Rondom het lieflijke Domodossola en de Val d’Ossala, tussen de Simplon-pas, de Gotthard en het Lago Maggiore, vind je de mooiste bochtige weggetjes juist in de zijdalen. In dit noordelijkste puntje van Piemonte vind je verder kleine bergmeertjes en fantastische vergezichten op de Alpen.

Klaus H. Daams

Op het Formule 1-circuit van Monza was er onlangs een poging om een wereldrecord te vestigen. Aan het eind daarvan bleef de klok staan op een sensationele 2:00.25. Wie een beetje verstand heeft van motorsport is daarvan niet onder de indruk. Het officiële ronderecord op de 5,8 kilometer lange piste van Monza is immers in handen van Rubens Barichello, die zijn Ferrari daar in een tijd van 1.20,089 rondstuurde. Bij de motorfietsen is het record in handen van WK Superbike-coureur Tom Sykes met 1.41,223. Het gaat hier echter om prestaties van een heel andere orde. Dit is de tijd die de Keniaan Eliud Kipchoge bij een recordpoging neerzette. Hij miste de twee-uurbarrière op een haar na, met slechts 25 seconden. Toch is hij daarmee de snelste mens die ooit de marathonafstand van 42,195 kilometer heeft afgelegd. Helaas wordt deze recordpoging niet officieel erkend, aangezien dit door Nike georganiseerde spektakel “onder laboratoriumomstandigheden” plaatsvond.

“Metingen onder laboratoriumomstandigheden” mogen dan een actueel thema zijn, toch heeft dat heel weinig met onze reis te maken. Wij zijn in Agriturismo La Tensa aanbeland, lichtjaren verwijderd van het marketingkabaal en het circus op het circuit. We zitten in een zorgvuldig gerestaureerd dorp, dat heel originele overnachtingsmogelijkheden biedt en dat met zijn uit natuurstenen opgebouwde huizen het decor lijkt voor nieuwe verhalen met Fred Flintstone en Barney Rubble. Van daaruit vertrekken we – zonder onze eigen voeten als motor te moeten inzetten, zoals de familie Flintstone dat met zijn prehistorische voertuigen moest – naar het zes kilometer verderop gelegen Domodossola. Daar vindt op een vroege zondagmorgen in mei het traditionele Bikersontbijt plaats, om precies te zijn op het Piazza Mercato, de door renaissancehuizen en paleizen met balkonnetjes, erkers en arcades gelardeerde ‘woonkamer’ van dit pittoreske stadje.

Zegening

Dat geeft dan weer aanleiding voor een heel ander soort recordpoging, namelijk de vraag: hoeveel motorfietsen passen er dit jaar weer op het middeleeuwse marktplein? Afhankelijk van het weer zijn dat er meer dan 200, van afgeragde Africa Twins tot hoogglans gepolijste scooters en racers en zelfs bonkige V-Rods. Daarbij de vraag: hoeveel decibel kan het stucwerk van de historische façades aan? En met welke snelheid de snelste van dit bonte gezelschap na de afspraak in Domodossola doorrijdt naar het Moto Benedizione, een motorfietszegening die om elf uur op de Simplonpas in het naburige Zwitserland wordt gehouden. Daarbij zijn doorgaans tot 4.000 machines aanwezig. Tja, dat weet alleen de ‘racedirectie’. Daarbij voor de volledigheid: het wereldrecord voor motorfietsen op een circuit is in handen van Andrea Iannone, wiens Ducati in Mugello 349,6 km/u haalde.

Doorgaans wordt de fotogenieke watermassa omgeleid voor het opwekken van elektrische energie

We besluiten echter om de karavaan niet helemaal naar Simplon te volgen. In plaats daarvan sturen we de Multistrada 950 naar het noordelijkste puntje van de Piemonte, die zich als een omgekeerde V in het rijk van de drieduizenders om de Passo di San Giacomo vleit. Die ligt alweer een flinke steenworp van de Nufen-pas. De geplande verbindingsroute met Tessin is nooit gebouwd, zodat de SS659 door Valle Antigorio en Val Formazza uiteindelijk als een cul de sac doodloopt achter het oeroude valleidorp Riale en kort voor San Giacomo aan het Lago di Toggia. Op het meer ligt nog een dun laagje ijs, maar dankzij verkeersluwe, bochtige weggetjes en een vriendelijk voorjaarszonnetje wordt het ons onderweg toch nog warm rond het hart. Terwijl een heftige slingercocktail bij Foppiano de Brembo’s kersrood laat kleuren en de botanische coulissen al in volle bloei staan, brengt de Cascate de Toce, met 143 meter één van de hoogste en voor de vele bewonderaars ook één van de mooiste watervallen in de Alpen, landschapsliefhebbers in vervoering. Dat doet hij echter alleen op bepaalde, voor toeristen relevante tijden, aangezien de fotogenieke watermassa doorgaans wordt omgeleid voor het opwekken van elektrische energie.

Hoge hakken

Verzamelpunt voor het zondagse namiddaggenot is Bar Fattorini in Baceno. Daarbinnen zitten de mannen dicht op elkaar voor de televisie, gefascineerd kijkend en gedreven discussiëren over hoe Dovizioso, Marquez en Rossi de natuurkundige wetten trotseren tijdens de MotoGP van Spanje: buiten paradeert het lieftallige deel van de bevolking voorbij op hemels hoge hakken. Ook dat is een adembenemende en artistieke topprestatie. Ondertussen geeft een display op de kiosk er tegenover aan dat het 23 graden is.

Wie niet verzadigd is van het fraaie beeld kan zich verzadigen met een heerlijke maaltijd in Ristorante Bistrot.

We snijden een stukje af door de soms met grove rotsen en soms met schilderachtige kapelletjes geflankeerde Valle Devero en geven dan gehoor aan de lokroep van de Simplon-pas. Tot nu toe werd vanwege het door vorst geteisterde wegdek nogal wat van de veerwegen van de Multistrada gevergd, maar op de brede en belangrijke noord-zuidverbinding tussen Zwitserland en Italië wordt meer gevraagd van onze zelfbeheersing met betrekking tot de openingshoeken van de gaskleppen, zeker omdat de E62 door Val Divedro en de smalle Gondo-kloof ons diverse malen in bekoring leidt. Het is immers minder prettig voor deze reisklasse wanneer je ondanks de hemelse zegen bij de Moto Benedizone toch nog wordt getroffen door een duivelse straal uit een radarpistool. Je krijg zelfs een bekeuring als je de contactsleutel in het slot laat zitten wanneer je je niet in de onmiddellijke nabijheid van je motor bevindt. Dat ondervindt een collega op de parkeerplaats van Hotel Monte Leone, als hij na een kort oponthoud bij zijn Honda Hornet terugkeert. Daarna heeft hij bijna geen oog meer voor het fantastische Alpen-panorama tussen Hübschhorn en de met gletsjers bedekte Fletschhorn. In plaats daarvan droomt hij van een machine met keyless contact en transponders.

360-graden-kunstwerk

Voor het laatste breedbeeldspektakel van vandaag dalen we weer 1.700 meter af naar het nu verkeersvrije Piazzo Mercato. Het is een kring van grillige façades van winkeltjes, bars en cafés, ondergedompeld in een romantisch, geeloranje schijnsel van de lantaarns: een zeer geslaagd 360-graden-kunstwerk, dat scherp contrasteert met het hoogtechnologische tft-display van de Ducati. Wie niet verzadigd is van het fraaie beeld kan zich verzadigen met een heerlijke maaltijd in Ristorante Bistrot. Daarna moeten we in het donker terug naar ons huttendorp La Tensa, waarbij we op het laatste deel van de route worden getrakteerd op een offroadpassage, zodat de veerwegen van de vorkpoten nogmaals op de proef worden gesteld.

De cirkelvormige, stekelige rotswand ziet eruit als een kettingwiel, bedekt met sneeuw als een laagje witte kettingspray

Naar de zijdalen in het noorden lopen twee verdere landweggetjes, die ten zuidwesten van Domodossola diep in de bergketen doordringen; tot onder een cirkelvormige, stekelige rotswand die er uitziet als een kettingwiel, bedekt met sneeuw als een laagje witte kettingspray. Bijzonder fraai is – afgezien natuurlijk van het landschap – dat je hier geen doorgaand verkeer aantreft! Zo halen we in Valle Anzasca alleen een keer een arbeider in die zijn Fiat Ducato de sporen geeft alsof deze zelfontbrander partij zou zijn voor de rode diva uit Bologna. De bergwand van de 4.634 meter hoge Monta Rosa aan het einde van het dal bij het skiresort Macugnaga kan wel concurreren, maar dan met de zich niet ver hier vandaan bevindende Matterhorn, die hij met 156 meter overtreft. Aan de andere kant: wat kunnen zulke getallen jou schelen als je lekker relaxed op het terras van herberg Mondo d’Oro in Ceppo Morelli zit, achtte een heftige broodmaaltijd, met daarnaast grappige figuurtjes op de suikerzakjes voor je cappuccino. Voor de afwisseling is het ditmaal niet de twin die het trommelvlies in de tunnel masseert met zijn prachtige timbre, maar de slagen van de klokken van de Chiesa di Croppoe. Ook in het volgende dal, de Val di Antrona, zijn de motorfietsen bijna alleen op een met louter chlorofyl doordrenkte bodem. Rijgenot in voorjaarsdecor. “Alles is zo mooi groen hier”, zou Nina Hagen misschien kwelen, om vervolgens niet te kunnen beslissen of ze aan het einde van het dal links naar het Lago d’Antrona en het Lago di Campliccioli of rechts naar het Lago Alpe del Cavalli zou gaan. Of dat ze de wandelschoenen onder zou binden en over de Antronapas naar het Zwitserse Saastal zou hiken.

Onder wit geschminkte bergtoppen schittert het licht gerimpelde meer, alsof dat een avondgarderobe van blauwe chiffon draagt

Wij zoeken daarentegen een ander meer op, het Lago Maggiore, dus eerst door de Valle Vigezzo tot aan Malesco, daar rechtsaf en over de SP75 door Valle Cannobina. Ik heb geen idee wat de schepper van deze prachtige, zich door een smalle canyon slingerende asfaltworm precies heeft gerookt, maar zijn werk is bijzonder geslaagd. Je mag hierover niet klagen of meer verwachten, zoals in het sprookje van de vissersvrouw Ilsebill, en nog meer bochten en nog meer serpentines eisen: hij zal het uit de Valle Cannobina afbuigende slingerweggetje naar Gurro ook zeker waarderen, maar kort voor het bergnest als extraatje ook een klaphelm wensen, om en passant Marilyn te knuffelen, wiens beeltenis door een onbekende kunstenaar op een bergwand is geschilderd.

Italiaans karakter

Schoonheid in overvloed bij het Lago Maggiore: Onder wit geschminkte bergtoppen schittert het licht gerimpelde meer, alsof dat een avondgarderobe van blauwe chiffon draagt; over uitgebouwde promenades met sjieke restaurants lopen kelders in kostuum trots op en neer, als pinguïns. Dat zouden wij vanuit onze gemotoriseerde logeplaatsen prima en relaxed kunnen bekijken, terwijl we in een lekkere cadans over de langs de oevers van het meer lopende wegen swingen. Ware het niet dat we nog op zoek moeten naar een kamer, wat in een drukbezochte bestemming als deze zonder reservering nog wel eens een probleem kan worden. Maar we hebben geluk, in Cannero Riviera aan het einde van een doolhof van steegjes ontdekken wij Hotel Cortile, een knus verblijf in de nabijheid van de promenades. Waar palmen, zonneschermen en een adembenemende zee aan lichtreflecties uit het meer het afscheid de volgende ochtend moeilijk maken, terwijl al die mooie boten, Lambo’s, Alfa’s en Piaggio Apes wel mogen blijven. Bella chiao, bella chiao? Bella Multi!, die overal een flinke portie Italiaans karakter mee naar toe neemt, en dat niet alleen voor twee uren of dagen.

[sgpx gpx=”/wp-content/uploads/gpx/PRO0619_Alpi_Lepontine.gpx”]

Reisinformatie

Algemeen

Vanaf Val d’Osta buigen vier zijdalen af als takken van een boom. Ze voeren als bochtige vertakkingen ver in en op het gebergte van de noordelijke Piemonte. Wie het daar te rustig vindt, kan afdalen naar de pulserende oevers van het Lago Maggiore. De route die wij in twee dagen reden, is goed voor ongeveer 450 kilometer.

Heenreis

Vanuit Venlo is het over de Autobahn via Basel, Martighny, Brig en de Simplon-pas ongeveer 860 kilometer tot Domodossola. Een alternatieve route is door Zwitserland, over de Gotthard tot Bellinzona en Locarno en van daaruit over de SS337 door Centovall naar het doel. Je hebt voor Zwitserland wel een tolvignet nodig. Een andere mogelijkheid is een traject over de Furka- of Grimselpas, mits die niet vanwege de winter gesloten is.

Accommodatie

Agriturismo La Tensa, Loc. Tensa, I-28845 Domodossola VB, tel 0039-3459566496, www.agriturismotensa.it, € 100,- per nacht in een stijlvol appartement in een gerestaureerd huttendorp met restaurant, zes kilometer buiten Domodossola richting Domobianca, 46°06’00”N, 008°16’31”E.

Hotel Il Cortile, Via Massimo D’Azeglio 73, I-28821 Cannero Riviera VB, tel. 0039-0323787213, eenpersoonskamer vanaf € 78,-, tweepersoonskamer vanaf € 110,-, traditioneel huis met binnenhof, ongeveer 100 meter van de promenade van het Lago Maggiore.

Rifugio Bimse, SS659, I-28863 Formazza VB, tel 0039-3395953393, www.bimse.altervista.org, logies/ontbijt € 40,-, halfpension € 50,-, eenvoudig hotel voor een grandioze bergwand tussen Passo di San Giacomo en Lago di Toggia.

Albergo Rotenthal, Frazione Ponte 91, I-28863 Formazza VB, tel.0039-032463060, www.rotenthal.it, logies/ontbijt € 40,-, halfpension € 59,-, een tip van het Tourist Office Domodossola.

Hotel Mondo d’Oro, Via Martino Trabucati 9, I-28875 Ceppo Morelli VB, tel. 0039-0324890118, www.hotelmondodoro.com, eenpersoonskamer vanaf € 40,-, tweepersoonskamer vanaf € 70,-, familiehuis in Valle Anzasca, aan de voet van het Monte-Rosa-massief. Kampeerders vinden bij het Lago Maggiore bijvoorbeeld iets ten noorden van Cannobio meerdere campings direct aan het meer.

Toeristische informatie

• www.mototourismepaca.fr
• www.distrettolaghi.it

Alles aan de Lot lijkt in het lood te staan. Dat geldt zowel voor de kaarsrechte rotswanden aan de oevers van deze door Zuid-Frankrijk meanderende rivier als voor de bochtige wegen, waarop we met onze motorfiets zo af en bijna loodrecht naar boven en naar beneden gaan.

Klaus Daams

Disco? Nightlife? ‘Dancing with the wolves!’, lacht Agnes. Zij runt samen met haar man William ‘Truffiax’’ Rubio, een voormalige Frans kampioen Supermoto, het vakantiepark Chalets les Pépites bij Barjac. Dat park bestaat voornamelijk uit comfortabele houten hutten en een zwembad. Jawel, wolven. Die komen hier in de eenzaamheid van de Lozere inderdaad wel voor. Zoals meester Isegrim, die met ongeveer 120 wilde soortgenoten de attractie vormt van het Parc à Loups de Gévaudan, in de buurt van Saint Léger-de-Peyre. Of het nu aan de ongunstige windrichting of aan een fladderend verhemelte ligt, weet ik niet, maar in deze verder zo rustige nacht in ons chalet dringt in plaats van het huilen van de wolven alleen gesnurk vanuit de naburige kamer door. Het is onze eerste nacht aan de Lot, een 485 kilometer lange rivier in het zuidwesten van Frankrijk. Deze rivier is nogal onbekend in vergelijking met de naburige Tarn. We zullen deze bron van de Cevennen op zijn bochtige weg naar de monding in de Garonne begeleiden.

Opwarmertje

Een lichte irritatie bekruipt ons in de morgen als Agnes onze vraag naar de regionale highlights beantwoordt met de opmerking: ‘Alles is een highlight, alles is mooi!’ Tja, zoveel tijd voor een allesomvattende sightseeing-tour hebben we nu ook weer niet. En het is natuurlijk vervelend als je net enorm je best hebt gedaan op je Frans om een beetje indruk te maken.

Als opwarmertje rijden we een rondje over de berg waar Agnes en William thuis zijn, de Col de Goudard. Zo op het oog lijkt het erop dat uit de hoogvlakte Causse de Sauveterre een soort Ayers Rock is ontstaan. Ook dichterbij is er echter van alles te ontdekken, zoals kannibalisme op het windscherm en de kuip van de Kawasaki Z1000SX. Daar doen vliegen zich te goed aan wat er nog over is van hun collega’s na een snelle tocht naar ons doelgebied over de voor motorrijders verrassend interessante N88 tussen Le Puy en Mende.

In Le Bleymard komen we voor het eerst in contact met het onopgemaakte rivierbed van de jonge rivier

De weg naar de bron van de Lot wordt een stuk ingewikkelder. Die ligt namelijk verstopt in het gebergte van Boulet, een dikke 35 minuten wandelen vanaf de dichtstbijzijnde straat. Als enigszins luie motorrijders hebben we niet veel zin om ons een weg door de botanische omgeving te worstelen, dus komen we in Le Bleymard voor het eerst in contact met het onopgemaakte rivierbed van de jonge rivier. Daarin dartelt het water lekker puberaal rond. Woordgrappen als tijdverdrijf bij een koffiestop in Mende, aan de oevers bij Au Vieux Pont, waar de loterij van het weer ons een netelig lot toeschuift. Ook dat kan wel eens gebeuren hier in de Lozere, een bevolkings- maar zeker niet bewolkingsarm departement in Frankrijk. En dat hier in het zuiden, ver weg van laten we zeggen Lotharingen.

Geitenpaden

Het bord leeg en de hemel weer opengetrokken? Het is het proberen waard, dus gaan we het hoog boven de Lot gelegen dorp Saint-Germain-du-Teil in, waar het onopvallende restaurant Hotel de la Place een voltreffer blijkt. Onze complimenten aan de maker van de salade Gourmande, die zich daarop meteen in alle bescheidenheid als ‘artiest’ betitelt. En die vervolgens, als de binnengedruppelde gasten nog maar net weer buiten bij de motorfietsen staan, het rode gordijn voor de ingang dichttrekt. Siësta. Helaas wordt het boven ons nog altijd niet blauw, maar de omgeving wordt wel groener. Als slingerende geitenpaden splitsen de D152 naar St. Piere-de-Nogaret en de D509E naar Pomayrols het dichte bladerdek van de bossen van Mont d’Aubrac. Af en toe zie je hier een kapelletje als een eenzame ark van Noah, dan af en toe een door God en mensen verlaten huis. Op deze ‘witte’ hobbelpaden heeft niemand 142 pk nodig, maar wel zitvlees in het zadel om zich niet als een martelaar te voelen.

Het druppelt uit alle poriën van het wolkendek, alsof de god Dionysos snipverkouden is geworden

In het fraaie Saint-Geniez-d’Olt bereiken we de oevers van de civilisatie weer. We steken er de Lot over, die in het Occitaans ook ‘Olt’ wordt genoemd. We gaan daarbij voorbij aan vermoedelijk net zulke pittoreske, met middeleeuwse bouwwerken en schilderachtige oevers gezegende plaatsen als Sainte-Eulalie-d’Olt en Espalion. Excuses voor het voorbij suizen… De Kawasaki blaast met zijn vier machtige kachelpijpen eerst over de D6 en dan over de D920 verder naar het westen. We gooien de ankers van onze wendbare vloot uit in Estaing, bij Hotel Le Manoir de la Fabrégues, een gewichtig aandoend bouwwerk dat van alle gemakken is voorzien. Het enige wat ontbreekt, is de hartendief in de slaapkamer, ook al heet ze geen Charlotte of Clothilde.

Het geslacht van de ‘echte’ d’Estaings is al in de achttiende eeuw uitgestorven

Waaraan in dit deel van de Lot bepaald geen gebrek is, is aan mensen met geld. Hoteldirecteur Eric Petry weet te vertellen dat er maar liefst 128 miljonairs zijn, onder wie vele zogenaamde Bougnats, die ongeveer negentig procent van de Parijse cafés en restaurants bezitten. En van wie is het kasteel dat pontificaal boven het stadje Estaing uittorent? Van de voormalige Franse president Valery Giscard d’Estaing, die het slot enkele jaren geleden aankocht en liet renoveren. De adellijke toevoeging aan de familienaam dankt deze politicus overigens aan zijn vader. Die heeft deze titel in 1920 eenvoudigweg gekocht. Het geslacht van de ‘echte’ d’Estaings is al in de achttiende eeuw uitgestorven.

Pelgrimsreis

Genoeg over de plot van dit verhaal. Wie zonder neuroses of andere menselijke zwaktes is, werpe de eerste steen. En dan maar het beste meteen hier in de Lot, van de oude, vierbogige brug van Estaing, die is uitgeroepen tot werelderfgoed. Onze pelgrimsreis gaat nu verder langs de Gorges du Lot en de spectaculaire rotskloven van de Tarn naar Entraygues-sur-Truyère en dan door een overweldigend groen bos naar de abdij van Conques, een belangrijke halte op de weg naar Santiago de Compostela. Het is er een drukte van belang en we hebben weinig zin om daarin mee te draven. We werpen geen steen, maar werpen van een veilige afstand een blik op de kloosterkerk Sainte-Foy. Vervolgens maken we een omweg naar een plek waar de Lot onder de D86 doorloopt en in een wijde bocht door het open landschap buigt, helemaal zonder publiek. Dat is niet zo verbazingwekkend, want wie hier hoog boven de Saut de la Mounine op de onbeveiligde klippen staat en niet zo standvastig of heldhaftig is als ridder Lancelot zal met knikkende knieën naar deze lus in de rivier staan te kijken. De weekhartigen breekt het zweet al uit bij de ligging van Saint-Cirq-Lapopie, een kleinood op een rots honderd meter boven het dal van de Lot.

Bier

Ditmaal slaan we het kamp op in Hotel Le Saint Cirq en gaan we met een shuttlebus terug naar het romantische ensemble van kerk, burcht, kunstwinkeltjes en knusse restaurants, zoals Le Gourmet Quercynois. De eerste dorst wordt op stel en sprong gelest, uiteraard met een regionale specialiteit: bier uit brouwerij Ratz, blond of amber. De volgende dag druppelt het uit alle poriën van het wolkendek, alsof de god Dionysos snipverkouden is geworden. Het is een schrale troost dat Goethe ooit al, geïnspireerd door de wijze Heraclitus, dichtte:

Gleich mit jedem Regengusse
Ändert sich dein holdes Tal
Ach, und in dem selben Flusse
Schwimmst du nicht zum zweitenmal

Veiligheidshalve raadplegen we nog het digitale orakel van Buienradar en sturen onze bolides ten slotte vol vertrouwen via Cahors en Villeneuve-sur-Lot – twee stadjes met een roerige geschiedenis, prima geschikt voor een langer verblijf of een korte koffiestop – naar het eigenlijke eindpunt van deze reis bij Aiguillon, waar de Lot in de Garonne uitmondt. Een heuvel met panorama, te midden van weilanden en velden, ietwat verstopt tussen twee schitterende waterradconstructies. Welke daarvan van welke rivier is? Dat interesseert het paartje dat op een bank verderop zit ook geen zier. De hoofdzaak: samen zijn.

Cahors

Nu de laatste etappe. In Saint-Cirq-Lapopie beweerden twee Ieren van het tafeltje naast ons nog: ‘It rains a lot at the Lot.’ Nu lijkt die klaagzang nergens meer op te slaan, want we rijden onder de blauwste hemel ooit. Tussen Fumel en Cahors gaat de Lot op en neer als de pols van Ozzy Osbourne na een shot cocaïne. Tijdens onze zoektocht naar fotolocaties in het pittoreske Puy-l’Eveque vallen onze door smalle steegjes geloodste viercilinders gelukkig niet stil, met dank aan de moderne techniek; op de markt van Luzech verkoopt een Fazer 600-rijder pittige kaas vanuit een kaaskraampje. Die kaas vindt in de koffers van de Kawasaki een klimaattechnisch niet geheel optimale plek; maar dat is niet het enige malheur dat deze koffers oplopen: even later lopen ze nog lichte averij op bij Bouziès, waar een imposante rots, vol gaten als veredelde Zwitserse kaas, vlak langs de rijbaan omhoog torent. Als grote finale rijden we daarop nog over de boven een afgrond hangende D40 naar boven, waar we een landschap treffen dat er uitziet als een schilderij. Mocht ik hier nog een keer komen – maar dan met mijn wederhelft – dan schenken we daarbij nog een goeie rode wijn uit de wijngaarden en de wijnstokken uit het achterland van Cahors, wellicht nog vergezeld van een sentimentele, Franse ballade. Tot dan toe houdt Led Zeppelin de herinnering in leven, terwijl ‘Whole lotta love’ uit de luidsprekers schettert.

[sgpx gpx=”/wp-content/uploads/gpx/PRO0619_Lot.gpx”]

Reisinformatie

Het gebied

De kronkelende Lot wordt vaak als kleine broer van de Tarn afgeschilderd; een fantastisch motorfietspretpark met bochtige wegen, met charmante provinciestadjes en af en toe lieflijke, maar wilde natuur. En natuurlijk is er ook de rivier, met als voordeel dat je hier niet zo snel in de toeristen verdrinkt. Wij reden hier in vier dagen ongeveer 850 kilometer.

De reis

Mende, de eerste grote stad (dicht bij de bron van de Lot), is het gemakkelijkst te bereiken over de Franse tolwegen. Via Metz en Nancy, Dyon, Lyon en Saint-Etienne, het laatste stuk over Le Puy-en-Velay en de goed aangelegde N88.

Accommodatie

Chalets les Pépites, la planchette 5, route de Cénaret, 48000 Barjac, Tel. +33 (0)466325531, www.chaletslespepites.fr.

Hôtel Le Manoir de La Fabrègues, La Fabrègues, 12190 Estaing, Tel. +33 (0)565663778, www.manoirattitude.com.

Hôtel Le St Cirq à Tour-de-Faure, 46330 Tour de Faure, Tel. +33 (0)565303030, www.hotel-lesaintcirq.com.

Hôtel Moulin de Madame, Route de Casseneuil, 47300 Villeneuve-sur-Lot, Tel. +33 (0)553361440, www.lemoulindemadame.fr.

Literatuur en kaarten

Een expliciete reisgids van de Lot is niet bekend. De beste landkaarten zijn Michelin 524 Aquitaine en 525 Midi-Pyrénées, beide in schaal 1:200.000, scheurbestendig en voor € 6,95 in Frankrijk verkrijgbaar (€ 8,49 bij Bol.com).

Adressen

• www.france.fr
• www.tourisme-lot.com
• www.valleedulot.com
• www.tourisme-aveyron.com
• www.lozere-tourisme.com
• www.tourismus-midi-pyrenees.de
• www.tourisme-aquitaine.fr
• www.tourisme-lotetgaronne.com
• www.holidays-lot-vineyard.co.uk
• www.tourism-figeac.com
• www.saint-cirqlapopie.co.uk