vrijdag 1 mei 2026
Home Blog Pagina 1265

Harley-Davidson gooit alle registers open

Door
Redactie
-
1

Harley-Davidson wegzetten als een aartsconservatief merk met weinig innovatie, leek al niet meer zo gemakkelijk toen men met de LiveWire kwam. Enkel kwam dat volledig elektrisch model nooit tot een productiemodel, maar alles gaat nu veranderen – en dat omvat niet enkel de LiveWire.

Hoe vaak men Harley-Davidson wel niet gevraagd heeft wanneer zij hun modellengamma uit gaan breiden met een allroad, valt inmiddels niet meer bij te houden. Het allroad-segment is de afgelopen twintig jaar een dominante factor geworden in de motormarkt en geen merk lijkt eraan te ontkomen een dergelijk model in het typebestand op te nemen. Zoals zelfs gerenommeerde sportautofabrikanten als Maserati, Lamborghini en zelfs Porsche uiteindelijk zwichten voor de stoere looks van de SUV, zo neemt HD nu het allroad-segment op de korrel. Dit is geen oefening; dit gebeurt echt!

Pan America
In 2020 moet deze Pan America er staan als de eerste stap in Harleys More Roads-programma. Het betreft een ‘go big or go home’-allroad met een 1250cc-V-twin. Daarmee moge duidelijk zijn welke concurrenten Harley-Davidson op de korrel neemt – wetende de BMW R1200GS, Ducati’s Multistrada 1260, de KTM 1290 Super Adventures en bijvoorbeeld de Yamaha XTZ1200 Super Ténéré en Tiger 1200 van Triumph. Een zwaarbevochten segment; zo veel is duidelijk.

Exacte getallen ontbreken op dit moment nog, maar Harley’s plan moge duidelijk zijn: het is menens.

LiveWire leeft
Ook de LiveWire is plots terug in beeld en ditmaal in een beduidend completere uitvoering met een dubbel zadel, passagiersvoetsteunen en de broodnodige kentekenplaathouder. Ook hier geldt dat het echt en aanstaande is. Per 2019 al, wat – mocht het je ontgaan zijn – volgend jaar al is.

Naast de LiveWire gaat Harley-Davidson breder inzetten op elektrisch met meerdere modellen met elektrische aandrijving. Hoe en wat precies is vooralsnog in het duister tasten, maar ze tonen wel al schetsen van wat lijkt op een elektrische flattracker, mountainbike en lowrider.

Meer, meer, meer…
En dan oppert het Amerikaanse merk ook nog eventjes twee modellen met de prefix ‘Future’, en wel de Future Streetfighter (komt 2020) en Future Custom (komt 2021). Beide modellen borduren voort op hetzelfde platform als de nieuwe Pan America en krijgen ogenschijnlijk dezelfde 1250cc-krachtbron. Details ontbreken voor deze twee modellen geheel, maar Harley-Davidson weidt wel uit wat de basis betreft.

Zo zijn dit slechts drie modellen van velen. Het nieuwe – zichtbaar vloeistofgekoelde – blok is ontworpen met het oog op platformdeling over meerdere modellen. Zo komt het blok er in in totaal vier verschillende cilinderinhouden tussen de 500cc en 1250cc, en gaat men de krachtbron in drie verschillende marktsegmenten inzetten.

Kritische noot
Door deze immens grote stap in de geschiedenis van het merk uit Milwaukee, zou je bijna vergeten dat het merk het enorm zwaar heeft door de spanningen op de wereldmarkt. Een handelsoorlog lijkt voorlopig afgewend, maar Harley-Davidson heeft het desondanks moeilijk door al ingevoerde invoerheffingen tussen partijen aan weerszijden van de Atlantische Oceaan.

Dat deze toekomstmuziek ingezet is voor er überhaupt sprake was van de invoering van de ’tariffs’ over en weer, moge duidelijk zijn. Dit plan is zo mogelijk wel in een stroomversnelling gekomen en daarmee wordt een nieuwe en zeer spannende pagina in het geschiedenisboek van Harley-Davidson opengeslagen.

Zodra er meer exacte informatie over de modellen naar buiten komt, lees je het uiteraard ook hier.

Foto’s: Harley-Davidson

[justified_image_grid ids=27486,27487,27488,27489]

Norton in de breedte

Door
Redactie
-
0

Onlangs kondigde Norton de komst van de 650 Atlas aan. In het verleden had het merk al een Atlas in de gelederen voor de Commando het roer overnam binnen het modellengamma. Zoals de Atlas toen aan een belangrijk nieuw hoofdstuk vooruitging, belooft de 2019 Atlas dat ook te gaan doen.

De Atlas krijgt een 650cc staande twin en zal als in eerste instantie in een scrambler jasje gepresenteerd worden. Al onderstreept men bij Norton dat het absoluut niet om een retromodel gaat, heeft de motor op de – door Norton zelf gepresenteerde – tekeningen absolute wat klassiek verantwoorde lijnen.

Het 650cc-blok zal de basis zijn van meerdere modellen over de komende jaren, om die reden spreekt men ook van vermogens variërend tussen de 70 en 100 pk. Daarnaast wordt er ook een balletje opgegooid over een uitvoering met supercharger en wel 150 pk.

Toekomst
Zoals de Atlas een voorzet deed voor de Commando, kan deze Atlas ook wel eens goed nieuws zijn van Norton op sportief vlak. De 650cc tweecilinder maakt de Atlas – of afgeleide daarvan – legaal voor de Supertwin-races in het Ierse Road Race-wereldje, de Isle of Man TT en bijvoorbeeld de Belgian Twin Trophy.

De klasse is razend populair en groeit nog altijd snel. Momenteel domineren Kawasaki’s de klasse, waarin door ER-6- en Z650-krachtbronnen aangedreven racers de dienst uit maken. Suzuki’s SV650 is ook een populaire basis en zelfs het Chinese CFMoto steekt hier en daar de kop op. Als Norton zich in deze klasse met de resultaten kan gaan bemoeien, zou dat een enorme opsteker voor het merk kunnen zijn.
Norton Atlas 2019
Zeker wanneer je bedenkt dat Norton kopt de streetscrambler-uitvoering minder dan 10.000 pond moet gaan kosten, kun je straks op straat ook weer meer Nortons gaan zien. De andere modellen die Norton momenteel voert zijn namelijk alles behalve ‘vriendelijk’ geprijsd.

Naar verwachting trekt men op de EICMA het doek van de Atlas en mogelijk ook al een versie met supercharger.

Foto: Norton

Yamaha en Van der Mark winnen Suzuka 8 Uren

Door
Redactie
-
0

Na een dramatische Acht Uren van Suzuka zet Yamaha een record op haar naam, door de Acht Uren van Suzuka vier keer op rij te winnen. Katsuyuki Nakasuga was daar alle vier de keren bij en daarmee heeft hij vier overwinningen op zijn naam, Michael van der Mark – niet op een rij – heeft er ook vier en dat was nog niet eerder voorgekomen.

Kawasaki’s Team Green-fabrieksteam leek de beste start van iedereen te hebben, toen ze Pole Position pakten met Jonathan Rea aan de clipons, die het polerecord uit 2015 aan splinters reed. Helaas zat het de Kawa-mannen niet mee, terwijl Honda en Yamaha met hun fabrieksteam duidelijk constanter waren, ondanks de tussenkomst van een tyfoon. 

De safetycar was uiteindelijk bijna twee van de acht uur in de baan, wat niet voor de spannendste race in de geschiedenis van het evenement zorgde, maar de daarna ontstane gekkigheid voegde wel een hoop sensatie toe. Zo kreeg PJ Jacobson zijn eerste racestint ooit op Suzuka in zijn schoot geworpen in de meest wisselende omstandigheden die je je bedenken kunt – o, en ene Michael op een fabrieks-Yamaha haalde hem in rap tempo bij. De inhaalmanoeuvre liet niet lang op zich wachten en Yamaha nam de leiding. Kort daarna wisselde de Rotterdammer met Alex Lowes.

Lowes zou buiten blijven op de Yamaha YZF-R1M voor een korte stop een kwartier van het einde van de race. Benzine erin en door mocht de Engelsman; voor een derde jaar op rij mocht hij van Yamaha de finishvlag tegemoet rijden. Teamgenoot Van der Mark keek in spanning toe samen hoe de Yamaha R1 de finish haalde vóór de nummer 33 Red Bull by Japan Post fabrieks-Fireblade een kleine halve minuut en de Team Green-fabrieks ZX10R met nummer 11 op plek drie – twee ronders daarachter. 

Nog indrukwekkender
Om Suzuka’s Acht Uren-race te winnen, moet je sowieso een speciaal gevoel met de motor hebben en het uithoudingsvermogen is ook belangrijk aspect van de sport, maar Alex Lowes en Michael van der Mark mogen zich nog meer verdiend op de borst kloppen, aangezien ze de gehele race met z’n tweeën reden nadat hun Japanse teamgenoot uitviel door een crash in de kwalificaties. Omdat Nakasuga officieel nooit teruggetrokken is, krijgt ook hij de eer van de overwinning op zijn naam.

Foto: Yamaha

Interview Johann Zarco: Vol vertrouwen in de toekomst

Door
Redactie
-
0

Sommige coureurs staan er in één keer. Anderen hebben een langere weg nodig om de top te bereiken. Tot de laatste categorie behoort Johann Zarco, tweevoudig wereldkampioen Moto2 en nu behorend tot de betere rijders in de MotoGP. Na dit seizoen verruilt hij zijn Yamaha voor een KTM.

Een jaar geleden startte Zarco in Assen vanaf de pole. Die prestatie kon hij dit jaar niet evenaren. Sowieso blijven de resultaten enigszins achter bij die van zijn eerste seizoen in de MotoGP. Een verklaring heeft Zarco daarvoor niet, maar wel weet hij wat er moet veranderen: ‘Ik moet iets sterker worden, dan kan ik weer meestrijden om de ereplaatsen’, vertelt hij daarover. Het verschil met de snellere mannen voor hem is gering, maar net groot genoeg om niet helemaal voorin te zitten. Dat bleek ook in de TT van dit jaar. Zarco maakte lang deel uit van de kopgroep, maar bevond zich wel steeds aan de staart van de groep die de meer dan 100.000 bezoekers zo’n geweldige race voorschotelde.

 

Extra jaar Moto2

De entree van Zarco in koningsklasse voltrok zich niet onopgemerkt, want tijdens zijn debuutrace in de MotoGP pakte hij in Qatar brutaalweg de kop. Zarco was met een duidelijk doel aan dat eerste seizoen begonnen. ‘Ik wilde Rookie of the Year worden. Dat is me gelukt. Ik heb in Assen mijn eerste pole behaald en later nog een pole in Motegi. Ik heb goede wedstrijden gereden. Er zat geen overwinning in, maar dat is niet zo erg. Ik was heel erg verrast over het begin van het seizoen, want het was een geweldige start. Ik heb enorm genoten van het seizoen 2017. De GP op Phillip Island beschouw ik als mijn beste race van het jaar. Ik finishte daar als vierde, maar had meegestreden om de tweede plaats’, aldus de Fransman. Bij zijn terugblik op 2017 vergeet hij nog te melden dat hij vier keer de snelste raceronde op zijn naam schreef.

 

MOTO73 15/16 – 2018

Benieuwd naar de rest van het interview met coureur Johann Zarco? Dat lees je in MOTO73 15/16 – 2018! Koop het nummer hier online of in de winkel.

Tekst: Jan Boer
Foto: 2Snap

 

 

Suzuka Acht Uren: brommers kieken

Door
Redactie
-
0

De Acht Uren Van Suzuka; het is iets legendarisch. Beginnen bij daglicht en eindigen in het pikkedonker, terwijl je de volle acht uur in je racepak gekookt wordt door de drukkende warmte. Als iets nog niet legendarisch is, maken dergelijke omstandigheden het dat wel. Michael van der Mark gaat er voor zijn vierde overwinning.

Het Endurance Wereldkampioenschap is qua populariteit in opkomst, maar nog altijd is het vooral een Franse aangelegenheid. Het gros van de teams en veel van de rijders zijn van Franse afkomst, maar ieder jaar is er één ronde waarbij de reguliere starters tot de achterhoede verwezen worden; de Acht Uren van Suzuka. Voor de grote vier van de Japanse motorindustrie – Honda, Kawasaki, Suzuki en Yamaha dus – is de Hachi Tai een stukje cultuur, en in Japan gaat dat vooral gepaard met eer en het behoudt ervan.

Zo krijgt die ene ronde van het EWC meer fabrieksteams aan de start dan het Superbike Wereldkampioenschap. In het WSBK heb je Kawasaki en daarmee is de kous af, terwijl de Acht Uren naast het Team Green-Kawasaki fabrieksteam ook een Yamaha Factory Racing-afvaardiging krijgt en doet Honda, dit jaar voor het eerst sinds Ryuichi Kiyonari en Carlos Checa de beroemde race in 2008 wonnen, ook weer mee met een HRC-team.

Hollands tintje
Uiteraard kijken wij hier in Nederland vooral uit naar een mogelijke vierde Suzuka Acht Uren-overwinning van Michael van der Mark, die in 2013 en 2014 met het MuSASHi RT HARC-PRO Honda-team en in 2017 met Yamaha Factory Racing de race won. Maar om de eerder genoemde eer van de Japanse fabrieken te verdedigen, is de trend van grote namen aantrekken voor de Acht Uren meer terug dan ooit.

Zo trekken er veel door de wol geverfde WK-klanten naar Suzuka. Denk aan Jonathan Rea (Kawasaki, WSBK), Alex Lowes (Yamaha, WSBK), PJ Jacobson (Honda, WSBK) en Dominique Aegerter (Kalex, Moto2), maar ook de sterren van nationale kampioenschappen treden aan, zoals onder meer Leon Haslam (Kawasaki, BSB). Bradley Ray (Suzuki, BSB) en Peter Hickman (BMW, Isle of Man TT/BSB).

Behalve dat we uitkijken naar een spannende race en dat we duimen op een overwinning met een Hollands tintje – ogen open voor de nummer 21 – zijn vooral de fabrieks-motoren immer pareltjes van formaat. We hebben een galerij samengesteld om de motoren eens goed te bekijken. Let wel, de Yamaha YZF-R1M van Van der Mark lijkt verdraaid veel op die van het GMT94- en YART-team, want die rijden allemaal in een speciale kleurstelling, refererend aan de Oer-R1 die dit jaar haar twintigste verjaardag viert.

Foto’s: teams

[justified_image_grid ids=27475,27476,27477,27478,27479,27480,27481,27482,27483,27484]

Harley-Davidsons kwartaalcijfers bekend

Door
Redactie
-
0

Je kunt twee conclusies trekken als de NOS aandacht aan de motormarkt besteedt; het is komkommertijd of het is serieus mis. In dit geval valt voor beide een zaak te maken, maar aangezien dat tweede inmiddels prangend begint te worden, focussen we ons daarop.

De repercussies van de door president Trump ingestelde invoerheffingen, heffen hun tol op de motormarkt. Toen wij Harley-Davidson belden over de heffingen, stelden wel al dat dit absoluut vervolgd zou worden, en zo blijkt nu ook. De kwartaalcijfers van Harley-Davidson zijn opnieuw niet rooskleurig en tonen aan dat de invoerheffingen effect hebben, maar voor de Europese – lees: Nederlandse – Harley-liefhebber is dat op termijn geen positief effect.

Zo sprak de NOS  fervent HD-rijder Barry van Malsen, om het probleem een gezicht te geven. Van Malsen schetst een beeld waar veel Harley-rijders zich in zullen kunnen vinden. Pa of – veelal zelfs ‘en’ – ma reden Harleys, dus nu rijdt hun nakomeling het ook. Malsen is actief in de reclamebranche en zal dus als geen ander begrijpen hoe afhankelijk Harley-Davidson is van haar imago; het gevoel achter het merk. Alleen geeft hij de NOS desgevraagd ook aan dat er grenzen zijn. “Hoe ver gaat mijn liefde als het mijn portemonnee zo beïnvloedt?”

En nu?
Het Amerikaanse merk wil de klant niet opzadelen met de kosten van de importheffingen, maar zal die dappere poging snel moeten staken, aangezien men de gemiddelde extra kosten van de heffingen raamt op zo’n 2200 dollar per motorfiets. Aangezien Harleys qua prijs en uitrusting enorm uiteenlopen, is dat gemiddelde een vrij vertekend iets; het is voor veel modellen veel meer.

Zeker nu HD’s kwartaalcijfers het probleem zwart – of toch rood? – op wit blootleggen, kan men in Milwaukee de kat niet meer uit de boom blijven kijken. Daarbij laat de beschouwing van de cijfers van Nu.nl een logisch gevolg buiten beschouwing. Vooral de Amerikaanse HD-markt zou krimpen, terwijl buiten de VS een lichte toename zichtbaar blijft. 

Als jouw merk binnenkort wellicht de prijzen op zal moeten schroeven, en je twijfelde toch al over de aanschaf van een nieuwe motor; dan deed jij dat ook zo snel mogelijk, toch? Waarschijnlijk compenseert dat een deel van de lasten nu. Alleen een dergelijk toestroom van klanditie blijft niet, zeker niet wanneer men in Milwaukee met het (volledig) doorberekenen van de invoerheffingen begint.

Opnieuw; dit wordt vervolgd.

Foto: Harley-Davidson/Motor.nl

EuroCircuit op rand van afgrond

Door
Redactie
-
0

Het EuroCircuit in Valkenswaard zit in zwaar weer. Gesteggel tussen partijen die betrokken zijn bij het Brabantse circuit en de tegenstanders in de vorm van geërgerde omwonende, dreigt in voordeel van de tegenstanders uit te vallen; van volledige sluiting spreekt men nog niet, maar van inperking lijkt op korte termijn sprake.

Op het EuroCircuit vindt voor – de motorrijder vooral interessant – de MXGP-ronde van Europa plaats, maar ook ’s Lands eigen supermoto-legende Marcel van Drunen noemde het jaren zijn thuis met zijn Supermotoschool. Mede door de problemen rondom het EuroCircuit, geeft de school inmiddels les op de Speedway Venray en het Midland Circuit in Lelystad. Uiteraard is het naast thuisbasis van de Supermotoschool en de Europese MXGP-ronde ook thuis voor veel lokale motorcrossers en supermotardrijders die er graag trainen.

Voor de rest van Nederland, kan het EuroCircuit waarschijnlijk de pot op, want raceklasses als rallycross bedienen maar een klein groepje – gepassioneerde – liefhebbers. Alleen wanneer je over de RTLGP Dakar Preproloog begint, gaat men plots wel de barricades op, want dat evenement trekt jaarlijks vele tienduizenden bezoekers en fans. Zeker met de opkomst van Max Verstappen, trekt de aandacht voor auto- én motorsport aan; raar dat een groep tegenstanders dan toch grip lijkt te krijgen op een mogelijk inperken of zelfs sluiten van het Eurocircuit.

Om niet alleen RTLGP’s marketingfeestje in de Brabantse Kempen in leven te houden, maar om ook de door motorrijders en crossers graag bezochte activiteiten te kunnen blijven bezoeken, heeft men een petitie opgezet om als één man op te staan en een vuist te kunnen maken. Die petitie vind je door hier te klikken.

Hopeloos is het EuroCircuit absoluut niet, want onlangs nog vernamen we van ’t Contact – regionaal blad van de gemeente Someren, waar Lierop onder valt – dat het crossterrein van MAC Lierop in de Herselse Bossen binnenkort waarschijnlijk weer opgeluisterd kan worden door twee- en viertakten.

Er is duidelijk draagvlak, maar draagvlak zegt weinig als men zich niet laat horen, en sympathisanten van het EuroCircuit doen dat nu en vragen jouw hulp.

Foto: Eurocircuit

Getest: BMW C400X

Door
Redactie
-
0

De C400X van BMW wordt aangeprezen als ultiem vervoersmiddel in stedelijk gebied. Functioneel en fun. Ik moet zeggen dat die twee termen inderdaad in mijn hoofd rondspookten tijdens de introductie rond scooterhoofdstad Milaan. Als eerste weg zijn bij het verkeerslicht, als laatste nog een plekje kunnen vinden op overvolle stoepen. De C400X is er op gebouwd. Met de komst van de C400X proberen de Duitsers aansprak te maken op een gedeelte van de middenklasse scootermarkt iets wat ze met de C650GT en C650 Sport al een aantal jaar succesvol doen in het maxiscooter segment, maar er is meer onder de zon. 

Looks
Een criticus zou het design misschien ‘lomp’ durven noemen, maar zover willen wij niet gaan. Kijk je met een schuin oog door de kappen heen dan zie je namelijk een vrij traditionele scooter staan. De kappen geven op ons de indruk dat BMW de C400X echt als een werktuig wil presenteren in plaats van de zoveelste stijlvolle tweewieler toegespitst op de wensen van die groep hippe stedelingen. Nee, dat is de BMW absoluut niet. Hij heeft misschien meer weg van een stuk gereedschap. In het matgroen zou het zomaar een militair voertuig kunnen zijn waarmee moeiteloos een weg gebaand kan worden door urbane gebieden. Moeiteloos laverend tussen rijden auto’s, wild overstekende voetgangers en vervelend geplaatste obstakels. Daar is wat behendigheid voor nodig, wat meestal niet in dezelfde zin als ‘bulkig’ geschreven kan worden. Toch is de C400X juist erg handelbaar. Hoe groot zijn aanwezigheid dan ook lijkt, rijden gaat uiterst soepel. Iets waar BMW onderhuids veel voor heeft gedaan.

Blok
Het blok is er een om te roemen. Even kort door de bocht zit het vernuft hierin: Door de relatief korte slag van 69,6 mm kan het blok maximaal 8.800 toeren per minuut maken. Voor een eencilinder is dat best hoog. En doordat de zuiger dan ook nog eens in de rijrichting is geplaatst kan de rit zonder maatregelen vrij oncomfortabel worden door al die trillingen die de bewegingen van de zuiger veroorzaakt. Om die trillingen in te perken en de rit zo een stuk prettiger te maken hebben de techneuten in Beieren een balansas in het blok gebouwd. Deze zit naast de krukas en heft de trillingen van het blok voor het leeuwendeel op. Net niet helemaal. Om de resterende trillingen eruit te filteren is er daarom ook voor gekozen om zogenaamde silent blocks in de ophanging van het blok. Dit zijn rubberen bussen die de trillingen zo veel mogelijk absorberen in plaats van door te geven aan het frame. Met deze maatregelen is het dus mogelijk om zowel een comfortabele rit te garanderen als wel sportieve prestaties zonder op beide vlakken concessies te moeten doen.

Navi
Kies je voor het optionele TFT-dashboard dan kun je ook gebruik maken van de BMW Connected applicatie voor je telefoon. Hiermee krijg je allerhande meldingen over telefoongesprekken of berichten op je dashboard, als je dat wilt, maar kun je ook een vrij basale vorm van navigatie oproepen. Het prettige is – omdat we nu eenmaal al even hebben kunnen wennen aan onze F850GS duurtester – is dat de besturing van het dashboardmenu precies hetzelfde gaat als op andere BMW-modellen. Ben je BMW gewend dan stap je moeiteloos over op de C400X. Zo vlot dat je die navigatie in de smiezen hebt, zo rap komt de C400X ook van zijn plek. Bij het verkeerslicht ben je met gemak als eerste weg. Moeiteloos stuur je tussen rijen auto’s door om vooraan stil te komen staan. In slechts een paar kilometer is het me weer duidelijk waarom je in Italiaanse steden eigenlijk enkel dit soort machines ziet; Het gaat gewoon het beste op een scooter. Het voordeel van de C400X over de grotere maxiscooters die je hier toch nog het meeste ziet is dat de BMW een stuk kleiner is en nog eenvoudiger tussen obstakels door slipt. 

Ergo
Op de snelweg is de charme er snel af maar daar is hij dan ook niet echt voor bedoeld. Binnendoor over landweggetjes houdt hij zich taai en zelfs in een haarspeldbochtje is hij leuk maar kwalitatief echt sterk is hij pas als je tussen rijen ongeduldige Italianen komt te rijden. Uiterst wendbaar en relatief licht maakt een sterke indruk. Hoewel hij qua prestaties en formaat inderdaad een echte middenklasser is valt hij qua luxe opties zeker bovenin het segment te scharen. Het TFT-dashboard als bijna must-have extentie van zijn stadse functionaliteit. Met dank aan de slimme app ben je in geen tijd van de ene kant van de stad naar de andere. Erg goed van BMW om dat op zo’n klein model toe te voegen. Maar een handrem vergeten ze dan weer..

 

[justified_image_grid ids=27465,27466,27467,27468,27469,27470,27471,27472,27473]

Producttest: Furygan Raptor tweedelig leren pak

Door
Redactie
-
0

Al ruim een jaar steek ik m’n armen vrijwel dagelijks in het Raptor-jack van Furygan. Iets minder dagelijks rits ik daar ook de broek bij aan. Met de extreme buien die je als dagelijkse rijder de laatste paar jaar steeds vaker over je kanus heen krijgt laten het simpelweg niet zo toe; Dan kan het pak wel waterbestendig gemaakt zijn, als het water zo je laars inloopt is de pret er gauw af. Maar op de dagen dat het dan kan geniet ik er intens van. Het leer van het Raptor pak is soepel waardoor je zeeën van bewegingsruimte hebt. Het leer is 1,4 millimeter dik net als de serieuze racepakken van Furygan waardoor ze dezelfde veiligheid garanderen. In de broek zit overigens ook nog Kevlar verwerkt op de stukken die het zwaar te verduren krijgen bij een eventuele val. De kuiten zijn voorzien van een rekbare stof wat erg prettig zit.

Koel houden
De binnenkant is voorzien van een Coolon-laag. Dat is een stof die bijdraagt aan comfort maar die ook vocht opneemt en ademend is. Zo kun je op een hete dag langer doorrijden voordat de temperatuur een terrasstop eist. Draag je geen onderkleding dan helpt de stof ook om het pak gemakkelijker uit te krijgen. Het plakt wel iets aan je huid, maar niet zoveel als leer dat zou doen. De broek kun je met een korte rits aan de achterzijde of een langere rits rondom bevestigen aan de jas. Bij het aanritsen moet je de twee ritsen aan de achterzijde met je vingers van elkaar af zien te houden zodat het aanritsen van de lange makkelijker gaat, anders loop je even te hannesen.

Retroachtig
De jas heeft ergens iets weg van een retro model door de bruinige stukken op rug, schouders en ellebogen. Die hebben overigens pas na een tijdje die kleur aangenomen. Hierdoor heeft het jack naast een sportief uiterlijk dus ook iets vintage. Naast de twee zakken aan de voorzijde heb je ook nog één binnenzak op je linkerborst waar eenvoudig zelfs een grotere smartphone in past. De andere twee ritsen die aan de voorzijde zitten zijn voor ventilatie en zijn behandeld om water af te stoten, al is het in een bui toch handig om ze dicht te doen. Al met al is de kwaliteit van het pak hoog. Jammer dus dat al vrij snel het rubberen verbindingsstukje boven bij de kraag afbrak. Deze zit er om de rits te ontlasten door met een stukje klittenband beide zijden van de jas te verbinden. Sinds kort beginnen de stiksels van het leren verbindingsstuk onderaan de jas ook los te komen. Andere aantoonbare slijtage dan deze twee onderdelen – die dan ook wel erg veel te verduren krijgen – heb ik na een jaar nog niet kunnen ontdekken.

Maten Jas: S t/m XXXL; broek: 36, 38, 40, 42, 44, 46, 48, 50 Prijs Jas: € 479,95; broek: € 329,95 Verkrijgbaar www.jopa.nl

Foto: Jowin Boerboom

Motorrijders opvolger van Zwarte Piet

Door
Redactie
-
0

De bagger die motorrijders op sommige social media over zich krijgen uitgestort, durf ik niet eens te bekijken. Voor sommige mensen staat iedere motorrijder – hoe onschuldig ook – gelijk aan een lid van een criminele motorbende. Tuig zijn we in hun ogen, allemaal! Gelukkig zijn de meeste mensen weldenkend en in staat prima te nuanceren. Al neemt dat laatste richting luidruchtige motorrijders af als je serieuze media moet geloven.

Klachten omwonenden
Wat hebben steden als Tilburg, Breda en Rotterdam met elkaar gemeen? De afgelopen weken controleerde de plaatselijke sterke arm er op geluidsoverlast van motoren en quads. Na klachten van omwonenden komt de politie in actie. Op kleine schaal en nogal amateuristisch, maar het begin is er. Ik zie een parallel met de Zwarte Pieten-discussie. Die werd ook heel klein aangeslingerd door een select gezelschap, maar met groot succes.

Akoestisch geweld
Sommige mensen bedienen zich van ronkende taal om hun afkeer van lawaaimotoren te omschrijven: ‘Decibellen van optrekkende, accelererende motoren  vormen het akoestisch equivalent van zinloos geweld’, leest het onder het kopje ‘Zonder teringherrie hebben motorrijders geen lol.’ De schrijver trekt nog even lekker door: ‘Ik weet niet van hoeveel motorrijders het zinloos lawaai afkomstig is. Ik weet wel dat ze geen rekening houden met de mogelijkheid dat ze wegens overtreding van een geluidslimiet beboet kunnen worden.’

Staatskas spekken
Het niet beboeten van geluidmakers wekt verbazing en irriteert bij niet-motorrijders. ‘Waarom wel de jeugd op brommertjes bekeuren en herrie-motoren ongemoeid laten? Voer geluidscontroles uit op een mooie zondag op de toeristische routes. Dat levert veel geld op voor de staatskas.’ Het is juist de bodem van diezelfde staatskas die doeltreffende controle tegenhoudt. De politie heeft simpelweg te weinig middelen en mankracht om motorrijders staande te houden.  Kwestie van tijd en prioriteit.

Druppel op gloeiende plaat
Tot de tijd dat de staat geld vrijmaakt voor intensieve controles hebben loud pipers vrij spel. In Scheveningen – ook zo’n motorhotspot in de zomer – zet de politie al extra medewerkers in om op geluidsoverlast te controleren. Tot nu toe waren controles een druppel op de gloeiende plaat, maar door de extra inzet veranderen die druppels in een fikse stroom. Overigens valt het op hoe amateuristisch de controle nog altijd is. De politie worstelt met een manier om motorrijders op heterdaad te betrappen. En ik maar denken dat een decibelmeter genoeg zou moeten zijn…

Waarschuwing
Waarschuwing: anders dan voorheen is het horen van plotseling extra geluid al voldoende om een motorrijder te beboeten. Tweede waarschuwing: de boete voor onnodig lawaai bedraagt een duizelingwekkende 370 euro. Derde waarschuwing: de dag nadert dat de politie zich met man en macht op lawaaipijpen stort. Krijgen we na de Bonte Piet, de Regenboog Piet en de Roetveeg Piet ook de Quiet Pipes, Extreme Quiet Pipes en No Noise Pipes?

1...1.2641.2651.266...2.008Pagina 1.265 van 2.008

© Copyright Motor.NL Media Company