Heel veel testritten, spectaculaire activiteiten, goede muziek en vooral een fantastische sfeer. Zo kunnen we de eerste editie van het RIDERS Festival op 1 en 2 juni 2024 in het Autotron Rosmalen het best samenvatten. Een editie die naar meer smaakt, veel meer zelfs! En niet alleen bij ons, want met 12.000 motor – en muziekliefhebbers op zaterdag en zondag werd het eerste RIDERS Festival direct een van de best bezochte evenement van de Motor.NL Media Company ooit!
Hoe dichterbij het eerste RIDERS Festival kwam, hoe harder het soms leek te gaan regenen. Of onweren en regelmatig beide. Tot zaterdag 1 juni, de openingsdag van het evenement dat ooit begon als het Mega MotorTreffen. Het bleef de hele dag droog en dat bleek een soort van warming-up voor een nog betere zondag. Het maakte het RIDERS Festival 2024 af. De reacties van bezoekers waren overwegend lovend. Velen gaven aan volgend jaar zeker weer te komen en hoopten zelfs op een nog uitgebreider programma.
Binnenkort volgt meer informatie over de plannen voor RIDERS Festival 2025. Een ding is zeker: deze eerste succesvolle editie smaakt wat ons betreft naar meer, veel meer!
Hoe komt iemand die verknocht is aan het merk BSA ertoe om op een Harley-Davidson te gaan rijden? Ad van Boheemen heeft er een simpele uitleg voor. In 1994, toen hij zijn Harley-Davidson 883 Sportster kocht, was er in zijn optiek niets anders te koop wat aan zijn motorverwachtingen voldeed. De Sportster is volgens Ad desondanks een ‘halffabricaat’.
Ad verbouwde heel veel aan zijn Sportster en is van zijn motor gaan houden. Dat hij de Sportster na dertig jaar en 180.000 km nog steeds heeft zegt genoeg. Maar desondanks is hij toch nog het meest trots op de vier BSA’s die hij ook nog in zijn schuur heeft staan.
Man en motor
Naam
Ad van Boheemen
Woonplaats
Hoorn
Leeftijd
72 jaar
Beroep
gep. bouwkundige
Rijdt sinds
1970
Aangeschaft
1994
Nieuwprijs
circa €9.100
Dagwaarde
n.b.
Rijstijl
toer
Gebruik
allround
Brandstofverbruik
1:22
Olieverbruik
1:2500
Onderhoud
zelf/dealer
Bouwjaar
1993
Kilometerstand
180.416 km
1 van 3
In 1970 ging de nu 72-jarige Ad van Boheemen uit Hoorn op zoek naar zijn eerste motor, maar als middelbare scholier was zijn budget zeer beperkt. De film Easy Rider was een jaar eerder verschenen en dat had zo zijn invloed op motorrijders. Choppers raakten in trek en hij vond er eentje voor 850 gulden (zo’n 390 euro). Een tot chopper omgebouwde H-D Liberator. ‘Ik ben met die motor naar Zuid-Frankrijk gereden, maar vraag niet hoe. Bij de grens tussen België en Frankrijk vroeg de douane wat er in de jerrycan zat die ik achterop had gebonden. Nou, dat was mijn olievoorraad. En dat was nodig ook. Ik startte in Haarlem en moest in Antwerpen al een liter olie bijvullen. Die H-D ging snel weer de deur uit en met het geld dat ik ervoor kreeg kon ik een BSA A7 kopen. Een prima motor al was het aantal rij-uren ongeveer gelijk aan het aantal sleuteluren. Op zich geen ramp, want ik sleutel graag aan oude motoren. Om toch te kunnen blijven rijden kocht ik nog een BSA zodat ik er altijd eentje had die rijklaar was. Later heb ik in mijn vaders VW-busje Nederland afgestruind voor BSA-onderdelen. Op veel plekken waar ik toen kwam, kreeg ik het materiaal gratis mee. Op één plek zelfs een complete motor in onderdelen. Ik raakte steeds meer verknocht aan BSA, zodanig dat ik in 1975 lid werd van de zojuist opgerichte Nederlandse BSA Owners Club. Vervolgens heb ik vijftien jaar, waarvan tien jaar als voorzitter, in het bestuur gezeten.’
Heb jij ook een marathonmotor?
Heeft jouw motor ook een respectabele kilometerstand bereikt en ken je de historie? Meld je dan aan voor een grondige inspectie door onze specialisten! Stuur een e-mail aan marathonmotor@mpsadventure.nl met je contactgegevens en informatie over je motor, zoals merk, type, bouwjaar en kilometerstand. Meer info is te vinden op mpsadventure.nl.
Halffabricaat
In 1994 was Ad naast zijn BSA’s op zoek naar een andere motor. ‘Ik zocht naar een nieuwe of bijna nieuwe twin in “sportstoer”-uitvoering met karakter. Helaas was de keuze niet groot: voor een BMW voelde ik me een halve eeuw te jong, een Ducati was me te sportief en te ingewikkeld met die desmo-koppen, de Guzzi-modellen van begin jaren 90 vond ik te sullig, de (net uitgekomen) Triumph Trident 750 had een cilinder te veel, Laverda en Norton bestonden niet meer en een Japanner kopen was geheel tegen mijn principe. Bleef over: een Harley-Davidson Sportster. Maar zo’n Sportster is in mijn beleving een halffabricaat Je moet er zelf nog een motor van maken. Wie bedenkt het om de nummerplaat zo hoog boven het achterlicht te plaatsen? Die hoort eronder te zitten. Ik vond een bijna nieuwe Sportster van een jaar oud met slechts 3.800 km op de teller. En toch werd ik al de derde eigenaar van deze Sportster. De eerste kwam sneller dan verwacht in aanmerking voor een woning, had geld nodig en verkocht de motor aan een jongedame die na een paar maanden opeens ging verhuizen en ook geld nodig had. Zij zette de Sportster te koop in Bigtwin. Ik heb de motor van haar gekocht. De motor was toen in originele staat. Na een ritje van een half uur op mijn nieuwe aanwinst had ik al pijn in mijn rug op dat rotding. Het stuur was te hoog, de voetsteunen stonden te ver naar voren, het zadel beviel me niet (ik zat met opgetrokken knieën op de motor) en het duozitje leek nergens op. En ik zat altijd met mijn rechterknie tegen het grote luchtfilter aan. Kortom, tijd voor een remake.’
1 van 6
De zijkoffers heeft de eigenaar helemaal zelf gefabriceerd en voldoen 30 jaar later nog prima.
De achterschokdempers zijn meerdere keren vervangen.
De getande aandrijfriem zou volgens het boekje pas na 80.000 vervangen hoeven te worden, maar de praktijk is anders (40.000 km).
Aluminium velgen en rvs spaken van Haan Wheels.
Het grote luchtfilterhuis heeft plaats gemaakt voor een filter van K&N.
Het aangepaste schakelmechanisme is van eigen makelij.
Aangepast
Wat betreft die remake ging Ad zeer grondig en voortvarend te werk. ‘Ik kocht de motor voor 3.000 gulden (zo’n 1.370 euro) onder de nieuwprijs. Ik had de valse hoop dat ik voor die 3.000 gulden mijn motor geheel eigen kon maken. Uiteindelijk kwam ik uit op een veelvoud daarvan. De Sportster moest zijn naam (Sport) eer aan doen. Het stuur ging d’r af en ik monteerde clip-ons en een klein stuurkuipje. Bij Haan Wheels werden nieuwe wielen (aluminium velgen en rvs-spaken) gemaakt, waarbij de originele 19inch-voorvelg en de 16inch-achtervelg plaats maakten voor 18inch-exemplaren. De remmen werden ook flink aangepakt: vierzuiger Billet-remklauw en stalen remleidingen. Voor een betere zit maakte ik in de stijl van mijn BSA’s een nieuw zadel. De positie van de voetsteunen zinde me totaal niet. Ook hiervoor heb ik een oplossing bedacht. Het (laten) maken van een nieuwe tank was een kostbare onderneming. Ik heb zelf een houten voorbeeld gemaakt waarmee tankbouwer Eric Casius aan de slag kon om een metalen exemplaar te maken. En dat is goed gelukt. Zelf heb ik van polyester twee zijkoffers gemaakt die na dertig jaar nog steeds prima voldoen. Wanneer me wordt gevraagd wat ik nog anders zou willen aan mijn motor dan is het antwoord “niets”. Want alles wat ik anders wilde heb ik al aangepast.’
Samen met zijn vrouw, die aanvankelijk ook BSA reed maar in 1996 een Cagiva River kocht, doorkruiste het tweetal grote delen van Europa. En met de komst van twee dochters bracht eerst een zijspan en later een aanhangwagentje uitkomst voor de bagage. ‘Zelfs met twee personen en een aanhanger haalde ik gemakkelijk een verbruik van 1:22. Het olieverbruik van de 883 Sportster is nooit buitensporig hoog geweest.’
1 van 3
De drie verschillende gedaantes van de H-D-Sportster van Ad van Boheemen...
Onderweg
Motorrijden is leuk, maar sleutelen en aanpassingen doen aan de motor vindt Ad van Boheemen misschien nog wel net zo leuk. Geen wonder dus dat Ad het meeste onderhoud aan zijn motoren zelf doet. ‘Mijn BSA-motoren kan ik bijna blindelings uit elkaar halen, maar met de Harley ligt dat toch iets anders. Ik doe wel bijna alles zelf, maar als ik er niet uit kom en onderdelen nodig heb dan ga ik naar Harley-dealer West Coast Motors in Alkmaar, waar ze me altijd prima helpen. Reparaties die regelmatig om de hoek komen kijken zijn kapotte achterschokdempers, kapotte of versleten aandrijfriem en veelvuldig vervangen van de remschijf voor. H-D schrijft voor de aandrijfriem iedere 80.000 km te vervangen, maar ik haal meestal niet eens de 40.000 km. Drie keer is de riem onderweg stuk gegaan. Toen dat in Denemarken tijdens een treffen gebeurde, had ik geluk; er was in de buurt een nieuwe op voorraad. Samen met een vriend heb ik die in drie kwartier gemonteerd, want gelukkig is de riem te monteren zonder dat je aan het frame moet schroeven. Eerder had ik al eens een steentje in de riem gehad, maar wonderwel is de riem toen niet geknapt. Een andere keer knapte de riem net voordat ik thuis was. Eentje meenemen is lastig, maar tijdens een trip door Spanje heb ik dat wel gedaan. Ik heb de riem toen om een van de koffers gebonden. Maar goed ook, want in de buurt van Barcelona knapte de riem.’
Als er problemen onderweg zijn dan weet Ad die meestal zelf op te lossen. Maar bij het ontbreken van de juiste onderdelen lukt dat niet. ‘In het voorjaar van 2005 ben ik een week naar Engeland geweest en kwam onderweg stil te staan door een gebrek aan (accu)spanning. De AA heeft me naar een immens grote Harley-dealer in Stockport gebracht, maar daar wilden ze mij niet helpen met als argument dat ze geen onderdelen op voorraad hadden. Ze wilden niet eens kijken wat er aan de hand was! Er zat niets anders op dan met de sneltrein naar Harwich te reizen. De ANWB heeft mijn motor enige tijd later thuisgebracht. Toen ik op zoek ging naar de oorzaak bleek de spanningsregelaar overleden. Met een nieuwe regelaar en een nieuwe accu had de Sportster er weer zin in. Ik vind het nog steeds onbegrijpelijk dat die sukkels in Engeland dit niet hebben kunnen of willen oplossen. Sindsdien neem ik op een reis naar het buitenland altijd een acculader mee.’
180.000+
Behalve problemen van mechanische aard is het ook wel eens misgegaan met motor en berijder. ‘Ik reed op de A2 bij Breukelen, dat weet ik nog, en werd wakker in het ziekenhuis. Zelf weet ik niet wat er is gebeurd. Ik heb later gehoord dat een paar automobilisten rare manoeuvres uithaalden waardoor ik in de problemen kwam. Met een lichte hersenschudding en drie gebroken ribben kwam ik er goed vanaf. Net als mijn motor, die slechts een deuk in de tank opliep. Omdat de tank toch opnieuw gespoten moest worden, heb ik toen de kleurstelling zwart-oranje, zoals die nu nog is, bedacht.’
De Sportster was voorzien van uitlaten die steeds meer lawaai maakten. Reden voor Ad om op zoek te gaan naar iemand die nieuwe uitlaten voor zijn motor kon maken. Een verbrande uitlaatklep zorgde in 2007 voor een onvoorziene kostenpost. Omdat er wat roest op het frame te zien was, besloot Ad het frame te laten poedercoaten en tegelijk de binnenpoten van de voorvork te vervangen. De laatste, wat grotere ingreep dateert alweer van 2019 toen na een reis van Gibraltar naar Nederland de koppeling kuren begon te vertonen. Met nieuwe koppelingsplaten was het probleem verholpen.
De kilometerteller van de Sportster staat op 77.000 km. ‘Daar moet dan uiteraard een één voor en omdat de teller om uiteenlopende redenen tijdens enkele reizen de geest heeft gegeven, ligt de werkelijke stand ruim boven de 180.000 km. Rijden zonder kilometerteller is lastig, vooral vanwege het plannen van tankstops.’
Harley-Davidson XLH 883 Sportster op de brug
Dat Ad van Boheemen op een frisse ochtend helemaal vanuit Hoorn naar de MOTO73-expert in Volkel moet komen deert hem niet. ‘Slecht weer bestaat niet, slechte kleding wel en handvatverwarming is voor watjes’. Daarmee is de toon gezet. Ad is letterlijk en figuurlijk een doorgewinterde motorrijder, zoveel is duidelijk. Maar rijden in de pekel probeert hij tot een minimum te beperken. ‘Voor het behoud van je motor kun je dat beter zo weinig mogelijk doen’, is de ervaring van Ad.
Na een kort proefritje merkt de MOTO73-expert op dat de motor heel soepel rijdt en dat het schakelen zonder bijgeluiden verloopt. ‘Als de motor koud is, hoor je wel een klik tijdens het schakelen. Maar eenmaal op temperatuur is dat geluid weg’, weet Ad.
Bij licht aanraken van de voorrem trilt de rem een beetje. Dat kan duiden op een kromme schijf, maar dat blijkt na controle niet het geval. Wel is de schijf op de ene plek net iets meer versleten dan op een andere plek. Dat veroorzaakt het trillen. Bij stevig inknijpen van de voorrem verdwijnt het trillen. De balhoofdlagers zijn in orde, net zoals de wiellagers voor en achter. Het motorblok is perfect oliedicht. ‘Ik heb een keer een lekke pakking van het verticaal deelbare carter gehad. Omdat ik nooit eerder een blok van een H-D open heb gehad, heb ik het blok wel zelf uitgebouwd maar voor reparatie toch hulp gezocht bij een motorzaakje in Zwaag. Dat heb ik ook gedaan toen de uitlaatkleppen vervangen moesten worden.’
Wanneer je de speling op het schakelpedaal voor lief neemt schakelt de Sportster soepel. De vering, achter zijn de schokdempers al meerdere keren vervangen, functioneert naar behoren. Roest is nergens te zien, wat natuurlijk komt doordat het frame opnieuw is gepoedercoat.
Voor de volledigheid wordt ook nog even de compressie gemeten. Die is dik in orde. Op elektrisch gebied steekt deze motor heel simpel in elkaar. Twee keer heeft de spanningsregelaar de geest gegeven. Dat leverde een keer een kapotte accu op. Er is technisch gezien niets mis met deze H-D in BSA-outfit.
Net als zijn BSA’s zal Ad deze Harley nooit van de hand doen. ‘Ik heb wel eens gedacht aan inruilen op een Buell S3 Thunderbolt. Reed prima, maar de Sportster heb ik helemaal MIJN motor gemaakt. En wat moet ik met bijna 100 pk? Daar zit ik echt niet op te wachten. Ik ben lid van drie motorclubs: BSA Owners, Sportster Owners en VIM (Vereniging Interessante Motorrijwielen) en ben ook nog actief als freelancejournalist voor een oldtimerblad. Daardoor staat mijn leven voor een groot deel in het teken van klassieke motoren. Dat bevalt me prima.’
Foto’s: Peter van der Sanden
Merkenclub
Er is geen specifieke Sportster-club maar er zijn in Nederland genoeg motorclubs waar je met je Harley-Davidson Sportster welkom bent. Er bestaat wel een Sportster Owners Netherlands forum: www.sportsters.nl.
Reparaties en problemen
4800 km Diverse aanpassingen zoals tank, zadel, schakelmechanisme, stuurkuipje, aluminium velgen en rvs spaken, remklauw en andere kleur 31.800 km Achterschokdempers vervangen 38.650 km Aandrijfriem vervangen 47.100 km Remschijf voor vervangen 68.250 km Remschijf voor vervangen 75.000 km Achterschokdempers vervangen 77.890 km Spanningsregelaar vervangen 78.200 km Aandrijfriem vervangen 93.000 km Verbrande uitlaatklep, remschijf voor en voorvorkpoten vervangen, frame laten poedercoaten 100.400 km Reparatie startmotor 113.400 km Aandrijfriem en spanningsregelaar vervangen 126.400 km Wiellagers voor vervangen 127.600 km Uitlaatkleppen vervangen 141.000 km Remschijf achter vervangen 143.000 km Remschijf voor en achterschokdemper vervangen 146.000 km Achterbruglagers vervangen 162.000 km Aandrijfriem vervangen 166.000 km Koppelingsplaten vervangen 176.000 km Reparatie startmotor
Richtprijzen bij motorzaak
Harley-Davidson Sportster-modellen zijn er in heel veel verschillende uitvoeringen en dan hebben we het nog niets eens over de aanpassingen die bezitters zelf hebben gedaan. Reken bij aanschaf op een bedrag van ergens tussen de 4.500 en 6.500 euro. Dat is relatief weinig voor een Harley-Davidson.
*betreft technische gegevens van een ‘normale’ Sportster, niet van de aangepaste Sportster in dit verhaal
Harley-Davidson XLH 883 Sportster: goed om te weten
De typeaanduiding ‘Sportster’ bestaat al sinds 1957. De letters ‘XL’ in de typeaanduiding verwijzen naar de Sportster. De Sportster-lijn, die de opvolger was van de KH900-zijklepper, hield het vol tot 2020. Vanwege de strengere Euro 5-norm kreeg de Sportster toen een nieuw blok (Revolution Max). De laatste blokwijziging daarvoor dateert van 1986 (Evo-blok). De Sportster is er niet alleen in 883cc-uitvoering maar ook als 1100cc-variant die in 1988 werd opgevolgd door een 1200cc-model. Natuurlijk zijn er vanaf 1957 technische aanpassingen gedaan. In 1967 werd de elektrische starter geïntroduceerd, in 1975 verhuisde de schakelpook van rechts naar links, 1986 nieuw Evo-blok als 883 cc en 1100 cc, 1988 1200cc-model,in 1991 maakt de vierbak plaats voor een vijfbak, in 1993 wordt de ketting vervangen door riemaandrijving, in 2004 een nieuw frame en in 2007 brandstofinjectie.
De weersgoden waren Kramolin in Tsjechië niet goed gezind. Op zaterdag was het circuit te slecht en werden in samenspraak met de FIM en de teams de kwalificaties afgelast.
Zondag begon droog, maar onder een hevige stortbui pakte Prümmer/Lebraton in de eerste heat de kopstart voor Sanders en Vanluchene. Prümmer bleek de koning van de modder, want hij liep uit en pakte glansrijk de overwinning. Hierachter waren het Sanders/Steegmans, die goed reden en hun tweede plek nooit meer weggaven. Achter Sanders kwam Vanluchene op plek drie binnen. WK-leiders Hermans/Van den Bogaart kenden een slechte start in de eerste heat en vielen later zelfs uit met versnellingsbak problemen.
In de tweede heat leek Hermans echter resoluut wraak te willen nemen en pakte een kopstart van jewelste! Hermans liep direct uit en er leek geen vuiltje aan de lucht, totdat er een grote steen klem kwam te zitten tussen het wiel en de voorvork van Hermans! Rondenlang waren ze bezig om de steen te verwijderen en opnieuw scoorde de pechvolle Hermans daardoor geen punten. Lielbardis nam zo de leiding over, met Vanluchene op het vinkentouw. Dit gevecht duurde tot het einde van de wedstrijd en werd in de laatste ronde beslist toen de jonge Lielbardis-broers onder de druk van Vanluchene bezweken. Lielbardis wilde te snel een achterblijver voorbij en raakte dit zijspan waardoor ze crashten! Koren op de molen voor Vanluchene/Janssens, die zo de eerste plek konden overnemen en niet alleen de tweede heat maar ook de Grand Prix wonnen. Lielbardis werd ondanks de crash nog tweede en verliet Kramolin toch tevreden in de wetenschap dat de WK-leiding weer in handen is met drie punten voorsprong op Vanluchene. Hermans is gezakt naar plek vier en heeft een achterstand van 32 punten op de leiders.
WMX Teutschenthal (D): Lotte van Drunen blijft op kop
Ook bij de vierde (van zeven) Grand Prix wist Lotte van Drunen op het podium te komen. De 16-jarige eindigde in Teutschenthal met één punt verschil als derde achter Larissa Papenmeier en Daniela Guillen, die beiden een eerste en een vierde plaats behaalden. De zege ging naar Papenmeier, omdat zij in de tweede manche voor Guillen eindigde. Van Drunen werd derde en tweede. In de WK-stand nam het verschil tussen haar en Guillen af van negen naar acht punten. Viervoudig wereldkampioenen Courtney Duncan moest in Duitsland verstek laten gaan, omdat zij enkele dagen voor de wedstrijd bij een training een knieblessure opliep. Het is nog niet zeker of ze er bij de volgende GP (Maggiora, 15 en 16 juni) weer bij kan zijn.
Een matige start in de eerste manche zette Lotte van Drunen in de beginfase op achterstand. Op de moeilijke en natte baan was ze bij de eerste doorkomst vijfde, maar ze slaagde er niet in aansluiting bij de koplopers te vinden, al wist ze zich nog wel twee plaatsen te verbeteren. De race op zondagmorgen was erg zwaar, omdat het ’s nachts hard had geregend. Ondanks een spinnend achterwiel bij de start wist Van Drunen tweede te worden.
Lynn Valk finishte als vijfde en derde en deelt in de WK-stand de derde plaats met Kiara Fontanesi. De achterstand op de koploopster is 42 punten. Danee Gelissen werd tiende en zesde. Shana van der Vlist werd negende in de eerste manche, maar kwam in de tweede race ten val. Daarbij raakte een schouder uit de kom. Omdat dit al eerder is gebeurd, heeft ze besloten zich te laten opereren.
Ook na de vierde Grand Prix gaat Lotte van Drunen aan de leiding.
EMX 125 en 250 Teutschenthal en Kegums (D-LV): Cas Valk in driestrijd
Na zes van de elf wedstrijden van de EMX250 ziet het ernaar uit dat de strijd om de titel een gevecht gaat worden tussen de Fransman Mathis Valin, Nijverdaller Cas Valk en de Italiaan Valerio Lata. Zij staan respectievelijk op 244, 231 en 225 punten. In Duitsland werd Valk totaal derde achter Valin en zijn landgenoot Maxime Grau. Op de zandbaan van Kegums ging de zege naar Valk, die op zaterdag zijn race won en op zondag derde werd. Hij eindigde één punt voor thuisrijder Karlis Alberts Reisulis, die twee keer tweede werd. Lata werd derde, Valin liet nogal wat punten liggen; hij behaalde dertien punten minder dan Valk.
Ivano van Erp reed een matige wedstrijd in Duitsland (elfde totaal), maar deed het met een derde en vierde plaats uitstekend in Letland. In de EK-stand bezet hij de vierde plaats, met een achterstand van 55 punten op plaats drie. Bradley Mesters voelde zich ook goed thuis in het zand van Kegums en kwam als vijftiende en zesde over de finish.
Ook de EMX125 is over de helft van het seizoen; zes van de elf wedstrijden zijn gereden. In deze klasse bezet Gyan Doensen de tweede plaats met een achterstand van 26 punten op Noel Zanocz. De Hongaar werd tweede en derde in Kegums. Daar stelde Doensen een tiende en tweede plaats tegenover, zodat de Hongaar zijn voorsprong met negen punten wist uit te bouwen. Dani Heitink kon zijn puntentotaal met dertien uitbreiden. Jayson van Drunen werd eenmaal achttiende. Pech was er voor Dex Kooiker die zijn heup uit de kom viel en een pols brak.
Ivano van Erp werd vierde in Kegums en is ook vierde in de EK-stand.
EK Grasbaan Bielefeld (D): helft finalisten bekend
De fikse regenbui kort voor de start van de tweede halve finale van het Europees kampioenschap grasbaanracen in Loppersum was er één te veel. De kleibaan werd onberijdbaar, zo maakten de coureurs na twee heats duidelijk. Er werd nog driftig overlegd, maar motoren kwamen niet meer in de baan. Flink balen voor de vele toeschouwers en de jubilerende MFAC Loppersum, die dit jaar vijftig jaar bestaat.
Met meer regen in het verschiet bleek het verplaatsen van de wedstrijd naar de zondag ook geen optie. De situatie bezorgt de verantwoordelijken bij de Europese motorbond flink wat kopzorgen. De finale staat al over vier weken gepland in het Franse Tayac.
Voor de deelnemers in Loppersum is onzekerheid nu troef. Slaagt de Europese motorbond er niet in tijdig een andere organisator te vinden, dan zal invulling van de resterende startplekken door de landelijke bonden gedaan moeten worden. ‘Dan is het de vraag; hoe veel plekken krijgen we en wie gunnen ze het?’, zegt Henry van der Steen, die samen met Dave Meijerink, Kevin Glorie en Romano Hummel in Loppersum probeerde een ticket voor de finale te verdienen. Regerend Europees kampioen Romano Hummel lijkt zeker van een startplek, maar voor de overige Nederlaners wordt het nagelbijten.
Te meer omdat een week eerder in het in het Duitse Bielefeld de eerste halve finale wel tot een goed eind gebracht kon worden. Daar plaatsten met Mika Meijer (zesde) en William Kruit (negende) al twee Nederlanders zich voor de eindstrijd. Nigel Hummel begon sterk aan de wedstrijd, maar blesseerde zich in zijn derde rit aan de knie. Het neefje van Romano is nu reserve in Frankrijk.
Kort door de bocht
De Hongaarse ronde van het WorldSBL (gepland eind augustus) gaat niet door. Als vervangende wedstrijd wordt van 11-13 oktober in het Portugese Estoril gereden.
Op 75-jarige leeftijd is Wolfgang Srb overleden. De Oostenrijker kwam in 1984 in de Motocross Commissie van de FIM, werd vijf jaar later vice-voorzitter en was van 1989 tot 2014 voorzitter en later directeur. Ook was hij vier jaar vice-voorzitter van FIM Europe en vervolgens vier jaar voorzitter. Onder het bewind van Srb zijn in samenwerking met promotor Giuseppe Lungo de motorcross-GP’s enorm geprofessionaliseerd.
Jan de Troije is op 82-jarige leeftijd overleden. Veel crossers hebben bij hem getraind om hun conditie te verbeteren. Ook begeleidde hij veel Zesdaagse-rijders.
Melvin van der Voort is als tweede en derde gefinisht tijdens de tweede ronde van het Spaanse ESBK Supersport kampioenschap dat werd verreden in Valencia. Na vier races staat de 18-jarige coureur uit Ede op een tweede plaats.
Een dubbele winst voor Jeffrey Buis tijdens de IDM Supersport 300 ronde in Oschersleben. Buis gebruikte het evenement om ritme op te doen voor de aankomende WK-races. Ook was er een podiumplaats voor Ruben Bijman. Twan Smits streed tijdens de IDM Supersport-races in de voorste gelederen, maar kwam tweemaal ten val. Tom Kuil werd met een vierde en zevende plaats de beste Nederlander in de Northern Talent Cup.
YART-Yamaha – met Niccolò Canepa, Marvin Fritz en Karel Hanika – heeft de 8 uurs race voor het WK Endurance op Spa-Francorchamps gewonnen. Milan Merckelbagh eindigde met JMA Racing Action Bike als elfde in de Superstock-klasse. Wayne Tessels streed met ChromeBurner RAC41 Honda voor de winst in de Superstock-klasse, maar viel na vier uur met technische problemen uit.
Stephan Weijers/Han van Hal hebben in Varsseveld verrassend de ONK Zijspancross in Varsseveld gewonnen. In de eerste heat was er kopstart voor Leferink, maar in de tweede ronde ging men kortstondig op de kant waardoor Weijers de eerste plek kon overnemen en de heatwinst wist te pakken. Van Werven/Van der Wiel werden knap tweede en de broers Leferink kwamen alsnog op drie binnen. Hermans/Van den Bogaart zaten ook in de kopgroep, maar vielen uit met een hevig rokende machine. In de tweede heat stelde Hermans orde op zaken. Gestart van plek vier reed Hermans dominant naar de overwinning. Wijers werd knap tweede en pakte hiermee de totaalwinst. De broers Leferink pakten de derde stek en werden in totaal tweede. Kopstarter Van Werven werd vierde en pakte zo in totaal de derde plek.
Willow Springs Raceway, een legendarisch circuit in de Verenigde Staten, staat te koop. Het circuit, dat op ongeveer een uur rijden van Los Angeles ligt, is een belangrijk onderdeel van de motorsportgeschiedenis. Sinds de opening in 1953 heeft het talloze races georganiseerd en diende het zelfs als testcircuit voor de iconische AC Cobra.
Met een lengte van ruim 4 kilometer is de lay-out van het circuit in de loop der jaren nauwelijks veranderd. Hierdoor biedt Willow Springs een authentieke race-ervaring die teruggrijpt naar het gouden tijdperk van de motorsport.
Naast het hoofdcircuit omvat het complex ook zes kleinere circuits, camperplaatsen, een restaurant, bandenwinkels, garages en een eigen tankstation. Hoewel de exacte vraagprijs niet bekend is gemaakt, wordt geschat dat het circuit voor ongeveer 2,25 miljoen dollar (2,08 miljoen euro) van eigenaar kan wisselen. Gezien de legendarische status en alle faciliteiten is dit een relatief betaalbaar bedrag.
Voor motorliefhebbers met voldoende financiële middelen biedt de verkoop van Willow Springs Raceway een unieke kans om een stuk racegeschiedenis in handen te krijgen. Geïnteresseerden kunnen via de advertentie contact opnemen voor meer informatie.
Speciale Triumph-edities, die zeer geapprecieerd worden bij de liefhebbers van het Britse merk, wordt voortgezet. De Speed Triple 1200 RR Breitling Limited Edition is onderweg, die wordt aangeboden in combinatie met de Breitling Chronomat B01 42 Triumph-horloge. Een nog meer geraffineerde versie van de populaire 1200cc-driecilinder, verfraaid met nog exclusievere afwerkingen, handgeschilderde gouden details, een lederen zadel met Franse stiksels, een Akrapovic-uitlaat als standaarduitrusting en koolstofvezel accenten. De exclusiviteit is ook te zien in de details: deze bijzondere versie wordt gekenmerkt door een aangepaste startscherm, een met laser gegraveerd logo op de badge op het midden van de achteras en een gouden Breitling-logo op de tank.
Het is een aanbod voor een select gezelschap, want het is beperkt tot slechts 270 exemplaren wereldwijd, samen met een stijlvolle toevoeging voor aan de pols: de kopers – en alleen zij – zullen de mogelijkheid hebben om een Breitling Chronomat B01 42 Owners Exclusive te kopen die bij de motor wordt geleverd en alleen op bestelling verkrijgbaar is: een koolstofvezel wijzerplaat, een bruine krokodillenleren band en hetzelfde oplopende nummer als op de eigen Triumph Speed Triple gegraveerd op de caseback. Deze kan online worden besteld op de website van de prestigieuze horlogemaker, www.breitling.com. In deze versie onderscheidt het zich door een titanium- en 18 karaats roségouden lunette en een antracietkleurige wijzerplaat die de kleuren van de motor weerspiegelt, samen met enkele vergulde details die matchen met de Öhlins-vork.
Geen technische vernieuwingen
Voor het overige is de Speed Triple 1200 RR Breitling Limited Edition gelijk aan de standaardversie: een vloeistofgekoelde, 12-kleps, driecilinder van 1160 cc, met dubbele bovenliggende nokkenassen, een 3-in-1 uitlaatsysteem, een natte multischijf-koppeling en een zesversnellingsbak. De Britten claimen een maximaal vermogen van 180 pk (132,4 kW) bij 10.750 tpm en een koppel van 125 Nm bij 9.000 tpm.
Het onderstel is gecentreerd op een aluminium dubbel-wiegframe met een eveneens aluminium achterzijde, bevestigd met bouten. De balhoofdhoek is 23,9 graden en de naloop is 104,7 mm. De achtervering gebruikt een monoleverarm met progressieve hefbomen, aangestuurd door een Öhlins RSU S-EC 2.0 OBTi System-schokdemper met elektronische compressie- en uitgaande demping, met een veerweg van 120 mm garandeert. De voorvork is een Öhlins S-EC 2.0 OBTi met usd-vorkpoten van 43 mm Ø en is ook elektronisch instelbaar op compressie- en uitgaande demping, met een veerweg van 120 mm.
Het volledige remsysteem is van Brembo: vooraan twee zwevende schijven van 320 mm Ø met Stylema monoblock-remklauwen, cornering-ABS met radiale rempomp; achter een schijf van 220 mm Ø met een tweezuigerremklauw, OC-ABS en een pomp met gescheiden reservoir. De 17-inch aluminium gietwielen zijn uitgerust met banden van 120/70 ZR 17 (58W) vooraan en 190/55 ZR 17 (75W) achteraan. De motor weegt 199 kg rijklaar, de brandstoftank heeft een inhoud van 15,5 liter en de wielbasis is 1.439 mm.
Het is nu al mogelijk om deze te bestellen voor €28.995.
Lavi Scholl en Ollie Gamblin hebben een nieuw Guinness-wereldrecord gevestigd, dat van jongste stel dat de wereld rond heeft gereisd op een motorfiets. Op een V-Strom 1050XT hebben ze 39 landen op vijf continenten bezocht en 75.174 km afgelegd in 589 dagen.
Ze vertrokken vanaf het Ace Cafe in Londen op een V-Strom 1050XT die was gedoneerd door een lokale dealer. Ollie uit Northampton nam het stuur, met Lavi uit Hannover, Duitsland, als duopassagier. Het paar reed eerst naar Frankrijk, daarna naar het zuiden naar Spanje.
Vervolgens verlieten ze het Europese continent en arriveerden in Marokko. Ze bleven langs de westkust reizen, door Mauritanië naar Senegal, waar de V-Strom in een container werd geladen en verscheept naar Brazilië om het Zuid-Amerikaanse deel van de reis te beginnen.
Na aankomst in Brazilië reisden ze verder naar het zuiden, tot in het zuidelijkste puntje van Argentinië, Ushuaia op het eiland Vuurland, voordat ze weer noordwaarts gingen door Chili, Bolivia, Peru, Ecuador en Colombia. Na acht landen in Zuid-Amerika te hebben bezocht, vlogen Lavi en Ollie hun V-Strom 1050XT over de Darien Gap naar Panama en betraden ze Midden- en Noord-Amerika. Ze reden door tot in Canada, voordat ze de motor per vrachtvliegtuig naar Seoul, Zuid-Korea stuurden, maar niet voordat ze in Las Vegas, Nevada, in de VS in het huwelijk waren getreden.
Getrouwd, namen het paar de boot naar Vladivostok, Rusland en reisden verder westwaarts door Mongolië, Kazachstan en Kirgizië, waarbij ze uiteindelijk de Kaspische Zee overstaken naar Azerbeidzjan, Georgië, Turkije en weer terug naar Europa via de Bosporus. Negen extra landen werden afgekrast, met België als 39e en laatste unieke land dat werd doorkruist, voordat Lavi en Ollie terugkeerden naar Frankrijk en uiteindelijk het Verenigd Koninkrijk, waar ze hun reis voltooiden, twintig maanden na hun vertrek.
Lavi over de planning van de reis: ‘Het idee voor een Guinness Wereldrecord kwam nadat een vriend van ons probeerde de jongste man te worden die de wereld rond had gereisd per motor, een reeds gevestigd record. We stuurden een e-mail met het verzoek om een teamrecord onder dezelfde criteria te mogen probwren. Ze accepteerden het onder de titel ‘Jongste paar dat de wereld rond heeft gereisd per motor (met passagier)’.
‘We hadden de vrijheid om onze eigen route te plannen, zolang de Guinness0-criteria voor een wereldreis maar werden vervuld. De route was daarom vooral gepland met landen zonder carnet en landen met eenvoudiger visa.’
‘Maar eerlijk gezegd dachten we niet dat we de hele wereld rond zouden komen toen we begonnen. Het doel was gewoon om zo ver mogelijk te komen, maar we hadden altijd in gedachten dat er iets zou zijn dat ons zou manen te stoppen, een visum- of verzendprobleem, iets dergelijks. Onze mentaliteit was gewoon: zolang we door kunnen gaan, zullen we dat doen, en zo gebeurde het uiteindelijk tot het einde.’
Leek wel een documentaire
Over de afgelegde kilometers en bezochte landen, merkt Ollie op: ‘We hebben veel plaatsen gezien, veel mensen ontmoet en veel ervaringen opgedaan. Als ik één land moet uitlichten, was Mongolië echt een verrassing. De landschappen zijn immens en ongelooflijk, met overal kuddes dieren die rondrennen en locals die in gers – tenten – wonen. Het was absoluut prachtig. Een ander hoogtepunt was het zien van wilde orka’s die op zoek waren naar pinguïns aan de afgelegen Argentijnse kust. Het was net een scène uit een documentaire, recht voor onze ogen.’
Hoewel de reis een succes was en het record werd gevestigd, ging het niet zonder uitdagingen en dieptepunten.
Ollie: ‘We moesten acht weken wachten in Rio de Janeiro omdat de motor even zoek was tijdens de verzending vanuit Senegal. En we zijn zeker vaak gevallen! Ik had niet veel rijervaring op grote motoren voordat we vertrokken, dus het was een steile leercurve, vooral met twee personen en al onze bagage. We hebben ook een paar hachelijke weersituaties meegemaakt, zoals in de hoge bergen van de Andes, waar we tot bijna 5.000 meter hoogte kwamen.
‘Maar door alles heen was de V-Strom absoluut solide. Zijn betrouwbaarheid was zijn grootste kwaliteit. Gezien het terrein dat hij heeft aangedaan en hoe lang hij tussen beurten door kon, was hij eigenlijk onbreekbaar. In bijna 76.000 km hadden we alleen kleine problemen met sommige lagers die het uiteindelijk begaven onder die vijandige omstandigheden, en de achterschokbreker had wat mishandeling nodig en moest worden vervangen. Maar ik denk dat dat absoluut ongelofelijk is, gezien alles wat hij heeft doorstaan.’
Lavi en Ollie hebben hun reis gedocumenteerd op hun YouTube-kanaal.
Jeffrey Herlings heeft een jaar moeten wachten op zijn volgende GP-zege. Kay de Wolf heeft na negen GP’s nog altijd de rode leidersplaat stevig in handen.
Vorig jaar behaalde Jeffrey Herlings in Kegums zijn 103e GP-zege, maar een week later raakte hij geblesseerd en kon hij de rest van het seizoen niet meer in actie komen. Dit jaar is Herlings weer helemaal fit en na een enigszins voorzichtig begin van het seizoen gaat hij er nu weer helemaal voluit tegenaan. Na drie derde plaatsen en een tweede kwam in Kegums de langverwachte GP-zege. Nummer 104 op zijn imposante lijst.
In beide manches op het Letse zandcircuit had hij een zeer goede start. In de eerste manche kwam hij al na enkele bochten op kop en stond de eerste plaats niet meer af. In de tweede race reed hij van de eerste tot de laatste minuut op de derde plaats achter Jorge Prado en Tim Gajser. Zijn eerste en derde plaats waren toereikend voor de dagzege, die hij behaalde met één punt meer dan Gajser. De Sloveense rijder kwam in beide manches als tweede over de finish. Prado werd totaal derde. Herlings: ‘Gisteren ging het helemaal niet, maar vandaag was ik in staat de mensen te laten zien dat ik nog steeds wel een beetje kan rijden. Het podium was mijn doel, maar winnen is geweldig. Ik kon in de tweede manche net niet het tempo van Jorge en Tim rijden. Ik kon nog wel dichterbij komen, maar had niet de snelheid om ze te passeren. Ik ben vooral ook blij met mijn beide goede starts van vandaag. Ik hoop dat vast te kunnen houden, want starten is een zwak punt van mij. Ik ben tevreden over mijn rijden en dat ik eindelijk van de 103 af ben.’ Voor Herlings was dit de achtste GP-zege in Kegums.
Glenn Coldenhoff boekte in Kegums zijn beste GP-resultaat van dit jaar.
Rust voor Febvre
In het Duitse Teutschenthal stonden dezelfde drie rijders een week eerder ook op het podium, maar toen was de volgorde Prado, Gajser, Herlings. Prado won daar beide manches, Gajser en Herlings kwamen in beide manches tot een tweede en een derde plaats. Tijdens de GP daarvoor, in St. Jean d’Angely, won Romain Febvre ondanks een opgelopen pijnlijke duimblessure nog zijn thuis-GP. Daar leek hij in Duitsland geen hinder van te ondervinden, want hij werd achter Gajser en Prado op zaterdag derde in de kwalificatierace. In de eerste manche stopte hij al na twee ronden, omdat de pijn hem te veel werd. Bij onderzoek in het ziekenhuis bleek er niets gebroken te zijn, maar dat de ligamenten van de duim waren gescheurd. Een operatie bleek niet nodig, rust moet voor genezing zorgen. Febvre miste zodoende de GP van Letland en zal er ook in Maggiora niet bij zijn. Daarmee is zijn droom van een tweede wereldtitel weg.
Door goede optredens (onder andere twee vierde plaatsen in Duitsland) in beide GP’s wist Calvin Vlaanderen zich een plaats te verbeteren in de WK-stand. Ten koste van Jeremy Seewer klom hij op naar de vijfde plaats. Mocht Febvre na Maggiora nog meer GP’s moeten missen, dan kan Vlaanderen doorstoten naar de vierde plaats.
De Let Pauls Jonass brak in de tweede manche in Duitsland zijn bovenarm en moest daarom zijn thuis-GP laten schieten. Zijn afwezigheid stelde Glenn Coldenhoff in staat Jonass in de stand te passeren. Dat kon Coldenhoff doen door prima uitslagen te boeken. In Kegums, waar hij al eens won, werd hij vierde totaal na een derde en een vierde plaats in de manches. Door een derde plaats in de kwalificatierace pakte hij ook nog eens acht punten. Die waren welkom, want in de voorgaande drie races op zaterdag was hij puntloos gebleven. Zijn Fantic-teamgenoot Brian Bogers staat op het punt de top-tien binnen te komen. Bogers werd vijfde in Kegums. Ondanks het missen van de eerste en tweede GP staat hij nu elfde, op slechts zestien punten van de negende plaats.
De lage landen
Rijders uit België en Nederland bepalen dit jaar het beeld in de MX2. Kay de Wolf won de eerste drie GP’s. Daarna zegevierde Liam Everts twee keer. Vervolgens stond diens landgenoot Lucas Coenen drie keer op de hoogste plaats op het podium. Zowel in Frankrijk als in Duitsland won hij beide manches. En in Letland boekte zijn tweelingbroer Sacha zijn eerste GP-zege. Het was zelfs zijn eerste podiumplaats in een GP! De zege van Sacha kwam als een complete verrassing, want zijn beste uitslagen waren twee zesde plaatsen in een manche. In Kegums werd Sacha derde in de eerste manche achter Kay de Wolf en zijn broer Lucas en won hij de tweede manche. Voor de broers Coenen was het een fantastisch podium in Kegums met Sacha als eerste en Lucas als tweede. Kay de Wolf was te gehaast in de tweede manche en moest dat bekopen met twee valpartijen waardoor hij slechts negende werd. Rick Elzinga, Jens Walvoort en Kay Karssemakers behaalden in alle vier manches van Duitsland en Letland punten, met als beste uitslagen twee vijfde plaatsen van Rick Elzinga. Dave Kooiker kwam tot drie resultaten.
1 van 2
Lucas Coenen won in Teutschenthal beide manches van de MX2.
Winst in Kegums voor Sacha Coenen voor zijn broer Lucas (links) en Simon Längenfelder.
In 2007 begonnen KTM en Red Bull met de Rookies Cup. Het doel was coureurs een goede opleiding bieden en aanwas creëren voor de MotoGP. In hoeverre is die opzet geslaagd?
Laten we eerst eens kijken naar de WK-stand na de Franse Grand Prix. Van de huidige rijders in de MotoGP zijn er negen ooit actief geweest in de Rookies Cup. Van die negen staan er vijf bij de beste tien: Jorge Martin (2012), Enea Bastianini (2013), Pedro Acosta (2019), Brad Binder (2009) en Fabio Di Giannantonio (2014). Tussen haakjes staat het jaar waarin de coureurs voor het eerst deelnamen aan de ‘Rookies’. De andere vier zijn Miguel Oliveira (2008), Raúl Fernandez (2015), Joan Mir (2013) en Johann Zarco (2007). Van de huidige MotoGP-rijders was alleen Aleix Espargaró al in de GP’s actief voordat de Rookies hun opwachting maakten in het bijprogramma van de GP’s. De Spanjaard reed zijn eerste GP al in 2004.
Alle eindresultaten van de 2007-2023 leveren nog veel meer namen op van coureurs die het (nog) niet hebben geschopt tot de koningsklasse van de wegrace, maar die wel actief zijn in de Moto3, Moto2, het WorldSSP (Stefano Manzi) of het WorldSBK (Toprak Razgatlıoğlu).
De eerste Rookies-kampioen Johann Zarco won in Brno voor de Brit Matthew Hoyle (li) en de Fransman Cyril Carrillo.
Twee Amerikaanse titels
De Red Bull Rookies Cup (RBRC) begon in 2007. In dat debuutjaar werden acht wedstrijden verreden, met één race per evenement. Ondanks dat er geen Nederlanders meededen, behoorde Assen wel tot die acht. Johann Zarco (hij werd halverwege het seizoen zeventien jaar) stak met kop en schouders boven de andere deelnemers uit. Slechts eenmaal haalde hij het podium niet; dat was in Assen waar hij dertiende werd. De overige races brachten hem vier overwinningen, twee tweede plaatsen en eenmaal een derde plaats. De overstap naar de GP’s volgde in 2009 en kende als hoogtepunten de tweede plaats in de 125cc in 2011, twee wereldtitels in de Moto2 (2015 en 2016) en twee vijfde plaatsen in de eindstand van de MotoGP. Op Phillip Island behaalde hij vorig seizoen zijn enige GP-zege in de MotoGP.
Onder de rijders die hoog eindigden, zaten er twee die later kampioen Superstock 1000 werden, Lorenzo Savadori (2015) en Markus Reiterberger (2018). Winnaar in Assen werd Luis Salom, die later negen keer won in de Moto3 en tweede (2012) en derde (2013) werd in de WK-eindstand. In 2016 verongelukte hij dodelijk op het circuit van Catalunya.
De kampioen van 2008, de Amerikaan J.D. Beach, is zijn hele carrière actief geweest in zijn thuisland. Miguel Oliveira startte in slechts drie races, maar won er daarvan wel twee, Donington en Assen. Jakub Kornfeil werd de kampioen van 2009. Dat jaar waren er slechts zes wedstrijden met in totaal acht races, waarvan de Tsjech er drie won. Datzelfde jaar startte hij in enkele 125cc-GP’s en was daarna tot en met 2019 actief in de GP’s, eerst 125cc en vanaf 2013 in de Moto3. Op een nat Silverstone behaalde hij in 2015 met een tweede plaats zijn beste GP-resultaat. Brad Binder maakte dat seizoen heel onopvallend zijn debuut met eenmaal een tiende plaats. Thomas van Leeuwen reed met een wildcard in Assen en werd daarmee de eerste Nederlandse Rookies-deelnemer.
In 2010 waren er opnieuw zes wedstrijden, waarvan enkele met twee starts waardoor het seizoen bestond uit tien races. Voor de tweede keer ging de titel naar een Amerikaan, Jacob Gagne. Net als Beach heeft hij nagenoeg uitsluitend in eigen land gereden. Slechts één seizoen was hij internationaal actief, in 2018 als Honda-coureur in de WorldSBK. Binder reed zich dat seizoen nu wel in de kijker en werd in de twee races op de Sachsenring tweede en werd vijfde in de eindstand.
1 van 2
Brad Binder maakte niet direct indruk bij de Rookies.
Estoril 2012. Scott Deroue (95) leidt voor de latere kampioen Florian Alt (66), Karel Hanika (96) en Lorenzo Baldassarri (7).
Succes Supersport 300
Lorenzo Baldassarri was nog maar veertien toen hij in 2011 kampioen werd. Hij won slechts twee van de veertien races, maar bleef de Australiër Arthur Sisses negen punten voor. Omdat hij te jong was voor een start in de GP’s vertoefde hij nog een jaar in de Rookies. Hij kon onvoldoende motivatie opbrengen en werd uiteindelijk slechts achtste. Na een puntloos seizoen in de Moto3 kwam hij van 2014 tot en met 2021 uit in de Moto2, een klasse waarin hij vijf races won. Eén jaar WorldSSP (2022) leverde hem WK-zilver op. Binder won één race en eindigde het seizoen als zevende. Scott Deroue werd de eerste Nederlandse rijder met punten in de RBRC. Hij behaalde twee derde plaatsen en werd vijftiende in het klassement.
Dat de Rookies geen garantie zijn voor een GP-carrière bewijst Florian Alt, die in 2012 Deroue ruim achter zich liet. Hij reed een jaar Moto3 (2013) en een jaar Moto2 (2015), twee seizoenen waarin hij geen enkel WK-punt behaalde. In 2022 won hij de Bol d’Or en werd dat jaar derde in het WK-endurance.
Bo Bendsneyder werd in 2016 Rookies-kampioen. Vader Steven, Arie Molenaar en Barry Veneman delen in de feestvreugde.
Deroue behaalde in Estoril een dubbelzege en won de eerste van de twee races op de Sachsenring. Hij bleef nog een jaar actief in de Rookies en werd in 2013 zevende. In dat jaar won hij op het circuit van Silverstone. Een jaar Moto3 (2014) leverde geen WK-punten op. Een jaar later behaalde hij in deze klasse de Britse titel. In 2017 maakte hij de overstap naar de WorldSSP300. De eerste race in Aragón leverde meteen een overwinning op. Ook de tweede race in Assen wist hij te winnen. In de WK-eindstand was een bronzen medaille voor hem weggelegd. In 2018 werd hij in deze klasse opnieuw derde en boekte één overwinning (Portimão). In 2019 opnieuw winst in Portimão en ook nog in Losail en werd hij tweede in de eindstand. In 2020 zegevierde hij voor het derde keer op rij in 2020 in Portimão en werd opnieuw tweede in het kampioenschap.
In 2013 werd Karel Hanika kampioen. De Tsjech reed daarna vier jaar in de Moto3. In zijn vierde jaar werd hij na zeven races aan de kant gezet. Wat dat betreft is het de nummers twee, drie en vier van 2013 aanzienlijk beter vergaan. Dat waren namelijk Jorge Martin, Stefano Manzi en Enea Bastianini. In dat jaar werd Joan Mir negende en Toprak Razgatlıoğlu tiende.
Martin, Mir, Manzi en Razgatlıoğlu eindigden ook in 2014 weer hoog. Martin pakte de titel voor Mir en Manzi. Nieuwe namen dat jaar in de top-tien waren Fabio Di Giannantonio en Bo Bendsneyder, die achtste en negende werden. In 2015 bepaalden de twee nieuwelingen het beeld. Met ruime voorsprong op de Italiaan greep Bendsneyder als eerste Nederlander de Rookies-titel. Hij won acht van de dertien races en boekte op Jerez en Assen een dubbelzege. Bendsneyder reed twee jaar Moto3 en behaalde twee keer een derde plaats. Vanaf 2018 komt hij uit in Moto2 en ook in deze klasse behaalde hij een podiumplaats: vorig jaar werd hij derde in Austin. Di Giannantonio reed vier jaar Moto3 (twee overwinningen), drie jaar Moto2 (één zege) en komt vanaf 2022 uit in MotoGP, waarin hij in 2023 in Qatar zijn enige overwinning behaalde.
1 van 3
TT Assen 2013. Karel Hanika (98) vertrekt vanaf de pole voor Scott Deroue (95) en Bradley Ray. Op de vierde startplaats Jorge Martin.
Joan Mir (rechts) in 2014 in Mugello in gesprek met zijn landgenoot Jaume Masiá.
Op de Sachsenring wonnen in 2015 Fabio Di Giannantonio (21) en Bo Bendsneyder elk een race.
Bliksemcarrière Acosta
Ayumu Sasaki werd in zijn eerste jaar in de Rookies derde, maar in hij het seizoen 2016 pakte hij de titel. Raúl Fernandez werd in 2015 in zijn debuutjaar zevende. Naast klassementswinnaar Bendsneyder scoorden dat jaar ook Robert Schotman en Walid Soppe punten. In zijn tweede Rookies-jaar schoof Fernandez op naar de derde plaats en komen we Ai Ogura tegen op de elfde plaats. Punten waren er dat jaar voor Walid Soppe, Victor Steeman en Sander Kroeze.
De Japanner Kazuki Masaki pakte de titel in 2017, reed vervolgens drie jaar Moto3 en behaalde daarin eenmaal een top-tien-klassering. Can en Deniz Öncü werden derde en vierde voor Ogura. Punten waren er voor Walid Soppe, Victor Steeman en Loran Faber.
De Turkse tweelingbroers Öncü bepaalden het beeld in 2018. De titel ging naar Can, die geschiedenis schreef door in 2018 als jongste rijder ooit de Moto3 van Valencia te winnen. Na nog een jaar Moto3 stapte hij over naar de WorldSSP. De derde plaats in de eindstand van 2022 was zijn hoogste score. Deniz Öncü komt nu uit in de Moto2, na vijf jaar Moto3. Hij werd daarin in 2022 vijfde en vorig jaar vierde en won toen drie GP’s.
Pedro Acosta werd tweede en eerste bij de Rookies en doet het fantastisch in de GP’s.
In 2019 – zijn tweede jaar in de Rookies – greep Carlos Tatay de titel. In dat jaar maakte hij ook twee wildcard-optredens in de Moto3, waar hij in 2020 en 2022 een vaste deelnemer was. Dat jaar stapte hij over naar de Moto2, maar liep in 2023 ernstig rugletsel op door een val op Portimão.
Het seizoen 2019 kende met Pedro Acosta een opvallende nieuwkomer. Hij werd tweede en in 2020 behaalde hij de meeste punten. Wat volgde was een bliksemcarrière voor de afgelopen week twintig geworden Spanjaard. In zijn eerste jaar Moto3 werd hij meteen wereldkampioen. Zijn eerste jaar Moto2 sloot hij af met een vijfde plek. In 2023 pakte hij in die de klasse de wereldtitel. En nu verrast hij elke race in de MotoGP.
Zonta van den Goorbergh kwam in 2019 in zijn eerste jaar in de Rookies tot de dertiende plaats, één plek lager dan zijn huidige teamgenoot Barry Baltus. Een jaar later reikte Van den Goorbegh tot de achtste plaats, twee plaatsen hoger dan debutant Collin Veijer.
Achter Acosta finishten in 2020 David Muñoz, Iván Ortolá, David Alonso en Daniel Holgado. Muñoz reed in de twee voorgaande jaren in de Moto3 nog geen bijzondere uitslagen, maar staat in 2024 wel zesde in het klassement. Dat wordt na Le Mans aangevoerd door Holgado, met Alonso op twee en Ortolá op vier. Deze rijders bepaalden ook in 2021 het beeld in de Rookies. Alonso greep de titel, voor Muñoz, Holgado en Ortolá. Collin Veijer viel twee keer uit en miste twee races, waardoor hij een stapje terug moest doen en twaalfde werd.
Na twee vierde plaatsen in de European Talent Cup veroverde José Antonio Rueda in 2022 zowel de titel in de Rookies als in het FIM CEV Moto3 Junior WK. Vorig jaar in Catalonië werd hij derde en negende in het WK. Veijer deed weinig onder voor Rueda. Hij werd tweede op veertien punten en kan terugkijken op een prima entree in de Moto3. Hij won in zijn eerste jaar een GP en werd zevende overall. De in Spanje wonende coureur uit Staphorst is dit jaar een vaste podiumkandidaat. Hij zegevierde in Jerez en was derde in Le Mans.
In 2022 werd Angel Piqueras vierde plaats in de Rookies. Afgelopen jaar won hij de cup en in zijn eerste jaar in de Moto3 werd hij al derde in Austin en staat hij negende in het klassement.
Foto’s: Henk Keulemans, Jan Boer
Conclusie
Nagenoeg geen enkele goed presterende coureur uit de Red Bull MotoGP Rookies Cup, zoals de klasse voluit heet, is in de anonimiteit verdwenen. Velen hebben in het vervolg van hun carrière aansprekende resultaten weten te boeken. Absolute uitschieters zijn Johann Zarco en Pedro Acosta, die beiden twee keer wereldkampioen werden.
Alle Rookies-kampioenen
Jaar
Winnaar
2007
Johann Zarco (F)
2008
J.D. Beach (USA)
2009
Jakub Kornfeil (CZ)
2010
Jacob Gagne (USA)
2011
Lorenzo Baldassarri (I)
2012
Florian Alt (D)
2013
Karel Hanika (CZ)
2014
Jorge Martin (E)
2015
Bo Bendsneyder
2016
Ayumu Sasaki (J)
2017
Kazuki Masaki (J)
2018
Can Öncü (TR)
2019
Carlos Tatay (E)
2020
Pedro Acosta (E)
2021
David Alonso (E)
2022
José Antonio Rueda (E)
2023
Angel Piqueras (E)
1 van 3
Ayumu Sasaki werd in 2016 de eerste Japanse Rookies-kampioen.
De kampioen van 2021, David Alonso.
Collin Veijer leidt in 2022 voor de kampioen José Antonio Rueda.
De groep Performance Europe is deels ontstaan uit Clubstyle Europe, maar het gezelschap staat verder op eigen benen. Ze maakt ook mooie roadtrips en laat ons daar graag van meegenieten…
Na de fantastische trip door Europa van vorig jaar (5.000 km), met Punta Bagna als een van de hoogtepunten, waren er voor dit jaar weer mooie nieuwe plannen. Met ons team bestaande uit Tom, Olaf, Nick, Joram, Patrick, Willem en Eli gaan we naar het 120-jarig verjaardagsfeest van H-D in Budapest en vanaf daar verder Europa in. Geen vooraf geplande route, maar gewoon gaan waar de zon ons brengt!
Voorbereidingen
Performance Europe speelt in op de opkomst van de performance motoren van Harley en Indian. Deze hype komt over vanuit Amerika en we hebben al veel contacten weten te leggen met andere liefhebbers van dit type Amerikaanse V-twins. De voorbereidingen van deze trip begonnen al vroeg. In november vorig jaar zijn we bij elkaar gekomen om een beetje het idee uit te werken. Het uiteindelijke plan is op donderdag 22 juni te vertrekken vanuit Nederland richting Budapest. Het liefst daar aankomen met niet meer dan één overnachting. Vanaf zondag 25 juni gaan we verder door Europa. Het eerste plan was om naar Athene te gaan door het binnenland van Oost-Europa. Iedere dag bekijken we dan waar het weer het best zou worden en die kant gaan we op.
Voor het vertrek van de mannen moest er nog wel wat gebeuren. Nick had besloten een nieuwe uitlaat te monteren. Na wat kluswerk zat er een prachtige Jekill & Hyde uitlaat op zijn motor, toch een beetje een ultieme droom. Helaas zaten er wat probleempjes in de motor, de uitlaatbochten en de demper, waardoor Nick twee dagen voor de trip nog snel een andere uitlaat moest monteren. Je snapt een hoop stress en gedoe. Tom en Olaf hadden wat problemen met de versnellingsbak. Gelukkig wist West Coast het allemaal op tijd op te lossen en waren de motoren vier dagen voor de trip gereed. Patrick had besloten om een week voor de trip zijn vertrouwde Dyna FXDXI in te ruilen op een Ultra Glide Limited.
Verder hadden we allemaal wel wat te doen, maar op 22 juni stonden we dan om 10.00 uur klaar op de parkeerplaats bij Oldenzaal. Op dag 1 was het voor een deel van de groep verzamelen bij het bekende restaurant ‘De Witte Bergen’ bij Hilversum. Daarna dus naar de eerdergenoemde parkeerplaats in Oldenzaal en door richting Budapest. Dat gingen we natuurlijk nooit in één dag halen en eind van de middag stopten we dan ook bij een hotel in het prachtige Praag (Tsjechië).
120 jaar H-D
De volgende morgen voor vertrek naar Budapest moest er uiteraard wel nog even een bezoekje worden gebracht aan de Harley dealer in Praag. Na dit snelle bezoek in één streep doorgereden naar Budapest, waar we om 17.00 uur in het hotel aankwamen. Daarna snel wat eten en meteen naar het 120 jaar feest van Harley-Davidson. Wat een fantastisch groot en goed georganiseerd evenement en ook zo veel liefhebbers van dit fantastische merk. Na wat uren rondstruinen keerden we hals over kop terug naar het hotel, want het begon te onweren. De volgende dag was het vroeg ontbijten en op tijd naar het evenement. Wij hadden de uitnodiging gekregen om onze motoren op de stand van Jekill & Hyde neer te zetten. (Sjoerd, enorm bedankt!). Na een bakkie met de mannen van Jekill & Hyde kwamen de nog leukere dingen aan bod. We zijn natuurlijk niet voor niets een jaar bezig geweest met ons social media kanaal. We kregen nu de kans om persoonlijk kennis te maken, kennis te delen en nieuwe vriendschappen te sluiten. Oude vriendschappen werden aangehaald en er werd gekletst over motoren, bier en alles wat verder leuk is. We zijn deze dag dan ook tot ‘s avonds op het evenement gebleven en het was te gek! Onze socials werden zo hard gedeeld, dat we zelfs uit Instagram werden gezet. De reden was dat ze dachten dat we gehackt waren. We waren continu aan het posten om maar zoveel mogelijk content te delen. In de loop van de dag bleek dat Olafs bike olielekkage had. Maar door de fantastische service van het servicecenter op de locatie was het probleem de volgende dag alweer opgelost. De monteur van dienst kende de motor van social media en was bevriend met Bas, de eigenaar van West Coast. We kregen dus een extra snelle en goeie service.
Overmoedig
Dag 4 werd dus de dag van vertrek uit Budapest en het vervolg van ons avontuur. In de ochtend de weer-app geraadpleegd en daarna besloten waar de rit naar toe zou gaan. Het eerst doel werd Kroatië, in eerste instantie richting Zagreb. Vanaf Zagreb deden wat we het leukste vinden en dat is de bergen in en binnendoor richting de kust. Na een mooie rit kwamen we rond 4 uur aan in het mooie kustplaatsje Novi Vinodolski. De rit naar de kust was voor onze Eli de eerste kennismaking met de bergen. Hier ging hij ietwat overmoedig het avontuur aan en na een half uurtje miste hij een bocht en stond vast in het hoge gras. Gelukkig liep dit goed af, maar onze voelsprieten stonden hierna in ieder geval aan. Na aankomst in het dorpje een fijn hotel gezocht en gevonden. De eigenaresse bleek ook nog een mooi restaurant aan de zee te hebben en dit was de perfecte diner locatie. Daar heerlijk gezeten, gegeten en zelfs gezwommen.
Crash
Dag 5 begon wat minder. Onze Joram had namelijk besloten om naar huis te gaan. Hij had te veel last van een schouderblessure, die hij al had voor vertrek. Joram wilde de groep niet ophouden en besloot samen met Eli op huis aan te gaan. De mannen zijn, met een overnachting in München, in twee etappes naar huis gereden. De rest van de groep ging dus verder als vijftal. De vijfde dag was ook niet de meest rustige dag van de trip. Na een paar uur rijden was er een probleem met de koppeling van Patrick. Er zat op een of andere manier wat lucht in de leidingen en dat moest opgelost worden. Handige Nick en Tom wisten raad. Eerst de leiding spoelen en daarna met verse olie gevuld. We hebben hierdoor anderhalf uur stil gestaan, maar we konden weer verder. We hadden onze zinnen vandaag op Slovenië gezet, dus daar ging de route binnendoor naartoe. Na een aantal uur trippen overkwam ons helaas een ongeluk. In een flauwe bocht in een dorp met drie inwoners kwam een auto ons tegemoet. Die reed erg dicht op de middenlijn en Tom schrok daarvan. Hij liet het gas los, de motor kwam rechtop en botste tegen de zijkant van een zo goed als nieuwe auto. Een hoop schrik en gedoe. Gelukkig had Tom geen verwondingen, zijn been en voet zijn waarschijnlijk gered door de crashbar. De motor echter had best wat schade aan de kuip, crashbars, voorvork, tank, schakelpedaal en nog een hoop kleine zaken. We hebben de motor ter plaatse opgelapt met ducttape en tie-wraps. Tom vulde een schadeformulier in met de vriendelijke Sloveense eigenaar van de auto. Uiteindelijk moest ook de politie erbij komen en wát een toneelstuk was dat! We hebben uiteindelijk 3 uur stil gestaan om alles te regelen. Het belangrijkste was dat we de motor rijdend hadden en Tom er goed vanaf was gekomen.
Hierna hebben we nog de Vrsic-pas gereden en kwamen we om 21.00 uur aan bij het hele mooie Jasna skiresort, waar we onze rust konden nemen.
Opgefokt
Voor dag 6 hadden we wel al besloten niet verder te zakken naar Athene. De wegen binnendoor waren ronduit slecht en we kozen we voor de veiligheid en bovenal fun van de bergen. Deze dag reden we binnendoor richting Venetië. Dit was uiteraard leuk om te zien, maar als motorrijder wil je vooral graag rijden. Na het San Marco plein te hebben bekeken, weer snel naar de motoren. Het vervolg van de rit ging naar Padua, waar we de nacht wilden doorbrengen. Als je dan toch in Italië bent, moet je natuurlijk ook een pizza eten en die was heerlijk. Op dag 7 zijn we verder richting het noorden gegaan, om daar wat mooie passen te rijden. Italië trakteerde ons echter ook op een aantal van haar minder mooie kanten. Zo hadden we opgefokte Italianen bij een tankstation, alleen maar omdat we vroegen hoe het tankapparaat werkte. De man in kwestie was achter in de 70 en waarschijnlijk bezig met zijn laatste adem en kracht. Nou deze heeft hij aan ons verspild. Na het dreigement dat hij de politie ging bellen, ging de pomp toch ineens aan en konden we tanken. We zijn daarna weggegaan en lieten de man in z’n sop gaar koken. Bij de volgende tankbeurt werden we getrakteerd op ‘service’ van de tankbediende. Harstikke aardig, maar we tanken toch liever zelf. Dat mocht, maar de betreffende pomp met bediende was wel 29 cent per liter duurder. Daar kwamen we achter toen de andere mannen tankten bij de zelfservice en beduidend goedkoper uit waren. Wat ons betreft pure oplichting, maar helaas weer niets aan te doen. Dan was er nog de wegwerker bij een opstopping. Wij stonden netjes te wachten, maar deze man wilde opeens een soort van vete met ons uitvechten. Hij maakte het echt bont en Olaf kon zich nog maar net inhouden. De laatste nare Italiaanse ervaring was bij het eerste hotel. Nog voordat we goed en wel binnen waren om kamers te boeken, werden we gesommeerd de motoren weg te halen. Deze stonden namelijk op de parkeerplaats voor gasten, maar dat wilden we toch ook worden? Een hoop gedoe met de baliemedewerker en vriendelijk gezegd dat we graag kamers wilden boeken. Maar hij bleef moeilijk doen en op een gegeven moment waren we er klaar mee zijn we maar gewoon weg gegaan. Uiteindelijk terecht gekomen in het dorpje Rasun di Sotto. Dit was tegen de grens met Oostenrijk en de mensen waren hier echt een heel stuk vriendelijker. We hebben hier dan ook heerlijk overnacht.
Regen
De volgende dag, de 8ste alweer, was het doel Oostenrijk. Olaf komt hier al vanaf zijn jeugd en weet dus een hoop mooie plekken en passen. De eerste die op de planning stond was de Grossglockner. De weg er naar toe was fantastisch en wat zijn er toch een mooie ritten te maken in die omgeving. Bovenop de Grossglockner een bakkie gedaan met apfelstrudel, want ja, zo hoort dat in Oostenrijk. Onderweg nog het testteam van Mercedes AMG tegen gekomen. Voor hun de enige plek in Europa waar ze 14 km alleen maar kunnen stijgen. Was een mooi moment, zij kijken naar onze Harleys en wij kijken naar alle mooie toekomstige AMG uitvoeringen. Mooi gezelschap met 5 Harleys en 10 AMG’s. Vanaf deze locatie nog heel wat bergwegen genomen en geëindigd in Gerlos. Eigenlijk een wintersportplaats bij uitstek, maar ook nu prachtig, wat een mooie natuur. We waren hier wat eerder dan verwacht en hebben heerlijk in de zon gezeten en gerelaxt. Dag 9 was een verassingsdag. We wisten namelijk zeker dat we in de regen zouden rijden. De route was niet bekend, eerst naar Duitsland, of toch de Vogezen, of toch naar Punta Bagna in Courchevel (ook een mooi Harley event in de Franse Alpen). Aan Nick en Olaf de eer om de route te rijden, wij zouden er gewoon achteraan gaan. Ja hoor, net als vorig jaar richting Courchevel, 600 km door de regen om even een bakkie te scoren bij onze vrienden van Clubstyle Europe in Courchevel. De rit ging deels door Italië en het was weer raak. Nu tolpoorten die dienst weigeren en vervolgens stonden we daar een uur het verkeer op te houden. Nee, echte liefde zal het niet worden met Italië. Voor dat we daar waren nog wel even overnacht in het altijd mooie Aosta, een plekje in Italië waar ze wel een klein beetje aardig zijn.
Verrassing
Dag 10 het laatste stuk van Aosta naar Courchevel. We waren daar vorig jaar twee dagen en hebben het nu bij drie fijne uren gehouden. Even bijgekletst met Jim, Stevie en Dimitri van CSE. De vrienden van Malporido, Jekill & Hyde en Dominator waren ook van de partij. Het was een gezellig samenzijn en ook altijd weer leuk om te zien dat de motoren toch wel wat bekijks hebben. Na Punta Bagna binnendoor naar Geneve in Zwitserland. Dit zou onze laatste overnachting worden. De dag hierna zouden we in één streep naar huis rijden. Na 11 hele vette dagen eindigde onze trip bij Van der Valk De Witte Bergen in Hilversum. We werden daar als verassing opgewacht door onze vrouwen, vriendinnen en onwijze achterwacht. Dit hadden we echt niet verwacht, maar het was een perfecte afsluiting van een hele toffe trip.
De trip was in één woord fantastisch! We hebben 11 landen bezocht en het ging van Nederland, naar Duitsland, Tsjechië, Slowakije, Hongarije, Kroatië, Slovenië, Italië, Oostenrijk, Italië, Frankrijk Zwitserland, Frankrijk, België en weer terug naar het altijd mooie Nederland. Wij als Performance Europe zeggen: ‘Always riding, never hiding’.
Tekst & foto’s: Patrick
Performance Europe
Volg ons op Instagram om alles te weten, horen, zien en beleven van de Performance motoren zoals wij die hebben gebouwd. En volg ons ook vooral om te zien waar wij naartoe gaan. We willen als groep groeien, samen met mooie merken, fabrikanten en ondernemingen die ons willen steunen naar een mooie toekomst waar jullie via social media nog veel van ons kunnen gaan horen.
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
