbaan vanuit Ehrwald – of, voor fitte mensen met klimervaring, vanaf de Duitse kant vanuit Hammersbach door het Höllental.

Accommodatie

Hotel Gasthof zum Goldenen Löwen in Biberwier. De humoristische hospita Daniela Seeger, die affiniteit heeft met motoren, heeft zelf een BMW K1300R – maar mag daar ‘dankzij’ een geluidsniveau van 98 dB(A) bij de stationaire test in Tirol niet meer mee rijden. Tweepersoonskamer met ontbijt vanaf 100 euro, halfpension 15 euro extra. www.hotel-loewe.at.

Gastronomische tip

Aan de westkant van de Hahntennjoch in Bschlabs doet de huiselijke Gasthof zur Gemütlichkeit zijn naam eer aan. Zonneterras met zicht op de uivormige dorpskerk en op passerende collega’s.

Voge 500AC en 500DSX nu al bij de dealer

0

VOGE stelde op EICMA een pak nieuwigheden voor waarvan de 500AC en de 500DSX intussen ook al bij de dealer staan.

Voge 500AC

De 500AC is de tweede telg van de eigenzinnige “Advanced Classic”-familie. De 500AC wordt aangedreven door de 471cc parallel-twin, KYB levert de veerelementen en Nissin heeft gezorgd voor een remsysteem met twee 298 mm remschijven vooraan en een enkele schijf van 240 mm aan de achterzijde. Rond de 17” lichtmetalen velgen vinden we een vooraan een 120/70 band en achteraan een 160/60. Ook beschikt ie over een full color TFT dashboard met Bluetooth connectiviteit én bandenspanningsmeter.  En met een zithoogte van 795 mm, een drooggewicht van zo’n 185 kg en een tankinhoud van 19 liter schuilt achter dat leuke smoeltje ook gewoon een hele toegankelijke en praktische motorfiets. De 500AC is beschikbaar in zwart en grijs.

Prijzen (alle kosten inbegrepen):

  • BE: 6.599 euro
  • NL: 7.399 euro

Test 2021 Voge 650 DSX: Strike the pose

Voge 500DSX

Bij Voge breidt de DS-familie zich met de komst van de VOGE 500DSX. Net als de 500DS, die al langer in het gamma zit, combineert deze motorfiets veelzijdigheid aan betrouwbaarheid en rijplezier. En met de knappe spaakvelgen (19 inch vooraan en 17 inch aan de achterkant) en Metzeler Tourance banden voegt de 500DSX daar een avontuurlijke toets aan toe. De 500DSX biedt, onder andere dankzij het koppelrijke en soepele tweecilinder motorblok, zowel vertrouwen als prestaties aan de avonturier in ons. Deze toermotor kan ook bogen op een uitstekend comfort en topcomponenten, essentiële kenmerken voor kilometervreters.

Standaard uitrusting: BOSCH injectiesysteem, Nissin remmen, KYB veerelementen, LED verlichting, USB-aansluiting, verstelbaar windscherm, bagagerek, full color TFT dashboard met Bluetooth connectiviteit, een versnellingsindicator en bandenspanningsmeter.

De 500DSX is beschikbaar in zwart en rood. Indien je kiest voor de LX-versie krijg je er een knappe aluminium kofferset bovenop, bestaande uit een topcase met zijkoffers, voor een meerprijs van 800 euro.

Prijzen (alle kosten inbegrepen):

  • BE: 6.699 euro
  • NL: 7.649 euro

CFMoto 800MT Sport deze maand nog bij de dealer

0

Hier hebben we lang naar uitgekeken: de CFMoto 800 Sport staat eind deze maand eindelijk bij de dealer.

De jarenlange en hechte samenwerking tussen CFMoto en KTM is tot hiertoe vooral operationeel geweest, maar met de 800MT stelt CFMoto zonder twijfel één van zijn kroonjuwelen voor. De van KTM afkomstige 799cc paralleltwin met 95 pk is verpakt in een stijlvol pakket dat bol staat van technische flair.

De 800MT Sport is standaard al heel rijkelijk uitgerust met onder andere volledig instelbare KYB-vering, valbeugels met mistlampen, een zeven-inch TFT-scherm met Bluetooth-connectiviteit, cruise control, adaptatieve LED verlichting en LED richtingaanwijzers met uitdooffunctie, een slipperkoppeling, bochten-ABS en een verstelbaar scherm.

CFMoto 800MT komt in twee versies

En de 800MT Touring doet daar nog een schepje bovenop. Wat dacht je van spaakvelgen, een quickshifter, carterbescherming, handkappen en een verwarmd zadel & handvatten ?

Voor beide versies is ook alvast een optionele kofferset te verkrijgen.

 KleurenPrijs BE (all in)Prijs NL (all in)Beschikbaarheid
800MT SportBlauw Zwart10.999 €12.499 €Eind februari
800MT TouringBlauw12.599 €14.099 €April (tbc)
KoffersetAluminium1.099 €1.099 €Eind februari
ZijkoffersAluminium780 €780 €Eind februari
TopcaseAluminium440 €440 €Eind februari

Meer info over deze modellen staan op cfmotobenelux.nl

Brabus 1300 R in recordtijd uitverkocht

0

Afgelopen week presenteerde Brabus zijn eerste motorfiets op basis van de KTM 1290 Super Duke. De motorfiets was in slechts een minuut en 55 seconden uitverkocht.

Slechts 77 stuks van de Brabus 1300 R limited edition werden aangeboden in Magma Red en 77 stuks in Signature Black. De voorverkoop begon op 14 februari om 15.00 uur en was al na één minuut en 55 seconden afgelopen.

Brabus 1300 R, gebaseerd op KTM 1290 Super Duke R

Vayyar: de superkrachtige radar die alles ziet

0

Radarsystemen zijn de norm geworden in de autowereld, terwijl die voor motorfietsen nog in de kinderschoenen staat. De ontwikkelingen gaan echter zeer snel en er is een Israëlisch systeem op de markt gekomen dat topprestaties belooft.

Tot voor kort leken radarsystemen op motorfietsen om de veiligheid te verhogen science fiction, maar het afgelopen jaar zijn ze op een aantal modellen verschenen: Ducati, BMW, KTM en Kawasaki hebben standaard het door Bosch ontwikkelde systeem, Triumph 1200 GT Explorer en Rally Explorer hebben het Continental systeem en onlangs heeft het Israëlische Vayyar-systeem, dat naar het schijnt door Piaggio wordtovergenomen, zijn intrede gedaan.

Radar 4D

Deze laatste schijnt over avant-gardistische kenmerken te beschikken – de fabrikant noemt het ‘4D’ – die uiterst interessante prestaties garanderen: hij gebruikt veel meer antennes dan een klassieke radar – tot 48, in vergelijking met de 7 die gewoonlijk worden gebruikt – en door middel van Doppler-analyse (de meting van de vervorming van de weerkaatste radargolven als gevolg van beweging) kan het de relatieve snelheid bepalen van de voorwerpen die zijn detecteert. Het gezichtsveld van Vayyar-radars is aanzienlijk breder dan de radarkegel van conventionele systemen – 170° zowel horizontaal als verticaal – en dit betekent een grotere dekking, wat zeer nuttig is bij het naderen van bijvoorbeeld bochten. Met één Vayyar voor en één achter krijgt je 340° dekking, dus bijna helemaal rondom.

300 meter bereik

Bovendien claimen de Israëli’s een veel groter bereik dan de Bosch, waardoor zij objecten op een afstand van 300 meter kunnen detecteren, terwijl het Duitse apparaat stopt bij 160 meter. Dit is zeer belangrijk, want als de radar wordt gebruikt in geautomatiseerde noodremsystemen, betekent eerder ingrijpen minder abrupt en dus minder gevaarlijk remmen. Het Vayyar-systeem ondersteunt ook dodehoekdetectie, hulp bij het veranderen van rijstrook, adaptieve cruisecontrol, waarschuwing voor botsing voor en achter en remassistentie. Dit alles, zo wijzen de Israëli’s er nogmaals op, tegen dezelfde prijs als concurrerende radars.