Als we een zot idee hebben, kunnen we altijd aankloppen bij Kawasaki en Bridgestone. Zo hielpen ze ons toen we in 2023 door vijftien landen in één dag reden. Destijds een record. Vorig jaar stuurden we de Versys 1000 op wegbanden van Brussel naar Dakar en dit jaar wilden we de vier uitersten van het Europese vasteland aandoen op één set banden en, ja, één motor. Dik 13.000 km. Vanuit het zwoele Tarifa – de zuidkaap – zetten we koers naar het meest westelijke punt van het Europese continent: Cabo da Roca in Portugal.
Spanje: van circuit naar chaos
Geen snelwegen meer deze keer – de banden beginnen na meer dan 12.000 km tekenen van vermoeidheid te vertonen en we willen ze tot het laatste profiel respectvol behandelen. Dus het wordt een rit over secundaire wegen, met alle verrassingen van dien. De eerste, echte stop daarbij is Jerez de la Frontera, waar we uiteraard even halt houden bij het iconische Circuito Jerez Ángel Nieto. Geen racegeluid vandaag, maar zelfs leeg straalt het asfalt nog snelheid uit. Daarna volgt Sevilla, helaas op een totaal verkeerd tijdstip. De combinatie van verzengende hitte en stadsverkeer zorgt ervoor dat we bijna een uur rijtijd verliezen. Maar eerlijk is eerlijk: de stad maakt indruk. Dit is zo’n plek die op een ander moment zeker eens een citytrip waard is.
| Eerder in deze serie |
| Naar de vier kapen van Europa #1: Naar de Oost Naar de vier kapen van Europa #2: we gaan Noord! Naar de vier kapen van Europa #3: naar de Zuidkaap |
Portugal: Algarve op z’n traagst
Na Sevilla steek ik de grens over en rijd ik via de N125 langs de Algarve. Op papier mooi – een weg die de oceaan volgt – maar in de praktijk eerder monotoon. Dorpje na dorpje met maximumsnelheden van 50 km/u en amper verkeer dat vlot doorrijdt. Toch vangen we af en toe een glimp op van die machtige Atlantische Oceaan, en dat maakt veel goed.
In Portimão verlaten we de kust en trekken het binnenland in. Het is opnieuw genieten geblazen: bochtig asfalt, heuvels en… bar slecht wegdek. Vooral het stuk tussen Monchique, Odemira en Santiago do Cacém is er eentje van uitersten. Maar ook al wegen de kilometers zwaar, de Bridgestone T33 blijft presteren. Goede grip, juiste feedback van de voorband en nog steeds het nodige comfort. Indrukwekkend na een dergelijke afstand. Het landschap is adembenemend, met vergezichten die je telkens belonen aan de top van elke helling, maar de staat van de wegen brengt frustratie in elke bocht. Alsof je motor vraagt: ‘Moet dit écht?’ Maar de Kawasaki Versys 1000 bracht ons vorig jaar tot in Dakar, deze 1000 kan dus zeker de Portugese hobbels en putten aan…
Het juiste moment
Rond 17.00 checken we in in Sintra. De klok tikt en we willen maar één ding: aankomen bij Cabo da Roca tegen zonsondergang. De rit daarheen is kort maar prachtig. Een kronkelende weg dwars door een nationaal park, druk verkeer included. Toch laten we ons niet over de jank jagen. Tot de temperatuur plots zakt. Nog geen 15 kilometer voor de kaap rijden we een dikke, kille mist binnen. Alle ventilatieritsen in de Spidi-jas gaan dicht – we rillen zowaar. De droom van een zonsondergang lijkt letterlijk in het wolkendek te verdwijnen… Tot we, op amper drie kilometer van het eindpunt, plots door de wolken breken. Voor ons opent zich een zonovergoten panorama met de oceaan die opnieuw schittert als een blauwe diamant. Wat een moment.
Schouwspel
Op de kaap is het verrassend rustig. We vinden een plek op de parking met uitzicht op de vuurtoren en de kliffen. Slechts een handvol mensen is er aanwezig en opvallend veel locals zitten gewoon in hun auto te wachten op het schouwspel dat zich aankondigt. En ja hoor, de zon gaat roemrijk onder in de Atlantische Oceaan terwijl de kliffen oplichten in warme kleuren. De cirkel is rond. De banden niet meer. En dat ligt vooral aan de wegen in Scandinavië. We reden iets meer dan de helft van de kilometers in Noord-Europa, maar het asfalt – als je het al zo mag noemen – vréét banden. Het ruwe oppervlak geeft extra grip in barre weersomstandigheden. Maar dat betaal je cash met uitzonderlijke bandenslijtage. Als in Noorwegen en Finland een meer egale ondergrond had gelegen, konden we wellicht nog met deze banden terug naar de hoofdstad van Europa: Brussel. Los daarvan: 13.000 km zonder bandenwissel is op zich al indrukwekkend. Ook de Kawasaki kreeg onderweg geen extra onderhoud. Toen we van de Noordkaap op weg naar Tarifa langs Brussel kwamen hebben we ’m wel flink opgepoetst en de ketting gesmeerd.
Toertocht Verdon, Frankrijk: dansen boven de afgrond
Banden, baantjes en bizarre ontmoetingen
Zaterdag start met een bandenwissel in hartje Lissabon. We verwachten een chaotische ochtend, maar de stad blijkt verrassend rustig. Veel te vroeg dus bij de bandencentrale, waar we gelukkig een hoop interessante mensen leren kennen. Zoals Nuno, een man die allroadmotorreizen organiseert en binnenkort met een groep naar de Noordkaap trekt. Tijdens het babbelen blijkt dat we beiden ooit dezelfde “handler” gebruikten om Mauritanië binnen te komen tijdens een vorige trip naar Dakar. Hoe klein is de wereld soms? Nieuwe rubberen sloffen op de Versys, en we trekken opnieuw noordwaarts. Iemand tipt me over de fameuze N2 – de Portugese Route 66 – maar die ligt niet in de juiste richting. Iets voor een andere keer. We rijden langs de Taag richting Alcántara in Spanje. De wegen zijn wisselend: het ene moment strak en snel, het andere moment uitdagend en bochtig. Wat wel constant blijft: het landschap. Rauw, verlaten en prachtig.
Spanje, Frankrijk & België: de laatste rechte lijn
In Spanje gaat het via Valladolid en León naar het spectaculaire natuurgebied Picos de Europa. Bocht na bocht, uitzicht na uitzicht – dit is motorrijden in z’n puurste vorm. Bovendien biedt de set nieuwe T33’s net dat tikkeltje meer comfort en de motor stuurt nog beter. Nieuwe banden: het maakt altijd een verschil! Maar aan al het goede komt een einde. Via San Sebastian rijden we Frankrijk binnen, waar de files en de hitte genadeloos toeslaan. Het plan is om te overnachten in Poitiers, maar wanneer we daar om 21.00 aankomen, voelt het alsof ik nog gas over heb. De zon zakt links van me weg, het verkeer is minimaal en de temperatuur blijft aangenaam. Dus we blijven rijden. Door Parijs, koffie in de hand, en voor we het goed en wel beseffen glijdt de nacht voorbij. Nog voor de zon opkomt passeren we Lille, en om 8.30 rijden we de garage binnen. Moe, stoffig, maar vooral diep tevreden. Vier kapen. Meer dan 13.000 kilometer. Van sneeuwmuren tot stoffige woestijnen, van lege bergpassen tot drukke steden. De met T33’s uitgeruste Kawasaki Versys 1000 bracht ons overal, en – belangrijk – ook weer veilig thuis. Wat een avontuur.
Foto’s: Manu de Soomer
