zondag 12 april 2026
Home Blog Pagina 91

Techniek motorblok 2026 Ducati Desmosedici Stradale R: ‘RSVP van één miljoen’

0

Toen we vorig jaar het Engine Department van Borgo Panigale mochten verkennen voor de presentatie van het nieuwe V2-blok, gingen we uit van een once-in-a-lifetime buitenkans. Maar ook met het oog op 2026 viel een uitnodiging in de bus. Eentje van een heel ander kaliber. Eentje met een geheimhoudingsclausule ter waarde van één miljoen euro. Slik.

De fortuinlijke stervelingen die ooit in het Centro Stile van Ducati mochten rondwaren, zullen het beamen: de designsectie van Ducati ademt iets ongrijpbaars, iets magisch uit. De met TL verlichte gangen tussen de kantoor-cubicles zouden niet misstaan in een doorsnee hospitaal, maar de praal aan de muren verraadt een heel andere insteek. Daarop prijken immers de concepttekeningen van alle moois dat ooit aan Borgo Panigale is ontsproten. De eerste penseeltrekken van Massimo Tamburini’s 916, een voorzichtige potloodschets van de 999 door Pierre Terblanche en de legendarische Monster M900 van de hand van Miguel Galuzzi hangen er tussen de tekeningen van minder bekende maestro’s. Het contrast van de kleurrijke meesterwerken ten opzichte van hun zoutloze achtergrond kon amper groter zijn. Net voor de dubbele deur naar het ontwerpwalhalla openzwaait, valt m’n oog op een tekening van Andrea Ferraresi van de Panigale V4, met onder het strakke kuipwerk het motorontwerp van Enrico Poluzzi: de Desmosedici Stradale V4. Stijl, verfijning en prestaties ineen – niet toevallig de drie kernwoorden die Ducati zelf naar voren schuift bij elke nieuwe worp. Nogal profetisch ook, zou enkele tellen later blijken. Of misschien had iemand de prent er wel voor de gelegenheid opgehangen…


M22A 2026 Desmosedici Stradale R!

Eén miljoen

In het hart van het Centro Stile staan immers tien stoeltjes opgesteld voor een enorm scherm. Links ervan rust een motorblok, opgebokt onder een fluwelen sluier, en op de tafel in de hoek van de kamer liggen enkele onderdelen tentoongespreid. Met een snelle blik ontwaren we een krukas, nokkenassen, een bijzonder ogende schakelwals, kleppen, drijfstangen, een koppelingskorf en een cilinderkop. De onderdelen ogen herkenbaar… en toch ook weer niet. Nog voor we ze van dichtbij kunnen bekijken, krijgen we een stapel A4’tjes in de knuisten geduwd. ‘Of we zo vriendelijk willen zijn om even te tekenen?’ Tijdens het doorbladeren ervan worden de mobieltjes van het selecte gezelschap journalisten afgeplakt met camerastickers en glijdt m’n oog over een NDA – een geheimhoudingsverklaring – ter waarde van één miljoen euro. Te betalen aan de heer Domenicali, als ik m’n mond voor het verstrijken van het embargo voorbij zou praten. Slik. Daar moet ik al snel enkele maanden voor aan de bak…

Ducati’s nieuwe lichtgewicht V2 motorblok

Ducati’s allerhoogste goed

Maar zelfs met het doek nog over de krachtbron is het onderwerp van de dag meteen duidelijk. De V4. Ducati’s allerhoogste goed, en de zelfverklaarde ‘King of the sportbike engines’. Zo’n V4 is compact – met voordelen van een makkelijker te centraliseren zwaartepunt, optimale aerodynamica en maximale leunhoeken – is natuurlijk beter in balans, en komt rechtstreeks uit Ducati’s MotoGP-programma overwaaien. Inclusief een 81mm-boring en vloeistofdynamica, hoogtoerige desmo-kleppentrein, TwinPulse-ontstekingsvolgorde en de contra roterende krukas. Het motormerk uit Bologna mikt er sinds 2017 eentje in z’n productiemotoren: de Desmosedici Stradale maakte sindsdien goede sier in onder meer de Panigale V4 en V4 R, de Superleggera en de Streetfighter V4 – tot de V4 RS-versies die recent werden onthuld. Vanaf 2020 verschijnt ook de V4 Granturismo ten tonele. Die zal een brede waaier aan vlaggenschepen voortstuwen, van de Multistrada V4-familie tot het Diavel-gamma. En nu… Nu is er dus een opvolger: de M22A ofte de 2026 Desmosedici Stradale R!

Als Ducati’s opperbaas Clau-dio Domenicali de pers toespreekt, weet je dat het menens is.

Gundrilled en shot peened

De nieuwkomer is een vloeistofgekoelde 998cc-V4 (naar WSBK-normen gekneed, dus), met een geoptimaliseerde, contraroterende krukas en desmodromische klepbediening. In het blok huizen lichtere (-5,1%) zuigers met wrijvingsverlagende DLC-coating, titanium Pankl-drijfstangen. Die laatsten zijn ‘gundrilled’ en ‘shot peened’. Dure termen voor dure MotoGP-technologie: middels gundrilling heeft Ducati een flinterdun kanaaltje door de drijfstang geboord, van de zuigerpen naar het lager van de big-end, teneinde beide te smeren. Het ‘shot peening’ of kogelstralen is dan weer een racewaardige oppervlaktebehandeling, waarbij de drijfstang wordt beschoten met kleine, ronde deeltjes om erosie en materiaalmoeheid tegen te gaan, hardheid van het titanium te verhogen en de levensduur ervan te verlengen. Zo, bakje vol. De krukas werd grondig aangepakt om hogere (!) inertie te realiseren – aangezien die contraroterend werkt, komt dat het stuurgedrag ten goede.

Bescheiden stap?

De uitlaatlijn is volledig herwerkt, de injectoren staan hoger en aan de andere kant van de hertekende gasklephuizen gemonteerd (langere spray, betere menging met lucht), het blok is uitgerust met kortere kelken én het nokkenprofiel van de uitlaat is aangepast voor een latere opening. Stuk voor stuk aanpassingen om aan Euro5+ te voldoen, zonder de Desmosedici Stradale R te muilkorven. Het nieuwe blok perst er 218 pk uit bij 15.750 tpm (identiek aan voorganger, 250 tpm later) en haalt 114,5 Nm bij 12.000 tpm. Al bij al een bescheiden stap voorwaarts, op het eerste zicht. Maar in realiteit presteert het blok 4 pk extra tussen 8.000 en 16.000 tpm en loopt het iets langer door (betere over-rev), is er 7% extra koppel beschikbaar bij 6.000 tpm én piekt het koppel 3% hoger. Met volle race-uitlaat komt daar nog 17,3 pk (tot 235 pk) en 5 Nm bovenop, met speciale molybdeenolie (met nóg lagere wrijving) zwelt het vermogen aan tot 239 pk. Waanzin.

Ducati Neutral Lock

Een knap staaltje racetechnologie zit diep in het blok verscholen. Ducati heeft z’n nieuwe V4 immers uitgerust met z’n Ducati Racing Gearbox, waarbij het schakelpatroon grondig is aangepast: in plaats van een 1-N-2-3-4-5-6-patroon heeft het merk nu voor een N-1-2-3-4-5-6-volgorde gekozen. Een prima keuze voor wie vaak op het circuit vertoeft. En extra handig voor het bijbehorende snufje: de Ducati Neutral Lock, die voorkomt dat je per abuis in neutraal terechtkomt. Op de schakelwals is immers een extra nok voorzien die de schakeltrommel mechanisch kan blokkeren, als je een hendel op de rechter stuurhelft vastzet. Op zich eenvoudig qua idee, briljant qua uitwerking – en binnenkort te testen op de nagelnieuwe 2026 Panigale V4 R!

2026 Ducati Multistrada V4 Rally: toeren op heel hoog niveau

0

Met de 2026 Multistrada V4 Rally tilt Ducati zijn avontuurlijke toermachine naar een hoger niveau. De nieuwe generatie van de reiskampioen uit Borgo Panigale is klaar om letterlijk de wereld rond te gaan, met nog meer comfort, technologie en terreincapaciteiten dan ooit. De Multistrada V4 Rally blijft trouw aan haar missie: eindeloze kilometers vreten in alle comfort, alleen of met passagier. Dankzij de 30-liter tank, lange veerwegen en offroadwaardige spaakvelgen is deze machine even thuis op Alpenpassen als op grindpaden in Marokko. Ducati voegt voor 2026 twee nieuwe kleurstellingen toe: het stijlvolle Jade Green met gouden velgen en het klassieke Ducati Red met geborstelde aluminiumtank.

Nieuw: 2026 Ducati Panigale V4 R

Kracht en souplesse

Onder de kuip schuilt het bekende 1.158cc V4 Granturismo-blok, goed voor 170 pk en 121 Nm. De tegengesteld draaiende krukas zorgt voor extra wendbaarheid, terwijl het nieuwe Ducati Quick Shift 2.0 voor boterzachte schakelmomenten zorgt. Onderhoudsintervallen blijven 60.000 km voor het kleppenstel en 15.000 km of twee jaar voor een oliewissel. Qua elektronica is de V4 Rally opnieuw toonaangevend. Ducati breidt zijn radarsuite uit met Forward Collision Warning, dat de rijder waarschuwt voor mogelijke botsingen. Het Automatic Lowering Device laat de motor automatisch zakken bij lage snelheid, handig voor kortere rijders of bij manoeuvres met bagage. De Adaptieve Ducati Skyhook Suspension EVO is slimmer dan ooit en past zich in real time aan rijstijl en terrein aan, ondersteund door het nieuwe Ducati Vehicle Observer-algoritme, rechtstreeks ontwikkeld uit de MotoGP. Dat systeem analyseert constant de positie en massa van de motorfiets om vering, ABS en tractiecontrole optimaal af te stemmen.

Comfort voor twee

Ook op het vlak van comfort zijn er vernieuwingen: een breder en hoger windscherm, verwarmde handvatten met vijf standen, verbeterde duozit en standaard middenbok. Het 6,5” TFT-scherm kreeg een modernere interface met intuïtieve bediening van vering, verwarming en navigatie via Ducati Connect. De Multistrada V4 Rally 2026 verschijnt in drie uitvoeringen: Radar – met adaptieve cruise control, dodehoekdetectie en botsingswaarschuwing; Adventure Travel & Radar – voegt aluminium koffers en verwarmd zadel voor rijder en passagier toe; Full Adventure – compleet met Akrapovič-uitlaat en carbon voorspatbord.

Vanaf november 2025 staat de Multistrada V4 Rally bij de Ducati-dealers. Prijzen volgen.

Heerlijk horeca-arrangement tijdens KouwePotenTocht 2025

0
Eten kouwepotentocht

In 1963 reden duizenden auto’s over het bevroren IJsselmeer van Stavoren naar Enkhuizen. Halverwege stond op de ijsvlakte een pop-up Shell-benzinestation. Met de klimaatverandering lijkt er een einde aan de ijskoude winters in Nederland te zijn gekomen. De Elfstedentocht is iets voor geschiedenisboekjes, net als kruiend ijs op het IJsselmeer. Voor de KouwePotenTocht 2025 toeren we bibberend door de Achterhoek. Schrijf je snel in en rijd op zaterdag 25 oktober mee met deze unieke toertocht! We hebben weer goede horecalocaties uitgekozen die ons een heerlijk arrangement serveren. Die lichten we hier al even uit. Meerijden? Schrijf je hier in.

Horeca-arrangement

Ontvangst: koffie of thee met heerlijk appelgebak
Locatie: Grand Café Rutgers, De Muggenwaard 7, 6988 BX Lathum

Lunch: keuze uit twee soorten soep én broodje kroket of frikandel met saus én broodjeham of kaas én een drankje naar keuze (koffie, thee of frisdrank)
Locatie: Café-Restaurant De Italiaanse Meren, Buitinkweg 8, 7107 BE Winterswijk – Kotten

Diner: huisgebakken zalm met kruidensaus, friet en frisse salade óf malse kipsaté met
satésaus, friet en frisse salade én een drankje naar keuze (frisdrank, koffie of 0.0 Heineken)
Locatie: Grand Café Rutgers, De Muggenwaard 7, 6988 BX Lathum

Algemene informatie

Datumzaterdag 25 oktober 2025
Start- en eindpuntLathum (Gelderland)
AfstandCa. 245 km
Prijs regulier€ 60,00 (incl. ticketfee) – let op: géén deurverkoop!
Prijs RIDERS-leden€ 54,00 (incl. ticketfee) – let op: vind in je e-mail je persoonlijke 10% kortingscode
Arrangementwaanzinnige toertocht, inclusief ontvangst met koffie en gebak, lunch en diner
ThemaDe nieuwe IJstijd
Routedeelnemers die zich vóór 17 oktober inschrijven, ontvangen op vrijdag 17 oktober de route (GPX) via de e-mail. Deelnemers die zich na deze datum inschrijven, ontvangen de route last-minute voor de toertocht (indien er nog plek is, vol=vol)
Inschrijvenwww.ticketpoint.nl/kpt

Nieuwe kleuren voor de 2026 Honda NT1100

0
2026 Honda NT1100

Na de grondige vernieuwing van vorig jaar, presenteert Honda een nieuwe reeks kleuren voor de NT1100, de ‘New Tourer’. Deze motor, gelanceerd in 2022, staat bekend om zijn krachtige prestaties, soepel rijgedrag en comfort tijdens lange ritten.

De NT1100 heeft zijn populariteit bewezen, met meer dan 20.000 verkochte exemplaren sinds de lancering. In 2025 alleen al zijn er ruim 5.000 motoren verkocht, goed voor bijna de helft van alle verkochte tourmotoren in Europa.

Test 2025 Honda NT1100 DCT Electronic Suspension: geslaagde update

Voor modeljaar 2025 zijn er aanzienlijke verbeteringen doorgevoerd, waaronder dagrijverlichting met geïntegreerde richtingaanwijzers, een verbeterd windscherm en 7% meer koppel in het lage en middentoerenbereik van de 1.084 cc paralleltwin. De introductie van de Showa-EERA™ elektronische vering biedt extra rijcomfort.

Voor modeljaar 2026 zijn er drie nieuwe kleuren beschikbaar:

  • Iridium Gray Metallic
  • Mat Warm Ash Metallic
  • Pearl Hawkseye Blue.

Benda P51 Concept: Chinese hybride boxermotor daagt BMW uit

1

Wie dacht dat China alleen maar kopieerde, moet even goed kijken naar wat Benda onlangs presenteerde op de CIMA-beurs in Chongqing. Het merk, dat al in Italië en Duitsland voet aan de grond heeft gekregen, toont met de P51 Concept dat Chinese ingenieurs wel degelijk hun eigen weg durven te bewandelen. Deze hybride motorfiets combineert een 250cc boxermotor met elektrische aandrijving op een manier die zelfs BMW nog niet heeft bedacht.

De technische specificaties zijn op z’n minst intrigerend. De benzinemotor levert 30 pk, de elektrische motor voegt daar nog eens 40 pk aan toe, wat resulteert in een gecombineerd vermogen van ongeveer 70 pk en 100 Nm koppel. Voor een motor van slechts 175 kilogram rijklaar is dat een indrukwekkende verhouding. De beloofde acceleratie van 0 naar 100 km/u in drie seconden plaatst deze machine in een categorie waar veel sportmotoren jaloers op zouden zijn.

Automatisering als onderscheidend element

Wat de P51 echt apart zet van de concurrentie is de volledig automatische transmissie, die Benda het Benda Direct Drive (BDD) systeem noemt. Terwijl BMW nog altijd vasthoudt aan handgeschakelde boxermotoren, kiest Benda bewust voor maximaal gebruiksgemak. De bestuurder kan kiezen tussen drie rijmodi: alleen benzine, volledig elektrisch of een hybride combinatie van beide aandrijflijnen.

Het chassisontwerp toont eveneens doordachte engineering. Het aluminium frame en de aluminium swingarm moeten het gewicht laag houden, ondanks de aanwezigheid van zowel een verbrandingsmotor als een accupakket. Dat laatste is slim gepositioneerd onder de swingarm in een aluminium behuizing, wat de zwaartepunten gunstig beïnvloedt zonder de bodemvrijheid te compromitteren.

Kettingaandrijving voor hybride kracht

De P51 maakt gebruik van kettingaandrijving voor het overbrengen van het gecombineerde vermogen naar het achterwiel. Deze keuze past bij de sportieve prestaties die Benda voor ogen heeft met dit hybride concept, waarbij de 250cc DOHC-boxermotor het hart vormt van het systeem maar niet in isolatie werkt.

De integratie met de elektromotor lijkt zorgvuldig doordacht, met een centrale schokdemper zonder tussenkoppeling die de rijkwaliteiten ten goede moet komen. De voorvork krijgt een kunststof bekleding, wat suggereert dat Benda ook oog heeft voor praktische aspecten zoals onderhoud en duurzaamheid.

Realistische marktintroductie of Chinese overmoed?

De P51 werd in april 2025 officieel geregistreerd onder de codenaam BD250-3B, wat aangeeft dat dit meer is dan alleen showroom-spektakel. Met een verwachte productiestart in 2026 heeft Benda zich aan een haalbare tijdlijn gehouden. Het merk kondigt bovendien een 698cc boxermotor aan, wat suggereert dat de boxerconfiguratie onderdeel wordt van een bredere productstrategie.

De vraag blijft natuurlijk hoe deze Chinese innovatie zich verhoudt tot gevestigde merken. BMW domineert al decennia de boxermotor-markt, maar heeft nog geen hybride variant geïntroduceerd. Benda’s aanpak zou wel eens de eerste serieuze uitdaging kunnen vormen voor München’s hegemonie op dit gebied.

Met distributie die al actief is in Europa, heeft Benda bewezen dat Chinese motorfietsen niet per definitie een lokaal fenomeen hoeven te blijven. De P51 Concept toont dat het merk durft te innoveren waar gevestigde namen nog aarzelend aan de zijlijn staan. Of deze hybride boxermotor daadwerkelijk de doorbraak wordt die China zoekt in de Europese motormarkt, zal afhangen van de uiteindelijke prijs-kwaliteitverhouding en de betrouwbaarheid op lange termijn.

MV Agusta keert terug naar de basis met de vierde generatie Brutale

0

Het Italiaanse motormerk MV Agusta kondigt voor november 2025 een nieuwe mijlpaal aan: de vierde generatie van hun iconische Brutale naked bike. Na een turbulente periode waarin het bedrijf onder de vleugels van KTM verkeerde, gaat MV Agusta nu weer als onafhankelijke fabrikant de markt opnieuw uitdagen. Begin 2025 verkocht KTM haar meerderheidsaandeel van 50,1% terug aan de Sardarov familie (onder Art of Mobility S.A.), nadat de Oostenrijkse gigant zelf in financiële moeilijkheden was geraakt. De timing is symbolisch; 2026 markeert precies 25 jaar sinds de eerste Brutale in 2001 het daglicht zag en het naked bike-segment definitief op zijn kop zette.

De aankondiging komt op een cruciaal moment voor MV Agusta. Na jaren van financiële onzekerheid en eigendomswisselingen heeft het merk eindelijk weer grip op zijn eigen koers. CEO Luca Martin benadrukt dat de nieuwe Brutale “een motorfiets ontworpen door rijders, voor rijders” wordt – een statement dat klinkt als een bewuste afkeer van de massaproductiefilosofie die de motorindustrie steeds meer domineert. Of dit meer is dan marketingpraat zal november moeten uitwijzen, maar de aanpak suggereert in ieder geval een terugkeer naar de kernwaarden die MV Agusta ooit groot maakten.

Terug naar de roots: Familie Sardarov neemt volledige controle over MV Agusta

Een nieuwe motor als fundament voor vernieuwing

Het hart van de vierde generatie Brutale wordt gevormd door een gloednieuwe 950 EVO triple-motor. Deze krachtbron lijkt gebaseerd op de 931cc triple uit de Enduro Veloce, maar dan grondig herzien voor toepassing in de naked bike. MV Agusta beweert verhoogd vermogen en koppel te leveren, maar belangrijker nog: een soepelere gasrespons en betere verfijning. Dat laatste punt is cruciaal, want eerdere generaties Brutale stonden weliswaar bekend om hun karaktervolle prestaties, maar ook om hun soms grillige gedrag bij lage toerentallen. Deze claims van het merk zullen echter pas kunnen worden geverifieerd wanneer de technische specificaties volledig worden vrijgegeven.

De focus op verfijning en betrouwbaarheid toont aan dat MV Agusta heeft geleerd van het verleden. Waar het merk vroeger vooral opviel door pure, ongetemde prestaties, lijkt men nu in te zetten op een evenwichtiger pakket. Dit is een verstandige koers in een markt waarin concurrenten als Triumph, Ducati en BMW steeds meer complete motorfietsen afleveren die zowel op het circuit als in het dagelijks verkeer excelleren.

Volledig herontwerp vraagt om bewijslast

MV Agusta claimt dat de vierde generatie Brutale veel meer is dan een gefacelifte versie van zijn voorganger. Het chassis, de achterbrug, de rijpositie en de complete ophanging en remmen worden volledig nieuw ontwikkeld. Dit ambitieuze project suggereert dat het merk werkelijk een schone lei wil beginnen, maar roept ook vragen op over de ontwikkelingskosten en -tijd voor een relatief kleine fabrikant.

De belofte van een nieuwe rijpositie is interessant, hoewel er nog geen concrete details bekend zijn over de exacte ergonomische wijzigingen. De vorige generaties Brutale stonden bekend om hun agressieve, sportieve houding die niet iedereen bekwaam. Een mogelijk meer toegankelijke ergonomie zou het model kunnen openstellen voor een breder publiek, zonder het karakteristieke DNA te verliezen. Het blijft echter afwachten of MV Agusta erin slaagt deze balans te vinden zonder de Brutale zijn scherpe karakter te ontnemen.

Serie Oro als vlaggenschip van Italiaanse ambities

De eerste variant die op 3 november 2025 tijdens EICMA wordt onthuld, is de Brutale 950 Serie Oro. Deze limited edition zal naar verwachting het topmodel van de nieuwe generatie worden, compleet met exclusieve materialen en afwerking die MV Agusta’s Premium positioning onderstrepen. De Serie Oro-aanpak heeft het merk vaker gebruikt om nieuwe modellen te introduceren, waarbij de reguliere versies later volgen.

De test van onafhankelijkheid in een harde markt

MV Agusta heeft aangekondigd haar hele productgamma te vernieuwen en nieuwe marktsegmenten te betreden vanaf 2026, waarbij de Brutale het startschot vormt van deze ambitieuze strategie. Of het merk met de nieuwe Brutale zijn reputatie kan behouden en tegelijk een breder publiek weet aan te spreken, zal afhangen van meer dan alleen mooie beloften en Italiaans design. Betrouwbaarheid, serviceondersteuning en een realistische prijs-kwaliteitverhouding zijn factoren die uiteindelijk het verschil maken tussen een prachtige niche-motorfiets en een commercieel succes. November 2025 wordt in dat opzicht een cruciaal moment voor de toekomst van dit iconische Italiaanse merk.

Openingsweekend bij motorkleding outlet vlakbij Rotterdam

0
Openingsweekend motorkleding-outlet nabij Rotterdam

Motorkledingstore opent in de megastore in Capelle aan den IJssel het voordeligste adres voor motorkleding in de regio Rotterdam. De eerste etage van meer dan 1000m2 is uitgebouwd tot motorkleding outlet met tot 40% korting op alle kleding, helmen en toebehoren. Van partijen, restanten en samples van A-merken.

Om dit te vieren staat er op zaterdag 12 en zondag 13 oktober een openingsweekend gepland. Alle bezoekers worden getrakteerd op een patatje met saus naar keuze. Gedurende het openingsweekend maak je bovendien kans om je aankoopbedrag uit de outlet terug te winnen!

Over Motorkledingstore Capelle aan den IJssel

Motorkledingstore Capelle aan den IJssel is de grootste motorkledingwinkel van het van oorsprong Brabantse bedrijf met vijf vestigingen door het land. Eenvoudig te bereiken vanuit de regio Den Haag, Zoetermeer en Gouda. Voor de deur kan gratis geparkeerd worden. De megastore is 7 dagen per week geopend met elke vrijdag koopavond.

Motorkledingstore Capelle a/d IJssel
Hoofdweg 38
2908 LC  Capelle aan den IJssel

World Ducati Week 2026: driedaags feest voor 100 jaar Ducati

0
World Ducati Week 2026

Van 3 tot 5 juli 2026 wordt het Misano World Circuit opnieuw het decor van de World Ducati Week, het grootste evenement van het merk uit Borgo Panigale. Deze dertiende editie krijgt een bijzonder tintje, want Ducati viert dan zijn 100-jarig bestaan.

Symbolische datum

De datum van 4 juli is niet toevallig gekozen: precies een eeuw eerder begon de geschiedenis van het Italiaanse merk. Verwacht drie dagen vol motoren, shows en ontmoetingen met rijders en fans van over de hele wereld.

Zeldzame kans: Dovizioso’s originele Ducati MotoGP-machine onder de hamer

Meer dan een treffen

World Ducati Week is inmiddels uitgegroeid tot een vaste waarde op de motoragenda, met een mix van wedstrijdsfeer, entertainment en communitygevoel. Ook dit jaar zal er ruime aandacht zijn voor het raceprogramma van Ducati, met de aanwezigheid van coureurs uit onder meer MotoGP en WorldSBK.

Voor elke liefhebber

Ducati belooft een gevarieerd programma waarin zowel trouwe fans als nieuwsgierige bezoekers hun gading vinden. De voorbereidingen zijn al gestart in Borgo Panigale, waar gewerkt wordt aan een editie die het eeuwfeest van het merk op gepaste wijze moet vieren.

QJMOTOR adventure-modellen testevent: koudwatervrees of warm bad?

0

Drie van onze lezers en volgers stappen op drie verschillende QJMotor adventurebikes: de SRT 600, 700 en 900 SX Touring. Welke motor is hun favoriet? En waarom? Hebben ze last van koudwatervrees, omdat QJMotor ze misschien nog onbekend is? Wij rijden mee met Oktay, Theo en Ester op zoek naar de plussen en minnen.

Profiel Oktay

NaamOktay Kozan
Leeftijd54
WoonplaatsUtrecht
Huidige motorHonda Africa Twin

Oktay kende het merk QJMotor helemaal niet. Hij ging het googelen en vond weinig info, dus wou hij maar al te graag er zelf eens mee rijden. ‘Dit was het uitgelezen moment. Dan kan ik zelf mijn oordeel erover vellen. Na de eerste meters was ik meteen verrast door de souplesse van de 700. De koppeling en het motorblok voelden vanaf het begin heel goed aan. De motor was in balans.’ Oktay reed niet alleen met de SRT 700 SX, maar ook met de 900.

Uiterlijk

‘De 700 is een echte middenklasser. Je voelt dat je op een niet té grote of zware motor zit, en hij oogt wat sportiever dan de 900. De 700 ziet er wat moderner uit dankzij zijn kleine ledverlichting en dat spreekt me meer aan dan de 900.’

Comfort

‘Je zou denken dat de 900, dankzij zijn gewicht en body, meer rust biedt tijdens het rijden, maar dat was niet het geval. Bij de 700 voel je het speelse, maar ook het comfort als je op een normaal tempo rijdt. Hij geeft een beter gevoel van veiligheid, omdat de motor beter naar je input luistert. De gasreactie is aangenamer dan op de grotere 900.’

Uitrusting

‘Voor een leuk prijskaartje krijg je heel veel terug. De handvat- en zadelverwarming is een heerlijkheid, hoewel ik dat laatste niet nodig heb. Maar als het er standaard bij zit, is het mooi meegenomen.’

Rij-eigenschappen

‘Ik had aanvankelijk niets verwacht omdat het voor mij onbekende motoren zijn, maar je voelt meteen dat er heel veel ontwikkeling achter zit. Ze voelen gewoon goed aan, zeker de 700. Die stuurt exact waar je hem hebben wil. De 900 wil ook wel, maar die wil liever vanzelf rechtop komen. Je moet hem dus meer op het gas houden om hem stabiel door de bocht te duwen. De 700 stuurt veel makkelijker.’

Conclusie

‘Het mag duidelijk zijn dat de 700 mijn voorkeur geniet. Hij is goedkoper, comfortabeler en stuurt beter. Toch hoopte ik dat de 900 zou winnen, want ik hou wel van wat zwaardere motoren. Op langere ritten van meer dan drie uur denk ik niet dat ik zo comfortabel op de 900 zou zitten, terwijl de 700 mij wel dat gevoel geeft. Maar goed, dat hebben we niet kunnen testen vandaag. Wat ik me verder nog afvraag, is waarom QJMotor niet in een automaat voorziet. Dat zou in dit segment en voor dit type motoren, zeker gezien de scherpe prijs, best interessant kunnen zijn om potentiële nieuwe klanten over de streep te trekken.’

Wat vindt Gijs ervan?
‘Oktay verwachtte meer van de 900, maar het was de 700 die hem positief wist te verrassen. Altijd leuk als zulke onverwachte dingen gebeuren. En ik volg Oktay’s mening ook. Groter, sterker en zwaarder is niet altijd beter als het op twee wielen moet rollen. Of QJMotor bezig is met een automaat, weet ik niet. Er is momenteel niets van bekend en het zou me ook sterk lijken, maar je weet het nooit. Als je kijkt wat voor stappen QJMotor in bizar korte tijd heeft gemaakt, zouden ze binnenkort zomaar met een verrassende nieuwe technologie op de proppen kunnen komen.’

Profiel Theo

NaamTheo van Osch
Leeftijd71
WoonplaatsDommelen
Huidige motorBMW R 1200 GS Rally

Theo rijdt momenteel met een BMW R 1200 GS, maar die wordt stilaan te groot en te zwaar. Omdat Theo een jaartje ouder wordt, beseft hij ook dat hij niet al die pk’s en zo’n groot motorblok nodig heeft om te genieten. ‘Ik wil graag de markt wat verkennen om over twee of drie jaar over te stappen op iets lichter.’

Uiterlijk

‘Los van de kleurstelling, want rood met zilver vind ik mooier, gaat mijn voorkeur uit naar de 900. Die is wat robuuster en stoerder dan de 700 en heeft een leukere neus.’

Comfort

‘Op zowel de 700 als 900 zit ik goed, maar op de 700 zitten voor mij de voetsteunen te hoog, en de benzinetank van de 900 is wat te breed voor mijn benen. Op beide motoren zou ik echter makkelijk een hele dag kunnen rijden, zonder een centje pijn. Als ik een winnaar moet aanduiden qua comfort, wordt het de 900. Daar zit ik het lekkerst op.’

Vier nieuwe QJMOTOR-motoren getest in Rotterdam: op volle toeren

Uitrusting

‘De 900 is net wat rijkelijker uitgerust dan de 700, dankzij cruisecontrol en een quickshifter. Dat zijn dingen die ik dagelijks gebruik, dus daarom wint ook hier de 900. De standaard verwarming en kofferset zijn geweldig voor zo’n scherpe prijs.’

Rij-eigenschappen

‘De 700 rijdt fijner dan de 900. Met die laatste moet ik continu tussen 4.000 en 5.000 tpm rijden om hem soepel te houden. Onder dat toerental gaat hij te veel schudden. Het motorblok is een stuk rauwer dan de 700, wat je ook in het stuur voelt. Bij lage toeren begint dat te trillen. De 700 heeft daar veel minder last van en pakt ook beter op. Daarbij is het geluid van de 700 formidabel. Daar ga je van rijden.’

Conclusie

‘Ondanks de fijnere rij-eigenschappen van de 700, zou ik toch voor de 900 kiezen. Het is een completere motor dan de 700, onder andere dankzij cruisecontrol en een quickshifter. Kleine opmerking over dat laatste: de versnellingswissels konden vlakker. Nu voel je steeds nadrukkelijk een dip als je schakelt. De quickshifter is ook sterk gevoelig aan het toerental, waardoor het soms wat soepeler verloopt dan de andere keer.’

Wat vindt Gijs ervan?
‘Theo heeft duidelijk op de details gelet, zeker qua motorloop en schakelen. Wat hij zegt, klopt ook. De 700 loopt inderdaad wat soepeler dan de 900, wat zeker niet verrassend is gezien het verschil in cilinderinhoud. Comfort is belangrijk voor Theo – hij rijdt dan ook met een GS – dus als de 700 zou uitgerust zijn met cruisecontrol en een quickshifter, ben ik er nog niet zo zeker van dat hij zou kiezen voor de 900. Maar ik begrijp zijn keuze wel. De stap van een 1200 naar een 700 zou misschien net wat té extreem zijn.’

Profiel Ester

NaamEster Legerstee
Leeftijd51
WoonplaatsEtten-Leur
Huidige motorYamaha DragStar 650

Ester rijdt al heel lang op een chopper en is toe aan een andere motorervaring. Ze wil met bagage de bergen in en op avontuur. ‘Dat kan ook met een chopper, maar het is toch anders.’ Ze heeft nog nooit op een adventure gereden en is er dus reuzebenieuwd naar. Tijdens deze test reed Ester enkel op de SRT 600 SX omwille van het lagere gewicht.

Uiterlijk

‘Ik rij op een chopper en dat is omdat ik dat heel mooi vind. Als het blinkt en het moet regelmatig gepoetst worden, zie ik het graag. Dit type adventure motoren is natuurlijk heel anders, maar als ik ernaar kijk, is het wel heel compleet. Alles zit erop en eraan, het is mooi afgewerkt en in hun segment zijn het zeker mooie motoren.’

Comfort

‘De SRT 600 SX is net een tikje te hoog voor mij, maar het kon wel. Zelfs bij stilstaande fases kon ik vlot vertrekken of keren. Enkel de voetsteunen zitten dan tegen mijn benen. Maar voor de rest zit hij zó lekker. Geen idee hoe dat zitcomfort op lange trajecten is, maar het is in ieder geval comfortabel, net zoals de goede windbescherming.’

Uitrusting

‘De machines zijn standaard uitgerust met handvat- en zadelverwarming. Dat was toch even luxe! Ik heb ze lekker aangezet tijdens de koude ochtendrit. Het was ook handig dat de spiegels en hendels makkelijk verstelbaar zijn. Het koppelingshendel was jammer genoeg net te kort, waardoor ik wat pijn aan mijn hand heb. De standaard zijkoffers en topkoffer maken de uitrusting echter helemaal af.’

Rij-eigenschappen

‘Het was voor mij wennen op dit type motor, maar ik was er heel snel mee weg. Alles gaat zo soepel, van het optrekken tot het schakelen. Enkel bij lage toerentallen voelde ik hem wat schokken, maar dat ligt eerder aan mijn chopper-rijstijl dan aan de QJMotor. Wat eerder afschakelen moet ik dus nog leren. Bovendien maakt de 600-twin een leuk geluid.’

Conclusie

‘Dit is mijn eerste “andere motor-ervaring”, dus ik ga ook nog met wat andere merken en modellen rijden. Met deze QJMotor wil ik graag nog wat langere ritten over de autosnelweg maken om te kijken of hij dan ook voldoet aan mijn wensen. Hij heeft me in ieder geval zin in avontuur gegeven en ik ga serieus overwegen om hem te kopen, mits andere hendels en een lager zadel.’

Wat vindt Gijs ervan?
‘Het is ergens jammer dat Ester enkel met de 600 gereden heeft, want dat mag dan wel de lichtste motor van dit drietal zijn, hij heeft ook het hoogste zadel. Ik snap waarom Ester het rustig aan wilde doen, omdat ze nog nooit op dit type motor gereden heeft. De SRT 600 SX is in dat geval een ideale opstapper. Hij heeft, ondanks het minst aantal pk’s, wel het fijnste motorblok. De 554cc-twin met 270°-krukas draait het soepelst, trilt het minst en maakt het mooiste geluid. Qua comfort doet de 600 niet onder voor zijn grotere broers, qua gewicht wel. Hij is 23 kg lichter dan de 700 en maar liefst 43 kg lichter dan de 900. Dat voel je overal in terug. Het gebeurt niet gauw dat ik de lichtste motor ook de fijnste vind, maar in dit geval wel.’

Foto’s: Made by Jane Photography

MotoGP Indonesië 2025: Fermín Aldeguer wint Grand Prix vol verrassingen

0
Fermín Aldeguer – 20 jaar en 183 dagen – was de verrassende winnaar in Indonesië.
Fermín Aldeguer – 20 jaar en 183 dagen – was de verrassende winnaar in Indonesië.

De 20-jarige Fermín Aldeguer schreef geschiedenis door verrassend de Grand Prix van Indonesië te winnen – en dat in zijn debuutjaar in de MotoGP. Marco Bezzecchi gold na zijn polepositie en winst in de sprintrace als dé topfavoriet, maar de Aprilia-rijder schakelde in de openingsronde zowel zichzelf als kersvers wereldkampioen Marc Márquez uit. Die laatste liep daarbij een schouderblessure op. En dat was nog maar het begin van een enerverende race op Lombok, waar onder meer Pecco Bagnaia van ‘hero naar zero’ ging en verrassende namen als Raúl Fernández, Álex Rins en Luca Marini streden om de podiumplekken.

MotoGP Japan 2025: Marc Márquez pakt zevende wereldtitel MotoGP

Dat vorm of een goed gevoel slechts een beperkt begrip is, demonstreerde Francesco Bagnaia tijdens de Grand Prix van Indonesië. Een week eerder was de Italiaan nog oppermachtig in Japan met een polepositie, sprint- én racezege. “Bagnaia is terug”, kopten de nieuwsberichten. Maar zeven dagen later leek hij alweer teruggevallen in de dip van vóór zijn opleving. Op het Mandalika International Street Circuit was Bagnaia terug bij af, of misschien zelfs nog verder. De wederopstanding van de MotoGP-wereldkampioen van 2022 en 2023 werd deels toegeschreven aan het feit dat hij tijdens de MotoGP-test in Misano de Ducati GP24 van Franco Morbidelli (van het VR46-team) had mogen proberen. Mede daardoor werd de afstelling van zijn eigen GP25 zodanig aangepast dat hij plotsklaps oppermachtig was in Motegi. Met diezelfde afstelling begon Bagnaia ook aan het raceweekend in Indonesië. Maar het resultaat was dramatisch. Een zestiende startplek past niet bij een fabriekscoureur van Ducati, al bood het op papier nog ruimte voor een inhaalrace. Die hoop bleek ongegrond. De sprintrace was ronduit verschrikkelijk: Bagnaia finishte dertien seconden achter de voorlaatste. In de hoofdrace reed hij wederom op de laatste plek, totdat hij in een poging zijn voorgangers te volgen onderuitging. Een duidelijke verklaring voor zijn bizarre optreden had hij niet, alleen dat het hem ontbrak aan vertrouwen in de motor.

Wereldkampioenen geblesseerd

De enige troost voor Bagnaia was dat ook teamgenoot Marc Márquez geen vriend was met de GP25 in Indonesië. Het Ducati-fabrieksteam had nog een dubbele 1-2 gescoord in Japan, maar nu was alles anders. De kersverse wereldkampioen had in Indonesië zijn 100e Grand Prix-overwinning kunnen boeken op een circuit waar hij nog nooit had gewonnen of zelfs op het podium had gestaan. Die statistiek was niet zo vreemd, aangezien deze Grand Prix pas sinds 2022 op de kalender staat, een periode waarin Márquez vaak geblesseerd was of op minder competitief materiaal reed. Zijn eerste werkdag als wereldkampioen verliep allesbehalve vlekkeloos. In de trainingen miste hij het juiste gevoel aan de voorkant van de motor, wat op vrijdagmiddag leidde tot twee crashes. Daardoor plaatste hij zich voor het eerst dit jaar niet rechtstreeks voor Q2. Via Q1 lukte het alsnog, maar een negende startplek is volgens zijn normen uiterst mager. In de sprintrace probeerde hij snel terrein te winnen. Bij een inhaalactie duwde hij Álex Rins naar buiten, wat hem een long lap penalty opleverde. Márquez viel terug naar P13, maar wist zich uiteindelijk op te werken naar de zesde plaats, wat wel zijn slechtste sprintresultaat van het seizoen 2025 was. Zijn race op zondag was snel voorbij: in de eerste ronde werd hij in een snelle rechterknik – die met zo’n 200 km/u genomen wordt – van achteren aangetikt door Marco Bezzecchi. Beide rijders gingen hard onderuit. Márquez werd door de grindbak geslingerd. Hij brak zijn sleutelbeen en blesseerde zijn rechterschouder, dezelfde kant die de afgelopen jaren al talloze operaties aan de arm heeft ondergaan. Gelukkig voor de Spanjaard was de wereldtitel al een week eerder veiliggesteld. Maar net als bij 2024-wereldkampioen Jorge Martín – die zowel de GP van Indonesië als die van Australië moest missen vanwege een sleutelbeenbreuk – lijkt de MotoGP-wereldtitel op dit moment gepaard te gaan met het nodige blessureleed. Hopelijk blijft het bij deze ene blessure voor Márquez, want Martín is inmiddels herstellende van zijn derde kwetsuur van 2025.

Grote kanshebber onderuit

Ook voor Bezzecchi was deze inschattingsfout een hard gelag, want hij gold als dé topfavoriet voor de overwinning. De Aprilia-coureur was oppermachtig in de trainingen. Op vrijdag was hij bijna een halve seconde sneller dan de rest en in de kwalificatie pakte hij polepositie met vier tienden voorsprong op de nummer twee. De eerste startrijen zaten bovendien vol verrassingen: Fermín Aldeguer (P2), Raúl Fernández (P3), Álex Rins (P4), Pedro Acosta (P5) en Luca Marini (P6). Dat er slechts één Ducati – en dan nog een GP24 – in de top zes eindigde, mag in deze tijd een klein wonder genoemd worden. Bezzecchi had op Mandalika op sommige delen van het circuit duidelijk iets extra’s ten opzichte van de rest. Zelfs een zeer matige start kon hem niet van de sprintzege afhouden. De Aprilia-coureur kwam pas als achtste door de eerste bocht, maar reed daarna iedereen voor hem voorbij. Aldeguer – die zich voor het eerst op de voorste startrij had gekwalificeerd – sloeg aan kop een klein gaatje. De Gresini Racing-rijder leek op weg om de jongste sprintwinnaar ooit te worden. Twaalf van de dertien ronden kwam hij als eerste door, maar niet de belangrijkste doorkomst: in de slotronde verschalkte Bezzecchi hem en pakte de overwinning. Dat de Aprilia’s in Indonesië erg sterk waren, bevestigde Fernández met een derde plek, de eerste top-drie-finish voor de Trackhouse Racing-coureur tijdens zijn vierde jaar in de koningsklasse. Bij de start van de race verloor Bezzecchi opnieuw veel plekken. In een poging om snel terrein goed te maken, ging het mis. Na de harde crash verontschuldigde de Italiaan zich direct bij Márquez en werd hij ook gecheckt in het ziekenhuis, waar geen breuken werden geconstateerd. Wel kan Bezzecchi hoogstwaarschijnlijk een long lap penalty verwachten voor de eerstvolgende Grand Prix in Australië.

Snelle leerling

Nadat Bezzecchi en Marc Márquez vroegtijdig uitvielen en Bagnaia achteraan rondreed, lagen de kaarten open voor een verrassende winnaar. En dat was al in de openingsfase te zien. In de derde ronde werd de kop gevormd door Acosta, Marini, Aldeguer en Fernández – vier rijders die nog nooit een MotoGP-race hadden gewonnen. Al snel werd duidelijk dat Aldeguer deze kans met twee handen aangreep. De jonge Spanjaard nam de leiding over en reed zich negen (!) seconden los van de achtervolgende groep die streed om plaats twee. Daarmee liet hij zien waarom Ducati hem al vóór het seizoen 2024 – toen hij nog een jaar in de Moto2 zou rijden – had vastgelegd. Die vroege keuze werd vooral ingegeven door zijn indrukwekkende reeks overwinningen aan het eind van het seizoen 2023. Toch verliep zijn Moto2-jaar na die aankondiging allesbehalve vlekkeloos. Aldeguer kende een wisselvallig seizoen, maakte opvallend veel fouten en had moeite om vriendschap te sluiten met de Pirelli-banden, die dat jaar voor het eerst in de klasse werden geïntroduceerd. Binnen de motorsportwereld begonnen sommigen te twijfelen: had Ducati niet té vroeg voor Aldeguer gekozen? Maar sinds zijn debuut in de MotoGP laat hij overtuigend zien dat die keuze terecht was. Op de Ducati GP24 van Gresini Racing maakte hij vooral in de tweede helft van de races indruk. In Le Mans leverde dat al een podiumplaats op (P3) en in Oostenrijk bood hij zelfs serieuze tegenstand aan Marc Márquez in de strijd om de overwinning. Op het eiland Lombok deed Aldeguer iets wat Acosta een jaar eerder – en nu nog steeds niet – is gelukt: winnen in zijn debuutjaar. Als Gresini Racing-rijder kwam hij slechts 120 dagen tekort om de jongste MotoGP-winnaar ooit te worden. Dat record blijft op naam van Marc Márquez, maar met 20 jaar en 183 dagen staat Aldeguer nu wél tweede op die lijst vóór Freddie Spencer, Norifumi Abe en Dani Pedrosa. Daarmee is hij ook de eerste nieuwkomer die een MotoGP-race weet te winnen sinds Jorge Martín in 2021. En die werd drie jaar later wereldkampioen. Ducati onder leiding van Gigi Dall’Igna kreeg met deze overwinning in Indonesië alsnog het gelijk aan zijn zijde wat betreft het vroege contracteren van Aldeguer. Al was daar gaandeweg het huidige seizoen al weinig tot geen twijfel meer over.

Ronald ten Kate over Jonathan Rea’s periode bij Ten Kate Racing: ‘Zijn grens lag veel verder dan wat de motor aankon’

Verrassende strijd

De strijd om de tweede plaats deed denken aan een Moto3-race, met een grote groep coureurs die rondenlang dicht bij elkaar bleef. Vooraan meldde Pedro Acosta zich, maar ook Raúl Fernández, Luca Marini en Álex Rins waren van de partij. Honda was het hele weekend al sterk in Indonesië, al ging Joan Mir – nog op het podium in Japan – vroeg in de race onderuit. Marini leek even op koers voor een podiumplek, maar verloor in de slotfase enkele posities en eindigde als vijfde, achter Brad Binder (die juist een sterke slotfase kende) en vóór Fernández. Rins reed verrassend enige tijd op de tweede positie. Als Yamaha-fabrieksrijder bevindt de Spanjaard zich doorgaans in het achterveld of de middenmoot en zelden voor teamgenoot Fabio Quartararo, laat staan in de buurt van het podium. In de trainingen was Rins al snel en als hij in de sprintrace niet door Marc Márquez naar buiten was gedrukt, had hij waarschijnlijk toen ook al meer kunnen laten zien. Zijn keuze voor een zachte band brak hem in de laatste zes ronden echter op: hij viel snel terug en eindigde uiteindelijk als tiende, achter Quartararo, die als zevende finishte. In de slotfase mengde ook Álex Márquez zich in de strijd en wist zich samen met Acosta los te rijden van de groep. Acosta trok aan het langste eind en pakte – na een crash in de Sprint – de tweede plaats, waarmee een 21-jarige direct achter een 20-jarige finishte. Álex Márquez werd derde en deed daarmee uitstekende zaken in het kampioenschap: de tweede plek in het WK – achter zijn broer Marc – lijkt daarmee zo goed als zeker. Nu reist het Grand Prix-paddock verder naar Phillip Island in Australië – een circuit dat traditiegetrouw garant staat voor spektakel en verrassingen. Wel zonder de geblesseerde Marc Márquez en Jorge Martín, die daar vorig jaar nog fel voor de overwinning vochten.

Foto’s: ANP, MotoGP, Marc Márquez

Quotes

MotoGP Indonesië 2025 uitslagen

Circuit: Pertamina Mandalika International Circuit
Lengte: 4.310 meter
Polepositie: Marco Bezzecchi (Aprilia), 1.28,832 (174,3 km/u)
Snelste raceronde: Fermín Aldeguer (Ducati), 1.30,499 (171,0 km/u) (record)
Sprint
1. Marco Bezzecchi (I), Aprilia, 19.37,047;
2. Fermín Aldeguer (E), Ducati, +0,157;
3. Raúl Fernández (E), Aprilia, +4,062;
4. Álex Márquez (E), Ducati, +5,832;
5. Joan Mir (E), Honda, +8,759;
6. Marc Márquez (E), Ducati, +9,772;
7. Franco Morbidelli (I), Ducati, +11,980;
8. Fabio Di Giannantonio (I), Ducati, +10,334;
9. Miguel Oliveira (PT), Yamaha, +12,988.
  • 13 ronden = 55,913 KM
  • Racegemiddelde winnaar: 171,0 km/u
  • Snelste ronde (9e): Bezzecchi, 1.29,638 = 172,7 km/u
MotoGP
1. Aldeguer, 41.07,651;
2. Pedro Acosta (E), KTM, +6,987;
3. Álex Márquez, +7,896;
4. Brad Binder (ZA), KTM, +8,901;
5. Luca Marini (I), Honda, +9,129;
6. Fernández, +9,709;
7. Fabio Quartararo (F), Yamaha, +9,894;
8. Morbidelli, +10,087;
9. Di Giannantonio, +10,350;
10. Álex Rins (E), Yamaha, +13,223;
11. Oliveira, +19,799;
12. Johann Zarco (F), Honda, +27,597;
13. Somkiat Chantra (TH), Honda, +48,035;
14. Jack Miller (AU), Yamaha, +55,540.
  • 27 ronden = 116,127 KM
  • Racegemiddelde winnaar: 169,4 km/u
  • Snelste ronde (9e): Aldeguer, 1.30,499 = 171,0 km/u (record)

Stand MotoGP na 36 van 44 races

Positie Details Punten
1Marc Márquez (E) – Ducati545
2Álex Márquez (E) – Ducati362
3Francesco Bagnaia (I) – Ducati274
4Marco Bezzecchi (I) – Aprilia254
5Pedro Acosta (E) – KTM215
6Franco Morbidelli (I) – Ducati207
7Fabio Di Giannantonio (I) – Ducati191
8Fermín Aldeguer (E) – Ducati181
9Fabio Quartararo (F) – Yamaha158
10Johann Zarco (F) – Honda128
11Brad Binder (ZA) – KTM118
12Raúl Fernández (E) – Aprilia112
13Luca Marini (I) – Honda108
14Enea Bastianini (I) – KTM89
15Joan Mir (E) – Honda77