Ik rook naar stront en huilde. Mijn broer Ton rook naar urine, omdat hij net in zijn broek had gepiest van het lachen. Even daarvoor maakte hij me wijs dat die donkere plekken op de mestvaalt hard genoeg waren om op te staan. Tot aan mijn nek… Meer wil ik er nog altijd niet over kwijt. Het pak slaag dat mijn broer kreeg, bevredigde mijn wraakgevoelens nauwelijks. De echte vergelding zou nog volgen, zoveel wist ik zeker.
Dat gevoel werd nog eens extra gevoed toen we in België ontdekkingsreizigertje speelden. Samen roeiden we in een rubberboot naar de overkant van de rivier. Daar zouden we nieuwe werelden ontdekken en spannende avonturen beleven. “Ga jij alvast van boord en geef ons dekking”, riep kapitein Tonnie stoer. Ik ging volledig op in het spel, ontweek giftige pijlen die inboorlingen op ons afschoten, keek achterom waar mijn mede-ontdekkingsreiziger bleef en zag hem rustig wegroeien. Onderweg nam hij nog even de tijd om een lange neus te trekken. Mij restte niets anders dan kilometers teruglopen naar een brug om de oversteek te maken. Het pak rammel was wederom onvoldoende: wraak!
En dat moment is eindelijk gekomen. Een circuitdag waarvoor ik hem strikte, vormt hét moment voor wraak. Ik ga mijn broer vernederen op Assen, yes! Vooraf stelde ik nog poeslief voor om een overall te huren bij Bikeroutfit. Omdat het pak van mijn broer de laatste jaren op mysterieuze wijze kromp, stond een leren huuroverall hoog op de verlanglijst. “Die haal ik wel, Bikeroutfit zit praktisch bij mij om de hoek”, veinsde ik broederhulp. Natuurlijk wilde ik een jaren-tachtigpak in pastelkleuren huren. Stap één van mijn revanche zou bestaan uit een lullige outfit in een machowereld. Helaas werd het een zwart exemplaar.
Elk spoortje wraakgevoel stroomde uit me weg na de tweede rijsessie. Elke bocht was voor mijn broer, totaal verkrampt van de angst, een ramp geweest. De worsteling met zijn motor, het circuit en zichzelf bezorgden hem letterlijk buikpijn. De instructeur hielp hem niet van zijn angsten af. Die startte een onduidelijk betoog over twee pakken melk die gemakkelijker heen en weer schudden dan één groot pak. Echt waar. Niet direct de troostende woorden waarop je op zo’n moment zit te wachten.
Een deceptie dreigde: niet alleen leek mijn zorgvuldig geplande revanche in het water te vallen, maar mijn broer wilde ook nog eens niet meer rijden. Niet direct mijn idee van een gezamenlijke leuke dag. Ik treurde met mijn broer mee, in plaats van dat ik hem in treurnis achterliet door snellere rondetijden. Wraak kon me niets meer schelen, dat had sportief moeten gebeuren, niet zo.
Gelukkig was daar Jan; een onconventionele instructeur die ‘mindere goden’ onder zijn hoede nam. Deze vrijbuiter gaf wel het juiste schouderklopje, zei precies de juiste dingen en gaf vertrouwen. Toen ik mijn broer direct na de derde sessie – niet gerust op de goede afloop – opzocht, hoefde ik niets te vragen. De grijns in de helm sprak boekdelen. Een omhelzing bekrachtigde het broergevoel.
Maarrrrr, omdat ik de mestlucht soms nog ruik, kan wraak niet uitblijven. Jij begon, broer, niet ik. Daarom verklap ik graag dat het mijn grote broer met zijn nog grotere R1 niet lukte om zijn kleine broertje met een 45 pk sterk Hondaatje voor te blijven. Schroom niet, beste lezers, om hem dat fijntjes in te wrijven als u hem tegenkomt. Lange neus vanaf hier!
