Honda laat op de grootste Japanse motorbeurs als vanouds flitsende prototypes zien. Meest in het oogt springt de CRF250 Rally. Het showmodel bewijst dat een simpele beginnersfiets als de CRF250L met het juiste jasje totaal anders oogt. Dat jasje is in dit geval het polyesterwerk van de CRF450 Rally, dezelfde ruige motorfiets die we kennen van Le Dakar. De prestaties van de kwartliter eencilinder houden geen maat bij het flitsende uiterlijk, maar dat is hem vergeven.
Honda laat tijdens de Tokyo Motorcycle Show allerlei leuks zien. De CRF250 Rally kwam al eerder in beeld, maar de SFA mag er zeker ook zijn. De prestaties van het eencilindertje vallen in het niet bij het uiterlijk vertoon. Niemand valt om van een 150 cc zware mono, maar bekijk de SFA eens goed. Het achterwiel zit niet gevangen in een lullig stalen swingarmpje, maar in een sjieke enkelzijdige achterbrug. De voorkant is al net zo knap met de sierlijke wielen, upsidedown vork, wave remschijf en knappe koplampunit. Het buizenframe is net zo minimalistisch als fraai. Laat maar komen die SFA, maar misschien kan Honda direct doorwerken aan een variant met minimaal 750 cc.
BMW is verguld met de keuze van de Spaanse politie. Dertig motoren zijn peanuts voor de motorfabrikant, maar dit is wel de eerste keer dat een politiekorps een complete vloot elektrische scooters afneemt. Bovendien is Barcelona een schitterend uithangbord omdat het een rolmodel is als het op mobiliteit op twee wielen aankomt. Steden zoals de Catalaanse hoofdstad bepalen volgens BMW het toekomstige gezicht van urban mobility met nul emissie. Het politiemodel wijkt amper af van een standaard C evolution. Het verhoogde windscherm biedt iets meer bescherming tegen regen en de scooters hebben vanzelfsprekend een hele batterij sirenes en zwaailichten aan boord.
Huiveringwekkend is het minste wat je kunt zeggen van een horrorcrash van een 33-jarige Duitse motorrijder. Iedere echte man krijgt kippenvel van het idee alleen al. Bij een motorongeluk versplinterde de bovenkant van het bovenbeen van de inwoner van Ulm. Dat klinkt al pijnlijk, maar het wordt nog erger. Botsplinters perforeerden namelijk zijn scrotum van binnenuit. Voordat je ziek, zwak en misselijk afhaakt: als bij wonder richtten de splinters geen schade aan. Het klokkenspel functioneert als voorheen en ook de blaas en urinewegen komen ongeschonden uit de strijd. Daarvoor was echter wel – hou je vast – een scrotumincisie nodig. Dat is voor niemand een pretje, maar zeker niet voor iemand die met een “harde en gezwollen” zak het ziekenhuis wordt binnen gebracht. Door de incisie konden chirurgen wel de botsplinters verwijderen.
Dit is een persbericht. De redactie van MOTOR.nl is dus niet verantwoordelijk voor de inhoud. Heb je zelf een persbericht dat je graag op MOTOR.nl ziet? Dan mail je deze naar redactie@www.motor.nl.
Op maandag 6 april 2015, Tweede paasdag, tussen 10.00 en 16.00 uur opent ActionPlanet haar poort voor iedereen die kennis wil maken met de activiteiten die in het nieuwe outdoorseizoen geboekt kunnen worden.
Naast de ‘gewone’ activiteiten die u al van ons mag verwachten zoals quadrijden, Hummer rijden, paintballen en Powerboat varen is het deze keer ook mogelijk om een offroad rit te maken in een heuse Legertruck en kunnen kleine crossers in spé (v.a. 5 jaar) onder leiding van een KNMV-motorsporttrainer hun off-road talenten testen op een echte crossmotor. Voor de dames is er een Hot Chocolate gezichtsbehandeling en de Bootcampers kunnen hun skills testen op de kersverse stormbaan.
Dus eigenlijk wordt het een hele saaie dag zoals u wel van ons gewend bent.
Toegang is gratis. Wilt u deelnemen aan een van de vele activiteiten dan kan dat tegen betaling van een kleine vergoeding per activiteit.Geef je nu alvast op zodat je verzekerd bent van een plaats.
Dit is een persbericht. De redactie van MOTOR.nl is dus niet verantwoordelijk voor de inhoud. Heb je zelf een persbericht dat je graag op MOTOR.nl ziet? Dan mail je deze naar redactie@www.motor.nl.
Ook dit jaar reist de Ducati truck door de Benelux om u in de gelegenheid te stellen de nieuwste 2015 motoren te rijden van het merk uit Bologna tijdens de Desmoriding Tour 2015. Ervaar zelf de passie van onze motoren tijdens een proefrit op een locatie bij u in de buurt. Er wordt onder begeleiding in kleine groepen gereden waardoor u perfect kunt kennismaken met onze nieuwste motoren.
De volgende 2015 modellen zullen aanwezig zijn:
– Scrambler
– Multistrada S Touring
– Hyperstrada
– Diavel
– Monster 821
– Monster 1200 S
– 899 Panigale
Per evenement zullen er tevens extra Ducati modellen beschikbaar zijn voor proefritten, afhankelijk van de beschikbaarheid van demomotoren van de dealer. U kunt zich ter plaatse inschrijven.
Data Desmoriding Tour 2015:
28 maart Affetto Overasselt (NL) Ewijkseweg 3, 6611 AG
4 april Star-Twin Motors Loenen (NL) Kanaal-Zuid 484, 7371 GL
6 april Moto Puro Nuenen (NL) Gulberg 45 A, 5674 TE
11 april Bruggeman Motoren Nieuw-Vennep (NL) Haverstraat 27, 2153 GB
12 april Ducati Zaltbommel. Zaltbommel (NL) Schimminck 6, 5301 KR
18 en 19 april Ducati Gent. Oude Eedstraat 9, 9810 Eke (B)
25 april Scarpa Moto Rotterdam/Den-Haag Barendrecht (NL) Kolding 18-20, 2993 LN
26 april Goedhart Motoren Bodegraven. (NL) Europaweg 1d, 2411 NE
2 mei Motortoer Amsterdam. (NL) Jarmuiden 10, 1046 AD
3 mei Ducati Antwerpen. Antwerpen (B) Alexander Frankstraat 51, 2530
9 mei MotoPort Hippolytushoef. Hippolytushoef (NL) Molenveld 7, 1777 HN
15 mei MotoPort Assen. Assen (NL) Industrieweg 11, 9402 NP
23 mei Ducati Gent. Oude Eedstraat 9, 9810 Eke (B)
31 mei Leuke-missie-tour – Ducati Zolder Genk Centrum, Genk (B)
7 juni TT-Circuit Assen ‘Viva Italia’ Assen (NL)
14 juni Golf Naxhelet – Ducati Liège Rue Naxhelet 1, 4520 Wanze (B)
21 juni DRT Ducati Gent – MAG event Ertvelde/Rieme (B) Kanaalstraat 84, 9940
22 juni Circuit Spa Francorchamps ‘Ducati & Pirelli Day’ Spa Francorchamps (B)
4 juli Braderij – Ducati Antwerpen Turnhoutsebaan Oostmalle (B)
16 augustus Italdag Beusichem Beusichem (NL) Recreatiegebied De Meent, Klassenburgerstraat 5a
30 augustus Vlastreffen – Stroker Motoren Kortrijk (B) Grote Markt
6 september Ducati Day Mettet – D.O.C. Belgium Mettet (B) Circuit Mettet
Geen verkrampte zitpositie, geen lage clipons, maar een ontspannen zithouding die actief ‘toeren’ mogelijk maakt. Maar pas op: het blijft een Italiaanse interpretatie van toeren.
Het is duidelijk dat de Stradale afstamt van de Rivale, maar de rijeigenschappen verschillen als dag en nacht. MV bereikt dat met een paar ingrepen. Zo neemt de wielbasis met 46 millimeter toe tot een geruststellende 1460 millimeter. De lengte van de swingarm nam met dertig millimeter toe en het balhoofd staat zestien millimeter ver naar voren. Bovendien staat de voorvork een graad verder onderuit. Om een nog geruststellender stuurkarakter te krijgen, steeg de naloop van 100 naar 109 millimeter. Al die ingrepen pakken prima uit. De Rivale heeft een schichtig karakter, de Stradale stuurt nog altijd vliegensvlug, maar desalniettemin gematigder. Waar de ene een rondstuiterend jochie is dat om een dubbele dosis Ritalin vraagt, is de ander een lekker actief knaapje dat aan het spelen is.
Koffer met racegenen
Om het comfort te krijgen dat bij een toerfiets hoort, groeiden ook de veerwegen. Achter nam de veerweg toe met twintig millimeter, zodat er in totaal 150 millimeter tot je beschikking staan. De zitpositie die direct na het opstappen op de motorfiets nog extreem klein voelde, past na twee minuten als een oude badjas. Ja, je zit – met kaarsrechte rug – boven op het stuur alsof je een supermotard rijdt, maar het voelt lekker actief. De knieën maken een aangenaam luie hoek en het zadel is van grote klasse. Het ziet er op de foto niet zo uit, maar het windscherm is meesterlijk. Het heeft geenszins het formaat om je volledig uit de wind te zetten, maar het houdt meer wind weg dan gedacht. Volledig turbulentieloos ook
Om het toergenot af te maken, groeide de benzinetank met twee liter tot zestien liter. Tot slot zijn daar de zijkoffers. Het blijft wennen op een MV Agusta, maar ze bevatten wel degelijk racegenen. Want wat doet een Italiaan in de file het liefst? Die vlamt er natuurlijk vol doorheen. De koffers vallen daarom bewust binnen de breedte van het stuur. Past de voorkant tussen twee auto’s, dan past de rest ook.
Perfecte quickshifter
De triple die we kennen van de Brutale 800 sleurt er ouderwets aan, maar is evenwichtiger dan ooit. Het vermogen (115 pk in Sport-modus, 90 pk in Rain- en Normal-modus) zit gelijkmatiger verdeeld over het toerengebied. Het gebeurt niet langer alleen bovenin, ook onderin heeft de Stradale noten op zijn zang. Vergeet voor een bocht gerust een keer terug te schakelen: puur op koppel trekt de Stradale je eruit. Van 4000 tot 11.000 toeren levert het blok meer dan 60 Nm aan koppel. Schakelen gaat gemakkelijker dan ooit dankzij de standaard quickshifter. Die werkt niet alleen bij opschakelen, maar ook bij terugschakelen. Het systeem werkt feilloos, zowel bij bij hoge toerentallen – traditioneel het favoriete werkterrein – als bij lage. Het werkt zo goed dat je de pook al snel gedachteloos naar onderen en naar boven trapt.
Energieke puppy
Zo strak als de quickshifter werkt, zo slap is de achterkant. Zowel voor als achter is de Stradale te zacht afgeveerd en minimaal gedempt. Op slecht wegdek zwalkt de MV bochten door en dat wekt geen vertrouwen. Op zich stuurt de Stradale helemaal niet slecht. Insturen kost geen enkele moeite en de motor houdt zijn lijn vast, maar superstrak wordt het nooit. Een lullig steentje zorgt al voor onrust. Er hoeft maar iets te gebeuren en de MV is van slag.
Na het opschroeven van de demping is de Stradale onherkenbaar verbeterd. Strakker en onverstoorbaarder vervolgt hij de gekozen route. Van de zwalkende tweewieler is bijna niets meer over. Met de nadruk op bijna, want – o MV-heiligschennis – het comfort lijkt te prevaleren boven sportiviteit.
Italiaans toeren heeft niets van doen met een traditionele toerkolos. De Stradale is een energiek rondspringende puppy, toermotoren zijn in een direct vergelijk stram lopende labradors met grijze neuzen. De Stradale is tegelijk een homogene en uitgebalanceerde motorfiets. Het driecilinderblok heeft eindelijk de mapping die het verdient. De Stradale rijdt dus soepeler en romiger dan zijn merkgenoten.
[justified_image_grid ids=21766,21767,21768,21769,21770,21771]
Het werk van een MOTO73- of MOTOR.nl-redacteur bestaat voor een heerlijk deel uit het testen van nieuwe motoren om de lezers en potentiële kopers zo vroeg mogelijk op de hoogte te stellen van de prestaties van de nieuwelingen. Heel mooi, maar door deze baan ontbreekt de noodzaak om privé behoorlijk wat geld te steken in een mooie nieuwe motorfiets. Dat zou een slechte investering zijn, aangezien die onfortuinlijke machine dan het overgrote deel van het jaar ongebruikt in de schuur zou staan. Erger nog, de motor zou hoofdzakelijk uit de stal moeten komen om mij in beroerdste periode van het jaar naar de redactie te brengen: de winter.
Door regen, sneeuw en pekel zal mijn dure, blinkende motor zijn kilometers moeten maken om in het voorjaar afgeleefd en behoorlijk afgeschreven de ‘zomerstalling’ in te gaan. Dat kan ik niet over mijn motorhart verkrijgen en eerlijk is eerlijk, de pijn in de portemonnee speelt ook een rol.
Toch is het wel verrekte handig en bovendien vind ik dat ik het toch wel aan mijn stand verplicht ben om zelf een motorfiets te hebben. Handig omdat er ook dagen zijn dat er geen testmotoren zijn en ik niet echt gecharmeerd ben van het openbaar vervoer. Dus geniet ik liever van een ritje op de motor naar het werk. Aan mijn stand verplicht omdat menigeen me vraagt wat voor motor ik zelf rijd en ik een paar jaar lang moest antwoorden: “Geen.” En dat voelde toch niet goed.
Dankzij een reportage in MOTOR Magazine in 2014 werd ik enthousiast voor een oude Honda Fireblade. Na wat zoekwerk vond ik een net exemplaar uit 1996 dat ik voor iets meer dan 2000 euro op de kop kon tikken. Ondertussen heb ik er meer dan 5000 kilometer mee gereden en ik ben echt wel aan deze dikke oude sportmachine verknocht geraakt. Hij stuurt verrassend goed, de viercilinder heeft een heerlijk vol middengebied en de zithouding is goed vol te houden. Kortom, ik ben uiterst content.
In 2014 gingen we met alle testende collega’s op pad richting de Grand Prix van Eext, uiteraard op de motor; ik op mijn Fireblade en een andere collega op een mooie ‘oude’ Aprilia RS250-tweetakt, de rest op uiteenlopende motoren die als overeenkomst hadden dat ze alle het bouwjaar 2014 delen. Wij met onze oude kalfjes deden totaal niet onder voor de anderen met hun moderne machines.
Onderweg aan de slappe cappuccino met een punt appelgebak, uiteraard voorzien van een dot slagroom, gebeurde het: ik vloekte in de kerk en daar wil nu voor in de biechtstoel klimmen. Beste motorrijders, ten overstaan van al mijn collega’s heb ik gezegd dat je eigenlijk gewoon gek bent als je zoveel geld uitgeeft voor een nieuwe motor. Er zijn immers zoveel gave, iconische machines uit de vorige eeuw te koop, die je werkelijk voor weinig geld op de kop tikt. Ze presteren nog heel goed, bieden reuze veel plezier en het mankementje dat zich mogelijk een keer voordoet, zorgt ook nog voor meer betrokkenheid.
Vergeef me. Natuurlijk ben je niet gek als je een nieuwe motorfiets koopt en daar ben ik weer eens netjes op gewezen. Toen ik deze week op de nieuwe KTM Super Duke R naar huis blies, werd ik weer eens ouderwets overvallen door het gevoel ‘hebbe, hebbe, hebbe’. Maar toch… Een oude is zo gek nog niet!
In 2013 introduceerde Harley-Davidson de eerste modellen die werden neergezet naar aanleiding van Project Rushmore, een groots project waarbij Harley-Davidson haar oor te luisteren legde bij de Harley-rijder en ook daadwerkelijk aan de slag ging met de wensenlijst van de clientèle. Eén van de dingen die daarbij werden beetgepakt, was een nieuw rijwielgedeelte en als tweede generatie afkomstig uit Project Rushmore vind je dat nieuwe frame dus ook op de Road Glide Special. Je merkt het goed in vergelijking met bijvoorbeeld de oude Road King. Hij voelt strakker en bovendien flink wendbaarder aan. In vergelijking zou je hem bijna licht in het stuur willen noemen, maar zo ver willen we ook weer niet gaan. Waar je voorheen zo’n dikke Harley-Davidson stapvoets op zijn treeplanken kon laten keren, lukt je dat niet meer met deze Road Glide Special. Hij is er simpelweg te nerveus voor. Bij (heel) lage snelheid wil het stuur de bocht inklappen, hetgeen hem wat onzeker maakt. En de rijder ook.
Het gaat al een stuk beter zodra er een beetje gang in komt en het is ook dan dat je de toegevoegde waarde van de framewijzigingen bemerkt. De Road Glide Special laat zich met veel minder moeite rondsturen, koerswijzigingen onder hellingshoek worden vanuit relatief weinig input snel vertaald en zelfs omgooien geschiedt vloeiend en snel. Aha! Daar heb je inderdaad meer plezier van op een flinke trip dan die paar keer dat je bijna stil staat. De vering is comfortabel, maar tegelijkertijd ook stukken minder deinerig dan voorheen. Het houdt rust in de motor, ook als het wegdek het tegendeel wil bewerkstelligen. Toch kan dit alles niet verhullen dat de motor ietwat afstandelijk aanvoelt en dat je met name aan de voorzijde af en toe vraagtekens zet bij de aanwezige grip, iets wat simpelweg wordt gevoed door zijn erg directe stuurgedrag. Het is ook nooit goed…
Op een luid knallende versnellingsbak met gierende eerste versnelling na is het blok verder heerlijk stil. De immense klappen zijn voelbaar aanwezig, maar vervelende vibraties blijven uit. Heerlijk comfortabel voel je per cilinder bijna 850 cc met kracht omlaag dreunen. Bij lage toerentallen al toont hij zijn giga-spierballen en het koppelrijke karakter geeft hem tevens een breed middengebied. Bij hoge toerentallen heb je niets te zoeken.
Bijtkracht
Indrukwekkend zijn de remmen aan boord. Drie 320-millimeterschijven met drie Brembo-vierzuigerklauwen weten de 400 kilogram motorfiets moeiteloos en krachtig tot stilstand te dwingen. De aanzet is rustig, maar zodra na een paar omwentelingen de temperatuur door frictie stijgt, voel je de bijtkracht toenemen. Ideaal voor een heerlijk remgevoel. ABS is uiteraard standaard en in dit geval is het remsysteem ook nog eens gecombineerd. Dat betekent niet alleen extra remkracht, maar ook een heel stabiele motorfiets tijdens het remmen.
Tot zover stuur- en remgedrag, maar waar het eigenlijk echt om gaat, is het lange glijden door de polders om het even op z’n Nederlands te brengen, cruisen op de highway op z’n Amerikaans. De batwing, zoals de kuip met het lage ruitje op het stuur heet, is aerodynamisch gevormd, met drie luchtsleuven die de turbulentie voor de rijder flink verminderen. Soms heb je bij een flinke kuip dat de wind ineens van achter aan je begint te plukken, maar daar heb je nu geen last van door twee luchttunnels aan weerszijden van het balhoofd. Een derde brievenbus recht voor je neus houdt je helm aardig turbulentievrij. Hij is te sluiten met een grote knop, zodat je bij een buitje droger blijft en bij koude wat warmer.
De binnenzijde van de kuip, die overigens vijf centimeter dichterbij staat dan op het vorige model, is strak zwart afgewerkt en op vier plekken zijn luidsprekers geïntegreerd als onderdeel van het infotainmentsysteem, waartoe ook het 6,5-inch-kleurendisplay toe behoort. Het infotainmentsysteem geeft je heel wat om mee te spelen. Radio is uiteraard aanwezig, maar je kunt ook je eigen muziek afspelen door middel van een usb-aansluiting in één van de twee handschoenenkastjes. Geluidsvervorming is tot een minimum beperkt. Navigatie is ook één van de standaardopties en ook verkeersinformatie behoort tot de mogelijkheden. Kortom, genoeg om je onderweg van vele soorten van luxe en gemak te voorzien. De bediening van dit alles doe je met kleine joystickjes op de stuurornamenten links en rechts. Je moet er even inkomen, maar uiteindelijk werkt dat erg prettig
De echte bagageruimte zit natuurlijk achter je in de vorm van twee flinke koffers die samen met de lange, lage uitlaatdempers die klassieke Harley-stijl tot uiting brengen. Het onhandige scharnierslot is eindelijk verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor een simpel chromen hendel tussen koffer en spatbord. Zo waterdicht dat je er vissen in kunt vervoeren, want zelfs afwateringsgaatjes hebben we niet kunnen ontdekken.
De verlichting is ook nog wel even het noemen waard. Een achterlicht ontbreekt in traditionele vorm, want dat zit geïntegreerd in de twee led-knipperlichten aan de achterzijde. Aan de voorzijde maken de Yanks het lekker modern door de spraakmakende koplamppartij ook geheel in led-vorm te installeren. Er komt geen halogeenlampje meer aan te pas. Amerikanen zijn best goed in het verzinnen van groteske benamingen en door de verlichting de illustere naam Daymaker mee te geven, leggen ze de lat hoog, maar weten hem ook te bereiken. Een flinke bak helder licht, waarmee je ongetwijfeld menig medeweggebruiker de ogen laat dichtknijpen. En daarmee is de cirkel weer rond bij deze knoeperd van een Harley. Beschouw hem en je kijkt je ogen uit of je knijpt ze dicht. Heerlijk, zo’n karakterbak.
[justified_image_grid ids=21760,21761,21762,21763,21764]
BMW gebruikt bij onder meer de R1200GS, R1200RT, K1200 en K1300 een aluminium flens om het achterwiel met vijf bouten te monteren op de enkelzijdige achterwielophanging. Als de bouten met teveel kracht worden aangedraaid kunnen haarscheuren ontstaan. In het ergste geval groeien die uit tot echte scheuren. Er is wereldwijd een geval bekend waarbij dat tot een ongeval leidde. Daarbij raakte de bestuurder licht gewond.
Kosteloos
In Nederland gaat het om 10.448 motoren, wereldwijd zijn het er 300.000. BMW schrijft de mensen die het aangaat persoonlijk aan. Alle teruggeroepen motoren krijgen kosteloos een stalen in plaats van een aluminium flens. Hoewel de haarscheuren zich alleen voordoen als de bouten van het achterwiel met veel meer kracht zijn aangetrokken dan voorgeschreven, voert BMW de herstelwerkzaamheden gratis uit. Vanaf 2011 monteert BMW al standaard stalen in plaats van aluminium flenzen. De nieuwste modellen hebben hier dus geen last van.
© Copyright Motor.NL Media Company
