Stel je voor: het is woensdagochtend, je staat in Oss en je voelt de spanning in de lucht. Nee, het is duidelijk geen gewone werkdag. Het is de dag waarop je tweevoudig WorldSBK wereldkampioen Álvaro Bautista ontmoet, op uitnodiging van niemand minder dan REV’IT! en Ducati. Een select gezelschap, waaronder leden van RIDERS, mag deze unieke ervaring meemaken. Een korte terugblik.
Voordat het grote moment daar is, krijgen de genodigden een exclusieve rondleiding door het hoofdkantoor van REV’IT!. In het laboratorium van REV’IT! in Oss wordt alles uit de kast gehaald voor motorrijders. Ze simuleren in een speciaal apparaat (Darmstadt-machine) zelfs een val met 120 km/u. Geloof ons, dat geluid vergeet je niet snel. En dan de ritsentest – een robotarm die dagenlang een rits opent en sluit. Het is bijna hypnotiserend. Open, dicht, open, dicht… En voor de liefhebbers van technische snufjes: ze testen op dezelfde manier de BOA-sluitingen van motorlaarzen en ook vele andere onderdelen van een motorpak.
Maar hoe interessant de rondleiding ook is, iedereen wacht met spanning op het hoogtepunt g: de meet & greet met Álvaro Bautista. Om 11.30 uur is het zover. Zenuwachtige lachjes, knikkende knieën… Maar dan, daar is hij: Álvaro Bautista, tweevoudig WorldSBK-kampioen, in levenden lijve. Het interview met Bautista is alles wat je ervan verwacht en meer. Hij is even vriendelijk en benaderbaar als altijd, en neemt ruim de tijd voor iedereen. RIDERS-lid Ruud grijpt deze unieke kans om zijn Ducati Panigale te laten signeren door de kampioen zelf. Een moment om nooit te vergeten! Helaas moest Danilo Petrucci, net als Bautista Ducati-coureur en een trouwe REV’IT!-rijder, deze bijzondere dag missen door een ongelukkige val tijdens een motorcrosstraining. Met gebroken kaak en sleutelbeen moest hij Assen en het bezoek aan Oss aan zich voorbij laten gaan. Maar, zoals het gezegde luidt: uitstel is geen afstel. We hopen hem volgend jaar wel te verwelkomen! Want een dag als deze smaakt naar veel meer.
RIDERS, de leukste motorclub van Nederland
Ook dit soort bijzondere evenementen meemaken? Word dan lid van RIDERS, de leukste motorclub van Nederland. Waar het om draait? In een notendop; fun, gear and win. RIDERS regelt het voor je. Meer informatie: www.riders.nu.
Een bobber, een klassieke uitvoering, een toervariant, een sportieve versie en een extra sportieve versie. Maar liefst vijf verschillende nieuwe Scouts stelt Indian Motorcycle voor. Allemaal ineens. De 2025 Scout moet niet alleen Amerika veroveren, maar ook andere markten inpakken. We vliegen naar San Francisco, Californië – het blijft natuurlijk een oer-Amerikaanse machine – om de nieuwe Scouts in een mix van omgevingen aan de tand te voelen.
De Scout is niet alleen de instapper van het Indian-gamma, maar het is ook wereldwijd veruit het belangrijkste model van de Amerikanen. Voor het nieuwe 2025-model – in Amerika lopen ze altijd een jaartje voorop – werd er op het eerste gezicht niet bijster veel veranderd ten opzichte van het uitgaande model. Zeker qua design is het Porsche 911-gewijs eerder een evolutie dan een compleet nieuw uiterlijk. Toch heeft de Scout een nieuwe uitlaat, nieuw stalen frame, nieuwe radiator die kleiner is en tussen de twee voorste spijlen van het frame past, nieuwe benzinetank, nieuw zadel… Dingen die niet opvallen, maar er dus wel degelijk zijn. Vooral die nieuwe radiator is erg mooi ingewerkt. Over het algemeen staat de afwerking op een bijzonder hoog niveau. De benzinetank is een kunstwerk, loslopende buizen of kabels zijn bijna onvindbaar en het voelt vanaf de eerste aanraking aan als een massieve, degelijke machine.
1 van 6
Instelbare piggyback-schokdempers op de 101 Scout.
Dit ziet er zo gelikt uit dat het bijna een ijsje kon zijn.
: Ledverlichting en kwartkuip voor de sier/windbescherming.
Knap zadel dat lekker zit en anders is op de 101 Scout.
Benzinetank of een design kunstwerk?
Dubbele Brembo-schijfremmen op de 101 maken een groot verschil.
Onderhuids is er nog veel meer aan de hand, want het motorblok is helemaal nieuw. Uiteraard een V-twin, wat had je anders verwacht, die nu 1250 cc heeft en ‘Speedplus’ heet. Hij levert 17% meer pk en 14% meer koppel dan zijn voorganger, wat zich vertaalt in 105 pk en 111 Nm. Qua elektronica worden er ook sprongen gemaakt, met (optioneel) tractiecontrole, drie rijmodi en cruisecontrol. Ride Command, het fantastische touchscreen TFT-scherm met ingebouwde gps dat we al kennen van bijvoorbeeld de Chief, doet ook zijn intrede op de Scout, eveneens optioneel.
Vijf versies in drie trims
De écht grote nieuwigheid van de 2025 Scout zit hem in de strategie om meteen vanaf de start vijf versies te lanceren. Dat lijkt ons een slimme zet om het multipotentieel van de machine in de verf te zetten. Naast de eerder gekende Bobber, Classic en Sport (voorheen Rogue), doen nu ook de Super Scout als toermotor zijn intrede en de 101 Scout als sportief topmodel en uithangbord. Die 101 is trouwens niet zomaar een variatie op het platform, maar hij krijgt dubbele Brembo-remmen, een instelbare vering voor- en achteraan en meer pk’s.
Naast de vijf variaties heb je ook nog eens drie trim levels. Standard, met nieuwe ledverlichting en een analoge meter. Limited, met premium badging, tractiecontrole, cruisecontrol, een USB-lader en drie rijmodi. En Limited + Tech, met daarbij nog Ride Command en keyless starten. Kanttekening daarbij is dat de Super Scout en 101 Scout standaard voorzien zijn van het hoogste uitrustingsniveau. De andere drie Scout-varianten zijn verkrijgbaar in de drie trims.
Scout Bobber.
Scout Bobber: de puurste
Vanuit ons hotel in hartje San Francisco vertrekt de testrit richting dé toeristische trekpleisters van de stad. Eerst Lombard Street, met zijn bergpas-achtige kronkelweg in het midden van de stad, daarna de typische steile straten waar oude trams met kabels omhoog getrokken worden, om vervolgens niet over maar wel vlakbij de Golden Gate-brug te rijden. Voor deze stedelijke rit kozen we voor de Scout Bobber. Die kun je een beetje zien als het basismodel. Een clean design met de herkenbare korte spatborden, een solozadel, bar-end spiegels en een aanvallende zithouding. Niet de meest comfortabele motor, zeker niet door zijn korte veerweg van slechts 51 mm achteraan. Iedere putdeksel of dwarsgroef wordt ongefilterd doorgegeven aan je onderrug. Gelukkig is het zadel best aangenaam en zit je niet té extreem achter het stuur opgevouwen, waardoor het prima uit te houden is. Een hele dag rijden wordt wellicht een uitdaging, maar een aantal uur door en buiten de stad is geen enkel probleem. Door de dikke en brede voorband moet je niet verwachten om heel scherp te kunnen sturen. Het verloopt allemaal nogal vaag, zonder dat het storend wordt. Je zit ook met een grote brok staal van bijna 250 kg onder je kont, waarvan het gewicht allemaal zeer laag zit. Al bij al stuurt de Bobber zeker niet verkeerd en laat hij zich makkelijk door het Amerikaanse stadsverkeer loodsen.
Scout Classic.
Scout Classic: de stijlvolste
Er is maar één reden waarom je voor de Scout Classic zou kiezen: zijn uiterlijk. Met zijn lange spatborden, spaakwielen en overmatig gebruik van chroom rijdt hij zo uit de jaren 60 naar het heden. Een mooie verschijning, als het je ding is tenminste. Leuk aan de Classic zijn z’n details, zoals bijvoorbeeld het andere ‘Indian’-logo op de benzinetank en klassieke kleurstellingen. Toch rijdt hij niet anders dan de Bobber. Je zit er wel ontspannender op door het hogere stuur. Ons testexemplaar was uitgerust met een optioneel windscherm (en zijtassen), waardoor het geheel nog comfortabeler werd.
We rijden ondertussen uit de stad langs de kust richting het zuiden. Maar het prachtige weer in San Francisco wordt vervangen door mist, wat drie problemen oplevert. We hebben gedurende de hele rit de Stille Oceaan niet één keer fatsoenlijk kunnen zien, die mistbanken zijn verdomd koud en de geplande fotografie is nu allesbehalve spectaculair. Gelukkig kunnen we ons dan wat meer focussen op de nieuwe Scout én op zijn nieuwe motorblok. De V-twin loopt soepel en qua trillingen aangenaam. Daarmee bedoelen we dat er wel de nodige trillingen zijn – het mag ook niet te saai worden – maar ze zijn zeker niet overheersend. Je mindset gaat automatisch in relaxmodus op een motor als de Scout Classic, dus rij je ook zo. Het motorblok gaat daar prima mee om. Geen zenuwachtig gedrag, geen onnodig getrek en gestoot. De V-twin pikt soepel op en de zesbak laat zich zacht schakelen, uiteraard voorzien van een lichte ‘kloenk’.
Super Scout.
Super Scout: de comfortabelste
Het laatste stuk richting surfstad Santa Cruz malen we af op de Super Scout. Een wat vreemde naamgeving voor de toervariant, maar daar moeten we misschien een Amerikaan voor zijn om dat beter te begrijpen. In ieder geval is de Super Scout uitgerust met alles wat je nodig hebt om vele kilometers per dag te maken: zadeltassen, passagierszadel, windscherm en meer veerweg achteraan (76 mm). Leuk aan de zadeltassen is dat je ze makkelijk kunt verwijderen en een heel handig systeem hebben om ze te openen en sluiten. Gewoon aan een lipje trekken om ze te openen, en domweg laten vallen om te sluiten. Meermaals geprobeerd en werkte iedere keer perfect. Ook het windscherm is door twee klemmen op de vorkpoten makkelijk te verwijderen. Easy. Qua styling zit de Super Scout wat tussen de Bobber en Classic in. Hij heeft ook heel wat chroom, maar niet zoveel als op de Classic.
Het rijden met de Super Scout is vergelijkbaar met de Classic, door de rechte zitpositie. Het windscherm houdt je wel minder uit de wind dan het optionele hoge scherm op de Classic. Aan +100 km/u is het zelfs storend, omdat de wind recht in je gezicht wordt afgebogen. Meteen voor dat hoge windscherm gaan dus. De extra veerweg op de Super is wel degelijk super. Het is nog steeds niet veel, maar je kunt er wel eens mee over een kasseiweg hobbelen. Een korte dan…
We arriveren ondertussen in Santa Cruz voor de eerste overnachting van onze minicruise door Californië. Tijd om te surfen hebben we helaas niet, hoewel de zon lekker schijnt en er behoorlijke golven zijn. Maar we trekken ’s avonds wel onze bowlingschoenen aan voor een partijtje Amerika vs. Europa. De uitslag vraag je? Niet belangrijk. We zijn hier voor de motoren…
Sport Scout.
Sport Scout: de sportiefste
Rijdag 2. Vandaag trekken we door het binnenland weer richting San Francisco. We komen door heel wat nationale parken, zoals het Big Basin Redwoods State Park. Compleet anders dan gisteren, met kronkelwegen zo ver je kunt kijken, wat ook vraagt om een sportievere Scout. We beginnen met de Sport Scout. Die krijgt dan wel het voorvoegsel ‘Sport’, maar is niet meteen wat je verwacht van een sportieve motor. Het zit hem meer in het uiterlijk van de Sport Scout, met 150mm-risers, een sportzadel, kwartkuip en 19-inch voorwiel zonder bobberbanden. Een verademing om eindelijk met ‘normale’ banden te rijden, zeker over deze prachtige boswegen. De Sport Scout stuurt absoluut niet slecht, maar hij is zo laag dat je meteen met de voetsteunen over het asfalt schuurt. Ergens jammer, want je voelt dat er meer potentieel in zit, maar aan de andere kant begrijp je ook dat de Sport alleen voor de looks gemaakt is. We trekken een eerste keer alle registers van het motorblok open. Dat is bij een Amerikaanse V-twin zelden nodig, omdat ze zoveel koppel hebben bij lage toeren en dus geen hoge toeren nodig hebben. Maar deze Indian-Speedplus vindt het absoluut niet erg om stevig doorgetrokken te worden. Er zit veel kracht en soepelheid bovenin, terwijl het blok niet al te uitbundig trilt. Écht sportief rijden wordt het nooit, want daar is de versnellingsbak te traag voor.
101 Scout.
101 Scout: de sportief rijdende
Herinner jij de originele 101 Scout nog? Dan ben je vast heel oud, of je kent veel van klassieke motoren. Het schijnt in de jaren 20-30 een van de best presterende motoren te zijn geweest die je toen kon kopen. Nu, honderd jaar later, is de 101 terug. Deze keer krijgt hij dubbele Brembo-schijfremmen vooraan, een USD-voorvork en piggyback-achterschokdempers die beide instelbaar zijn en een gunfighter-zadel. Verder ook nog zwarte 150mm-risers, een speciale lak en eigen graphics. De 101 ziet er niet alleen sportief uit, je kunt er ook behoorlijk mee uit de voeten. Het grootste verschil met de Sport Scout is de remkracht die zoveel keer beter is. De hoogwaardige vering helpt om bulten en oneffenheden beter te filteren, terwijl je net iets platter en vooral sneller door de bocht kunt. Het is een bijzonder leuke machine om over deze wegen te rijden, omdat je weet dat je tot de limiet van de machine kunt pushen zonder dat het gevaarlijk wordt. Daarbij zit er echt wel gang in en is hij uitermate stabiel door de lange wielbasis en het laaggeplaatste gewicht. Bovendien is hij zes pk sterker, wat je alleen bij hoge toeren merkt. Een megagroot verschil is het niet, maar de motor lijkt wat vrijer te kunnen ademen.
Foto’s: Indian Motorcycle
Conclusie test 2025 Indian Scout
De Indian Scout is vernieuwd en is klaar om de wereld te veroveren. Dat is wellicht een tikkeltje overdreven, maar door de vijf varianten is er wel voor ieder wat wils, als je tenminste enigszins in het cruisersegment geïnteresseerd bent. De Scout is een toegankelijke, mooie en fijn afgewerkte motor. De nieuwe V-twin loopt soepel en heeft meer dan voldoende kracht, zowel onder- als bovenin. Moest je met keuzestress zitten, ga dan voor de 101 Scout. Het is de duurste en meest voor de hand liggende keuze, maar het is de beste motor van het vijftal, dankzij onder andere de betere remmen en vering die écht een verschil maken. Bovendien ziet hij er niet alleen het mooist uit, maar vooral ook het speciaalst. En dat wil in dit segment veel zeggen.
Honda’s E-Clutch, geïntroduceerd op de CB650R en CBR650R van 2024, heeft tot doel een goedkoper en eenvoudiger alternatief te bieden voor complexere semi-automatische systemen zoals Honda’s eigen DCT (Dual Clutch Transmission). Nu lijkt het erop dat Yamaha werkt aan een eigen, vergelijkbaar systeem voor gebruik op de MT-07 en haar zustermodellen.
Honda heeft zijn E-Clutch geïntroduceerd op de CB650R en CBR650R voor 2024.
Terwijl Honda’s E-Clutch een slim hybride ontwerp is dat een conventionele koppelingshendel behoudt voor wanneer je die wilt gebruiken en vertrouwt op de linkervoet van de rijder om te schakelen, is de benadering van Yamaha meer conventioneel. Het systeem elimineert het voetbediende pedaal en de koppelingshendel op de linker stuurhelft en vervangt deze door een set knoppen op het stuur. Een nieuwe octrooiaanvraag van Yamaha illustreert het systeem en laat duidelijk zien dat het op een motorfiets is gemonteerd rond het chassis en de paralleltwin-motor van de MT-07.
Dit is geen nieuw terrein voor Yamaha. Het bedrijf bood als eerste het YCC-S (Yamaha Chip Controlled Shifting) systeem aan, dat de koppeling en versnellingsbak van een conventionele transmissie op de 2006 FJR1300 automatiseerde. Het ontwerp dat wordt geïllustreerd in de nieuwe octrooiaanvraag voor de MT-07 is een soortgelijk idee, waarbij het innovatieve element waarop Yamaha hoopt een octrooi te verkrijgen, betrekking heeft op de lay-out van de actuatoren en de besturingselektronica, en niet op het concept van semi-automatisch schakelen zelf.
Yamaha’s FJR1300AE maakte gebruik van de geautomatiseerde koppeling en schakeling genaamd YCC-S.
Wat nieuw is voor Yamaha, is de toevoeging van YCC-S aan een motorfiets die veel lager geprijsd is dan de FJR1300, en een directe concurrent is van de Honda E-Clutch CB650R. Aangezien dezelfde paralleltwin ook wordt gebruikt in de Yamaha YZF-R7, XSR700 en Ténéré 700, zou het eenvoudig zijn om het ook op die modellen toe te passen. Vooral de Ténéré 700 zou goed passen bij het systeem, gezien zijn avontuurlijke, toeristische rol.
De illustratie van een MT-07 laat de op het stuur gemonteerde schakelknoppen zien (181).
Het systeem werkt zoals je zou verwachten. Er zijn schakelknoppen voor omhoog en omlaag op het linker stuur (gemarkeerd als 181) op de octrooi-illustraties, en er zijn twee elektrische actuatoren gemonteerd net boven de transmissie. Eén aan de linkerkant om de schakelaar te bedienen, en één aan de rechterkant om de koppeling te bedienen. Een besturingsmodule vertaalt de commando’s van de knoppen op het stuur naar bediening van de koppeling en versnellingsbak voor soepele schakelmomenten, evenals het regelen van de koppeling voor het wegrijden en stoppen. Yamaha’s octrooi suggereert dat het systeem ook gebruikt kan worden in een volledig automatische modus, waarbij zowel het tijdstip van de schakelmomenten als de mechanica ervan worden geregeld.
De besturingseenheid is gemonteerd aan de buitenzijde van de linkerkant van het frame en wordt gekoeld door lucht via een opening aan de zijkant van de brandstoftank. Een tweede besturingseenheid – waarvan het doel niet wordt onthuld – is op dezelfde positie gemonteerd, maar aan de rechterzijde van het frame.
Een tweede octrooiaanvraag toont een Yamaha YZF-R7.
Ook op Yamaha YZF-R7
De nieuwe transmissiebesturingseenheid verschijnt ook in een andere recente octrooiaanvraag van dezelfde auteur. Ook hier heeft het octrooi betrekking op de montagepositie op de motorfiets, maar dit keer wordt het geïllustreerd op een Yamaha YZF-R7 in plaats van een MT-07. In dit tweede octrooi wordt niet gesproken over het doel van de besturingseenheid, alleen over de montagepositie. Daarom is het voorkomen van een schakelaar op de tekening van de R7 (maar geen koppelingshendel) niet relevant voor de tekst van het octrooi.
Naast het semi-automatische schakelen, toont het octrooi van de MT-07 ook enkele opvallende verschillen met de tot nu toe bekende generaties. De carrosserie bijvoorbeeld, hoewel ruw geschetst, komt niet overeen met de huidige MT-07 of zijn voorgangers, met een ander zadel en nieuwe openingen aan de zijkanten van de tank om koellucht naar de besturingseenheden te leiden. Ook de radiatorcovers lijken iets anders te zijn, evenals het voorspatbord., Het meest opvallend is de usd-voorvork (zoals al gebruikt op de R7) in plaats van het conventionele ontwerp van de MT-07.
De elektronische regelunits moeten worden gekoeld, dus worden ze geplaatst op plekken waar de rijwind naartoe kan worden geleid.
Discussie
Net als het Honda E-Clutch-systeem zal het semi-automatische ontwerp van Yamaha ongetwijfeld tot discussie leiden tussen motorrijders die het idee van nieuwe technologie waarderen en degenen die de verloren eenvoud van een eerdere generatie motorfietsen betreuren. Maar het is duidelijk dat de opzet is ontworpen om de werking van een anders normale koppeling en versnellingsbak te automatiseren, wat betekent dat het, net als het systeem van Honda, vrijwel zeker een optie zal zijn en geen standaarduitrusting.
Bennie Streuer is de piloot van het enige Nederlandse team in het wereldkampioenschap Zijspannen. Na een jaar vol technische tegenslag wil de coureur uit Grolloo met zijn Duitse bakkenist Kevin Kölsch revanche nemen in de 2024-campagne.
Tijdens de openingsronde in Le Mans wisten Streuer en Kölsch zich als vijfde keurig te kwalificeren in een startveld van tweeëntwintig spannen. Team Streuer was slechts 0,7 seconde langzamer dan polesitter Markus Schlosser met Luca Schmidt. In de eerste race konden Streuer en Kölsch de verwachtingen niet waarmaken. Streuer had dan ook meer verwacht dan de achtste plaats die hij behaalde in een race die werd gewonnen door de Engelsman Harry Payne en de Fransman Kevin Rousseau. De tweede race verliep aanmerkelijk beter voor Streuer en Kölsch. Kort achter de laatste podiumplaats finishten ze op een vierde plaats. Deze keer ging de winst op het Franse circuit naar Schlosser en Schmidt.
Ferry Segers was de tweede Nederlander in het WK-veld. Segers is de bakkenist van de Engelsman Robert Biggs. De Engels-Nederlandse combinatie passeerde in de races als tiende en elfde de finishlijn. Ilse de Haas was de afgelopen jaren de bakkenist van meervoudig wereldkampioen Pekka Päivärinta. Eind 2023 besloot De Haas te stoppen met het wereldkampioenschap en zich te richten op haar maatschappelijke carrière.
Op zijn dertigste verjaardag kreeg Wayne Tessels een bijzonder cadeau. De coureur uit Lopik mocht na 24 uur racen de motor van ChromeBurner RAC41 Honda als tweede in de Superstock-klasse over de finish brengen. Tessels vormde een team met Chris Leesch (Luxemburg), Martin Renaudin (Frankrijk) en Jesko Raffin (Zwitserland). Bij de start kreeg Leesch een technisch probleem, waardoor het Franse team in de openingsfase wat achterstand opliep. Gedurende de lange race had de ChromeBurner RAC41 Honda weinig te kampen met problemen en had het team een goede pitstopstrategie, waarbij het brandstofverbruik laag lag. Het was in de nacht erg koud met temperaturen rond het vriespunt. Vroeg in de ochtend zorgde dit voor veel races. Niet voor Tessels en zijn teamgenoten, want zij finishten als negende overall en tweede in de Superstock-klasse. ‘Na zes jaar voor het eerst op het podium in Le Mans. Dit was toch nog wel een doel dat ik ooit in mijn carrière wilde behalen. We zaten er al meerdere jaren dichtbij. Vorig jaar waren we ook op podiumkoers, maar ging mijn teamgenoot over een oliespoor onderuit. Nu is het gelukt en nog wel op mijn verjaardag’, vertelde Tessels na 24 uur racen. Milan Merckelbagh was de tweede Nederlandse deelnemer. Hij eindigde met JMA Racing Action Bike al achtste in de Superstock-klasse en achttiende overall. De winst in de WK Endurance race ging naar het Suzuki-team Yoshimura SERT Motul met de rijders Gregg Black, Etienne Mason en Dan Linfoot.
Michael van der Mark genoot dat hij weer volop kon strijden in de kopgroep van de WorldSBK op het TT Circuit Assen. De Nederlander had graag op het podium gestaan, maar hij kon uiteindelijk wel tevreden zijn over zijn optredens. Zijn BMW-teamgenoot Toprak Razgatlıoğlu scoorde de meeste WK-punten in Assen.
Michael van der Mark maakte het voor zichzelf lastig in de kwalificatie. Een crash op een natte – tevens opdrogende – baan zorgde ervoor dat de 31-jarige coureur als dertiende aan de eerste race moest beginnen. Jonathan Rea stond voor het eerst met Yamaha op pole position, maar slaagde er in de races niet in om zijn eerste podiumplaats voor zijn nieuwe werkgever te behalen. De constant wisselende weerscondities zouden ook in de eerste race een rol spelen. Bijna alle rijders kozen voor slicks. De baan was bij de start nog erg nat, maar de verwachting was dat het droog zou blijven. Nicholas Spinelli – de vervanger van de geblesseerde Danilo Petrucci bij Barni Racing – koos voor intermediates. De Italiaan was in de openingsfase veel sneller dan zijn concurrenten en reed vijfentwintig seconden weg. Daarachter streden de toprijders voor de tweede plaats waaronder Van der Mark, die naar een zevende plaats wist te komen. De baan droger en droger, waardoor Spinelli’s voorsprong razendsnel kleiner werd. Spinelli had geluk dat er zeven ronden voor het einde een rode vlag kwam vanwege een oliespoor, waardoor hij de zeer verrassende winnaar werd tijdens zijn debuut in de WorldSBK. Toprak Razgatlıoğlu – die Spinelli al tot twee seconden was genaderd – werd tweede voor Alvaro Bautista. Van der Mark had minder geluk. Hij reed bij de rode vlag op een zevende plaats en was ogenschijnlijk sneller dan de rijders voor hem, waardoor een podiumplaats tot de mogelijkheden behoorde. ‘Racen met slicks op een kletsnatte baan had ik nog nooit meegemaakt. Zonde van de rode vlag, want er was meer mogelijk geweest. Maar aan de andere kant ben ik rustig gebleven en dat was mij eerder waarschijnlijk niet gelukt’, zei Van der Mark na afloop.
1 van 2
Michael van der Mark (60) genoot van de strijd in kopgroep met onder andere Alvaro Bautista (1), Remy Gardner (87), Toprak Razgatlioglu (54), Andrea Locatelli (55), Andrea Iannone (29) en Nicolò Bulega (11).
Michael van der Mark ontving een oorkonde van het TT Circuit voor 10 jaar racen in de World Superbike. “Michael is een voorbeeld voor de Nederlandse rijders en hij staat altijd voor het circuit klaar”, aldus Arjan Bos, bestuursvoorzitter van het TT Circuit Assen.
Geweldige race
In de Superpole Race was de baan voor het eerst helemaal droog. Bautista managede de kwalificatieband – die gebruikt wordt in deze sprintrace – het beste en eindigde voor zijn teamgenoot Nicolò Bulega. Van der Mark wist naar een achtste plaats te komen, waardoor de Nederlander in Race 2 verder naar voren mocht starten. Dit zou de mooiste race van het weekend worden. Een kopgroep van zeven rijders – waaronder Van der Mark – streed voor de winst. Halverwege de race begon het opnieuw te druppelen, maar de regen zette niet door. Razgatlıoğlu was in de slotfase het sterkste en Van der Marks teamgenoot won voor Bautista en Remy Gardner. Van der Mark reed even vierde en had felle gevechten met onder andere Andrea Iannone. In de slotfase moest de Nederlander genoegen nemen met een zesde plaats. Vanwege een penalty van drie seconden – omdat hij in de GT-bocht buiten de baan was gekomen en daarbij niet genoeg tijd had verloren – werd Van der Mark na de race teruggezet naar een negende plaats: ‘Natuurlijk wil je op het podium staan, maar het voelt goed om na al die blessures weer te kunnen strijden met de toprijders. Aan het einde van de race viel ik terug in oude gewoontes, waardoor ik te veel van de voorkant vroeg. Daar moet ik van leren, maar ik heb genoten van de duels in mijn thuisrace.’
Foto’s: Damon Teerink, WorldSBK
‘Het BMW-project wordt steeds beter. Ik denk dat het goed is om rust in het project te houden, maar het enige wat ik kan doen is resultaten scoren.’
Was Michael van der Mark’s antwoord op de vraag of hij ook in 2025 – naast Toprak Razgatlıoğlu – bij BMW racet.
Met zijn Ten Kate Racing Yamaha in speciale oranje-kleurstelling wist Glenn van Straalen het Nederlandse publiek op de banken te krijgen door zijn eerste World Supersport-zege te behalen in Assen. Loris Veneman scoorde een hard bevochten podiumplaats in de World Supersport 300. Na een ernstige crash van Jeffrey Buis was er gelukkig vrij snel opluchting, doordat hij er enkel met een hersenschudding vanaf kwam.
Foto’s: Damon Teerink, Jan Boer
Voor de thuisronde in Assen presenteerde Pata Yamaha Ten Kate Racing een speciale oranje-uitvoering voor hun Nederlandse coureur Glenn van Straalen. De 23-jarige coureur had in de voorgaande twee edities – uitkomend voor het EAB Racing Team – al twee keer een podiumplaats behaald in Assen. Dat was ook Van Straalen’s oorspronkelijk doel voor deze editie. De bandenstrategie bleek zeer bepalend in beide World Supersport-races op het TT Circuit Assen. In de eerste race kozen de toprijders – waaronder Van Straalen – voor slicks, terwijl er zo’n zes coureurs op regenbanden stonden. De rijders op regenbanden waren lang in het voordeel en reden dan ook ruim voorop. Van Straalen lag in de openingsfase rond de vijftiende plaats net als zijn teamgenoot Stefano Manzi. Toen de baan steeds verder opdroogde, kwamen de beide rijders van het Nederlandse team snel naar voren. Op de eindstreep kwam Van Straalen 0,1 seconde tekort op Valentin Debise – die op regenbanden stond – om de laatste podiumplaats te pakken. Manzi was net iets sneller naar voren gekomen dan zijn teammaat en finishte als tweede achter Adrian Huertas, die overduidelijk het sterkste was in deze lastige omstandigheden.
Glenn van Straalen in de oranje-kleurstelling onderweg naar een geweldige WK-zege in Assen.
Wilhelmus in Assen
In de tweede race stonden alle rijders op slicks, maar bij de start begon het stevig te regenen. Eén voor één gingen de rijders naar binnen om te wisselen naar regenbanden. Van Straalen maakte ook al vrij vroeg een pitstop. Teamgenoot Manzi besloot langer op slicks te blijven rijden. Een verkeerde keuze, waardoor de Italiaan buiten de WK-punten zou finishen. Van Straalen verloor bij zijn pitstop een aantal seconden op de concurrentie. Toen alle rijders eenmaal van banden gewisseld hadden, reed Van Straalen op een zesde plaats, zo’n tien seconden achter een groep van vijf rijders. De coureur uit Hoogkarspel bleek erg snel te zijn op de natte baan – inmiddels was het gestopt met regenen – en wist binnen een paar ronden het gat naar de kopgroep te dichten. In één ronde ging Van Straalen van een zesde naar een tweede plaats. Dit alles tot groot genoegen van de Nederlandse fans op de tribunes. Toen moest de Yamaha-rijder nog een gat van een zo’n drie seconden naar Niki Tuuli – uitkomend op een Ducati voor het Nederlandse EAB Racing Team – zien te dichten. Dit lukte ook en zo reed Van Straalen met nog drie ronden te gaan aan de leiding. In de slotfase hield de Pata Yamaha Ten Kate Racing-rijders zijn hoofd koel, waardoor hij voor eigen publiek zijn eerste World Supersport-overwinning wist te behalen. Het was de eerste Nederlandse WK-zege in deze klasse sinds 2014 toen Michael van der Mark wereldkampioen werd. ‘De laatste twee ronden waren het lastigst van de hele race. Dan gaat er van alles door je hoofd als je aan de leiding rijdt. In de laatste ronde dacht ik alleen aan de volgende bocht om de aandacht erbij te houden. Bij de pitstop wisselden we naar een setje gebruikte regenbanden, zodat ik gelijk kon aanzetten. We hebben getest op een natte baan in Assen en ik voelde nu meteen dat ik snel was. Ik zag ook dat ik inliep op de voorste rijders en het lukte om de rijders vrij snel te passeren, zodat ik mijn ritme kon blijven. Het is fantastisch om voor een Nederlands team in de oranje kleuren voor eigen publiek te winnen. Echt ongelofelijk! Van de uitloopronde en het podium heb ik ontzettend genoten’, vertelde de winnaar kort na de race. Huertas finishte nog op een tweede plaats en Tuuli zorgde voor een podiumplaats voor het Nederlandse EAB Racing Team. Wildcardrijder Twan Smits deed het ook uitstekend door tiende te worden. In de eerste race was Smits ten val gekomen.
Iedereen vertrok op slicks in de eerste World Supersport 300-race, ondanks dat er nog veel natte plekken waren. In de kwalificatie op een halfnatte baan was Jeffrey Buis in de slotfase ten val gekomen, waardoor hij zich slechts als tiende kwalificeerde. De regerend wereldkampioen begon uitstekend aan de race en reed na de openingsronde al aan de leiding. Buis bleef de race aanvoeren tot einde van de derde ronde. De KTM-rijder kwam iets over het natte deel in de Geert Timmer-bocht en ging onderuit. Buis werd vervolgens aan de bovenzijde van zijn lichaam geraakt door Julio Garcia Gonzalez, die kort achter hem reed. Een nare crash, waarbij Buis even zijn bewustzijn verloor. Het zag er in eerste instantie slecht uit, maar gelukkig kon de tweevoudig wereldkampioen uiteindelijk zelf de ambulance instappen. De 22-jarige coureur kwam bij het incident – wat voor een rode vlag situatie zorgde – er met een hersenschudding vanaf. Er volgde een herstart over vijf ronden. Loris Veneman maakte een sterke indruk en reed veelal aan de voorzijde van de kopgroep. In de slotfase begon het opnieuw te regen in het achterste deel van het TT Circuit Assen. Het leverde een tricky situatie op waar de Spanjaard Daniel Mogeda het beste mee omging. Veneman werd in de slotfase door een concurrent buiten de baan gedrukt, maar kwam in de laatste sector nog weer terug van een achtste naar een vierde plaats. Vanwege een penalty werd Veneman als vijfde geklasseerd. Ruben Bijman maakte ook deel uit van de voorste groep en werd zevende.
Het moment dat Jeffrey Buis de controle over zijn KTM verliest. Het was na de crash even muisstil op de tribunes. Gelukkig kon Buis even later het publiek geruststellen. Loris Veneman (7) zag het van dichtbij gebeuren.
Podium voor Veneman
De tweede race – zonder Buis – werd een World Supersport 300-klassieker met een kopgroep van zo’n vijftien rijders. Veneman liet zich opnieuw veel van voren zien. Zoals gebruikelijk in deze klasse waren er in de slotfase diverse incidenten en werd het ‘ellebogenwerk’ niet geschuwd. Er werd door de jonge rijders op het randje en misschien zelfs soms over het randje gereden. Daardoor is deze raceklasse spannend, maar zorgt het op gebied van veiligheid ook voor de nodige discussie. Veneman viel bij het ingaan van de laatste ronde terug naar negende plaats. Achteraf bleek dit het plan van de 17-jarige coureur: ‘In het laatste deel richting de Ramshoek rijden ze soms wel met vijf naast elkaar. Als je dan iets verder van achteren zit, heb je weinig last van de hard wind die er stond en ga je in deze klasse wel zo’n 15 km/u sneller. Ik probeerde gedurende de race al een paar te kijken wat de beste positie voor de laatste ronde zou zijn.’ In de laatste sector deed de bekeken Veneman alles goed, waardoor hij als tweede over de finish kwam achter Mogeda, die daarmee een dubbele zege in Assen scoorde. Voor Veneman betekende het zijn eerste podiumplaats van 2024. Ook Bijman streed voor een topklassering, maar kwam in de laatste ronde net voor de Ramshoek ten val. Dylan Czarkowski reed opvallend sterk tijdens zijn wildcardoptreden. In de eerste race werd de Yamaha-rijder – die normaal gesproken uitkomt in het Duitse IDM kampioenschap – knap elfde, waarmee hij vijf WK-punten scoorde. Czarkowski wist zich ook in de tweede race in de kopgroep van zo’n vijftien rijders te handhaven. In de laatste ronde had Czarkowski de pech dat hij door een crash van een andere rijder buiten de baan terechtkwam. De Drentse coureur finishte nog als eenentwintigste. Senna van den Hoven – eveneens wildcardrijder – werd twintigste en negentiende bij zijn debuut op het wereldtoneel.
1 van 2
Loris Veneman viert zijn tweede plaats voor eigen publiek.
De bijzondere entree van Loris Veneman in parc ferme. In de uitloopronde lette Bruno Ieraci niet op, waarbij hij de jonge Nederlander van de motor reed.
Dubbel podium Van Crugten
In het bijprogramma reed de Northern Talent Cup ook twee races op het TT Circuit Assen. Jurrien van Crugten werd in deze talentenklasse derde en tweede, waardoor hij tweemaal het podium mocht beklimmen. Tom Kuil eindigde als elfde en twintigste. De twee andere Nederlanders – Kyano Schoo en Delano Greven – wisten zich in de wisselende weersomstandigheden niet te kwalificeren. Indi Schunselaar was de enige Nederlandse deelnemer in de Yamaha R3 bLU cRU FIM World Cup. De 14-jarige coureur – de jongste van het veld – eindigde als tiende in de eerste race. In de tweede race kwam Schunselaar ten val.
In Motor.NL TV aflevering 2 zijn we te gast bij Ton Langeveld, een chirurg met een indrukwekkende collectie Moto Morini-motoren, testen we de Benelli TRK 702 en 702 X, gaan we een motorhelm op maat laten maken en Kawasaki Ninja bestaat 40 jaar en daarom gaan we langs bij drie eigenaren van dit iconische model.
Husqvarna is een van de grootste en meest gerespecteerde namen in de enduro- en offroadwereld. En Husky weet dat je meer tijd wilt doorbrengen op verre bestemmingen, dus wat is een betere manier om persoonlijk kennis te maken met wat Husqvarna te bieden heeft dan met de Husqvarna Trek 2024?
Het is een offroad rijervaring die enkele van Husky’s meest populaire modellen laat zien – de Norden 901, Norden 901 Expedition, 701 Enduro en 701 Enduro LR. En voor het eerst gaat de Husqvarna Trek naar het zuiden van Spanje, waar rijders een unieke ervaring krijgen van het ruige landschap van het land.
Husqvarna zegt dat het evenement voornamelijk lange, avontuurlijke ritten zal bevatten, met een spannende mix van gravelwegen, woestijngebieden en bochtige zandwegen door de bergen van de Sierra Nevada. Er zullen ook delen van het parcours zijn waar meer ervaren rijders kunnen kiezen voor technisch uitdagende routes. Ondertussen kunnen degenen die gewoon willen ontspannen en genieten van het landschap de hoofdroute volgen.
De tour stelt rijders in staat om dat terrein alleen of in groepen te verkennen. Zelfnavigatie via geplande GPS-routes die zijn gemaakt door lokale experts, begeleiden de rijders bij het verkennen van de beste routes.
Er is de afgelopen jaren wereldwijd een enorme toename geweest in offroad en avontuurlijke ritten, en het is gemakkelijk te begrijpen waarom zoveel motorrijders meedoen aan het ADV-plezier. Plezier hebben offroad is niet alleen leuk, het maakt je ook een betere rijder. Tegelijkertijd maken initiatieven van fabrikanten zoals de Husqvarna Trek het gemakkelijker voor nieuwe rijders om een voorproefje te krijgen van de offroad lifestyle.
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
