56 toppen van meer dan duizend meter telt het Hrubý Jeseník-gebergte, een nog altijd vrij onbekende regio in het noordoosten van Tsjechië met heerlijke bochten en, als je er de tijd voor neemt, heilzame warmwaterbronnen.

[sgpx gpx=”/wp-content/uploads/gpx/hruby-jesenik-tsjechie.gpx”]

‘Daar tuf ik altijd graag naartoe, vooral naar Most of Brno. En om het Tsjechische bier!’ grijnst Uli, wanneer hij ons de sleutels voor de hemelsblauwe Bonneville Spirit Edition overhandigt. Tja, racecircuits en bier, dat is vaak het eerste waar je bij Tsjechië aan denkt. Tijdens de heenreis over de monotone snelweg via Wrocław denk je misschien nog even aan Lolek en Bolek, een Poolse animatieserie uit de tijd dat Oost-Europa nog terra incognita achter het IJzeren Gordijn was – totdat het decor verandert en zich ten zuiden van Opole eindelijk de uitlopers van het Hrubý Jeseník-gebergte uit het gouden licht van de late middag losmaken en de eerste bochten zich aandienen. Eindpunt voor vandaag en ons rustpunt voor de komende vijf nachten is het familiepension U Petra aan de rand van het stadje Jeseník. Een uitstekende keuze. Kamer, keuken, service en sfeer: wat wil je nog meer?

Het plaatselijke toeristenbureau prijst het gebergte uiteraard aan, net als de districtshoofdstad Jeseník, dat tot 1947 overigens nog Frývaldov, in het Duits Freiwaldau, heette. En dus hebgen ze een klein welkomstcomité samengesteld dat ons de eerste dag begeleid, van de ene bezienswaardigheid naar de andere. In Jeseník zelf zijn het er niet zoveel: een oude waterburcht met een streekmuseum en dan misschien nog het beulshuis, eertijds de zetel van de laatste scherprechter ter plaatse, thans informatiekantoor voor toeristen – dat was het wel zo’n beetje. Verder naar de duivelsstenen, een rotsachtig bastion met een onbelemmerd uitzicht op Moravië. Koffiestop in het van medeklinkers vergeven Hhtel Křížový vrch, en daarna verder naar Lázně Jeseník, het voormalige Gräfenberg.

Zweten in de spa

Het kuuroord legt het dan misschien af tegen Karlovy Vary (Karlsbad) en co, maar het was wel mooi het eerste water-herstellingsoord ter wereld. Hydrotherapie is begin negentiende eeuw uitgevonden door Vinzenz Prießnitz, lang voordat een zekere Sebastian Kneipp het natte terrein betrad. En ook wie geen weekje halfpension met alle voorzieningen van dien in kuurhotel Priessnitz boekt – misschien een aardige cadeautip voor een ontspannend verblijf voor z’n tweetjes? – kan in Lázně Jeseník zijn lijf verwennen, in het spa- en wellnesspark zweten en in het Balneo-park pootjebaden in koud water. Maar je kunt ook een Schroth-therapie volgen in Lipová-Lázně of de zwavelbronnen in Velké Losiny bezoeken.

En wat staat daar vrolijk en ongegeneerd op een veld bij Bělá pod Pradědem met zijn karakteristieke handvormige bladeren naar ons te wuiven? Hennep, onmiskenbaar. ‘It’s technical cannabis’, lacht Kyle, een bekende Yamaha-dragcoureur. Hij is de baas van de Bairnsfather Distillery, die door het filteren van de planten (niet alleen hennep) hun spirit in de flessen weet te krijgen. Het meest prominente product van de al door Johnny Depp bezochte destilleerderij zijn diverse soorten absint. Dat juist dit goedje het zo vaak moet ontgelden, doet Kyle maar weinig. Zijn motto: Create your own reality – anders maken anderen gehakt van je.

Van de geest in en uit de fles naar al die allang gestorven min of meer vernuftige geesten die hun gedachten hebben overgeleverd op papier. Oftewel: op naar de papierfabriek Velké Losiny, waar al vierhonderd jaar lang papier wordt geschept, van oudsher gemaakt van de pulp van katoen- en linnenvezels. Dat ooit in het nabijgelegen renaissanceslot heksenprocessen plaatsvonden waarbij zelfs de vrome papiermakersvrouw Barbora Göttlicher in het openbaar werd verbrand, toont tragisch genoeg maar weer eens aan dat het aankomt op wat je met iets doet. Want zonder papier en boekdrukkunst had Malleus Maleficarum, beter bekend als de Heksenhamer, zijn verschrikkelijke inquisitiepraktijken vermoedelijk nooit binnen de 29 drukken van het boek kunnen verspreiden.

Naar de oude vader

Na het verplichte programma, dat ons zakken vol folders en souvenirs heeft opgeleverd – dank nogmaals aan Lenka en Lucie, Renata en Věra, Kyle en Jana – zijn we nu vrij voor onze kuur. In de met allerhande afgedankte landbouwwerktuigen volgehangen ontbijtzaal strijkt opeens een hele meute sprinkhanen neer. Een aan lange wandelingen verslingerde groep gasten doet zich in sneltreinvaart te goed aan het buffet en is vijftien minuten later alweer gevlogen. Nee, dan wij. Buiten in het zonnetje fonkelen onze levenslustige tweecilinders, die we vandaag nog de Praděd op willen drijven. De in het Duits Altvater (‘oude vader’) genoemde berg is met zijn 1491 meter niet alleen de hoogste top van het Hrubý Jeseník-gebergte maar van heel Moravië. Voor motorrijders is het een soort mekka: je moet er minstens één keer in je leven zijn geweest.

Onderweg naar de Praděd muteren hele cohorten van de homo sapiens tot de homo bussicus, die met pendelbussen naar de tussenstop Ovčárna worden gebracht. Van daaruit draait het alleen nog om spierkracht, ook voor de tolbetalers die met hun eigen vervoer zijn gekomen. Tenzij je bevoorrecht bent en een speciale vergunning bezit. Dan mag je ze lekker relaxed inhalen, al die ontbijtcalorieënverbranders die via een slingerend asfaltweggetje drie kilometer bergopwaarts sjokken. Een ware volksverhuizing. De een met zeven poedels in zijn kielzog, een ander met een MTB met dertig versnellingen, en iedereen zucht onder de hitte. Boven op de Praděd een fotosessie voor de televisietoren en een bezoekje aan het restaurant om de inwendige mens te versterken. Onder het genot van goulash en sla een tip: ook gasten die in het belendende eenvoudige hotel overnachten, mogen gratis de Praděd op. Succes!

Op een ererondje door het rustige, door donkerbruine houten huizen en een drankpaviljoentje gedomineerde kuuroord Karlova Studánka volgt een uitputtend bochtenparcours op de 44 naar Červenohorské sedlo. De op de kaart verleidelijk krullerige weg is gloednieuw. Boven op de pas kun je door de werkzaamheden aan de weg niet verder, maar moet je retour – wat het alleen maar leuker maakt, want verkeer is er nauwelijks. Wie hoeft dan nog zo nodig de Stelvio op? Als om die gedachte kracht bij te zetten, laat de Triumph de vonken vrolijk sproeien.

Broodje in een Tatra-wrak

Een stuk relaxter is de rit door het noordelijke puntje van het Hrubý Jeseník-gebergte bij de Poolse grens, met zijn fijnmazige netwerk aan wegen die doen denken aan de haarvaten van longen. Hier een korte pauze op strobalen voor Vidnava, daar het kasteel Jánský Vrch in Javorník, een juweel dat je het best van onderaf kunt bewonderen, een imposant contrapunt met de bouwvallen die je elders soms ziet. We gniffelen telkens om lollig en soms ook geil klinkende namen als Horní Fořt. En dan zijn we weer terug in U Petra, hongerig en wel.

Niet alleen dorstige zielen vereren de Lesní bar bij Lipové-Lázně met een bezoekje. De boshut is 8.760 uur per jaar geopend, maar doet het zonder personeel. Je laat het geld voor je in bronwater gekoelde drankjes achter in een kistje. Eerlijk gezegd is het ons een beetje te ver, en onze tankrugzak is nog goed gevuld. En dus kiezen we geen romantische maar een roestige plek om te picknicken, een al tijden uitgerangeerde Tatra-truck met een laadschop op zijn rug die, door struikgewas omgeven, elk moment de botanische eeuwigheid kan binnengaan. Junglekamp anno 2050?

Als een grote blauwe vlinder zeilt de Spirit Edition met krachtige vleugel- dan wel zuigerslagen over de glooiingen tussen Branná, Loučná nad Desnou en Vikantice, en brengt zo een beetje kleur, al is het maar even, in het onopgesmukte dagelijks bestaan van sluimerende oorden als Žárová en Pusté Žibřidovice. En dan opeens een formidabel zomers onweer, gelukkig net boven Staré Město, waar een kerkje bescherming biedt. Met Gimme Shelter van de Stones in ons oor spatten we er ten slotte vandoor, maar ver komen we niet. Het ‘Just a shot away’ dreunt nog na, de storm heeft bomen als mikadostokjes doen omvallen, de weg is door de brandweer afgezet. Geen probleem: we banen ons een weg langs afgezaagde takken en pakken onze rust. Net als gisteren op de 44 heeft ook de 11 bij Červená Voda met haar spaghettislierten op de Červenovodské sedlo een onweerstaanbare aantrekkingskracht op motorrijders. Al even onweerstaanbaar is de avondhemel met de ondergaande zon, zodat het uitstapje naar de bedevaartskerk Mariánsky Kopec op de ‘Berg van de Moeder Gods’ bij Králiky er enigszins bij inschiet en we op de terugweg door de mistig grijze nacht behoedzaam onze weg zoeken.

Bier en dansen

Maar ’s ochtends is alle kleur weer terug. Het schitterende auto- en motormuseum in Česká Ves toont een mix van vooral Oost-Europese merken en modellen, zoals Mirela, Ogar en Praga; en daartussen prijkt bijna exotisch een Ducati 750 Supersport. Die had maar even een kloeke 68 paardjes tot zijn beschikking, net zoveel als onze 900 Triumph van nu en genoeg om in volle aanval over de onberispelijk geasfalteerde 453 naar Zlaté Hory, eens een centrum van de Silezische goudmijnen, te galopperen. Niet te missen en nauwelijks te bevatten dat op zoveel plaatsen de tand des tijds zo heeft toegeslagen. Verlaten en vervallen huizen als de stomme getuigen van oorlog en verdrijving. De oude Duitse plaatsnamen hebben de heerschappij van de Habsburgers en later de nazi’s in het gebied dat ooit Protectoraat Bohemen en Moravië heette overleefd, althans op een aantal wegenkaarten. En wat ontdek je dan aan het oostelijk eindpunt van de 453? Hotzenplotz! Dat riekt naar een rovershol, maar het blijkt een door woonblokken gedomineerd dorp dat inmiddels Osoblaha heet en waar de Duitse naam allang uit de herinnering is verdwenen.

Oogstfeest in Slezské Rudoltice. In de wijde omtrek zijn de velden gemaaid en leeg, vermoedelijk tot de Oeral aan toe, maar hier en nu is het bal. Voor het fraaie slot een springkasteel en biertenten, er wordt gedronken en gedanst. Ondanks het feestgedruis wordt de weg vriendelijk vrijgemaakt voor de beide vreemde motorrijders. Die belanden zo linea recta via een halfverharde weg door het bos langs de Poolse grens in Město Albrechtice en op een gegeven moment ook weer in, verrassing, Freiwaldau alias Jeseník.

Geen verdienmodel

Toegift. De gesloten staalfabriek in Ostrava is hét adres als je van industriële architectuur met haar enorme sculpturen houdt. Het uitkijkplatform van Hoogoven 1 biedt een overweldigende blik op het complex, dat in zijn beste tijden 44.000 en bij de sluiting nog slechts tweeduizend werknemers telde. Wat dan wel weer een lichtpuntje voor het milieu was, want de kolen-staal-chemiemoloch was niet bepaald zijn beste vriend. Tijden veranderen. Bij het jaarlijkse festival Colours of Ostrava bracht Björk het publiek al in extase, en ook meervoudig olympisch kampioen Usain Bolt heeft zich, ondanks zijn hoogtevrees, met zijn handtekening op de Bolt-Tower laten vereeuwigen. En de toekomst? De EU wil cultuurmonumenten graag behouden, vertelt museumgids Hana Plachá, maar potentiële investeerders zijn huiverig, want ‘er moet wel een verdienmodel zijn’. Laten we dus maar hopen dat er in de toekomst niet alleen geld wordt gestoken in van oudsher succesvolle Tsjechische exportproducten à la Pilsner Urquell.

INFO

Tsjechië – dat zijn niet alleen 110 bierbrouwerijen en twee racecircuits. Maar ook de stille dalen, dichte bossen en boomloze kruinen van het Hrubý Jeseník-gebergte, een regio waar je met aanzienlijk minder dan tweehonderd pk óók uit het mannetje (of vrouwtje) bent.

HEENREIS

Via Praag door Tsjechië tot in het Oost-Boheemse Hradec Králové, daarna via een secundaire weg verder via Sumperk tot Jeseník in het centrum van het Hrubý Jeseník-gebergte – of via Dresden en Wrocław tot even voor Opole, aansluitend naar de Pools-Tsjechische grens bij Gluchotazy en verder naar Jeseník.

VERBLIJF

Aanbevelenswaardig is Penzion U Petra aan de rand van Jeseník, overnachting met ontbijt omgerekend vanaf 17 euro, tel. +420 604587818, www.upetra.cz. Een goede indruk maken ook Penzion Běla in Bělá pod Pradědem, +420 584420000, www.penzion-bela.cz; Penzion na Palubě in Mikulovice, tel. +420 588884630, www.napalube.com; Penzion Trombly in Loučná nad Desnou, tel. +420 606123252, www.penzion-trombly.cz; Hotel Křížový vrch ten noorden van Jeseník, tel +420 603216585, www.krizovyvrch.cz. Op de top van het Hrubý Jeseník-gebergte ligt Hotel Praděd, tel. +420 554779017, hotelpradedvysilac.cz; tegenover de staalfabriek Dolní Vítkovice in Ostrava het Ubytovna VP1, tel. +420 595955244, www.ubytovnavp1.cz.

MUNTEENHEID

Betaalmiddel is de Tsjechische kroon; 1 euro is 27 CZK. Benzine kost omgerekend ca. 1 euro per liter ‘Natural 95’.

Legendarische kustwegen als de Pacific Coast Highway (USA), Clarens Drive (SA) en de Great Ocean Drive (AU) hebben er ineens een concurrent bij: de Ierse Wild Atlantic Way. De nieuweling is veruit de langste ter wereld. Maar is het ook de mooiste? En is het wel een kustweg?

Als we in het Noord-Ierse Larne aan het begin van de avond de boot afrijden, heeft mijn reisgenoot Jan geen hoge verwachtingen. Ons reisdoel, de Ierse Wild Atlantic Way begint pas 150 km verderop. De weg er naartoe – de Antrim Coast Road – ziet hij als meer als kilometers maken. De Zumo belooft niet veel meer dan lage heuvels langs de kust. En Noord-Ierland, ach, dat kent hij eigenlijk alleen van de journaalbeelden van dertig jaar conflict. Hooguit als de IRA een aanslag op het platteland pleegde, zag je iets mooiers dan de grauwe arbeiderswijken van Belfast en Londonderry.

Hieronder de gpx route. Let wel op, dit is een oude route, omstandigheden kunnen veranderd zijn.

Maar de kustweg naar het noorden laat iets heel anders zien. Een landschap van groene kapen en baaien tegen een soms tropisch blauwe zee. Het bijzondere van de weg is dat hij niet over de kapen heenloopt, maar erlangs, waar ooit de golven tegen de kust sloegen. Het betekent dat we links van ons woeste bergwanden zien van soms over de honderd meter hoog. En dat de weg de kronkelende kustlijn volgt.

Bij een lusje naar de Torr Head-kaap vinden we zelfs een paar van de lastigste haarspeldbochten die we in jaren zijn tegengekomen. Vlijmscherp en steil omhoog.
‘Wat! Een! Weg!’ zegt Jan. ‘Wat een landschap!’ Hij houdt het op een mix van IJsland en Bretagne. En natuurlijk Schotland, waarvan we Mull of Kintyre in de verte zien liggen.
We hadden er nooit van gehoord, maar de Antrim Coast Road blijkt bekend te staan als de mooiste scenic drive van Noord-Ierland. We vinden hem zelfs in een paar lijstjes terug van Mooiste Kustwegen ter Wereld. De Wild Atlantic Way staat er niet bij.
‘Hebben we het mooiste per ongeluk al gehad dan?’ vraagt Jan.
Nee. De Wild Atlantic Way is simpelweg te nieuw.

2500 km asfalt

Ons hoofddoel, de Wild Atlantic Way, loopt van het noordelijkste puntje van Ierland – Malin Head – naar het zuidelijkste punt: Old Head of Kinsale. Daartussen ligt 2500 km asfalt. Dat moet vele miljarden gekost hebben, denk je dan. Maar nee. Het kostte in 2014 en 2015 bij elkaar slechts tien miljoen. Met dat geld plaatsten de Ieren 3850 bordjes met WAW-logo en informatiepanelen. De Wild Atlantic Way is dus geen nieuwe weg – want die lag er allang – maar een marketing project: een route van honderden stukjes weg waarop een label is geplakt en een website aan is gehangen. Een hele mooie trouwens.

De Ierse kust kon wel een duwtje in de rug gebruiken. Altijd maar die aardige mensen, folkbandjes in de pub en die kneuterweggetjes, al die kleine stukjes en beetjes. Het werd tijd voor iets groots en woest aantrekkelijks; tijd voor een Wild Atlantic Way. Het werd een echte Grand Tour die 1500 bezienswaardigheden aan elkaar knoopt en langs 188 (and counting) ‘ontdekkingspunten’ gaat. Daaronder zijn achttien ‘signature discovery points’, de Wonderen van de Wild Atlantic Way. Dat zijn de punten die het karakter van de Ierse kust bepalen. En die moet je dus niet missen.

Bij de opening van de WAW werd een opvallende groep genoemd die de initiatiefnemers graag wilde hebben: de Harley-rijders. Dat is marketingtaal voor motorrijders met een zak geld bij zich, maar zegt het ook iets over de weg?

Dramatisch kliffenlandschap

Ierland heeft vrij lang een gebrekkig weggennet gehad, met zeker in de buitengewesten vrij veel al dan niet verharde schapenpaadjes. Maar dat is wel voorbij, merken we al na het startpunt bij Malin Head – een ‘signature discovery point’ met redelijk dramatisch kliffenlandschap, een uitzichtpunt, een torentje en een kruis.
We zitten meteen op vrij goed asfalt, en zullen daar niet meer van af komen, zolang we de hoofdroute aanhouden. Maar de Way telt ook best veel doodlopende afslagen, die naar een strandje, een ruïne of een ander bijzonder punt lopen. Daar komen we soms wel wat lastiger wegdek tegen. Een keer rijden we zelfs over een strand, maar of dat nou de bedoeling was…

Niet kinderachtig

Het soort weg dat de hoofdroute kiest, valt niet onder een noemer te brengen. Vaak zitten we op redelijk brede tweebaanswegen. Soms loodst hij ons naar smalle binnenweggetjes. De reden daarvan ligt vaak in een bezienswaardigheid. Maar anders dan we vooraf dachten: het schiet best wel op. Het is redelijk stil en de Ieren doen niet kinderachtig over de maximumsnelheid. Sterker nog: die is vaak niet eens haalbaar. Rechtuit, flauwe of scherpe bocht, bebouwde kom: de bordjes met 90 lijken tamelijk willekeurig neergezet. Als Nederlander ben je erg gewend bij het handje genomen te worden. Bij de Ieren is het motto eerder: zoek het maar uit. Daar kun je in het begin even van schrikken, als je veel te hard op een scherpe bocht afgaat. Maar als je gewoon op intuïtie en zicht gaat rijden in plaats van op voorschrift, is er niets aan de hand.

Goudgele stranden

We verlaten het Inishowen schiereiland van Malin Head en rijden het noordwesten in rondom Lough Swilly, een fjord. Hier liggen de drie Golden Beaches van Ballymastocker Bay, die lezers van The Observer ooit verkozen tot een na mooiste strand ter wereld. Het is een dromerig, goudgeel strand met zeewater dat tropisch warm oogt en bergjes rondom. Prachtig inderdaad, maar we kunnen niet eens zeggen of dit wel het mooiste strand van Ierland is. Er valt uit nog heel veel stranden te kiezen aan de WAW.

Iconisch Ierland-plaatje

Kiezen, dat zul je vaker moeten doen. De weg is zo lang, dat je er bijna twee weken mee bezig zult zijn als je alles rijdt. En als je alle bezienswaardigheden wilt bezoeken, trek er dan maar half jaar voor uit. Dat gaan we niet doen. Mooie stranden, kerkjes, ruines, afslagen en vuurtorens; die gaan hier per dozijn of een veelvoud daarvan. Hieraan merk je dat de WAW echt een toeristisch samenwerkingsverband is. Alle regio’s wilden meedoen, maar dan wel op voorwaarde dat de regionale highlights in de route kwamen. Dus na verloop van tijd staan we schouderophalend bij het zoveelste strandje. ‘Zie jij wat?’
‘Nee, maar weer verder gaan dan?’
‘Ja.’
Serlectief zijn dus. Maar Fanad Head overslaan, de witte vuurtoren op de kaap te noorden van Ballymastocker Bay, zou jammer zijn. Dat is een van de signature points en een van de meest iconische Ierland-plaatjes.

Bergen en een pasje

Dik 60 km door lieflijk boerenland verder krijgen we bij het gehucht Brinlack de Atlantische Oceaan vol en schitterend in het vizier. Dat gebeurt niet zo heel vaak. Het overgrote deel van de WAW zie je de oceaan helemaal niet. Wat niet zo erg is, want het achterland is doorgaans bergachtig. Hoe aantrekkelijk dat is, zien we als direct na de kust Mount Errigal voor ons opdoemt, de meest bijzondere berg van Ierland. Het is een Kilimanjaro op schaal, inclusief besneeuwde top. Hij valt wel buiten de route, maar dit moeten we toch van dichterbij zien. En dan blijkt dat de top niet is bedekt met sneeuw maar met een laag lichtgrijs gesteente – kwartsiet, leren we.
De berg is erg veel lager dan hij lijkt – slechts 751 m – maar in Ierland zit het ‘m niet in de grote getallen. Hier worden we zelfs lyrisch van een bergpasje van 275 m – Glenngesh – want het dal ligt zo groen, zo smal en zo vreselijk mooi Iers te zijn.

Sleave League

De grootste verrassing is Sleave League, een verdwaald stuk bergrug dat ruim 600 meter uit oceaan rijst. Het doodlopende pasweggetje ernaartoe – een hek openen om er te komen – is wat ons betreft het hoogtepunt van Wild Atlantic Way. Het eindigt met een uitzichtplateautje op Sleave League. Het dramatische gebergte heeft een aantal uitdagende paden. De ongelooflijkste is de Appalachian Trail. Pardon? Ja, echt. Sleave League is een uitloper van het Oost-Amerikaanse gebergte. Ooit zat dit deel van Ierland vast aan het huidige Canada, ergens ter hoogte van Newfoundland. Toen het afbrak kwam er een scheurtje in dat we nu kennen als de Atlantische Oceaan. Vanzelfsprekend is Sleave League een van de signature points van de WAW.

Hawaiiaanse golven

Na het zeegebergte wordt het vlakker, toeristischer en drukker. Maar de oceaan gaat onder Donegal naar een hoogtepunt. Golven van Hawaiiaanse afmetingen – vijftien meter of meer – kunnen hier tegen de kust aanrollen. Dit is dan ook een van de beste surfgebieden ter wereld. Je vindt het rond Mullaghmore Head, een schiereilandje met een spookachtig negentiendeeeuws landhuis – Classiebawn Castle – en de tafelberg Benbulben in de achtergrond. Aan de drie volle touringcars die hier stoppen, zien we dat we met een signature point te maken hebben.

Megaliet met blowhole

Voorbij Ballylina – erg veel plaatsen in Ierland beginnen met Bally, wat zoiets betekent als ‘plaats van’ – vinden we de stilte weer terug in het landschap. En daar komen we meteen bij het volgende siganture point: Downpatrick Head. Dat is megaliet, een klif eigenlijk, die een meter of vijftig losstaat van de kust. Er vlak voor vinden we ook nog een ‘blowhole’, een merkwaardig gat in de grond dat in verbinding staat met de zee.

Connemara

Na de kliffen van het boerenland volgt een woeste kuststrook met honderden eilanden, bochtige weggetjes en bijna witte stranden. Keem Beach, met nabijgelegen ghosttown Slievemore, geldt als een officieel hoogtepunt. Gek genoeg valt het stukje door het bergachtige hoogveen van Connemara daar niet onder. Het is een dramatisch mooi stukje, dat het aanzien van hoogtegebergte heeft. Even daarna is het losgaan op de kronkelwegen langs de keien, rotsen en stranden onder Clifden. Het is dat er schapen rondlopen, anders had het net zo goed de Zuid-Afrikaanse westkust kunnen zijn.

De grote attractie

De grootste natuurlijke attractie van Ierland komt op het moment dat de weg een beetje tam en vlak is geworden. Het grote drama speelt zich er vlak achter af: een acht kilometer lange klifkust, die tot tweehonderd meter hoog stijl uit zee rijst. De kliffen van Moher.
Het toerisme was amper uitgevonden of er kwamen grote drommen op af. Het uitkijktorentje stamt al uit 1835. Intussen zijn er winkels, een bezoekerscentrum en een enorme parkeerplaats bijgekomen, om de duizenden dagelijkse bezoekers op de vangen.

Loop Head

Wil je een vergelijkbare kliffenkust zien waar je niets hoeft te betalen, met je motor tot het randje kunt komen en waar je niet meer dan een handjevol bezoekers tegenkomt? Rij dan door naar Loop Head. Je komt onderweg eerst langs een andere topper: de Burren, het onvermijdelijke stuk maanlandschap. Daarna ga je bij het havenplaatsje Kilkee Loop Head op. Aan het eind van dit schiereiland vind je aan de rand van de kliffen ook nog een witte vuurtoren, uit 1670. De vuurtoren, de kliffen en de zee vormen een machtig einde van onze tocht. Maar de Wild Atlantic Way gaat nog eens 700 km verder…

De zuidelijke schiereilanden

Zou je na de Kilkee Loop de Wild Atlantic Way weer oppakken, voert ie je ook over de zuidelijke schiereilanden. Met name Beara is van grote schoonheid. Hier word je over smalle, stille weggetje naar het meest ouderwetse deel van de route geleid. Op de punt van Baera kom je bij een kabelbaantje voor mens & schaap dat je in tien minuten naar het eiland Dursey schommelt. Typsich Baera en dart beloonde de Wild Atlantic Way met de eretitel ‘signature discovery point’.

Twee van de boeiendste wegen van Ivaragh en Beara zitten niet in de officiële route: de Healy Pass (Beara) en Gap of Dunloe, ook een pas. Ze lopen dan ook niet langs de kust, maar steken dwars over. Zeer de moeite waard om die even mee te nemen. En zo zijn talloze plekken en weggetjes langs de route een verkenning waard.

Dat is wat ons betreft de manier waarop je de Wild Atlantic Way het best kunt gebruiken: als leidraad. De hoofdroute is voor het overgrote deel weliswaar prachtig, maar er zit nog heel veel moois achter.

Wild Atlantic Certificate

Wil je de route wel op de letter volgen, dan kun je een Wild Atlantic Way Passport kopen (10 pond), dat je als stempelkaart gebruikt. Met een stempel van 188 postkantoren krijg je een heus certificaat. En kom je in aanmerking voor cadeautjes en prijzen. Zie www.wildatlanticway.com

Meer info

Noord-Ierland

Noord-Ierland was voor ons een geweldige ontdekking. Ontdek Noord-Ierland zelf op de officiële website: http://www.discovernorthernireland.com/

Ierland

Veel informatie over de Wild Atlantic Way, maar ook over de rest van Ierland vind je – ook in het Nederlands – op: www.ireland.com

Wild Atlantic Way

De schitterend website van de weg zelf geeft je alle info over de route en de bezienswaardigheden. GPS-tracks ontbreken vooralsnog. Maar die vind je bijvoorbeeld op www.ridewithgps.com. Als je deelneemt aan de Promotor lezersreis krijg je een op maat gesneden GPS-route, inclusief de route door Noord-Ierland en het Ierse binnenland.

Hoe erheen?

Voor de mooiste route naar Noord-Ierland neem je de overtocht van IJmuiden naar Newcastle (DFDS) en rijd je daarvandaan naar het Schotse Cairnryan via het prachtige Galloway National Park. Daar pak je de boot naar Larne (P&O). En vrijwel meteen zit je op de Noord-Ierse kustweg die je naar de Wild Atlantic Way brengt. www.dfdsseaways.nl, www.poferries.com