zondag 17 mei 2026
Home Blog Pagina 727

De Revival van de Britse motormerken

Door
Jelle Verstaen
-
0
britse motormerken

Sla de motorgeschiedenis er op na en er is geen land dat zoveel motormerken heeft voortgebracht als het Verenigd Koninkrijk – neen, zelfs de Italianen niet. Tegenwoordig zijn er nog een twaalftal in omloop, maar meer dan zestig (!) merken werden onder een laag stof, wanbeheer en moordende concurrentie begraven. Al schijnt er licht aan het einde van de tunnel: enkele Britse motormerken staan sterker dan ooit, en her en der steken doodgewaande grootmachten opnieuw de kop op. Is een renaisance van de Britse merken op til? Wij nemen de meest opmerkelijke comebacks onder de loep.

BSA

BSA – de befaamde  Birmingham Small Arms Company – was ooit de grootste motorfietsfabrikant ter wereld en gooide hoge ogen met onder meer z’n Gold Star, Bantam en Super Rocket. Maar net zoals z’n Britse concurrenten had ook deze grootmacht problemen om in het spoor te blijven van de goedkopere en moderner gebouwde Japanse nieuwkomers op de markt. In 1973 ging het bedrijf over de kop, waarna het werd overgenomen door het vooraf gedoemde Norton-Villiers-Triumph-consortium. Om vervolgens in de vergetelheid te geraken. Eind 2016 kocht de Indiase Mahindra-groep de rechten op BSA via z’n dochteronderneming Yezdi. Niet om in de koelkast te bewaren, want het kondigde meteen aan dat het opnieuw BSA’s zou gaan bouwen. Vijf jaar later was het eindelijk zover: op de Birmingham Motorshow werd de nieuwe BSA Gold Star onthuld, die de 652cc-Rotax-ééncilinder uit de Aprilia Pegaso en BMW F650GS krijgt.

Eigenaar: Mahindra / Yezdi

Productie: Deels in het VK (Birmingham), deels in India

Levensvatbaarheid: Springlevend. Mahindra wil namelijk niet alleen de oude modellen laten reïncarneren, het werkt ook aan een volledig elektrisch gamma. Daarvoor kan Mahindra/BSA rekenen op steun van de Britse regering, die 4,6 miljoen pond in het project pompt. De toekomst is verzekerd.

Na de val van de bijl: het bloedbad van Euro 5

Triumph

Pfieuw, even in een notendop: Triumph’s eerste tekenen van leven dateren al van 1889, al zou het tot 1902 duren voor de eerste Triumph-motor werd gebouwd. Een veelvoud aan TT-overwinningen voor en na de Tweede Wereldoorlog én de voortgezette productie tijdens die donkere bladzijden in de geschiedenis zetten het merk op de rails voor een mooie toekomst. Maar het mocht niet zijn. Door de hevige concurrentie van de opkomende Japanse merken kwam het bedrijf in gevaarlijk vaarwater terecht: een reeks fusies en financiële reddingsboeien (waaronder miljoenen ponden van de Britse belastingbetaler) konden het bedrijf nog overeind houden tijdens de jaren 70. Begin de jaren 80 schold de Britse regering de schulden van het bedrijf zelfs nog kwijt. Vergeefse moeite: de productie werd in 1983 stopgezet. Gelukkig voor Triumph werden alle rechten bij de liquidatie opgekocht door projectontwikkelaar John Bloor. Hij liet Les Harris onder licentie een kleine reeks ‘oude’ Bonnevilles bouwen, terwijl een geheel nieuwe reeks motorfietsen in het geheim werd ontwikkeld in Hinckley. Sinds de onthulling van die nieuwkomers – de naked Trident 750 en 900 Triples, de tourmodellen Trophy 900 Triple en 1200 Four en de sportieve Daytona 750 Triple en 1000 Four  in 1990 – heeft het bedrijf er een steile opmars opzitten en is het anno 2022 levendiger dan ooit.

Eigenaar: Bloor Holdings Limited

Hoofdkwartier: Hinckley, VK

Productie: Zowel in het VK (Hinckley), in Thailand (Chonburi) als in Brazilië (Manaus)

Levensvatbaarheid: Springlevend en populairder dan ooit. Vorig jaar rolde de miljoenste Triumph – een Tiger 900 Rally Pro – van de band. In 2017 smeedde Triumph een deal met Bajaj Auto, de derde grootste motorproducent ter wereld om samen motoren te bouwen, waarvan de eerste gezamenlijke worp onderweg lijkt. Triumph doet het beter dan ooit.

Norton

Deze absolute wereldtopper, die erg succesvol was in de racerij tussen de jaren 30 en 50, stortte in rond het midden van de jaren 70, net als veel van z’n Britse concurrenten. Om vervolgens een duistere reeks doorstarts te maken gedurende de volgende 30 jaar. De rechten van Norton werden anno 2008 gekocht door Stuart Garner, een zakenman uit de Midlands, die al snel een nieuwe versie van Norton’s luchtgekoelde twin aankondigde. Ondanks enkele kinderziektes groeide aanvankelijk de kleinschalige productie en de toenemende internationale verkoop: het bedrijf verkaste naar een groter pand in Donington Hall in 2014, en deed het allesbehalve slecht in de TT’s. Maar Garner had niet bepaald het beste voor met zijn bedrijf, zo bleek enkele jaren later. Het bedrijf ging na een lange reeks wantoestanden failliet in 2020, waarna Garner veroordeeld werd tot een schadevergoeding van 14 miljoen pond – dat bedrag zou hij gestolen hebben van drie pensioenfondsen voor zijn eigen werknemers… In april 2020 nam TVS Motor Company Norton Motorcycles over voor 16 miljoen Britse pond, waarna al snel een verhuizing volgde naar een nieuw en hypermoderne productiefaciliteit en meteen ook enkele nieuwe modellen werden aangekondigd. Voorlopig staan alleen de V4SV en V4CR op de website. Over de Commando 961, de Atlas en de Nomad wordt (voorlopig) met geen woord gerept.

Eigenaar: TVS Motor Company

Hoofdkwartier: Solar Park, Solihull, VK

Productie: Solihull, VK

Levensvatbaarheid: Na een twijfelachtige reeks overnames en aankondigingen rond nieuwe modellen die al dan niet zouden komen, lijkt het met de overname door TVS en met CEO Robert Hentschel wel goed te komen. Maar voorlopig wachten we af op wat komen gaat.

Royal Enfield

120 jaar onafgebroken in productie, da’s een mijlpaal waar je als motorproducent mee kan uitpakken. Nochtans liep niet alles tijdens die periode van een leien dakje. Zoals veel van z’n concurrenten ontstond Royal Enfield uit een heel andere industrietak: van een naaldenfabriek, over een fietsenmakerij en een wapenleverancier tot motorbouwer. Het kan verkeren. Het geluk van deze producent uit Redditch was dat ook de dochteronderneming Enfield India (een partnership met Madras Motors) gedurende de jaren 50 en 60 enorm was gegroeid. Toen de Engelse hoofdfabriek het lastig kreeg onder invloed van de Japanse nieuwkomers – met een sluiting van de vestiging in Redditch in 1967 en de sluiting van de fabriek in Bradford-on-Avon in 1970 – was het over en uit voor het Britse Royal Enfield. Maar in India bleven ze duchtig verder Enfields produceren, waardoor de productie nooit helemaal stilviel. Integendeel, over de jaren steeg de vraag alleen maar. Na een samenwerking met Eicher vanaf 1990, volgde een samensmelting met die (vracht)autobouwer in 1994, waardoor de slagkracht enorm toenam. Getuige daarvan is de overname van framebouwer Harris Performance Products door Royal Enfield in 2015 en de oprichting van een indrukwekkend nieuw technologiecentrum in Leicester in 2017. Daar werkt een 155-koppig team aan de ontwikkeling en het design van de toekomstige RE-modellen.

Eigenaar: Eicher Motors Limited (India)

Hoofdkwartier: Chennai (India)

Productie: Chennai (India)

Levensvatbaarheid: Fris als een hoentje. Het merk is populairder dan ooit – zowel in India als in de rest van de wereld, met veel nieuwe modellen in het verschiet en een verkoop die ook in de Lage Landen beslist niet tegenvalt.

Dot

Mocht de naam Dot Motorcycles je niks zeggen, dan is het je bij dezen vergeven. Nochtans kan het merk pronken met een lange geschiedenis. Sinds z’n oprichting in 1903, en een onverwachte IOM TT-winst in de twin-klasse in 1908, is het bedrijf uit Manchester tot 1984 motoren blijven produceren. Al moest ook deze kranige Brit uiteindelijk het hoofd buigen voor de kwalitatieve massa uit het oosten. Desalniettemin bleef de Dot-fabriek steeds actief op Ellesmere Street in Manchester: het bedrijf produceerde en verkocht tot 2017 een reeks reserveonderdelen voor naoorlogse machines. Net voor de jaarwisseling kwam er heuglijk nieuws rond Dot: het wordt nieuw leven ingeblazen door Anthony en Daniel Keating, Gary Hewitt en Ian Martin. Het viertal slaat de handen in elkaar met TT-racer en tv-ster Guy Martin om een team van ingenieurs bij te staan rond de vormgeving, techniek en tests van nieuwe modellen. Het geeft in één adem mee dat er ook een reeks high-end elektrische motorfietsen op de planning staan. Zoals dat bij Dot altijd al het geval was, rekent ook het nieuwe bestuur van Dot op externe leveranciers voor de motorblokken: voor z’n twee nieuwkomers gaat Dot voor Kawasaki’s 649cc-paralleltwin, die goed is voor 68 pk bij 8.000 tpm en 64 Nm bij 6.700 tpm. Daarmee wil het twee motorfietsen bouwen op hetzelfde platform: de Dot Reed Racer en de Dot Demon.

Eigenaars: Anthony en Daniel Keating, Gary Hewitt en Ian Martin

Hoofdkwartier: Manchester, VK

Productie: Manchester, VK

Levensvatbaarheid: Kleinschalig, maar gaat prat op kwalitatieve onderdelen en bouw. Eerder te beschouwen als boetiekmerk dus, maar zeker kans op interesse en slagen.

Brough Superior

Brough Superior, het geesteskind van George Brough, heeft in z’n relatief korte levensloop (1919 tot 1939) een flinke reputatie opgebouwd. Waarbij de SS100-familie de hoogste ogen gooide: je kon er minstens 100 mph (160 km/u) mee halen, de afwerking stond op een waanzinnig niveau en het prijskaartje was ongekend hoog voor die tijd. Geen wonder dat de Broughs in die tijd het koosnaampje ‘Rolls-Roys van de motorfietsen’ opgespeld kreeg. Naam en faam die alleen maar groeide toen bleek dat TE Lawrence – Lawrence of Arabia – een fervent rijder bleek, al kwam die oorlogsheld ook jammerlijk aan z’n eind, aan boord van een Brough. Bij het begin van de tweede wereldoorlog werd de motorproductie bij Brough Superior stopgezet om krukassen te bouwen voor Rolls Royce Merlin-vliegtuigmotoren – die meteen richting het slagveld op het Europese vasteland mochten vertrekken. Om nadien niet meer heropgestart te worden… Tot 2008: meer dan 70 jaar nadat de laatste originele SS100 in 1939 in Nottingham werd gebouwd, is Brough Superior sinds 2008 weer in productie. De rechten werden in 2008 gekocht door een in Oostenrijk wonende Britse zakenman, Mark Upham. Hij werkte samen met het Franse bedrijf Boxer Design van Thierry Henriette om een volledig nieuwe machine te bouwen als ode aan de originele SS100, die in 2013 op EICMA werd gepresenteerd. In 2018 koopt Henriette de rechten op Brough Superior zelf over en bouwt tot op heden met een klein team verder aan de meest exclusieve motoren ter wereld. Prijskaartjes variëren van 60.000 tot meer dan 100.000 euro. Slik.

Van de Noordkaap naar de Zuidkaap: 30.000 km in het zadel

Eigenaar: Thierry Henriette

Hoofdkwartier: Saint-Jean (Toulouse, Frankrijk)

Productie: Saint-Jean (Toulouse, Frankrijk)

Levensvatbaarheid: De vraag naar hyperexclusieve motoren blijft – als we Ducati’s recente aankondiging rond ‘Ducati Unica’ correct interpreteren – ook in 2022 torenhoog. Dus wie zijn wij om te twijfelen of iemand zes cijfers zou neertellen voor een nieuwe motor? Vorig jaar nog presenteerde Brough Superior z’n nagelnieuwe ‘Lawrence’.

Yamaha Tracer 7 GT vs. Yamaha Tracer 9 GT

Door
Redactie
-
0

Dynamisch georiënteerde toerrijders hebben lang met lege handen gestaan, totdat Yamaha met het Tracer GT-duo op de proppen kwam. Met welke eigenschappen maakt het zo afwijkende Japanse duo de sportieve toerrijders gelukkig?

De productplanners van Yamaha hebben met hun twee- en driecilinderplatforms in de roos geschoten: geen enkele andere fabrikant is er in geslaagd om op basis van dezelfde techniek zoveel verschillende, succesvolle modellen met zulke afwijkende karakters op de wielen te zetten. Neem alleen al het CP2-platform. Die heet zo vanwege hun 689cc-metende ‘crossplane’ tweecilinder lijnmotor, die dankzij een krukas met 270° verzette kruktappen over een pulserende hartslag beschikt. Daarmee leven de Enduro Ténéré, de naked bike MT-07, sinds kort ook de allround sportmachine R7 en de hier behandelde Tracer in de GT-versie. En op geen van de vier motoren krijg je het gevoel dat je met een modulaire machine onderweg bent.

Klein vs. Groot

Hoeveel motorfiets heb je nodig? Om tot de kern van die vraag door te dringen, laten we de komende weken twee familietelgen uit populaire categorieën de strijd met elkaar aanbinden: de adventure-enduro’s van BMW, de beide reislustige V-Stroms van Suzuki en nu de actieve toermachines van Yamaha.

  • Yamaha Tracer 7 GT.
  • Yamaha Tracer 9 GT.

Goede vriend

De uitrusting van de Tracer 7 GT is volledig gericht op toergebruik. Daarmee maakt hij een door en door onafhankelijke indruk. Achter het met één hand in hoogte verstelbare windscherm wacht een stug gepolsterd comfortzadel op de bemanning. Samen met het smalle stuur en de laaggeplaatste voetsteunen zorgt dit voor een gemakkelijke en actieve toerambiance. Daarbij ervaar je een tamelijk nauw contact met de onderdanen: de slanke taille en de krappe kniehoek integreren de rijder goed in de motorfiets, zolang die rijder niet langer is dan 1,85 m. Voor alle anderen voelt de Tracer GT als een goede vriend, die je al jaren kent. Alles functioneert intuïtief en ongecompliceerd. Het monochrome LCD-display toont overzichtelijke menu’s en op de stuurhelften bevinden zich alleen de al tientallen jaren bekende bedieningselementen. Zo houdt de rijder zijn aandacht vrij voor datgene dat ècht telt: het eigenlijke motorrijden.

BMW F850GS Adventure vs. BMW R1250GS Adventure

Kwispelen

Motorrijden op de Tracer 7 GT is een hartverwarmende ervaring, ze kwispelt moeiteloos en krachtig door bekende en onbekende bochtenseries. De met 212 kg verhoudingsgewijs lichte Yamaha volgt elke input op het stuur razendsnel en zonder vertraging, hoe krap de bocht ook wordt. Ze slingert moeiteloos en lichtvoetig door snelle bochtencombinaties. Pas bij een heel sportief tempo ga je merken dat de vering meer op rijcomfort dan op wegligging is afgestemd. Je kunt de veervoorspanning en de uitgaande demping van zowel de voorvork als de monoschokdemper met de hand afstellen, aan het over het algemeen goedmoedige weggedrag verandert dat echter maar weinig.

Wanneer je de gekozen koers moet bijstellen, is een lichte druk op het stuur voldoende, zonder dat je adrenalineniveau de lucht in schiet. En komt die tractor dan toch onverwacht uit het bos zetten, dan kun je de conventioneel gemonteerde vierzuigerremklauwen met veel kracht op de remhendel tot actie dwingen. Ze reageren weliswaar niet heel fel, maar zijn wel met voldoende remkracht gezegend.

Yamaha Tracer 7 GT.

Powerband

Ook de CP2-krachtbron, het pronkstuk van deze Tracer, wekt veel vertrouwen, omdat hij zijn grote troefkaart – de ongelooflijk brede powerband- volledig kunt benutten: al onder de 2.000 tpm neemt de via conventionele gaskabels bediende twin het gas soepel en gehoorzaam aan en katapulteert hij je lekker levendig door het toerenbereik. Daarbij heeft hij ook boven de 7.000 tpm nog voldoende spirit voor een sportief eindschot. Zonder waarneembare dipjes in de koppelkromme schieten de 68 Nm de Tracer geanimeerd de bocht uit, zijn 73 pk galoppeert steeds zuiver gemend over de weide en brengen nooit iemand in moeilijkheden. De cijfers klinken misschien niet heel opwindend, maar op een bochtig asfaltlint zullen er maar weinig motorrijders zijn, die je op een Tracer 7 GT zoek rijden. Daarvoor hoef je niet eens een bijzonder kundige rijder te zijn. De motor functioneert zo transparant, dat de Yamaha totaal geen elektronische hulpmiddelen nodig heeft. Zelfs de controle over de tractie van de achterband vindt uitsluitend via de rechter pols plaats. En omdat alles zo gemakkelijk gaat, werkt deze sport-toermachine tussen alle elektronische hightech vering als een tweewielige ontslakkingskuur. Oudere motorrijders denken onwillekeurig aan de achterhaalde Milky-Way reclameslogan: ‘Die is zo licht en luchtig, dat hij zelfs blijft drijven’.

Reisluchtig

Ondanks de basic uitrusting kan de kleine Tracer ook op langere reizen punten scoren. Het zitcomfort is zeker geschikt voor langere ritten, de windbescherming is meer dan voldoende en de bagageruimte in beide tot de standaarduitrusting behorende, ietwat frummelige zijkoffers is ook oké. Alleen het karige toelaatbare laadgewicht beperkt de mogelijkheid om met passagier op reis te gaan enigszins. De matige dorst van de tweecilinder lijnmotor maakt daarentegen wel een behoorlijk actieradius van 400 km mogelijk. Het valt te betwijfelen of de agressieve uitstraling iedereen aanspreekt. Aan de andere kant pakt de hoekige vormgeving nogal gematigd uit als je hem vergelijkt met zijn grote evenknie, de Tracer 9 GT, waarop de ontwerpers de ‘The Dark Side of Japan’-filosofie nogal intensief hebben toegepast. Smalle koolampen, grote inlaatneusgaten en een gekloofde stroomlijn geven hem een agressieve houding, zelfs wanneer de Tracer 9 GT stilstaat.

Volwaardig

Om de GT naar een hoger niveau te tillen, heeft Yamaha de 9 af fabriek voorzien van een groot arsenaal aan praktische en hoogwaardige features, die de GT al in de showroom tot een volwaardige toermotorfiets maken: een middenbok, echte handprotectoren, verwarmde handvatten en cruisecontrole behoren tot de riante standaarduitrusting, evenals een tweedelig tft-display en led-bochtverlichting. Natuurlijk heeft hij ook praktische zijkoffers aan boord, die duidelijk stabieler zijn dan de tegenhangers op de 7. Alleen Tetris-specialisten zullen er echter in slagen zijn om een helm in de nogal ongelukkig gevormde harde kofferschalen kwijt te raken.

Op het tweedelige zadel vindt iedereen een prettige zitplaats. Wie niet al te klein is, zet het rijdersdeel van het zadel in de hogere van de beide standen op 840 mm en kan dan genieten van een comfortabele, open kniehoek, zonder het contact met de motorfiets te verliezen. Met een rechtopstaande romp achter het iets bredere stuur is de 9 GT iets genereuzer dan de 7 GT. De brede tophalf en de in meerdere standen verstelbare ruit geven regen geen kans. De rijder zit droog en comfortabel en wordt zeer effectief beschermd tegen de rijwind. Datzelfde geldt trouwens ook voor de passagier. Dat de vorm van het zadel weinig bewegingsruimte voor de rijder vrijlaat, stoort eigenlijk nauwelijks.

Triotest BMW F 900 XR vs. Ducati Multistrada 950S vs. Yamaha Tracer 9GT

Vuurwerk

In tegenstelling tot bij de kleine Tracer zijn er bij de 9 GT uitgebreide bedieningselementen op de stuurhelften te vinden. Deze knoppenwinkels getuigen van de omvangrijke uitrusting van de Tracer. Gelukkig bevindt de startknop zich nog altijd rechts. Bij een druk op de knop maak de 889cc-metende driecilinder lijnmotor met een agressieve brul duidelijk dat er hier een enorm potentieel paraat staat. De duidelijk hogere maximale waardes van 119 pk en 93 Nm kunnen het totaal andere karakter van de krachtbron echter maar ten dele weergeven, want er zijn maar liefst vier motormodi, waarmee het karakter kan worden aangepast.  In de behoorlijk geknepen modus vier is de driecilinder niet bepaald spectaculair, maar in alle andere modi werkt de krachtbron als vuurwerk voor geest en ziel. Bij lage toerentallen is de geboden trekkracht al indrukwekkend, maar in het voor de praktijk relevante bereik tussen de 5.000 en 7.000 tpm brult de Yamaha met vurige kracht vooruit. Het motorblok volgt bevelen van het gashendel zeer spontaan op, reageert alleen in modus 1 onaangenaam bruusk. Verder spreekt ze het emotionele hersencentrum aan met een doffe, sonore maar zeker niet te luide sound. De triple ontpopt zich als een echt sport-aggregaat. Aan de andere kant maken de zijdezachte motorloop en het zeer spaarzame verbruik van 4,8 l per 100 km de krachtbron ook zeer geschikt voor toertochten. Alleen Tirol is vanwege de hoge waarde voor het geluidsniveau in de stationaire test (proximity test) buiten bereik.

Yamaha Tracer 9 GT.

Semi-actief

De Tracer 9 GT is echt verslavend op bochtige landweggetjes, waar het dynamische motorkarakter wordt aangevuld met een bijpassend veerkarakter. De kers op de taart is een soepel en direct werkende quickshifter, die in het bochtenwerk voor een uitstekende aansluiting in de zesversnellingsbak zorgt, zonder vervelende reacties in de aandrijving. De semi-actief dempende KYB- vering combineert comfort en stabiliteit. Zowel de voorvork als de monoschokdemper spreken op wisselende ondergronden zeer soepel aan. Voor dynamische momenten onderweg is de softere A2-keuze voldoende. Daarmee stuurt de Tracer 9 GT zeer precies en direct in, blijft hij perfect op de gekozen koers en laat hij zich ook niet van de wijs brengen door overenthousiaste bewegingen van de gashendel. De grote 9 blijkt steviger op de weg te liggen dan de Tracer 7 GT, de grip is beter en de radiale remtangen bijten feller. De in twee standen instelbare tractiecontrole waakt voor plotselinge vermogensoverschotten. Tegenover de verfrissende lichtvoetigheid, waarmee de kleine Tracer gedachteloos door de bochten vliegt, zet de grote Tracer een enorme, vertrouwenwekkende degelijkheid.

Plank

De keerzijde van alle instelmogelijkheden voor de vering en het motorblok zit hem in de bediening. Hier hebben de ontwikkelaars de plank misgeslagen. De mix van een stel wieltjes, wipschakelaars en knoppen is onhandig en irriteert. Ook de verscheidenheid aan weergaven op het knullige, dubbele dashboard draagt niet bij aan de duidelijkheid.

Deze nadelen verbleken bij de overtuigende rijkwaliteiten van de Tracer 9 GT. Als je maar deze zwakheden zou weten op te lossen, zouden nog veel mensen de Tracer 9 GT in hun hart sluiten. Of ze daarmee de fans van de kinderlijk gemakkelijk sturende en zeer fijne Tracer 7 GT tot een upgrade kunnen verlokken is maar de vraag – vooral omdat die maar liefst € 4.600,- goedkoper is. Maar in het geheel genomen kunnen de productstrategen van Yamaha zich verheugen op een flinke schouderklop van hun leidinggevenden.

Conclusie Yamaha Tracer 7 GT

Haast niet te geloven dat de krachtbron uit de Tracer 7 GT ook als allroad en naked bike functioneert, want de motor lijkt perfect toegesneden te zijn op zijn rol als sport-toermachine. De fantastische tweecilinderkrachtbron combineert uitstekend met de goed uitgebalanceerde, moeiteloze lichtvoetigheid van het rijwielgedeelte. Op deze Yamaha krijgt niemand het gevoel dat hij de motor niet onder controle heeft en geniet van de hartverwarmende rijdynamiek, terwijl het totaalpakket ook een vlotte rijstijl mogelijk maakt. Met zijn onbevangen natuurlijke karakter troeft ze modellen met meer vermogen en gewicht af. Er zijn niet veel motorfietsen die iedereen zoveel rijplezier bezorgen. En dat alles tegen een aangename prijs.

Conclusie Yamaha Tracer 9 GT

De levendige Yamaha-triple biedt pure sport-toer-eigenschappen voor veeleisende rijders. De eerste bron van vreugde is de sportieve driecilinder, die waar nodig voor een goed vuur in de ketel zorgt, optimaal bijgestaan door het perfect afgestemde semi-actieve onderstel. Via de elektronische modi van de motor- en veerelementen verandert de Tracer 9 GT met één druk op de knop van luiaard tot renpaard en vice versa. De minder intuïtieve bediening en verwarrende menunavigatie zijn onnodig gecompliceerd en bederven de geweldige indruk. Verder kan niet iedereen zich vinden in de agressieve uitstraling. De Tracer 9 GT beschikt standaard al over een goede reisuitrusting. Dat is lovenswaardig en maakt de Tracer 9 GT tot een verleidelijk aanbod.

Ducati World Premiere 2022: nog drie nieuwe producten

Door
Redactie
-
0

Vanaf donderdag 17 februari zal Ducati nog drie nieuwe producten voor 2022 presenteren. De formule blijft die van de World Premiere Web Series.

Afwezig op de laatste editie van de EICMA, onthulde Ducati negen 2022 modellen via de Ducati World Premiere Web Series-formule die in 2020 werd bedacht op het hoogtepunt van de pandemie.

Producttest: 6 kettingsloten voor motoren getest

De vorige zeven evenementen begonnen met de Panigale V2 Bayliss 1st Champioship 20th Anniversary en gingen verder met de Multistrada V2, de Scrambler Urban Motard en 1100 Tribute PRO, de Multistrada V4 Pikes Peak, de Streetfighter V2 en V4 SP, de Panigale V4 en eindigde met de langverwachte nieuwe DesertX. Negen modellen, naast nieuwigheden en updates. En hier houdt het niet mee op met de 2022 modellen: er volgen er nog drie.

De drie afleveringen waarmee Ducati de presentatie van het 2022-gamma zal besluiten, zijn te zien op

  • donderdag 17 februari
  • donderdag 3 maart
  • donderdag 10 maart, steeds om 16 uur, op de Ducati website en het YouTube kanaal.

Deze methode van online presentatie maakt deel uit van het digitale project waarmee Ducati experimenteert met nieuwe vormen van interactie met het publiek over de hele wereld. De afleveringen worden uitgezonden met ondertiteling in zes talen (Italiaans, Engels, Duits, Frans, Spaans en Japans) en genereerden in de periode tussen september en december ongeveer vijf miljoen sessies op de website en meer dan 80 miljoen impressies op de verschillende sociale kanalen van Ducati.

Deutsche Alpenstrasse: Mooie wegen & strakke bochten

Door
Hans Avontuur
-
0
Deutsche Alpenstrasse

De Deutsche Alpenstrasse is ’s werelds eerste officiële toeristische route. Het 484 kilometer lange traject volgt grotendeels het spoor van de Beierse koning Maximiliaan II, die in 1858 met 1 pk door de Duitse bergen trok. Hans Avontuur neemt er 160 mee.

Mijn vertrekpunt Königssee ligt verscholen tussen de hoogste Duitse bergtoppen. Hoewel er behoorlijk wat mensen naar het prachtige groene water van dit bergmeer komen kijken, is het er doodstil. Alle verkeer, inclusief fietsen, wordt met slagbomen en verbodsborden op afstand gehouden. Bezoekers wandelen en praten zachtjes, de stijlvolle rondvaartboten varen elektrisch.

Toerisme Luxemburg: van Noord naar Zuid

Mijn motor staat iets verderop. Klaar voor vertrek. Ik drink nog een kop koffie op het terras van het historische Hotel zum Schiffmeister uit 1912 en kijk uit op de kade, het water en de bergen die tot boven de 2.000 meter hoogte gaan. Het is geen wonder dat de Beierse adel deze plek uitkoos om hun vrije tijd door te brengen.

Ik start de KTM Super Adventure 1290 S voor een rit over 484 kilometer. Dat is de officiële lengte. Daar zullen links en rechts nog wat uitstapjes bijkomen. Rustig stuur ik naar Berchtesgaden, het dorp dat, hoe mooi ook, altijd de schaduw van de Tweede Wereldoorlog voelt omdat Adolf Hitler er zijn buitenhuis had.

Met de rijmodus op ‘Street’ schud ik het verleden af. Nauwelijks weg uit het stadje kan het gas er stevig op. De weg is breed en de bochten zijn mooi rond. Rechts gaat de Rossfeldpanoramastrasse omhoog, een tolweg die sinds de jaren dertig aan de Alpenstrasse is toegevoegd. De extra lus is goed voor vijftien kilometer bochten rijden, vergezichten kijken en een jaarlijkse race met klassieke auto’s en motoren.

Gekke koning

In een strak tempo pook ik tussen de hoge bergen door. Naar het oosten nu. Langs Ramsau, Schwarzbachalm, schaatsstad Inzell, een houthakkersmuseum en een pottenbakker. Ik heb er allemaal geen oog voor. De weg zelf vraagt de volle aandacht. Het uitstekende asfalt slingert met ronde bochten door het landschap. De KTM ligt op rails.

Soms volgt de Alpenstrasse een belangrijke doorgaande weg en zit er relatief veel verkeer op de route, dan weer duikt het een zijdal in en rijd ik door een soort niemandsland met kleine dorpen, smalle valleien en een verstild bergmeer. Na een fraai bergtraject door de Chiemgauer Alpen nader ik de Chiemsee, één van de hoogtepunten van de route. Met dank aan de ‘gekke’ koning Ludwig.

De excentrieke meneer heeft op een eiland het paleis van Versailles laten nabouwen. Maar nóg wat groter en blinkender. Zelf heeft hij niet veel van het prestigeobject kunnen genieten. Ludwig werd door zijn regering ‘krankzinnig’ verklaard en afgezet. Niet veel later verdronk hij in de Starnberger See. Deskundigen discussiëren nog altijd over de vraag of het een ongeluk was of moord.

Later zullen we ook het andere sprookjeskasteel van Ludwig zien: Neuschwanstein, dat door Disney als voorbeeld is gebruikt voor het kasteel van Doornroosje. Gek of geniaal? Onze Ludwig hield in elk geval van groots en uitbundig.

Tatzelwurmstrasse

Langzaam maar zeker begin ik ook te houden van de 160 pk die ik bij me heb. Niet eens vanwege het enorme vermogen dat hij levert. Het is vooral het koppel waar ik plezier uit haal. Het is heerlijk om een bocht in de derde versnelling in te sturen en hem dan met van die reusachtige klappen weg te laten lopen. Je voelt dat elke slag raak is.

Op die manier bereik ik het stroomgebied van de Inn. Bochten slingeren mee met de loop van het water. Tot borden en betonwanden een eind maken aan de pret. De weg is afgesloten. Zoals zo vaak bij officiële detours voert de alternatieve route over de doorgaande straten. Op de digitale kaart heb ik echter een ander weggetje ontdekt. Het is een privéweg die twee euro tol kost en voor tien euro plezier biedt: de Tatzelwurmstrasse.

Ik volg de smalle bergweg omhoog. Het asfalt is ondertussen nat van de traag vallende regen. De bochten zijn krap en soms lekker hoekig. Alles is er net wat kleiner dan elders op de Alpenstrasse: dalletje, tunneltje, beekje, haarspeldje… En dat alles genoemd naar Tatzelwurm, een mythische draak.

De weg blijkt een soort voorpret voor wat komen gaat: de Sudelfeldpas. Gedaan is het met mini en beschut. De Sudelfeldpas doet in groot en weids. Breed asfalt, ruime bochten en vergezichten op hoge bergen en diepe dalen. De KTM ondergaat er moeiteloos de metamorfose van soepel sturende speelfiets in het krappe dal naar een sportieve groottoerist op de bergpas.

De 160 pk krijgt hier even de vrije hand. Tot nu toe heb ik het surplus aan power nergens goed kunnen benutten. Maar dat is nu dus anders en dat voelt geweldig goed. Alsof je totaal onverwacht een cadeau mag uitpakken. En de quickshifter helpt bij het rap door de versnellingen schakelen.

Duits Canada

Dilemma! Voorbij de Schliersee en de Tegernsee moet ik kiezen. De officiële Alpenstrasse tikt de Oostenrijkse grens aan en gaat terug omhoog naar Bad Tölz, een geliefd kuurstadje. Maar als ik eigenwijs de grens volg, kom ik door één van de mooiste en ruigste landschappen van heel Duitsland…

Dikke wolken glijden ondertussen van de flanken omlaag. Kom, laat ik zuidelijk blijven en dwars door Duits Canada rijden, zoals het wilde dal van de Isar wordt genoemd. Blij met de keuze. Het is prachtig. De route volgt de loop van het water dat hier vrijelijk mag stromen. De bedding is er ongekend breed zodat de rivier altijd een weg vindt. Ook als het lang en hard regent, zoals deze dagen.

Dan gooit de hemel alle sluizen open. Ik kruip achter de ruit en rijd op overlevingsstand naar mijn hotel in Oberammergau. Als ik de motor onder een uitbouw parkeer komt eigenaresse Claudia al aanlopen: ‘Geef die natte kleding maar mee, die hang ik in de Heizungskeller, dan is het morgen allemaal weer droog.’

Tenerife op de motor: Hoog boven zee

Opdrogen, opwarmen, aan tafel. Met een groot glas Weizenbier erbij. Ralf, de partner van Claudia, schuift aan voor goed advies van motorrijder tot motorrijder: ‘Behalve de Alpenstrasse kun je vanuit hier nog veel meer mooie routes rijden. Over het Hahntennjoch, richting Lech, door het Tannheimer Tal of richting München. Dat laatste doe ik zelf altijd op maandag of dinsdag. Dan heb je het rijk alleen.’

Ik knoop het advies van Ralf in de oren voor een volgend bezoek. Mijn huidige missie is het volgen van de Alpenstrasse. Dus houd ik de route aan en begin ik ’s ochtends met een rondje langs de mooi beschilderde huizen van Oberammergau, gevolgd door heuvelland met voortdurend zicht op de Alpen.

Fantastische pas

Voorbij de bedevaartkerk van Wies (Unesco Werelderfgoed) rijd ik naar het kasteel van Neuschwanstein, nog zo’n fantasie van koning Ludwig. Het sprookjesslot werd niet getekend door een gevestigde kastelenbouwer maar door een theaterarchitect en decorontwerper… Het krankzinnige project nam tientallen jaren in beslag en plunderde de staatskas.

Na een kop koffie met uitzicht op het kasteel en een kort rondje door de vestingstad Füssen, raak ik de Alpenstrasse kwijt. Althans, ik zie geen borden meer. De navigatie op de KTM blijft me wel keurig begeleiden, dus het zal wel goed zijn. Voorbij Oberjoch ligt er in elk geval nog een fantastische bergpas waar ik de motor lekker strak door de bochten kan sturen. Ook verderop wacht nog een heerlijk onverwacht traject met haarspeldbochten.

Uiteindelijk lopen de heuvels langzaam af richting mijn eindpunt aan de Bodensee. De richtingbordjes duiken weer op en het stadsverkeer in Lindau vraagt om geduld. Het eindpunt bevindt zich op het eilandje met de historische stadskern. Ik parkeer de KTM Super Adventure op de kade, wandel naar een terras en bestel een lunch met uitzicht op het water en de verre bergen.

Ik weet niet of koning Maximiliaan II zijn reis in de negentiende eeuw precies op deze plek eindigde. Het doet er weinig toe. Dit is vorstelijk. En dan breekt ook de zon nog door.

Download de route Deutsche Alpenstrasse

Download de route Deutsche AlpenstrasseDownload

3 x afstappen

  • Vaartocht Königssee

Maak een tocht met één van de klassieke elektrische rondvaartboten over de Königssee. Over smaragdgroen water gaat het langs steile rotswanden en watervallen. Info: www.seenschifffahrt.de.

  • Motormuseum

Je moet er een klein stukje voor omrijden, maar nabij Ruhpolding staat de Schnauferlstall, een klein museum met zo’n zestig motoren van het bouwjaar 1924 tot 1960.

  • Koningskastelen

De ‘gekke’ koning Ludwig II van Beieren hield er een extravagant leven op na. Voor de bouw van drie uitzonderlijke kastelen plunderde hij de complete staatskas. Bezoek er in elk geval eentje.

Reisinformatie

Bestemming

De Alpenstrasse ligt in het diepste zuiden van Duitsland. Wij reden hem van oost naar west, maar dat kan evengoed andersom. Vertrek- of eindpunt Lindau bevindt zich op zo’n acht uur rijden vanaf Utrecht. De Alpenstrasse geldt als de oudste toeristische route ter wereld. Het eerste deel was in 1933 klaar. Ook de Romantische Strasse uit 1950 claimt de ‘oudste’ te zijn. Beide hebben een beetje gelijk, want de Alpenstrasse was pas in 1960 volledig verhard.

Overnachten

De Alpenstrasse heeft op de website een lijst met motorvriendelijke hotels. Wij sliepen tot grote tevredenheid bij Hotel Böld van Claudia en Ralf in het mooie Oberammergau. De motor staat droog, er is een fijn terras en Ralf schudt de routes zo uit zijn mouw. Info: www.hotel-boeld.de.

Eten en drinken

Missen

Brauereigasthof Schäffler

Je moet er een klein stukje voor van de route, maar dan zit je in een gasthof met een eigen brouwerij. Voor wie de lokale biertjes uitgebreid wil proeven: je kunt blijven slapen.

Schliersee

Konditorei-Café-Confiserie Mesner

Hier ga je zitten voor een grote mok filterkoffie met het lekkerste gebak van de omtrek. Achter de winkel ligt een fijn terras verborgen.

Lindau

Stuur op het eiland met de oude kern naar de kade en zoek er een plaatsje op een terras. Welke je kiest maakt niet zoveel uit. De grootste attractie ligt voor je neus: uitzicht op water en bergen.

Informatie

Arai kan weer: Isle Of Man TT Limited Edition 2022

Door
Redactie
-
0

Na twee lange jaren van afwezigheid keert de TT op Man terug in 2022, van 29 mei tot 10 juni. Deze wedstrijd, een race over 60 kilometer provinciale wegen, trekt motorrijders en toeschouwers van over de hele wereld aan.

Maar het is ook een evenement dat in het DNA van Arai zit: veel TT-rijders dragen Arai en het bedrijf heeft zich altijd ingezet om Man-racers te ondersteunen met service en onderdelen.

Al bijna 15 jaar onderstreept Arai zijn inzet en liefde voor het evenement door bij elke TT een speciale versie van zijn RX-7V-racehelm te presenteren, met speciale graphics van Drudi Performance.

Producttest: 6 kettingsloten voor motoren getest

Dit jaar is de basis de nieuwe RX-7V EVO-helm, gehomologeerd ECE R22-06, de top van het gamma. Hij heeft de klassieke zwarte, rode en witte lak die een eerbetoon is aan het origineel uit 2007. En de belangrijkste onderdelen die sinds het eerste speciale model altijd al aanwezig waren: het Triskelion, het gedurfde dubbele TT-logo op de bovenkant, de geblokte vlag en de naam van het eiland Man in de oorspronkelijke taal.

De Arai-helm werd vandaag officieel aan het publiek onthuld, door TT-held Michael Dunlop op de MCN London Motorcycle Show.

Brabant Motors bouwt Benelli Imperiale Army Edition

Door
Redactie
-
0

Vorig jaar ontstond bij Brabant Motors het idee om te laten zien dat je met een beperkt budget heel veel leuke dingen kan doen met de Benelli Imperiale. En het is  een leuk project geworden! Als klap op de vuurpijl werd de Benelli Imperiale Army Edition op de foto gezet in het Oorlogsmuseum Overloon.

In het oog springende aanpassingen zijn de tassenset, de aangepaste vering en de valbeugels. De verkoopprijs is vastgesteld op €7.499.

Kijken?

Brabant Motors Grave
Bosschebaan 9
5363 SW Grave

Voormalig Norton CEO riskeert gevangenisstraf

Door
Redactie
-
0

Stuart Garner, de man die Norton in 2008 kocht en het merk nieuw leven inblies met een vernieuwde Commando-serie en het ambitieuze V4-superbike-project, riskeert nu een gevangenisstraf omdat hij illegaal andermans pensioengeld in het bedrijf heeft geïnvesteerd.

Garner staat in de schijnwerpers vanwege de pensioenproblemen sinds Norton in januari 2020 onder bewind werd gesteld. Hij heeft geld van drie pensioenfondsen – Dominator 2012, Commando 2012 en Donington MC – in Norton gestoken om het bedrijf overeind te houden, wat in strijd was met de wet die voorschrijft dat maximaal 5% van de bedrijfspensioenen in het bedrijf van de werkgever mag worden geïnvesteerd. Garner was de enige beheerder van de fondsen.

In juni 2020 werd hij bevolen om het geld terug te betalen, naar schatting ter waarde van 11 miljoen pond (€ 13.094.510,-) tot 14 miljoen pond (€ 16.665.740,-) nadat een onderzoek had uitgewezen dat hij oneerlijk had gehandeld, maar het ziet er niet naar uit dat de investeerders in de fondsen al iets van hun geld terug hebben gezien.

Norton V4 Cafe Racer prototype superbike levert 185 pk

Tegen die tijd waren veel van Norton’s activa verkocht aan het Indiase motorfietsenbedrijf TVS voor ongeveer 16 miljoen pond (€£ 19.046.560,-), hoewel TVS er voor koos het bedrijf niet als een lopend bedrijf over te nemen. In plaats daarvan is het huidige Norton-merk, dat eigendom is van TVS, een nieuw bedrijf dat rechten heeft op de merknaam en het intellectuele eigendom achter de motorfietsen, maar dat juridisch niet aansprakelijk is voor het Garner-tijdperk van het bedrijf als het gaat om schulden.

Garner, 53 jaar, leidde als eigenaar van Norton een jetset levensstijl, met een verzameling Aston Martins en andere luxe auto’s, en gebruikte het historische Donington Hall – een 18e eeuws landhuis naast het beroemde racecircuit van Donington – als uitvalsbasis voor het bedrijf. Hij trok ook aanzienlijke overheidssubsidies, ter waarde van verscheidene miljoenen ponden, aan voor het bedrijf. Hij riskeert nu echter een gevangenisstraf van maximaal twee jaar voor het pensioenmisdrijf.

Maandag 7 februari pleitte hij voor het Derby Magistrates’ Court schuldig aan drie aanklachten wegens overtreding van de regels voor werkgeversgerelateerde investeringen, door tussen 2012 en 2013 geld van de drie pensioenregelingen te investeren in Norton Motorcycle Holdings Ltd. in ruil voor preferente aandelen. Nicola Parish, executive director of frontline regulation bij The Pensions Regulator, zei: ‘Als trustee heeft Stuart Garner zich niet gehouden aan de beperkingen op beleggingen die bedoeld zijn om de fondsen van pensioenregelingen te beschermen. Trustees hebben een vitale rol in het beschermen van de uitkeringen van deelnemers en wij zullen actie ondernemen wanneer die verantwoordelijkheid wordt misbruikt. Het moet voor pensioenbeheerders duidelijk zijn wanneer je een pensioenregeling mag beleggen in de sponsorende werkgever’.

De maximumstraf voor deze overtreding is een ongelimiteerde boete en/of een gevangenisstraf van maximaal twee jaar. Hoewel Garner in de rechtbank van Derby Magistrates schuldig heeft gepleit, is hij voor de uitspraak doorverwezen naar de rechtbank van Derby Crown, omdat de Crown Courts grotere bevoegdheden hebben dan de Magistrates’ Courts, die geen gevangenisstraffen van meer dan zes maanden kunnen opleggen. In de tussentijd heeft hij onvoorwaardelijke borgtocht gekregen, maar rechter Jonathan Taaffe zei: ‘Dit overschrijdt duidelijk de vrijheidsdrempel en ik stuur de zaak door naar de rechtbank van Derby.’

Garner moet daar verschijnen voor een vonnis op 28 februari.

CFMoto 800MT beschikbaar vanaf april

Door
Redactie
-
0

CFMoto en KTM werken nauw samen, dus het mag geen verrassing heten dat de 799cc-tweecilinder van KTM in de 800MT is ingebouwd. De motor heeft een krukpenverstelling van 75°, twee bovenliggende nokkenassen en vier kleppen per cilinder. In de 800MT levert hij 91 pk (67 kW). Dit zou voldoende moeten zijn voor een topsnelheid van 195 km/u. De rijmodi Sport en Regen zijn beschikbaar.

Het blok is geplaatst in een brugframe van stalen buizen. De ophangingscomponenten zijn van KYB en volledig instelbaar. In de 43mm-usd vork zit een 19 inch wiel. Aan de achterzijde is een 17-inch wiel gemonteerd in de tweezijdige lichtmetalen achterbrug.

Het remmen gebeurt met onderdelen van J.Juan. Een Bosch zes-assig sensorsysteem wordt gebruikt voor ABS en tractiecontrole. Er wordt ook rekening gehouden met de hellingshoek van de motorfiets.

CFMoto 800MT komt in twee versies

De CFMoto 800MT is bovendien uitgerust met een 12V-aansluiting, een USB-aansluiting, LED-techniek rondom, richtingaanwijzers die automatisch doven en extra koplampen. Het 7-inch TFT-scherm heeft Bluetooth-connectiviteit, waarmee smartphones kunnen worden gekoppeld en ook navigatie mogelijk is.

De zithoogte is 825 mm. De brandstoftank heeft een inhoud van 19 liter.

De Sport en Touring versies

De Sport-versie is meer voor op de weg en wordt geleverd op gegoten lichtmetalen velgen. Hij is verkrijgbaar in Twilight Blue of Nebula Black. Prijzen zijn in de Benelux nog niet bekend, maar in Duitsland begint de prijs bij € 9.899,- en € 10.999,- in Oostenrijk.

De Touring-uitvoering is uitgerust met spaakwielen (tubeless), quickshifter, stuurdemper, bandenspanningscontrolesysteem, hoofdstandaard, motorbeschermer, handgrepen, lichtmetalen koffer en topkoffer, alsook verwarmde handgrepen en zadel. Deze versie wordt alleen te koop aangeboden in Twilight Blue. Prijs in Duitsland € 16.590,- en in Oostenrijk € 16.990,-.

De marktintroductie vindt plaats in april 2022.

Pirelli onthult de nieuwe Diablo Rosso IV Corsa

Door
Redactie
-
0

Pirelli presenteert een nieuwe Diablo Rosso IV Corsa, een high-performance hypersportband voor motorrijders die houden van een dynamische rijstijl op bochtige wegen en bergpassen. Voor zij die een band willen die past bij de sportieve prestaties van hun motorfiets. Maar ook voor motorrijders die gepassioneerd zijn door tuning en die op zoek zijn naar prestatie-upgrades.

Veranderingen

De belangrijkste veranderingen van de Diablo Rosso IV Corsa ten opzichte van zijn voorganger zijn een betere grip in droge omstandigheden dankzij een gladder loopvlakontwerp dat een groter bandafdrukgebied garandeert. De high-performance handling is verbeterd en de feedback is nauwkeuriger. Ook de consistentie van prestaties over meerdere rijsessies is erop vooruitgegaan.

Compounds

De voorband is verdeeld in drie gebieden met behulp van twee verschillende compounds. De centrale rubberband heeft een Full Silica-compound die ongeveer 45% van de sectiebreedte inneemt en aanwezig is in het contactgebied dat wordt gebruikt tot een hellingshoek van 25 graden. De zijgebieden hebben een zachtere compound, ook Full Silica, dankzij het gebruik van innovatieve harsen die veel grip bieden en de feedback van de voorband verbeteren. De achterband heeft ook een bi-compound-schema. De centrale Full Silica-verbinding zorgt voor een snelle opwarming en chemische grip op verschillende oppervlakteomstandigheden. De schoudercompound is 100% Carbon Black en is rechtstreeks afgeleid van de compounds van de Diablo Supercorsa SC die worden gebruikt in races.

Koenigsegg elektrisch motorblok: 340 pk, 600 Nm, 30 kg

De Diablo Rosso IV Corsa is beschikbaar in volgende maten:

Voor

  • 110/70 ZR 17 M/C 54W TL
  • 120/70 ZR 17 M/C (58W) TL

Achter

  • 150/60 ZR 17 M/C 66W TL
  • 180/55 ZR 17 M/C (73W) TL
  • 180/60 ZR 17 M/C (75W) TL
  • 190/50 ZR 17 M/C (73W) TL
  • 190/55 ZR 17 M/C (75W) TL
  • 200/55 ZR 17 M/C (78W) TL
  • 200/60 ZR 17 M/C (80W) TL

Brabus 1300 R, gebaseerd op KTM 1290 Super Duke R

Door
Redactie
-
0

Een paar foto’s van de nieuwe Brabus 1300 R zijn uitgelekt in de aanloop naar de officiële presentatie. Hij wordt gebouwd door KTM en gebruikt de 180 pk sterke 1290 Super Duke R EVO als technische basis.

In afwachting van het nieuws van de merkregistratie en enkele spionagefoto’s, is de lancering van de Brabus 1300 R gepland voor vandaag 11 februari.

Vóór de officiële presentatie werden er echter al foto’s van de definitieve streetfighter geplaatst op een KTM-minisite die aan het model is gewijd – en vervolgens weer verwijderd.

De motorfiets is het resultaat van een samenwerking tussen het Duitse merk Brabus, dat gespecialiseerd is in het prepareren van auto’s, met name Mercedes, en KTM. Het is een model dat is gebouwd op basis van het frame/motorblok van de Beast 1290 Super Duke R EVO, maar met een meer gespierde en klassieke uitstraling, met verschillende afwerkingen en uitgebreid gebruik van koolstofvezel.

Hij zal worden geproduceerd in een beperkte oplage van slechts 77 stuks en zal naar verwachting een eliteprijs hebben, theoretisch vergelijkbaar met high-end limited edition modellen.

We zullen moeten wachten tot de onthulling, die vandaag plaatsvindt, om de technische specificaties, gegevens en prijs te weten te komen, maar in de tussentijd we zijn benieuwd en nemen we genoegen met de officiële foto’s.

Zoals we al zeiden, lijkt de lijn niet op die van KTM, maar ligt hij dichter bij de stijl van de Husqvarna Vitpilen. Zozeer zelfs dat wij uitgingen van een Vitpilen 1301 toen de spionagefoto’s circuleerden.

Eerbetoon: Moto Guzzi V100 Dr. John Tribute

Het frame, de achterbrug, het remsysteem, de elektronische WP Apex-vering, het uitlaatsysteem, de kont en de brandstoftank zijn in feite gelijk aan het eerder genoemde KTM-model. De panelen die in de tank uitmonden zijn anders, evenals de velgen (negenspaaks), de uitlaatpijpen (dubbel en overlappend bij de Brabus), het voorspatbord,  – vooral de – koplamp (enkel en rond) en de kuip die hem omringt.

Dit, samen met de zwarte kleur van het frame, de wielen en de uitlaat, is genoeg om het Beest een heel ander uiterlijk te geven.

In het algemeen zijn er enkele verschillen in de afwerking, zoals de superieure vulling en de afwijkende zadelbekleding, de vorm van het zadel en vele delen van de bovenbouw en details van koolstofvezel in plaats van het gebruikelijke kunststofmateriaal.

De 1301cc-V2 LC8-motor levert 180 pk en 140 Nm koppel op de KTM-versie, het valt nog te bezien of de prestaties voor de 1301 R Brabus zullen zijn aangepast. Later meer.

1...726727728...2.016Pagina 727 van 2.016

© Copyright Motor.NL Media Company