Een fractie, een kleine beweging maar, en ik sla mijn platen vast. Waar ik ben ontstaat frictie. Omstuimig, of juist heel beheerst, verdeel ik gulzige pk’s vloeiend naar snelheid en kilometers. Het gas open, de motor versnelt en ik smeer de aandrijving loepzuiver over het asfalt. Ik laat me bedienen, twee, drie vingers, op koppel en slip door de nauwste bochten, of bruut, zonder schaamte, in één klap met rokende banden. Ik laat me gracieus bedienen, mishandelen, wetende dat al die kracht zonder mijn inmenging het asfalt nooit bereiken zal. Een dienende rol weliswaar, natuurlijk, maar belangrijk genoeg om alles in gang te zetten. Ik knijp, de platen op elkaar, verbindt en verbreek, als de natuurlijke vriend van iedere linkerhand en beheers de beweging tot in de finesses.

Maar frictie voel ik niet meer. Ik probeer, maar verlies mijn grip zodra de gashendel in beweging kom. Versleten, na jaren stevige grip rest mij niets dan een mistroostig schuiven, glijden, zonder overbrenging. Tot die laatste keer. Dan sla ik vast, mijn platen versmolten, ineen gestort en door geen hand meer te beroeren. Geduldig nu, wacht ik tot mijn platen zijn vervangen en mijn stevige grip weer is hersteld.

Jaap van der Sar

In 2019 bestaat de Honda CB750 50 jaar. Deze Honda betekende de nekslag voor veel motormerken, maar luidde ook de nieuwe tijd in. De motorfiets evolueerde van functioneel vervoersmiddel naar recreatief genotsmiddel. Omdat het zonde is een ’69 blok uit elkaar te schroeven, hebben we dat gedaan met een ’79 blok. Een vierklepper in plaats van een twee.

Johan Paus – oprichter en directeur van merkimporteur en cross- en motorkleding fabrikant Jopa Racing Products is gisteren overleden nadat hij al enige tijd ziek was. Paus overleed in het bijzijn van zijn vrouw Ine, laat Jopa ons weten.  Johan is 66 jaar oud geworden.

Dat Paus ziek was, bood hem wel de kans een afscheid en dankwoord te schrijven. Dat lees je hieronder.

‘Graag wil ik u bedanken voor de afgelopen 35 jaar. Dankzij u hebben wij Jopa kunnen opbouwen tot het bedrijf dat het nu is. Ik heb altijd, samen met mijn vrouw Ine, met heel veel plezier en de volle 100% inzet en enthousiasme geprobeerd ons bedrijf te runnen. Ik wil u dan ook hartelijk danken voor de gastvrije ontvangst en het vertrouwen dat u in mij en in Jopa heeft gehad. U heeft er mede aan bijgedragen dat Jopa is geworden tot wat het nu is, en daar ben ik zeer dankbaar voor!

Groet, Johan Paus’

In 1983 richtte Johan Paus Jopa – met de eerste letters van zowel de voor- als de achternaam – op en begon Paus vanuit zijn garage met de import van, toen nog, kleine merken als Sidi. Die garage ontgroeide het merk al snel, waarna Paus de zaak verhuisde naar het oude bankgebouw in het centrum van Enter. Daar ontstond het idee zelf motorcross-kleding te gaan produceren. JopaMX was geboren.

Ga anno 2019 naar een crossbaan waar ook in Nederland – en omliggende landen idem – als je daar geen crossers met Jopa-kleding ziet rijden, kun je linea recta naar de opticien. Jopa werd een echte naam in de motorcross. Johan Paus bleef al die tijd roerganger.

Ongemerkt een grote

Nog altijd in Enter, maar inmiddels in een enorm pand, zit Jopa Racing Products sinds een paar jaar op het industrieterrein tegen de A1. Ook het aantal merken dat Jopa importeert is over de jaren flink toegenomen. Met onder meer het importeurschap van Furygan-motorkleding, Forcefield-bescherming, ROOF- en Simpson-helmen en ook de officiële VR46-kledinglijn van Valentino Rossi, is Jopa ongemerkt een grote geworden. Sidi – het merk waar het mee begon – voert het Twentse bedrijf nog altijd.

Op donderdag 25 juli is er de gelegenheid te condoleren en afscheid te nemen van Johan vanaf 19.00 uur. Dit zal plaatsvinden in het pand van Jopa op Veldegge 8 te Enter. Vrijdag 26 juli zal Johan in besloten kring gecremeerd worden.

—

Namens de gehele MotorNL-redactie willen wij Johans vrouw Ine, de mensen van Jopa en iedereen die Johan Paus gekend heeft sterkte wensen met dit verlies.

Messcherp. Onze tanden zijn geslepen, klaar voor ieder verzet. Onze speling minimaal, bijna naadloos grijpen we in elkaar, transformeren we de botte motorkracht naar de juiste snelheid. We draaien door, sneller, langzamer, laten ons bedienen door een minimaal tikje van de voet, altijd synchroon verzoenen we verschillende snelheden tot een naadloze acceleratie, of krankzinnige snelheid, we draaien uur na uur na uur. De krachten fenomenaal, de snelheid enorm, gemasseerd in een bad olie wrijven we ons warm, heet, koelen af en staan weer klaar voor een volgende afranseling. Rond en rond, schuiven, schuren, smeren en pasklaar afleveren aan een laatste etappe van ketting, band, asfalt en afstand.

En nu dan, stilstand. Nu staan we vrij wanner we niet moeten, krakend van de wisselingen van de wacht, onze tanden, slecht gesmeerd, geërodeerd en versleten vertonen we speling. Beschamend missen we de juiste precisie, van zachtjes beroerd tot hard getrapt gaat onze aftakeling in rap tempo door tot ons niet rest dan eeuwige rust. Op, klaar. En glimmen hier onze getergde tanden, genieten we een laatste keer van verse olie en tonen we ons laatste wapenfeit. En spel van draaien, zelfs in definitieve stilstand.

Jaap van der Sar

In 2019 bestaat de Honda CB750 50 jaar. Deze Honda betekende de nekslag voor veel motormerken, maar luidde ook de nieuwe tijd in. De motorfiets evolueerde van functioneel vervoersmiddel naar recreatief genotsmiddel. Omdat het zonde is een ’69 blok uit elkaar te schroeven, hebben we dat gedaan met een ’79 blok. Een vierklepper in plaats van een twee.

Onder mij branden de kamers, binnen mij razen de kleppen, boven mij stampen de nokken. Altijd de kop, de poortwachter. Gegoten uit lichtmetaal, mijn proporties perfect afgestemd om de tomeloze kracht van lucht, benzine, vuur en voortgang te begrenzen. Ik adem in, honderden liters tegelijk, en blaas uit, beteugel de processen en zet alles in beweging. Tegelijk ben ik onwrikbaar, onverwoestbaar en schijnbaar onverschillig, gevlakt en vastgeketend aan het blok en zijn gierende zuigers. Klap na klap vang ik op, transformeer ik in gecontroleerde anarchie. Ik sta op kop, alleenheerser over dit helse klimaat en omklem de kracht in mijn metalen greep. Ik wijk niet, hoezeer ook getergd en bestraft, trek mijn bouten stevig aan en houdt machtig stand.

Maar wat is een kop zonder lichaam? En wat zijn mijn kunstig gegoten vormen nog waard, als er niets te beschermen is? Koud lichtmetaal, rijp voor recycling. Een heerser, maar niets om te beheersen. Ineens wegen mijn kilo’s, drukt mijn afdruk op de vloer als een trieste herinnering aan de tijd dat ik, als enige, hermetisch sloot wat amper te beteugelen was. Een brok macht was ik, nu slechts een bonk metaal. Maar ik ben geduldig, wacht mijn kans af. Ik ben mijn kracht nog lang niet kwijt. Toe aan een tweede leven, klaar voor de mogelijkheid mijn kracht te tonen. Mij krijgen ze er niet onder.

Jaap van der Sar

In 2019 bestaat de Honda CB750 50 jaar. Deze Honda betekende de nekslag voor veel motormerken, maar luidde ook de nieuwe tijd in. De motorfiets evolueerde van functioneel vervoersmiddel naar recreatief genotsmiddel. Omdat het zonde is een ’69 blok uit elkaar te schroeven, hebben we dat gedaan met een ’79 blok. Een vierklepper in plaats van een twee.