Er staat een nieuwe wegwedstrijd op het programma: de Diamond Races op het Isle of Wight in Engeland. De races hebben een tijdritformat, net als de Isle of Man TT. De coureurs racen over een 20 kilometer (12,4 mijl) lang wegparcours dat door verschillende steden en langs de kust van het eiland slingert.
Het Isle of Wight ligt net ten zuidoosten van Southampton en ligt op iets minder dan drie uur van Londen. Daardoor is het een gemakkelijk en toegankelijk race-evenement voor Britse en internationale fans.
De eerste race staat gepland voor oktober 2021 zeggen de organisatoren van de Diamond Races. De definitieve data zullen ze vrijgeven zodra de 2021 Britse Superbike kalender bekend is gemaakt. De organisatoren van de Diamond Races zijn van plan om een week na het Britse Superbike seizoen te beginnen op het Brands Hatch-circuit in Kent.
Het eventschema zal er als volgt uit kunnen zien: woensdag en donderdag dienen als trainingsdagen en alle races beginnen op zaterdag met een uitloop naar zondag, mocht het weer omslaan.
De organisatoren zeggen dat het 20 kilometer lange circuit door de steden Chale, Kingston, Shorwell en Brighstone zal gaan. Ook zal het de acht kilometer (5 mijl) lange en snelle kustroute langs de militaire weg omvatten, een deel van de A3055 kustweg op het zuidwestelijke deel van het eiland.
De nabijheid van een aantal grote stedelijke gebieden zou zeker helpen veel liefhebbers op de been te brengen. Het valt nog te bezien of Isle of Wight dezelfde grote coureurs kan verleiden als de Isle of Man TT en North West 200. Naar verluidt heeft James Hillier zich al aangemeld voor de race.
Het mooie van tanktastochten vind ik dat ze je de werkelijkheid achter de werkelijkheid laten zien. Ik bedoel: hoe vaak jakkeren wij niet over de A1 bij Hoevelaken, in de stilzwijgende overtuiging dat het rond dat knooppunt een gekkenhuis is, druk en vol en niet het bezoeken waard.
Onzin. Bij Hoevelaken gebeurt niks, toer je door vriendelijk boerenland en is van haast, het unique selling point van de snelweg, niets te merken. Daar, in die buurt, beleefde ik zelfs mijn finest moment, in Zwartebroek, op het terras van dorpshuis De Belleman, met uitzicht op de plaatselijke Coop. Geen idee waarom, dat heb je soms.
TTT6 voert ons door de wijde omgeving van Hilversum maar voordat we deze plaats verlaten, doe ik een dringend beroep op mijn motorgenoten toch even door de Fabritiuslaan te rijden en anders wel door de Egelantierstraat of over de ’s-Gravesandelaan. Daar staan drie van de vijfentwintig scholen die ene Willem Dudok voor Hilversum ontwierp en nee, je weet niet wat je ziet. Neem die school in de Fabritiuslaan … het lijkt wel een grote boerenhoeve, zo warm en gezellig en vertrouwd ziet dit gebouw eruit. Tegelijkertijd is het van een onwerkelijke schoonheid.
Majestueus
Vanuit de immense villawijk, die Hilversum eigenlijk is, duiken we omlaag, het Utrechtse veenweidegebied in. Een totaal andere omgeving, open en weids en licht. Een beetje morsig ook, typisch zo’n gebied dat zich maar moet zien te handhaven in het geweld van almaar uitbreidende infrastructuur en verstedelijking. Onder Zeist begint het grote genieten als we eerst via de majestueuze Koelaan naar Bunnik ploffen en vervolgens op het Oostromsdijkje belanden, een magnifieke essenlaan.
Dit is wat je noemt monumentaal rijden. Ja, het leven is goed hier. Kan ook niet anders want we bevinden ons op de Stichtse Lustwarande, de zuidwestelijke rand van de Utrechtse Heuvelrug en van oudsher de favoriete vestigingsplaats van de rijken. Onder hen bevond zich ook Wilhelm II, de laatste Duitse keizer. Na het verliezen van de Eerste Wereldoorlog trok hij zich terug op het inderhaast aangekochte Huis Doorn. En wat vertelt een suppoost? Dat die Wilhelm maar een vervelende vent was die er behagen in schepte anderen te pesten maar daar zelf absoluut niet tegen kon.
Kanon
Geen fijne jongen dus maar wat wil je, als telg uit een familie met Pruisische wortels – daar hadden ze een harde hand van opvoeden. Zo lezen we dat Frederik Wilhelm I van Pruisen van zijn zoon een échte soldaat wilde maken door hem elke ochtend te wekken met het afvuren van een kanon. Op zijn zesde kreeg het ventje een eigen regiment kinderen – kon ‘ie alvast leren drillen. En als hij bij koud weer handschoenen droeg, gaf zijn vader hem een pak slaag. Kijk, en dan gaat het natuurlijk een keer mis. Zo stierf het eerste kind van deze Frederik Wilhelm I door ‘een te dicht bij de wieg afgevuurd vreugdesalvo’ en het derde ‘nadat de zware kroningskroon die hem bij de doop werd opgezet, zijn schedeltje indrukte’.
Geheel opgefrist hernemen wij onze tocht en verlaten de Utrechtse Heuvelrug om via de Scherpenzeelseweg – kilometers door het bos – naar kip-country te rijden.
We bevinden ons hier hartje Biblebelt en in Scherpenzeel wordt duidelijk wat dat betekent. Het dorp telt wel zeven kerkgenootschappen en evenzovele kerkgebouwen waaronder heel grote, voor wel tweeduizend gelovigen. Daarnaast is er ook nog de groep thuislezers, mensen die het met zo goed als niemand eens zijn en hun geloof binnen de muren van het eigen huis praktiseren. Binnen die groep thuislezers worden dan weer minstens acht verschillende types onderscheiden – je houdt het niet voor mogelijk. En toch, op straat merk je niets van al die scherpslijperij, Scherpenzeel oogt gezellig en druk. Doet de pacificerende werking van de consumptiemaatschappij zich ook hier gelden?
TankTasTocht #6
We zien je in MotorNL Garage29!
Wanneer: GEANNULEERD VANWEGE COVID-19 Specs: Door de maatregelen die de regering heeft genomen om de besmetting met het coronavirus te voorkomen, kunnen wij in MotorNL Garage29 geen gasten ontvangen.. Start, finish & fotostop:
Beeldschoon
We verlaten Scherpenzeel via de Renessersteeg, een magnifieke laan, kaarsrecht en omzoomd door hoge eiken. Later volgt de Moorsterweg – vier kilometer zwenken en zwieren door een stil landschap van afwisselend bos en bloeiende aardappelvelden. Lekker rijden, met deze kanttekening dat je niet helemaal los kunt gaan, daarvoor liggen er teveel verkeersdrempels. Verrassend: het gehucht Achterveld, voor ons een volslagen onbekende en kijk nu eens: één grote nieuwe villawijk. We groeien maar en groeien, straks zitten we allemaal bij elkaar op schoot.
Dat stelt echter nog niks voor vergeleken met Bunschoten-Spakenburg. Ooit was dat een klein gereformeerd oord, bestaande uit twee kernen, helemaal aan het eind van de Eempolder – hier kun je zien hoe plat Nederland eigenlijk is. Die twee kernen zijn inmiddels volledig aan elkaar gegroeid en om bij het hart te komen, de Oude Haven van Spakenburg, moet je je echt door de ene na de andere villawijk heen worstelen. Het houdt niet op maar … eenmaal in het hart kijk je je ogen uit. Beeldschoon, dat is het daar rond ’t Spui, met zijn bruine vloot van botters en dan die nog intacte werf. Het verzoent me met wat er verder allemaal misgaat met de wereld.
Schoonheid, daar gaat het om. Dat liet Dudok ons ook zien!
Na een tweede operatie aan zijn geblesseerde rechterarm hebben Marc Márquez en HRC besloten dat de wereldkampioen niet in Tsjechië zal rijden. Hij moet eerst maar eens herstellen.
In zijn plaats zal HRC-testrijder Stefan Bradl de Honda RC213V over hrt circuit van Brno jagen. In 2019 nam de voormalige Moto2-wereldkampioen deel aan vier MotoGP-races, Zijn beste resultaat was een 10e plaats. Die plaats claimde hij in de Duitse MotoGP.
Bradl eindigde op het circuit van Brno drie keer in de top tien. daarvoor had hij zeven starts in de MotoGP-klasse nodig. Bradl heeft slechts één keer punten gemist.
Stefan Bradl: Repsol Honda Team coureur: ‘Allereerst wil ik Marc een spoedig herstel toewensen. Wat hij in Jerez heeft gedaan was ongelooflijk en hij heeft laten zien dat hij de ware geest van een kampioen heeft. Ik kijk er naar uit om weer met de Honda RC213V te rijden. Vanwege de wereldwijde pandemie hebben we niet zoveel kunnen testen zoals we normaal gesproken zouden doen. Het zal dus wel wat tijd kosten om me weer aan te passen aan de motor en de MotoGP. Maar ik heb een paar keer op de Superbike gereden, dus ik weet dat mijn conditie goed is. Het is een uitdaging waar ik naar uitkijk, concurreren met het Repsol Honda Team is altijd een grote eer. Ik ben blij dat ik Honda kan helpen. Laten we eens kijken hoe het weekend verloopt.’
Sommige initiatieven zijn gewoon leuk. Zoals die van Alexsandra (47) uit Friesland. Ze is sinds 2008 een zeer enthousiast motorrijdster. Maar motorrijder of niet: het heeft niet voorkomen dat ze door het coronavirus haar baan verloor. Thuiszitten is gelukkig niet haar ding dus vond ze creatieve manier om zichzelf bezig te houden: Knutselen met defecte/oude motoronderdelen. Dat vindt ze niet alleen erg leuk om te doen, maar het is ook heel leerzaam.
Alexsandra: ‘Ik leer steeds meer over de verschillende soorten metaal en hoe deze te bewerken. In korte tijd heb ik leren flexen en ook ben ik druk aan het oefenen met een simpel soldeerboutje. Het liefst wil ik ook nog leren lassen!’
Unieke creaties
Het gereedschap dat Alexsandra gebruikt is deels nog van haar vader en opa geweest. Ze vindt het daardoor nog meer een uitdaging om verschillende creaties te maken met weinig middelen. In het bedenken van oplossingen wordt ze daarom steeds creatiever. Inmiddels staan er een aantal unieke creaties in haar huis. Zoals de salontafel van banden, een plafonniere van een velg, kandelaartjes van (versnellingsbak-)onderdelen, lampen van een middenblok en versnellingsbakonderdeel. Maar ook kerstboomhangers en dromenvangers, gemaakt van motorkettingen en kleine onderdelen.
Heeft Alexsandra ook een favoriet? ‘Mijn favoriet is toch eigenlijk wel de plafonniere van een oud kleppendeksel. De set lampen die ik gemaakt heb van nokkenassen uit het oude blok van mijn eerste motor vind ik ook mooi. Nee, toch de staande lamp gemaakt van een uitlaat. Ik vind het moeilijk om echt een favoriet te kiezen’.
Blije vriend
Een vriend van Alexsandra zag haar knutselen en vroeg of ze niet iets wilde maken van de gebroken krukas van zijn oude Moto Guzzi. De breuk in de krukas moest wel goed zichtbaar blijven. De vriend was superblij met het resultaat. Ondertussen heeft ze al verschillende lieve mensen om zich heen blij kunnen maken met zelfgemaakte, unieke kadootjes voor verschillende gelegenheden. En zolang ze defecte onderdelen kan krijgen, blijft ze lekker doorknutselen.
Achterop bij Nigel van Walraven, enduranceracer en Nederlands kampioen Superbike. Als iemand een Kawasaki Z H2 tot het uiterste kan afknijpen, is hij het. En dan weet je: dat gaat hard, zo vreselijk hard.
Er is geen betere achtertuin te bedenken voor een fabrikant van koffersets dan de Pyreneeën. Met het hooggebergte als testparcours heeft de aluminium TERRA-collectie van het in Barcelona gevestigde SHAD een doorgewinterde en zongeblakerde ontwikkelingsfase achter de kiezen. Door het uitgekiende design is de Terra-range de ideale keuze voor zowel all-road rijders die met hun hele hebben en houwen de geasfalteerde Col du Tourmalet willen bestormen, als voor noppenridders die het grenzeloze onverharde avontuur willen opzoeken. Met de TERRA-collectie breidt het Catalaanse merk zijn al indrukwekkende line-up in harde en modulaire koffers verder uit, waarbij het merk put uit zijn uitgebreide ervaring in tweewielige gelegenheidsverhuizingen.
Niet minder dan vier koffers lanceert SHAD deze zomer, ieder ontworpen, ontwikkeld en geproduceerd in het SHAD-hoofdkwartier in Barcelona. De TERRA-lijn bestaat uit topkoffers met een inhoud van 37 of 48 liter en zijkoffers van 36 of 47 liter. Om bestand te zijn tegen de meest uitdagende avonturen zijn de koffers uitgevoerd in een lichtgewicht, zeer corrosiebestendige aluminiumlegering. Een van de grootste innovaties van de TERRA koffers is het gepatenteerde dubbele sluitsysteem, waarmee de koffer zich met één hand laat openen en sluiten. De bevestiging van de koffers gebeurt in dezelfde handomdraai dankzij het extra versterkte vierpuntssysteem.
In het volledig geïntegreerde, stofbestendige en aerodynamische roestvrijstalen sluitsysteem zit een handgreep verwerkt zodat de koffers ook nog lekker in de hand liggen na een dag handenarbeid aan de stuurhelften. Iedere koffer heeft een maximaal laadvermogen van 10 kilo. Speciaal ontwikkelde binnentassen die de TERRA zijkoffers en topkoffer volledig afkleden zijn als accessoire verkrijgbaar.
Kenmerken TR37 en TR48 topkoffer
Koffer van 1,2 millimeter dik aluminiumlegering, te bevestigen op een standaard of alu SHAD-onderplaat
AISI 304 roestvrijstalen scharnieren
TERRA Lock System sluiting; bediening met één hand, geïntegreerde verzonken handgreep
Cilinderslot met stofkap
Met foam bedekte bodem voor maximale bescherming en minimale beweging
Inhoud: 37 of 48 liter, twee helmen inhoud voor de TR48
Maximaal draagvermogen: 10 kilo
Stalen bevestigingspunten aan buitenkant voor extra bagagetransport
Rugsteun voor duo optioneel
Kenmerken TR36 en TR47 zijkoffers
Koffer van 1,2 millimeter dik aluminiumlegering, te bevestigen met het 4P-systeem
Snelle en robuuste bevestiging aan een met 20 mm alu versterkt buizenframe
AISI 304 roestvrijstalen scharnieren
TERRA Lock System sluiting; bediening met één hand, geïntegreerde verzonken handgreep
Cilinderslot met stofkap
Inwendig, uitklapbaar vak om bagage op zijn plek te houden bij opening kofferdeksel
Inhoud: 36 of 47 liter, maximaal draagvermogen: 10 kilo
Ardennen, Eifel, Sauerland en de Mergellandroute. Iedereen kent het, iedereen rijdt het. Maar er zijn ook gebieden waar maar weinig mensen komen. Op de een of andere manier ontsnappen ze steeds aan onze aandacht. En onbekend maakt onbemind. De hoogste tijd daar verandering in te brengen. Aflevering 1: Ostfriesland.
Als ik vanuit Oldenburg het platteland op rijd, lijkt het meteen duidelijk waarom de Duitse streek Ostfriesland niet bekend is bij de motorrijder. Misschien ligt het aan de gekozen entree, maar de wegen zijn recht en de omgeving is saai. Geen paniek! Het wordt nog écht heel mooi. Beloofd. Bovendien bestaat er schoonheid die je moet leren zien.
Zo rijd ik door verschillende dorpen met voorspelbare huizen uit de jaren vijftig. Maar ontdek ik ook hoe ontzettend fraai de neonletters uit het grijze verleden zijn. Electromeister, Bäckerei, Sportpalast en Textielhaus Ennega. De reclames ogen als hip vintage, alleen zijn ze dat niet. Er is gewoon nooit met de tijd meegegaan.
Zodra ik de Bundesstrassen verlaat en mijn BMW R1200GS de kleine wegen op stuur, komt stukje bij beetje de ware schoonheid van Ostfriesland tevoorschijn. De landschappelijke eenvoud, de enorme ruimte, de lanen en dreven, de oude bomen, molens en hier en daar een landhuis zoals in Gödens.
Pas als ik in het stadje Jever aan de koffie zit op het plein, begrijp ik plotseling waarom ik me zo opgewekt voel. Natuurlijk, rijden is altijd leuk. Maar dit is anders. En terwijl de dame van de Konditorei deze verdwaalde motorrijder zijn Kaffee brengt, weet ik het: ik ben nog niet één andere motorrijder tegengekomen. Voor sommigen is dat misschien een minpunt, maar ik vind het juist positief. Dit is geen versleten toerterrein, dit is ontdekkingsmateriaal.
Wat doen Ostfriesen als ze een emmer warm water over hebben? Invriezen, want heet water kun je altijd gebruiken.
Tja, het moet op deze pauzeplek even gezegd worden. De Ostfriesen zijn in Duitsland jarenlang het slachtoffer geweest van ietwat flauwe grappen. De Ostfriesenwitz is overigens niet te vergelijken met de Belgenmop, want meestal heeft het met de gigantische nuchterheid van de plattelanders te maken. En met hun vermeende gebrek aan levensvreugde.
Bier en water
In Jever maak ik een klein rondje door het centrum. Er zijn straatjes met winkels, een kasteeltje, een stadsklok met poppen die tevoorschijn komen zodra het uur slaat én een brouwerij. Deze kun je bezoeken voor een museum, rondleiding en proeverij.
Maar niet voor mij vandaag – althans, de proeverij. Ik heb nog ruim 120 kilometer aan kleine weggetjes voor de boeg. Terug naar de BMW die op het plein voor de Hof von Oldenburg geparkeerd staat. Starten en rijden. De gps leidt me dwars door het plaatsje Hooksiel de leegte in. Dit is het land van de moderne windmolens, de wolken en uitzicht op zee. Daarvoor moet ik wel even de dijk op.
Terug in het zadel leer ik langzaam maar zeker om de lucht te lezen. Donkere wolken willen niet altijd zeggen dat het daar ook regent. Het gaat om de strepen die zichtbaar zijn tussen land en wolken. Die vertellen me waar de buien zijn en hoe hard het water naar beneden komt. Hoewel ik mijn regenpak aan heb, ben ik nog nauwelijks nat geworden. Een herkenbaar fenomeen. Vaak valt het mee.
In Harlesiel stuur ik de motor naar een plek aan het strand. De route erheen ziet er niet helemaal legaal uit, maar zo buiten het seizoen moet het kunnen. Er staat in elk geval geen bord dat het verboden is. De stenen op het pad naar de waterkant zijn spiegelglad. Het achterwiel van de GS wil van links naar rechts. Voorzichtig met het gas. Voeten bij de grond.
Het is eb. In de grijze mist zijn de contouren zichtbaar van Spiekeroog, één van de Duitse Waddeneilanden.
Russland & Amerika
Via het haventje van Carolinensiel – oude houten boten trekken er meer bekijks dan motorfietsen – rijd ik weg van zee. Het landschap doet een beetje aan Groningen denken, wat niet zo gek is want dat ligt aan de andere kant van de nabije grens. Dorpen hebben namen als Berdum, Barum, Hornum en Müggenkrug, verwijzend naar de muggen die hier vroeger in het moerasachtige land een plaag waren.
Voorbij Wittmund slinger ik door de veengronden. Het is er prachtig. Zware regenbuien hebben plaatsgemaakt voor jagende wolken en zelfs de zon komt er even door. Het natte wegdek glinstert. Ik passeer kleine weilanden met een handvol koeien. Elk terrein wordt omzoomd door heggen en bomen. En op de veengrond trekken sloten en kanalen rechte strepen door het land.
De GS loopt vlot over de smalle wegen. Gehuchten met veelbelovende namen rijgen zich aaneen. Zoals Russland en Amerika. Zo groot als Trump en Poetin hun naties oppompen, zo klein en bescheiden liggen ze hier naast elkaar. Over de achtergrond van deze wonderlijke namen is weinig bekend. Wel woonde er een wat zonderlinge, norse man die de bijnaam Russe had.
Verderop in Holtgast bevindt zich mijn slaapadres. Precies op tijd, want het begint te schemeren. Bij het Biker-Hotel Zur Schanze weten ze wel raad met de vermoeide motorrijder. Er staan grote potten bier in allerlei soorten te wachten en ik kan kiezen uit een 1, 2, 3, 4 of 5 Zilinder Hamburger. De cijfers hebben iets met formaat en ingrediënten te maken. Voor de motorrijders uit de omgeving is Zur Schanze een geliefde plek om elkaar in het weekend te ontmoeten.
Turfstekers en zigeuners
Een goede nacht en stevig ontbijt vormen de bodem van deze tweede dag in onbemind Ostfriesland. Heerlijk beginnen in het veenlandschap, waar de 173 kilometer lange Deutsche Fehnroute doorheen voert. Oude bruggen en mini-veerboten kruisen de vaarten, sluizen en molens reguleren de waterstand en kloosters verraden dat monniken hier de vroegste ontginners en dijkenbouwers waren.
In Moordorf stap ik af voor een kort bezoek aan een museum over de veenhistorie. De bezoeker wandelt er langs plaggenhutten en vroege bakstenen boerderijtjes. Het museum verhaalt over de manier waarop de turfstekers zich op de veengronden vestigden en hoe ze leefden.
In de negentiende eeuw werden de mensen op deze plek gemiddeld niet ouder dan vijftig jaar en, omdat er voor het turfsteken veel arbeidskracht nodig was, kwamen er voortdurend vreemdelingen naar het gebied. Onder hen een heleboel ex-soldaten uit het Pruisische leger. En dan leer je dat het migratievraagstuk van alle tijden is. Toen al stond er in de pers geschreven:
‘Dieses neu Dorf wird ein Verbrechersnest!’
De bewoners van de omliggende dorpen dachten dat deze nederzetting van veenarbeiders vooral bevolkt werd door criminelen, foute zigeuners en andere lastpakken…
Voor de motorrijder zijn vandaag vooral wind en regen vervelend. In een bushokje trek ik mijn pak maar weer eens aan om de ergste nattigheid buiten te houden. Op weg naar de Waddenzee probeer ik de BMW GS op koers te houden op een smal en pokdalig weggetje door een woud van moderne windmolens. Nu zwelt ook de wind nog aan. Goed voor het gevoel van avontuur. Het weerbericht heeft het over code oranje.
3x Afstappen
Moormuseum
Omdat we een groot deel van de route door veengebied rijden (Moor of Fehn, zoals ze hier zeggen), is het zeker de moeite waard om één van de Moormusea te bezoeken. Onze favoriet: Moormuseum in Moordorf. Hier krijg je een goed idee van het harde leven van de turfstekers. Info: www.moormuseum-moordorf.de.
Bezoek een scheepswerf
In Papenburg kun je de beroemde Meyer-werf bezoeken. Hier worden grote moderne schepen gebouwd, onder meer voor cruisemaatschappijen. Er is een bezoekerscentrum en er zijn begeleide bezoeken mogelijk aan de werf zelf. Daar sta je oog in oog met oceaanreuzen. Info: www.meyerwerft.de.
Jever brouwerij
Jever is hét bier van Ostfriesland. De brouwerij staat in Jever en kan worden bezocht. Er is een museum, rondleiding en proeverij. Als proeven geen optie is (we moeten nog rijden), dan koop je gewoon een proefpakket voor ’s avonds. Info: www.jever.de.
Mooi speelgoed
Uiteindelijk beland ik bij het Automobil- und Spielzeugmuseum Nordsee. Hoewel het woord motor hier niet valt, zijn binnen genoeg tweewielers te zien. Wat begon als een kleine verzameling, is uitgegroeid tot een enorme collectie. Het oogt als een XXXL gezellige rommelzolder vol prullaria en pronkstukken. Van de Cadillac van Elton John tot de Kreidler RMC die ik zelf ooit reed.
Het leuke van zo’n lukrake collectie is de verrassing. Bij de ‘betere’ motormusea kun je de tentoongestelde machines vaak wel voorspellen. Maar hier heb je geen idee van wat er komen gaat. Dus ik wandel, kijk en laat me verrassen: ETZ, Eisenach, Berlin, BMW K1, Yamaha Virago, Vespa, Hercules Wankel 2000 en een Dnepr KMZ 750 uit 1961… Kortom: mooi Spielzeug!
De hoogste tijd om zelf weer te gaan spelen. Met de GS door het noorden van Duitsland. Van groots weids polderlandschap terug naar de veengronden. De wind is wat gaan liggen, maar de regenbuien komen af en aan. Strak bochtenwerk maakt daarbij steeds meer plaats voor een ‘veilig de hoek om’-modus. De BMW hult zich in een laag modder. Niet erg. Of zoals een wandelaar bij een korte stop zegt: ‘Die motor is gemaakt om vies te worden.’
Op het pleintje van Marienhafe, dat vroeger aan zee lag, rijd ik langs het beeld van de enige beroemde Duitse piraat: Klaus Niklaus Störtebeker. Met zijn Likedelers – iedereen kreeg een gelijk deel – roofde hij op de Noord- en Oostzee. Vooral in opdracht van de Deense kroon. Uiteindelijk werd hij door de Hanzevloot verslagen, gevangen genomen en in Hamburg onthoofd.
Ik stuur de GS het dorp uit en zoek de Ems op. Langs het water zak ik langzaam af naar eindpunt Papenburg. De Nederlandse grens ligt hemelsbreed zo’n vijftien kilometer verderop en toch is dit onmiskenbaar Duitsland. Nog steeds. Deels gaat het weer over de Fehnroute, de kleine weggetjes. Alle twijfel van de eerste kilometers is verdwenen. De eenvoud van Ostfriesland is schitterend!
Biker-Hotel Zur Schanze ligt centraal op de route. Van hieruit zou je twee dagtochten kunnen rijden. Vanaf Utrecht is het zo’n 270 kilometer.
Overnachten
Afhankelijk van je smaak is er voldoende keuze om te blijven slapen. Van eenvoudig tot luxe. Onze tip: Biker-Hotel Zur Schanze in het gehucht Holtgast bij Apen. Ongecompliceerd hotel met schone kamers (twee tot vier personen) en prima keuken. Probeer de 5 Zilinder Hamburger maar eens. Ook kun je er je tent opzetten. Informatie: www.bikerhotel-zur-schanze.de.
Is het tijd voor nieuwe banden? Dan heeft Bridgestone een mooie zomeractie bij de deelnemende dealers voor je klaar liggen. Wie namelijk nu kiest voor een set T31 sport-tour, Adventure A41 of hypersport S22 banden krijgt tijdelijk twee Total tankpassen met een totale waarde van 30 euro, of een royale 50 liter waterdichte rollbag met een winkelwaarde van € 79.99) cadeau! Deze zomeractie loopt zolang de voorraad strekt.
In september 2019 schreven we voor het eerst over Ewan McGregor’s en Charley Boorman’s laatste avontuur. Sindsdien hebben we de reis door Zuid- en Midden-Amerika zo’n beetje gevolgd. En nu blijkt dat we niet lang meer hoeven te wachten. De derde serie van het duo gaat op 18 september op Apple TV+ in première.
De ‘Long Way Up’ volgt Ewan McGregor en Charley Boorman terwijl ze 21.000 kilometer afleggen (100 dagen, 16 grensovergangen en 13 landen) van Ushuaia in Argentinië via Chili, Bolivia, Peru, Ecuador, Colombia, Midden-Amerika en Mexico. Vervoersmiddel: een elektrische Harley-Davidson LiveWire.
De eerste drie afleveringen gaan op 18 september in première op Apple TV+. Elke week daarna gaat er een nieuwe episode live. Om de serie te bekijken, zul je moeten dokken. Een abonnement kost 4,99 euro per maand (na een zeven dagen durende gratis proefperiode). Het kost je dus geen fortuin om de serie te volgen.
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
