Aankomende donderdag vertrekt redacteur German Ooms naar Almeria om de 2026 Ducati DesertX V2 aan de tand te voelen. Die test wordt interessant, want Ducati heeft zijn avontuurlijke allroad flink vernieuwd.
De nieuwe 890 cc V2 levert 110 pk en 92 Nm en moet dankzij de kortere eerste vier versnellingen beter uit de voeten kunnen in het terrein. Ooms zal dus zeker moeten letten op de trekkracht bij lage toeren en de soepele vermogensafgifte in ruige omstandigheden. Op lange verbindingsstukken zal juist de langere zesde versnelling de toon zetten.
Het monocoque frame en het lichte subframe moeten de DesertX wendbaar houden, terwijl de Kayaba-vering met 21/18-inch wielen zijn terreinambities onderstreept. Belangrijke vraag: hoe gedraagt dat onderstel zich op Spaans grind en asfalt?
Ook de ergonomie en de zes rijmodi verdienen aandacht. De lagere tank en herziene zitpositie moeten het zwaartepunt verbeteren; Ooms ervaart straks of dat werkelijk leidt tot meer controle en comfort. In Almeria zal blijken of Ducati’s storytelling over avontuur en vrijheid wordt waargemaakt – of dat de DesertX V2 vooral een logisch vervolg is op een slimme consumentenbehoefte: langer blijven rijden.
Zuid-Europa in de zomervakantie? Als motorrijder heb ik die bestemming al een tijdje opgegeven. Te druk, en vooral veel te heet. In mediterrane oorden vol massatoerisme vond ik zelden de rust waar ik zo naar verlang. Maar waar vind je die nog wel? En een milde zomer? Misschien wel in Asturië, een groen hoekje in het noordwesten van Spanje.
Blinde vlekken op de kaart maken me nieuwsgierig, zeker als ze ook nog eens lekker klinken. Toen de naam Asturië viel, dacht ik aan een landje in de Balkan waar ik nog nooit van gehoord had. Groot was mijn verbazing toen het om een regio in het noorden van Spanje bleek te gaan. Zo’n plek die de gemiddelde toerist links laat liggen vanwege het wisselvallige weer en de ruige Atlantische kust. Maar hoe meer ik erover las, hoe groter mijn nieuwsgierigheid werd. Dus zette ik mijn BMW in mijn camper naast mijn enkelbedje en trok zuidwaarts.
Dromerige sfeer
Ik begin aan de Ría del Eo, een brede rivier die de grens vormt tussen Galicië en Asturië. Mijn licht dwangmatige kantje drijft me ertoe om echt alles te willen zien. Daarom begin ik letterlijk op het uiterste puntje van Asturië. Een dwaze gedachte, zeker als je weet dat deze regio bijna even groot is als het zuiden van Nederland. Tot mijn verbazing blijk ik niet de enige te zijn die stroomopwaarts trekt. De zalm doet dat ook, op weg naar zijn geboortegrond, om te paren en te sterven. Een prachtig natuurfenomeen dat ik eerder zou associëren met Canada of Noorwegen. Maar ook in Asturië is er volop zalm te vinden. De vis maakt al eeuwen deel uit van het leven in deze regio, en er bestaan zelfs festivals ter ere van de zalm.
De rivier trakteert me op de eerste heerlijke bochten, en al vanaf de eerste kilometers voelt de route als pure perfectie. Goed asfalt, lange zwiepers door stille bossen, nauwelijks verkeer… Ik volg de weg tot in Taramundi, een dorp verscholen in het groen van de Turia-vallei. Het vervult een centrale rol voor omliggende gehuchten, die nog verder verwijderd zijn van de beschaving. Mijn eerste uitstapje is As Veigas, niet meer dan een handvol huizen aan het eind van een doodlopende weg, diep in het dal verstopt. Een dorpje met bloeiende bloemen en nette gevels, maar er is geen levende ziel te zien. Alleen een kabbelend beekje zorgt voor geluid. Zo stil mogelijk start ik de boxer en klim terug het dal uit.
Even verder ligt Esquíos, een dorp met een gelijkaardige dromerige sfeer. In Mazonovo ontdek ik een watermolenmuseum, en boven Taramundi zelfs een authentiek messenatelier dat tot museum werd omgevormd. Zo dwaal ik verder van het ene gehucht naar het andere, dwars door frisgroene bossen met watervallen. Het voelt alsof ik in een andere wereld ben beland. Via een nog betere weg rijd ik naar Castropol, waar ik neerstrijk in een klassiek restaurant. Tijd om die beroemde zalm te proeven. En of het smaakt!
Asturië is natuurlijk ook een kustregio. En wat voor een. Hier liggen berg- en kustwegen zij aan zij, een droom voor elke motorrijder. De frisse zeebries heeft een matigende invloed op de temperatuur. Via de autostrade zet ik koers naar Cudillero, volgens het web een van de charmantste vissersdorpen van de regio. Een lange kronkelende en dalende weg brengt me tot in het dorp. Of beter gezegd: naar de parkeerplaats waar rijen toerbussen in slagorde staan opgesteld. Langs kraampjes met toeristische prullaria wandel ik richting centrum. Het dorp heeft zijn charme, maar die wordt bedorven door het aanzicht van alomtegenwoordige lelijke plastic tafels en stoelen op de overvolle terrasjes. Mijn romantische beeld van een vergeten, ongerepte kustregio krijgt een stevige deuk…
Ik drink snel een espresso en start de BMW voor mijn volgende stop in Playa del Silencio. Wat een plek… Hoge kliffen en een goudgeel strand aan een baai. Het zeewater lijkt hier nog helderder dan elders. Ook hier ben ik zeker niet alleen, maar de heerlijke kustweg maakt veel goed. Ik stop nog even bij de Ermita de la Regalina, een klein kapelletje boven op een klif met een fenomenaal uitzicht over de oceaan. Hier heerst een zalige rust, eindelijk. Ik laat me in het hoge gras zakken en sluit even mijn ogen om van de stilte te genieten.
De kustweg voert mij verder tussen oceaan en heuvels. Iets later eindig ik daar waar ik begon, aan de grens met Galicië, bij mijn camper naast Playa de Penarronda. Dit is zonder twijfel een van de mooiste stranden. Zeker op dit moment, wanneer de avondzon haar laatste stralen over het strand werpt en die typische avondmist komt opzetten.
Beren op de weg
De volgende dag rijd ik naar het natuurpark van Somiedo. Op de camping van Pola de Somiedo vind ik een plekje en laad ik de R 1200 S vliegensvlug uit. De aanrijroute was prachtig, maar eerlijk gezegd krijg je daar weinig van mee als je met een camper rijdt. Hier zit ik diep in de bergen, en de keuzestress steekt de kop op. Veel wegen die naar ergens leiden, maar vooral ook naar nergens. Een lus maken wordt lastig. Ik kies eerst voor de route naar El Puerto, een slaperig bergdorp op de grens met Castilië en León. Via enkele haarspeldbochten slinger ik erheen, helemaal alleen. Op de provinciegrens draai ik om en rijd ik terug richting dal. Onderweg zie ik waarschuwingsborden: er zou hier zomaar een beer kunnen oversteken. Hoe vreemd dat ook klinkt, het maakt me blij. Er is hier nog wildernis.
Ik rijd verder naar Villar de Vildas, alweer een dorp waar de rust bijna tastbaar is. Ik installeer mij in de lokale kroeg en bestel water, koffie en wat olijven. De dorpshonden liggen tegen mijn stoel aan en soezen rustig verder. Tot er eentje besluit mijn R 1200 S van dichterbij te inspecteren. Voor ik goed en wel besef wat er gebeurt, tilt hij zijn poot op en plast achteloos tegen de dure machine. Honden hebben me wel vaker geholpen om de dingen te relativeren…
De avond loopt traag ten einde, zoals dat enkel in de bergen gaat. Ik sluit de dag af bij de hooggelegen meren van Somiedo. De weg ernaartoe is – opnieuw – adembenemend. Boven wacht het bekende dilemma: de weg gaat verder, richting het onbekende. Het kriebelt om te zien wat er achter de volgende bocht ligt. Maar waar eindigt het? Ik beteugel mijn nieuwsgierigheid en rijd toch dezelfde weg terug. Alles oogt anders. Het licht is zachter, het uitzicht nieuw. Misschien kom ik nog een beer tegen…
1 van 9
Hardnekkige mist
Ik weet het, we zijn geen wandelmagazine. Maar in deze regio loont het echt de moeite om de motor een halve dag rust te gunnen en te voet de bergen in te trekken, op zoek naar de brañas: strooien herdershutjes op de meest afgelegen bergflanken.
Na een verkwikkende morgenwandeling zet ik koers richting de Picos de Europa. Veel motorrijders kennen het, maar weinigen weten dat een groot deel van dit bergmassief in Asturië ligt. Ik rijd naar Covadonga, met zijn bekende neo-romaanse basiliek. Het dorp ligt idyllisch in een groen dal. De uit roze kalksteen opgetrokken kerk is mooi, maar wat me vooral interesseert zijn de meren die nog hoger in de bergen liggen. Volgens de verhalen moet het er prachtig zijn, net als de weg erheen. Maar er wacht mij een afknapper van jewelste. Al snel stuit ik op een slagboom die de toegang tot de bergweg blokkeert. Om de laatste twaalf kilometer naar boven af te leggen, moet je je vervoer parkeren en overstappen op een soort lijnbus, volgestouwd met toeristen. Gruwelijk… ik draai om en rij zo snel mogelijk weg.
Ik keer terug naar de kust, op zoek naar stranden als Torimbia, Playa de Rodiles en Playa de Xagó. Stuk voor stuk prachtig gelegen, wild en ongerept. Maar het weer is omgeslagen. Waar de lucht aan de kust meestal openbreekt, hangt er nu een hardnekkige mist. Ik rijd letterlijk door de wolken en dat laat de temperatuur flink dalen. Het klimaat waar Asturië bekend om staat. Op de kustwegen door de bossen wordt het verraderlijk. Op schaduwrijke stukken ligt er een dunne laag mos die de bochten gevaarlijk glad maakt. Ik besluit het over een andere boeg te gooien: ik ga een bezoek brengen aan de drie grote steden van Asturië: Oviedo, Gijón en Avilés. De historische centra zelf kunnen me nauwelijks bekoren. Er is weinig dat echt blijft hangen. Ik besluit dan maar om het hoofdstuk Asturië af te sluiten en de Picos de Europa morgen een tweede kans te geven. Via de andere kant dit keer.
Dilemma
Vanuit Cangas de Onís vertrek ik naar de Mirador del Naranjo de Bulnes. Op heldere dagen zie je hier de iconische rotspunt die zo bepalend is voor het silhouet van de Picos de Europa. In Las Arenas begint de klim. Een lang lint van S-bochten slingert door het landschap. Aan de ene kant heb je de rivier, aan de andere kant torenen grillige rotspartijen boven het groen uit. Ik rijd helemaal door tot in Sotres, het hoogstgelegen dorp van Asturië. Opnieuw een dilemma: de weg stopt niet. Ik zou verder kunnen rijden, de vallei in langs de andere kant, maar dat gaat niet. Nagekeken door tientallen koeien die loom over de vlaktes struinen, keer ik terug. Even verder passeer ik Poncebos. Hier vertrekt de beroemde Ruta del Cares, volgens velen een van de mooiste wandelroutes van Europa. De volgende dag loop ik die zelf, en ik moet toegeven: ze hebben gelijk. Al is het niet bepaald aan te raden voor mensen met hoogtevrees.
Met nog wat tijd over rijd ik nog een laatste lus door het Natuurpark Ponga. Minder bekend bij het grote publiek dan de Picos, maar de weg die zich langs de steile wanden wringt is minstens even spectaculair. Het bevestigt nog maar eens dat het soms loont om de grote namen links te laten liggen en onbekende wegen te verkennen. Zo rijd ik nog naar Casielles, een dorpje dat me werd aangeraden door een campinguitbater. Volgens hem woont er nog maar één man. De weg ernaartoe telt 21 haarspeldbochten en de klim wordt daarom ook wel een mini-Alpe d’Huez genoemd. Boven nestel ik me bij de kleine dorpskerk. Ik kijk uit over de vallei en laat de hele reis nog eens de revue passeren.
Asturië wint snel aan populariteit, en dat brengt de nadelen met zich mee. Gelukkig blijft de grote drukte voorlopig beperkt tot enkele hotspots. Zeker in het binnenland is het nog aangenaam rustig, met wegen die zelden teleurstellen. Het is een flinke rit, maar wie de verzengende hitte wil ontlopen en houdt van het samenspel tussen bergen en zee, vindt in Asturië een verfrissend en groen alternatief voor de meer platgetreden paden.
5 panorama’s die je moet zien!
Het duurde even voor ik het doorhad, maar ‘mirador’ betekent simpelweg uitkijkpunt. Je komt ze dan ook overal tegen op de kaart en op wegwijzers. Sommige zijn bekender dan andere, maar als het weer meezit, is het uitzicht bijna altijd de moeite waard, net als de rit ernaartoe. Hier zijn mijn vijf favorieten:
1. Mirador del Fitu (Parres)
Zicht op: de Picos de Europa én de Cantabrische Zee
Waarom bijzonder: je staat hier op 1.100 meter, met een panoramisch 360 graden uitzicht. Bij helder weer zie je zowel de kustlijn als de toppen van de Picos.
Bereikbaarheid: je komt er gemakkelijk met de motor via een bochtige bergweg die begint in Colunga.
2. Mirador de Següencu (Cangas de Onís)
Zicht op: het dal van de rivier de Sella, de omliggende heuvels én (bij helder weer) de oostelijke toppen van de Picos de Europa
Waarom bijzonder: deze mirador ligt op een rustige heuvelrug en bij zonsondergang is het uitzicht magisch.
Bereikbaarheid: via een route die eindigt in een smalle gravelweg.
! Tip: combineer met een bezoek aan het stadje Cangas de Onís, bekend om zijn Romeinse brug.
3. Mirador de San Roque (Lastres)
Zicht op: het pittoreske vissersdorp Lastres, de zee en de bergen
Waarom bijzonder: perfecte combi van zee en dorp. Een van de beste plekjes om de zon te zien ondergaan boven de Golf van Biskaje.
! Tip: vlakbij zijn leuke restaurants met zeezicht.
4. Mirador del Naranjo de Bulnes (Cabrales)
Zicht op: de iconische bergpiek Picu Urriellu (Naranjo de Bulnes), hét symbool van de Picos
Waarom bijzonder: de aanrijroute is een motorrit om van te dromen, met haarspeldbochten en berglandschappen.
! Tip: ga vroeg om mist en drukte te vermijden.
5. Mirador del Cabo Peñas (Gozón)
Zicht op: de ruige kliffen van de noordelijkste kaap van Asturië
Waarom bijzonder: zicht op een rauw, ongerept kustlandschap met een vuurtoren en wandelpaden langs de afgrond.
Dit jaar komt Garmin met de nieuwe Zumo XT, de XT3. Niet alleen de software is vernieuwd, maar ook de units. Er zijn nu twee versies: een van 6 inch, net zo groot als de XT2, en een kleinere van 4,7 inch. Laten we eens kijken wat er naast het formaat nog meer veranderd is aan de Garmin Zumo XT3.
Motorrijden is populair en steeds meer motorrijders gaan de weg op. Veroorzaken deze motorrijders irritatie op de weg? Een onderzoek van OSW onder 1.107 Nederlanders toont aan dat de meerderheid zich nauwelijks stoort aan motorrijders. Sterker nog, 73% vindt de verkeersvoordelen van motorrijders helemaal niet oneerlijk. Mannen en jongvolwassenen lijken het meest begripvol te zijn, terwijl de meningen over veiligheid uiteenlopen. Wat denken Nederlanders écht over motorrijders en hun rijgedrag?
Begrip door jongvolwassenen
Mannen en jongvolwassenen tonen het meeste begrip voor motorrijders in het verkeer. Zo vindt 75% van de mannen het geen probleem dat motorrijders vooraan bij het stoplicht aansluiten, tegenover 69% van de vrouwen. Ook het rijden tussen files door wordt vaker door mannen geaccepteerd: 68% vindt dit terecht, terwijl dit bij 59% van de vrouwen het geval is.
Jongvolwassenen zijn opvallend coulant. Van de Nederlanders onder de 30 jaar vindt 72% het terecht dat motorrijders door de file rijden, in vergelijking met 57% van de 60-plussers. Daarnaast beschouwt driekwart van de jongvolwassenen de voordelen voor motorrijders als eerlijk, vergeleken met 67% in de oudste groep.
Verkeersregels volstaan, maar veiligheid blijft discussiepunt
Een meerderheid van de Nederlanders (56%) vindt dat de huidige verkeersregels voor motorrijders voldoende zijn. Wat betreft de veiligheid zijn de ervaringen echter verdeeld. De helft van de respondenten voelt zich nooit onveilig door het rijgedrag van motorrijders, terwijl 46% aangeeft dit soms wel te ervaren. Vooral hoge snelheden en onverwacht gedrag in files dragen bij aan een gevoel van onveiligheid bij andere weggebruikers.
Kawasaki Benelux heeft een nieuwe actie aangekondigd rondom de Kawasaki KLE500 (SE), gericht op rijders die hun grenzen willen verleggen. Bij aankoop van een nieuwe KLE500 (SE) kunnen klanten voor slechts € 99,- deelnemen aan een exclusieve Adventure Trainingsdag bij de Kawasaki Adventure Academy in Balen, België. De reguliere prijs van deze training bedraagt € 249,-.
Tijdens de dag leren deelnemers onder deskundige begeleiding de basis van offroad rijden: balans, controle en kijktechniek. De training vindt plaats op een terrein van 13 hectare, waar rijders met speciaal uitgeruste testmotoren in alle veiligheid kunnen oefenen.
Met deze actie wil Kawasaki Benelux het veelzijdige karakter van de KLE500 benadrukken en meer motorrijders aanmoedigen om het avontuur buiten het asfalt op te zoeken. Zo combineert de KLE500 praktische inzetbaarheid met echte avontuurlijke mogelijkheden — een uitnodiging om verder te gaan dan de gebaande paden.
Op de motorparkeerplaats van het RIDERS Festival biedt de KNMV de mogelijkheid om het geluid van je motor te laten testen onder het motto: “voorkomen is beter dan genezen”. Motorrijden geeft vrijheid. Maar die vrijheid komt onder druk te staan wanneer geluidsoverlast leidt tot klachten en afsluitingen van populaire routes. Met onze geluidsmetingen combineert KNMV belangenbehartiging en voorlichting: ze geven motorrijders inzicht in hun eigen motorgeluid én versterken de positie richting overheid en omgeving. Vaak ben je als motorrijder je helemaal niet bewust hoeveel geluid jouw motorfiets produceert. Totdat je staande wordt gehouden door een agent en hij je een bekeuring geeft voor teveel geluid. De KNMV wil dit voorkomen. Geheel kosteloos meten ze het geluid van jouw motor.
Zeker weten dat je erbij bent? Bestel dan nu alvast je tickets in de voorverkoop. Dat scheelt je een paar euro én je kunt na het scannen zo het terrein oplopen.
Praktische informatie RIDERS Festival powered by MOTORbeurs Utrecht
De verkeersborden boven de A44 bij Oegstgeest zijn nauwelijks meer te lezen. Toch heeft Rijkswaterstaat nog geen plannen om ze op korte termijn te vervangen. Wie vanaf Wassenaar richting Amsterdam rijdt, moet steeds beter raden welke afritten eraan komen. Slechts delen van de plaatsnamen zijn nog herkenbaar, meldt de NOS.
Volgens Rijkswaterstaat is het onderhoudsprogramma zo groot dat niet alles tegelijk kan worden aangepakt. De borden verkeren in slechte staat doordat de folie en lijmlaag door ouderdom loslaten, versneld door regen en wind. Ze stammen waarschijnlijk nog uit de tijd dat de ANWB de borden plaatste, dus van vóór 2004.
Vanwege bezuinigingen zal vervanging pas volgend jaar of later plaatsvinden. Het beschikbare budget gaat eerst naar dringende veiligheidskwesties, zoals asfalt en doorstroming. Bewegwijzering heeft in die planning een lagere prioriteit.
Wanneer de nieuwe borden worden geplaatst, kiest Rijkswaterstaat voor een duurzamere aanpak. Ze komen op masten in plaats van stellages, zijn beter bestand tegen graffiti en worden waar mogelijk gecombineerd met ander onderhoud om afsluitingen te beperken.
De openingsronde van het 2026 FIM Flat Track Wereldkampioenschap werd verreden op het Speed Centre in Roden. Het was voor het eerst dat Nederland gastheer was van een WK-ronde in deze discipline. Flat track zit de laatste jaren flink in de lift en krijgt ook in Europa steeds meer voet aan de grond. Niet in de laatste plaats omdat vrijwel alle coureurs uit het MotoGP-paddock flat track zien als een ideale trainingsvorm.
Voor het Nederlandse publiek bleek deze tak van baansport echter nog relatief onbekend, getuige de matige publieke belangstelling in Roden. Dat was jammer, want vrijwel alle races waren spannend en werden vaak pas op de finish beslist. Dat gold ook voor de finale, waarin de Brit Ashton Boughan op Ducati nipt de overwinning pakte voor de Spanjaard Gerard Bailo Pellegrin (Zaeta) en landgenoot Tim Neave (Ducati).
Drie Nederlanders kregen met een wildcard de kans om zich te meten met de wereldtop, en dat deden zij allesbehalve onverdienstelijk. Alle drie bereikten de finale over twaalf ronden. Van het trio was Stef Hamstra met een zevende plaats de best geklasseerde Nederlander. Het WK Flat Track wordt beslist over tien wedstrijden, met eind oktober de slotraces in Argentinië.
Eerder op de dag streden de grasbaancoureurs onder 23 jaar om de wereldtitel. Ook daar kleurde het podium vooral Brits. Jake Mulford kroonde zich, na zijn titel in 2024, voor de tweede keer tot wereldkampioen. De 18-jarige Niek Meijerink miste op een haar na de finale. Het neefje van vice-Europees kampioen Dave Meijerink eindigde uiteindelijk als zevende. De overige Nederlanders speelden geen rol van betekenis en eindigden in de achterhoede.
Road Races Hengelo GLD: verschillende winnaars op de Varsselring
De 58e editie van de internationale Road Races in Hengelo GLD werd verreden onder wisselende omstandigheden. De zonnige omstandigheden op zaterdag en zondagochtend maakten in de laatste uren van het evenement plaats voor regenbuien. Toch was het publiek weer in grote aantallen naar de Achterhoek afgereisd, net als veel internationale deelnemers in de negen verschillende raceklassen die aan de start stonden. In het International Road Race Championship (IRRC) is de Superbike-klasse verdwenen en daarvoor in de plaats is de Sportbike-categorie gekomen. In deze nieuwe IRRC Sportbike ging de winst naar Jamie Williams – afkomstig van het eiland Man – in de droge eerste race, terwijl de Nederlander Wally Jacobs zegevierde op een natte baan. In de IRRC Supersport waren de Tsjechen dominant, met zeges voor Marek Červený en Petr Najman. Ilja Caljouw behaalde met een derde plek een podiumplaats in de eerste race en werd vierde in de tweede. In de droge eerste BeNeLux Trophy Supersport-race werd Caljouw tweede. Datzelfde deed Kevin Mos in de tweede, natte race, waarin slechts enkele rijders aan de start verschenen. In de BeNeLux Trophy Superbike-klasse, die gecombineerd reed met het nieuwe European Series Road Racing-kampioenschap, ging de winst tweemaal naar de Zwitser Lukas Maurer, voor de Belgen Yan Ancia en Sander Claessen. Een jaar eerder was Thijs Peeters nog de grote winnaar op de Varsselring met vier overwinningen. Deze keer moest de coureur uit Borculo genoegen nemen met tweemaal een vierde plek. In de Northern Sidecar Cup was er een mooi duel in de eerste race tussen de WK-combinaties van Tim Reeves met Melanie Farnier en Bennie Streuer met Manon Vissenberg. Reeves en Farnier bleven de Nederlanders nipt voor. De tweede race werd al vroeg gestaakt vanwege een oliespoor en niet hervat.
De Superbike-klasse reed voor de laatste keer op de Varsselring. Op de eerste startrij Yan Ancia (91), Thijs Peeters (84) en winnaar Lukas Maurer (18).
WK Zijspancross Kramolin (CZ) & Kleinhau (D): Vanluchene wint in Tsjechië, Foden in Duitsland
De eerste drie zijspancross-GP’s hebben allen een andere winnaar gekregen. Prunier won de eerste in Frankrijk, maar moest in de tweede en derde GP van het seizoen de winst aan twee andere teams overlaten. In de tweede GP in Kramolin waren het Vanluchene/Van den Bogaart die verrassend de zege naar zich toetrokken. Bakkenist De Veene moest na een lelijke crash in Frankrijk langdurig geblesseerd uitvallen en daarop besloot Ben van den Bogaart zijn herintrede te maken naast Vanluchene. Dit herboren Belgisch-Nederlandse duo won direct beide heats. In de eerste heat hadden ze hierbij wel hun handen vol aan Prunier, die telkens bleef aanvallen, maar in de eindfase een aantal seconden afstand moest nemen.
In het Duitse Kleinhau leek de strijd tussen Vanluchene en Prunier door te gaan, maar op zondag was het Brits-Duitse duo Foden/Weinmann iedereen te snel af. In een zeer spannende eerste heat reden de zijspannen als in een treintje. Vanluchene pakte de leiding, maar in de eindfase pakte Foden deze brutaal weer af en wist nipt te winnen voor Vanluchene en Prunier. De tweede heat begon zoals de eerste was gestopt met Foden, Prunier en Vanluchene aan een touwtje. Na tien minuten wedstrijd nam Foden echter iets afstand en zo wonnen ze de wedstrijd voor Prunier en Vanluchene. Prunier is na drie GP’s nog immer de leider in de tussenstand voor het WK.
De Nederlandse broers Leferink gingen als derde in de WK-stand naar Tsjechië, maar kregen in de eerste heat te maken met een zeer onbesuisde actie van Prümmer. De Duitser reed in de vierde bocht finaal bakkenist Sem Leferink uit het zijspan, waarna Leferink nog tweemaal werd overreden door het aanstormende veld zijspannen achter hen. Ze wisten toch weer verder te gaan en vanaf achteraan nog achtste te worden in de eerste heat. Sem Leferink moest na zijn crash afzien van de derde GP in Kleinhau en team Leferink scoorde met invalbakkenist Schlinnertz helaas mager in Duitsland, waardoor ze zijn gekelderd naar plek negen in de tussenstand van het WK. Beste Nederlanders na drie GP’s zijn Hermans/Rietman, die in Duitsland deels de weg naar boven weer leken te vinden met plek vijf en zes in de WK-heats.
Red Bull Rookies Le Mans (F): Van Crugten zestiende en tweeëntwintigste in Le Mans
Jurrien van Crugten (36) is tijdens de tweede ronde van de Red Bull MotoGP Rookies Cup in Le Mans opnieuw puntloos gebleven, al kwam de 17-jarige coureur daar wel dichtbij. Tijdens de openingsronde in Jerez was Van Crugten als zeventiende en twintigste geëindigd. In de kwalificatie in Frankrijk noteerde de Nederlander de eenentwintigste tijd in een veld van zesentwintig rijders in de talentencompetitie van de Grand Prix. Vanwege een penalty moest Van Crugten de eerste race echter vanaf de laatste plaats starten. Desondanks wist hij tijdens de race flink wat posities goed te maken, al was het net niet genoeg voor zijn eerste punt. Na vijftien ronden finishte Van Crugten als zestiende, op slechts één tiende van een seconde van de laatste puntenpositie. Ondanks voorspelde regenbuien werd ook de tweede race op een droge baan verreden. Het werd er één om snel te vergeten voor de jonge coureur. In de openingsfase reed de Nederlander rond de twintigste plaats, maar gedurende de race verloor hij meerdere posities. Uiteindelijk moest Van Crugten in de laatste ronde nog een plek prijsgeven, waardoor hij als tweeëntwintigste en laatste over de finish kwam.
IDC Assen: Eddie de Boer pakt op dominante wijze zijn kans
De derde ronde van het IDC-wegracekampioenschap op het TT Circuit Assen kende een opvallende afwezige. Topfavoriet Pepijn Bijsterbosch verscheen niet aan de start vanwege contractuele verplichtingen bij het Belgische team van Werner Daemen. Daarmee lag de weg open voor de concurrentie — en vooral voor Eddie de Boer. De Kawasaki-coureur greep die kans met beide handen aan en boekte op indrukwekkende wijze zijn eerste overwinning van het seizoen.
Vanaf de eerste ronde maakte De Boer duidelijk dat er weinig te halen viel voor de rest van het veld. De 22-jarige rijder van Kawasaki-Druijf Racing reed een foutloze wedstrijd en finishte met een verschil van maar liefst zeven seconden voor Swen Wind. De rookie reed op zijn Yamaha een gedegen wedstrijd en finishte voor zijn merkgenoot Kay van Steenbergen. De training verliep voor Van Steenbergen moeizaam door afstellingsproblemen, waardoor hij in de openingsfase van de race tijd nodig had om zijn ritme te vinden. Ook tijdens de wedstrijd voelde de machine nog niet optimaal aan, maar desondanks wist hij zich alsnog naar het podium te vechten.
Grootste pechvogel was Ferry van Rijn. De BMW-coureur moest aantreden met een nieuw gemonteerd motorblok en kon daardoor niet voluit gaan. Ondanks die beperking hield Van Rijn het hoofd koel en stuurde zijn machine uiteindelijk naar een verdienstelijke vierde plaats, een resultaat waar hij achteraf tevreden op terug kon kijken.
In de Supersport-klasse lijkt de titelstrijd zich ondertussen toe te spitsen op de twee Honda-coureurs van het Arie Molenaar Motors–Nutec Team. Jorel Boerboom en Sven Doornenbal steken momenteel boven de rest van het veld uit en maakten er opnieuw een spectaculair duel van. Ditmaal trok Boerboom aan het langste eind door zijn teamgenoot met een minimaal verschil van slechts 0,011 seconde voor te blijven. Achter het dominante duo reed Senna Middelkoop naar de derde plaats, al bedroeg zijn achterstand bij de finish ruim 21 seconden.
DMoM Harfsen: halve wedstrijd
De tweede wedstrijd van de Dutch Masters moest halverwege worden afgebroken, omdat een plensbui circuit ’t Peppelenbos volledig onbegaanbaar maakte. De regen kwam tijdens de tweede manche van de 85cc. Die klasse kwam dus nog wel tot twee uitslagen. Beide manches werden gewonnen door de 12-jarige Duitser Luca Nierychlo, die ook al de eerste wedstrijd had gewonnen en nu uiteraard het klassement aanvoert. Met een achterstand van 18 punten bezet Kash van Hamond de tweede plaats.
Damian Wedage en Timo Heuver delen de lakens uit in de 125cc-klasse. Deze keer eindigde Wedage voor Heuver. In Heerde behaalden zij elk een eerste en een tweede plaats. Wedage leidt nu met drie punten voorsprong op Heuver.
De 250cc werd gewonnen door Cas Valk, die zijn contract met TM heeft beëindigd en nu op KTM uitkomt voor twee teams: Chambers KTM voor de GP’s en CAD2M voor de Nederlandse wedstrijden. Met de finish in zicht verdrong Valk de Let Janis Martins Reisulis van de eerste plaats. Diens broer Karlis Alberts raakte in het begin achterop, maar wist nog derde te worden. Jarne Bervoets eindigde als vierde voor Kay Karssemakers en Roan Tolsma. Karlis Reisulis en Valk leiden beiden met 65 punten het klassement en dat zijn er vier meer dan Janis Reisulis en zeven meer dan Karssemakers.
In de 500cc is Jeffrey Herlings na drie manches nog ongeslagen. Hij leek tegen zijn eerste nederlaag aan te lopen, maar koploper Romain Febvre verslikte zich kort voor het vallen van de finishvlag in een achterblijver, waardoor Herlings hem kon passeren. Maxime Renaux eindigde als derde. Herlings leidt met de maximale 75 punten, Febvre staat op 64 punten. Kay de Wolf liet de wedstrijd schieten omdat hij opnieuw een duimblessure had opgelopen.
De derde wedstrijd van de Dutch Masters wordt zondag 17 mei verreden in Markelo.
Kort door de bocht
Jaimie van Sikkelerus is in 2026 de enige permanente Nederlandse deelnemer in het BSB-kampioenschap. De coureur uit Akersloot komt niet langer uit in de British Superbike-klasse, maar rijdt dit seizoen voor TAG Racing Honda in het Superstock 1000-kampioenschap. Van Sikkelerus moest de eerste ronde op Oulton Park echter aan zich voorbij laten gaan vanwege een blessure. De overwinning in de British Superbike-races ging driemaal naar regerend kampioen Kyle Ryde.
Glenn van Straalen kwam in actie tijdens de tweede ronde van het Italiaanse CIV Supersport-kampioenschap in Mugello. In de eerste race eindigde de Kawasaki-coureur als vijfde, na een gevecht om de laatste podiumplaats. In de tweede race was de baan nat en pakte Van Straalen direct de leiding. Helaas was dat van korte duur, want de Nederlander crashte vervolgens al in de eerste ronde.
Twan Smits heeft zijn eerste podiumplaats in de EURO MOTO (voorheen IDM) Superbike behaald. Tijdens de openingsronde van het seizoen op de Sachsenring eindigde de Team Apreco-coureur knap als tweede in de tweede race, nadat hij in de eerste race als zesde was gefinisht. Ruben Bijman pakte een podiumplaats in de EURO MOTO Sportbike. In de Moto4 Northern Cup werd Ruben Nijland met een vijfde en zesde plaats de beste Nederlander.
Jesse Koelewijn heeft beide races gewonnen tijdens de tweede ronde van de Molenaar NSF100 Cup, verreden op de TT Junior Track in Assen. Met zijn dubbele zege gaat Koelewijn nu ook aan de leiding in het kampioenschap. Evan Ruitenberg en Bradley Frissen completeerden het dagpodium.
Quinn de Joode is in 2026 nog altijd ongeslagen in de Yamaha R125 Cup. Tijdens de tweede ronde van het NK Junior Moto Racing op de TT Junior Track in Assen won hij ook de derde en vierde race van het seizoen. Ruben Tempelman eindigde als tweede in het dagklassement, voor Lenthe van Halen.
Na veel technische problemen tijdens de openingsronde in Le Mans verliep de tweede WK Zijspan-ronde in Rijeka een stuk beter voor Bennie Streuer en Manon Vissenberg. De Nederlandse combinatie eindigde als achtste in de eerste race in Kroatië. De tweede race verliep nog beter, waarin Streuer en Vissenberg als zesde finishten. In deze race wisten ook de teams van zijspanpiloten Wiggert Kranenburg en Raymond Leijdekkers – beiden uitkomend met een Franse passagier – WK-punten te scoren.
Tekst: Asse Klein, Emil Bilars, Gert Bos, Jan Boer Foto’s: Damon Teerink, Randy van Maasdijk, Emil Bilars, Jan Boer, Gert Bos, FIM/Jesper Veldhuizen
LS2, een relatief nieuw merk dat de Nederlandse motorkleding- en helmenmarkt bestormt met relatief betaalbare motorkleding. Pieter en Bart bespreken in dit item de nieuwe kledinglijn van LS2.
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.