woensdag 8 april 2026
Home Blog Pagina 1033

Reistip: De favoriete bestemming van Ad

0
Groningen

Er gaat niets boven…

Dit jaar zou ik zo maar eens rigoureus kunnen breken met een van mijn motto’s. Aan veel dingen hou ik rigide vast, maar ingrijpende veranderingen lijken nabij. Het staat voor mij nog altijd als een paal boven water dat een gezond denkend mens geen kaasmeisje trouwt, maar een van mijn andere vaste waarden dreigt weldegelijk te verdwijnen. Sinds mensenheugenis wil ik elke vakantie naar een nieuwe locatie/land. Sommigen geven de voorkeur om hun hele leven naar dezelfde camping te gaan, ik niet.

Word ik een sentimentele oude dwaas dat ik dreig af te stappen van mijn vastgeroeste ideeën? Of is de aantrekkingskracht van sommige landen zo groot dat ik hun lokroep niet langer kan negeren? De waarheid ligt vast ergens in het midden. Dus overweeg ik om sommige plekken opnieuw te bezoeken. Een prakje opwarmen, zo je wilt. Opgebakken hutspot is beter dan verse, dus wie weet. Laten we op wereldniveau beginnen. Dolgraag bezoek ik Marokko nog eens op de motorfiets. Het is honderd procent Afrika, onwaarschijnlijk mooi, de mensen zijn geweldig, het is een totaal ander continent en toch (met de boot vanaf Barcelona) niet ver van huis.

Verder inzoomen brengt Europa in beeld. Corsica is van wereldse – nee, buitenaardse – schoonheid en de moeite waard om nogmaals te bezoeken. Sla de drukke zomer over en kies voor een week voor- of nazomeren. De heenroute is net zo briljant en eenvoudig als het eiland zelf. Volg vanaf het Meer van Geneve de bordjes van de Route des Grandes Alpes en je belandt vanzelf en altijd omringd door pure schoonheid bij de Middellandse Zee waar je de oversteek maakt.

Zoomen we nog verder in, dan komen we uit in ons eigen land. In Holland gaat er natuurlijk niets boven Groningen. Tot je spreekt geen geboren Grunninger die als verstokte ambassadeur van het Hoge Noorden door het leven gaat, maar iemand die pas op latere leeftijd het licht zag. Vroeger vervloekte ik Groningen, tegenwoordig vind ik het mooi, rustig en licht. Vaarwel negatieve gedachten over het boeren-epicentrum van de wereld, welkom blije gevoelens van rust en schoonheid. Roze wolken vervangen gesomber over baggervette kleivelden vol mistflarden. Die wolken passen qua kleur perfect bij de pittoreske gevels langs het haventje van Zoutkamp. Het dorpje is omringd door het beste van het beste. Het heeft water, vis, zonlicht, een enkele bocht, schoonheid, een topcamping, charme en rust. Aanrader!

Ad van de Wiel

Testredacteur

Favoriete toerfiets: allroad <1000cc

Zet Dakar-organisatie ‘handrem’ op motoren?

0
dakar pol

Tijdens de afgelopen Dakar-rally overleden twee motorrijders. Om de race veiliger te maken voor tweewielers overweegt de organisatie om motoren uit te rusten met vermogens- en snelheidsrestricties.

2020 was een slecht Dakar-jaar met het overlijden van Paulo Gonçalves en Edwin Straver. Bovendien ging een rijder als Adriën van Beveren snoeihard onderuit. Om het risico vroor motorrijders te verminderen overweegt de organisatie – in overleg met de FIM – om de snelheid van motoren naar beneden te brengen.

Andere routes

Om dit voor elkaar te brengen, krijgen de etappes een ander gezicht. Het zijn niet langer volgas-laagvlieg stukken, maar technischer en langzamer routes. Het blazen met 180 km/u moet dus plaats maken voor uitdagende trajecten waar de gaskraan niet volledig opengetrokken kan worden.

Motoren castreren


De organisatoren overwegen ook technische ingrepen bij de motoren. De kleine eencilinders – in het verleden ooit ingevoerd om de snelheid te beperken – zijn erg snel geworden. Met elektronische hulpmiddelen zijn motoren natuurlijk redelijk makkelijk te ‘castreren’.

Einde roadbook


Zelfs het roadbook is niet langer heilig in Dakar. Races werden verloren en gewonnen door mensen die extreem handig of juist slecht waren met een roadbook, maar de organisatoren kijken naar modernere alternatieven. Daarbij kijken rijders niet langer naar een rol met informatie (die ze ook nog eens zelf moeten doordraaien), maar krijgen ze audiovisuele waarschuwingen en aanwijzingen. Daardoor kunnen ze hun aandacht voor de volle honderd procent bij de weg houden.

Verplichte kleding


Ook de rijders zelf ontkomen mogelijk niet aan de veiligheid verhogende maatregelen die de organisatie overweegt. Jassen met airbags en nekbraces kunnen mogelijk verplicht worden voor alle deelnemers.

België verbiedt plezierritten

2
vlag belgië

De kogel is door de kerk: het Ministerie van Volksgezondheid van België verbiedt recreatieve verplaatsingen met een motorfiets. Een lekker ontspannen stukje sturen in deze rare tijden zit er dus niet meer in.

Arme Belgische motorrijders, net nu het zonnige voorjaar aan de deur klopt, moet de motorfiets langer op stal blijven. Voor plezierritjes althans, de motor kan nog wel worden gebruikt voor zaken als woon-werkverkeer. Motorrijders die het verbod aan hun laars lappen kunnen beboet worden door de politie.

Dutch TT-terugblik: Wat als Edwards in 2006 met spiegels was gestart…

0
Hét moment dat elke raceliefhebber nooit meer zal vergeten, met Nicky Hayden (69) en Colin Edwards (5) op Assen in 2006.

Iedereen die in 2006 op de Geert Trimmer-tribune zat, zal deze finish tussen Colin Edwards (5) en Nicky Hayden nooit meer vergeten. Zelden lagen geluk en verdriet zo dicht bij elkaar. Edwards werd twee keer wereldkampioen Superbike, stond twaalf keer op het MotoGP-podium en pakte drie poles, maar staat toch vooral bekend als de man die de Dutch TT van Assen in 2006 niet won. En dat terwijl hij alleen nog maar tweehonderd meter rechtdoor had moeten rijden. Dat deed hij spectaculaire wijze echter niet en zo won Nicky Hayden zijn enige Grand Prix buiten Amerika.

1. Nicky Hayden, 13. Colin Edwards op 40,412 seconden. Wie de uitslag van de 76e Dutch TT erbij pakt, zal het hoogstens opvallen dat Valentino Rossi in 2006 slechts als achtste finisht. Wie echter iets verder kijkt, ziet dat om 14.43’18 Edwards is gevallen en 47 seconden later zijn weg pas vervolgt op zijn gele Camel Yamaha. Exact die 47 seconden zijn misschien wel de meeste beroemde seconden uit de TT-geschiedenis. Bovendien is het een ultiem sluitstuk van een zeer bewogen Nederlandse Grand Prix. Dat begint al bij de persconferentie op woensdag, kort nadat de coureurs voor het eerst met eigen ogen de nieuwe Noordlus hebben gezien. Van ‘het lijkt nergens naar’ tot aan ‘compleet vernield’ zijn de conclusies van de toppers bikkelhard. Het TT Circuit zou zelfs het TT Circuit niet meer zijn.

De dagen daarna blijkt echter dat ook op de nieuwe, kortere baan van alles kan gebeuren. Amper een half uur nadat de eerste training voor de 2006 A-Style TT van Assen is begonnen, gaat Rossi knetterhard onderuit in de Ramshoek. De oorzaak is de klassieke fout van te koude banden en te veel snelheid. Even lijkt de TT het zelfs zonder Rossi te moeten doen door een breuk in zijn linkerenkel en – veel erger – rechterpols. Dat leed blijft de penningmeester van de TT gelukkig bespaard, want de afwezigheid van Rossi zou heel veel toeschouwers kosten. Toch heeft de val een grote invloed op het verloop van de TT. Naast Rossi zijn namelijk ook Marco Melandri (Fortuna Honda) en Loris Capirossi (Ducati Marlboro Team) niet fit, terwijl Sete Gibernau (eveneens Ducati Marlboro Team) zelfs helemaal niet rijdt na de zware startcrash in Barcelona, een week voor Assen. Dit biedt kansen voor de rest!

Zachte Michelins

Nadat het op vrijdag John Hopkins is die Rizla Suzuki onverwachts op poleposition zet, zijn enige GP-pole uit zijn carrière, is het op zaterdag tijd voor de volgende verrassing. Colin Edwards pakt namelijk direct de leiding! Tot dan stond hij in 2006 volledig in de schaduw van zijn teamgenoot Rossi. Dat is geen verrassing, maar dat hij in de voorafgaande zeven races slechts twee keer een top-vijfplaats pakt en maar één keer naar het podium mag, zag niemand na een goed 2005 aankomen. In Assen lijkt alles te kloppen. Lijkt, want het feit dat Edwards in het begin van de wedstrijd zo sterk rijdt, komt mede doordat hij voor de zachte Michelins heeft gekozen. Daar hebben Bridgestone-mannen John Hopkins en Shinya Nakano (Kawasaki Racing Team) geen antwoord op. Dat geldt ook voor Michelin-collega Hayden. Dat heeft echter een oorzaak: Hayden is namelijk onderweg op de hardere optie van Michelin.

Dat Edwards desondanks pas in de twintigste (van in totaal 26) ronden zijn beste rondetijd neerzet, is verschrikkelijk knap, maar niet voldoende om Hayden van zich af te houden, ook al lijkt het daar halverwege wel op. In ronde 22 is het verschil tussen de twee nog maar 0,184 seconde! Iedereen op het TT Circuit maakt zich daardoor op voor een bloedstollende finish. Twee ronden voor het einde wordt Edwards op het einde van de Veenslang door Hayden echter gedwongen de nieuw aangelegde ‘nooduitgang’ te nemen. Weg spanning? Nee! Edwards wil namelijk eindelijk zijn eerste GP-zege pakken en door een weergaloze laatste ronde neemt hij de koppositie over, na een klein foutje van Hayden in Meeuwenmeer. De beslissing moet dus vallen in de Geert Timmer-chicane, zoals het hoort! Het is Edwards die als eerste door de Ramshoek dendert en zo bij het aanremmen van de GT-chicane perfect de binnenkant kan kiezen. En dan begint het echt.

Geen houden meer aan
Hayden offert namelijk de exit van de Ramshoek op. Op precies die manier is hij eerder in de race Hopkins succesvol voorbij gestoken. Edwards inhalen blijkt een heel ander verhaal te zijn: de twee sturen namelijk naast elkaar de chicane in. Dat moet eindigen in tranen, maar dat gebeurt in eerste instantie niet, omdat er plotseling beweging zit in de Repsol Honda van Hayden. Hij heeft een neutraal te pakken en kan niets anders dan de machine rechtop zetten en vol door het grind te sturen. Weg zege, zou je zeggen, maar doordat Edwards aan de binnenkant zit, heeft hij geen weet van wat eerst naast en later achter hem gebeurt.

Hij komt bovendien met net iets te veel snelheid de GT in en heeft zijn handen vol aan zijn Yamaha. Zo vol dat hij op de strook kunstgras terecht komt die aan de binnenkant ligt. Met de gedachten dat Hayden vlak achter hem zit, neemt hij alle risico’s door op dat vervloekte gras toch op het gas te gaan. Het achterwiel begint te spinnen en er is geen houden meer aan. Nog even hangt hij aan zijn motor, maar een Niklas Ajo’tje zit er echt niet in. Hij kan niet anders dan loslaten. Zijn Yamaha vliegt vervolgens na een klein hupje vol in de bandenstapel. Het gaat zo snel dat Edwards zelfs geen enkel idee heeft waar zijn Yamaha naar toe is gestuiterd. In zijn haast maakt hij zelfs aanstalten om richting de Ramshoek te rennen. Wanneer hij zich omdraait, ziet hij zijn Yamaha liggen. En ziet hij Hayden winnen.

Colin Edwards na afloop

‘Ik weet dat ik deze race had moeten winnen. Wat kan ik zeggen. Dat ik teleurgesteld ben… Dat mag duidelijk zijn. Ik startte zoals ik wilde en keek daarna niet meer om en bleef pushen. Toen Hayden mij twee ronden voor het einde passeerde, kon ik geen kant op en was insturen niet meer mogelijk. Gelukkig gebeurde het precies op een punt waar ik gemakkelijk kon terugkeren op het circuit, zonder veel tijdverlies. In de laatste ronde gaf ik echt alles wat ik in mij had en wist ik Nicky weer te passeren. Omdat ik wist dat hij het zou proberen, koos ik een zeer defensieve lijn voor de laatste bocht. Dat ik Hayden niet in mijn ooghoek zag, verraste mij echt. Wist ik dat op moment maar dat dit kwam doordat hij het grind in reed, dan had dat allemaal niet gehoeven…’

Nicky Hayden na afloop

‘Dat was een ruige GP, eentje waarvan ik echt heb genoten, ook al zei iedereen tegen mij dat ik het rustig aan moest doen omdat ik heel goede zaken kon doen voor het kampioenschap. De machine voelde echter zo goed aan dat ik het mijzelf verschuldigd was om te proberen te winnen. Omdat Edwards voor de GT zo diep instuurde, besloot ik het aan de buitenkant te proberen, om hem zo te verrassen. Eerder lukte dat wel bij Hopkins, dit keer had ik echter een valse neutraal te pakken. Zonder hulp van Colin had ik vandaag nooit gewonnen, maar ik had geluk dat hij naast de baan kwam. Toen dat gebeurde, kon ik mijn ogen niet geloven! Ik ben er ongelooflijk trots op dat ik vandaag heb gewonnen voor Repsol Honda en nog meer dat het Honda’s 200e zege is in de koningsklasse van de Grand Prix.’

De semi-revanche van Edwards

Alsof het zo moest zijn… In 2008 spelen Hayden en Edwards opnieuw een hoofdrol aan het einde van de Dutch TT. Dit keer is het Hayden – liggend op derde plaats – de verliezer als hij zonder benzine de laatste meters moet zien door te komen. Dat lukt wel, alleen verliest hij zoveel tijd dat Edwards vlak voor de finish op zijn Tech3 Yamaha de Repsol Honda van Hayden voorbij blaast. Edwards: ‘Ik kwam steeds dichter bij Nicky en bleef daardoor pushen. Dat is mijn geluk geweest, want daardoor kon ik hem nog net voor de finish passeren. Het is natuurlijk geen zege, maar een podium in de MotoGP-telt altijd. Zeker voor mij op Assen na wat er twee jaar eerder gebeurde. Het moet wel karma zijn!’ Toch blijft 2006 knagen bij hem. Bij zijn afscheid van de MotoGP, in 2014, komt natuurlijk die finish weer bovendrijven. ‘Jij begint erover!’ Edwards zegt het lachend, maar die pijn in zijn ogen kan je niet ontgaan.

Maar wat als Colin Edwards tijdens 76e Dutch TT met achteruitkijkwspiegels was gestart… Had hij dan de ban gebroken en veel meer GP’s gewonnen? Was dan niet Hayden, maar Rossi dat jaar wereldkampioen geworden? En? We zullen het nooit weten dankzij die memorabele 76e Dutch TT op zaterdag 24 juni 2006.

Mariens commentaar: Onwerkelijk

Normaal gesproken zou de kop van dit commentaar natuurlijk slaan op de finish in 2006, maar na het overlijden van Nicky Hayden is dit een nog veel onwerkelijker verhaal geworden. Alsof zo’n wedstrijd uit een ver verleden er nog toe doet. Ik denk, na heel lang twijfelen, toch van wel, omdat het één van de mooiste momenten was uit de carrière van Hayden. Toen ik hem in 2016 uitgebreid sprak, hadden we het lang over deze race. Niet omdat ik ernaar vroeg, maar omdat hij er zelf over begon, wetende dat ik uit Nederland kom. Opvallend genoeg wist hij bijna elk detail nog en had hij vooral plezier. Natuurlijk omdat hij had gewonnen, maar ook omdat het ‘een fantastische race was, waarbij ik zo’n goed gevoel had’. Met een echt Amerikaans einde, waarbij Kentucky (Hayden) het opnam tegen Texas (Edwards) en er daarbij er een echt Amerikaanse show van maakte. Eentje waar het Nascar of Indycar jaloers naar moet hebben gekeken. ‘Dit is waarom mensen houden van motorrace’, aldus Hayden in 2016. Ik kan het niet beter verwoorden.

Frame en accu tegelijk

0
EV-1 newron

Het aantal elektrische motoren dat het daglicht ziet is enorm. Je kunt de EV-1 van Newron Motors afdoen als de zoveelste nieuwkomer, maar je kunt ook genieten van het technisch vernuft. Ooit zo’n frame gezien?

Voor een motorfiets als dit is het woord extravagant uitgevonden. Het lijkt alsof de ontwerpers een paar ingrediënten van een motorfiets, Star Wars en de toekomst in een grote mixer gooiden en dat deze motorfiets er als resultaat uit rolde. Kreeg je nooit de aandacht die je verdiende? Koop deze spacemobiel en haal de schade in.

60.000 euro

Het Franse Newron Motors wil twaalf exemplaren van de motor bouwen. Even geduld aub: dat denkt het pas in 2021 mee klaar te zijn. Dat geeft kopers mooi de tijd om nog even flink te sparen want het prijskaartje overstijgt de € 60.000. Aandacht heeft zo zijn prijs, dat maakt de EV-1 wel duidelijk.

Als de brandweer

Leuk al dat uiterlijk vertoon, maar het schept wel verwachtingen. Een opvallende kruisraket op wielen kan maar beter als een vuurpijl van zijn plek gaan ook. Dat moet lukken: in minder dan drie seconden zit de motor op honderd km/u. De elektromotor van PMAC produceert een moddervette 240 Nm koppel en 75 kW. Daarmee moet de 220 kilo zware motorfiets als de brandweer kunnen gaan. Al heeft de fabrikant de topsnelheid elektronisch op 220 km/u begrensd.

Ondergesneeuwd onderstel

Het frame – pardon accu – is volgens de fabrikant goed voor een actieradius van 220 kilometer. In stadsverkeer claimt Newron zelfs driehonderd kilometer. Met de snellader zit de accu in veertig minuten voor tachtig procent vol. Alle aandacht gaat als vanzelf uit naar het frame, de wielen blijven onterecht wat ondergesneeuwd. De velgen zijn van carbon en achter bieden ze plaats aan een dikke 240 mm slof. Beringer zorgt voor imposante monobloc vierzuiger remklauwen.

Weerzien: Honda CBF1000F

0
Honda CBF1000F

Critici kraken de Honda CBF1000F af tot op het bot. De stoïcijnse Japanner hoort beledigingen als ‘dodelijk saai’ en ‘karakterloos’ gelaten aan, maar scheldt niet terug. Terugslaan doet hij wel. Zo wint de Honda in 2011 moeiteloos een vergelijkingstest.

We testen sinds 1973 motoren. In deze rubriek hebben we oog voor de beste motoren van weleer, die nu vaak voor een prikkie in de showroom staan. We nemen motoren die ooit een vergelijkingstest wonnen onder de loep; wat kosten ze nu en hoe rijden ze naar huidige maatstaven?

De CBF1000F schopte het in 2011 tot de favoriete troetelbeer van de complete redactie. In een direct vergelijk met niet de minste tegenstanders krijgt de Honda keer op keer de handen op elkaar. Dat geldt niet voor zijn opponenten, de Suzuki GSX1250FA TE, Kawasaki Z1000SX en Yamaha FZ1 Fazer.

Sportief stuurwerk

Een vet gedrukte quote valt direct in het oog: ‘De Honda CBF1000F is zo allround dat iedereen er met verbazing van afstapt.’ Verderop staat er onder een foto het bijschrift: ‘Qua sportief stuurwerk verrast de CBF1000F vriend en vijand.’ Duopassagier Iris Rikmanspoel zet met haar imposante 1,88 meter de Honda – hoe verrassend… – op nummer één. Zelfs de testbank houdt van de Japanse troetelbeer, want ondanks het bescheiden vermogen gaan de begeleidende commentaren alleen over de mooie vermogensopbouw en hoe goed de Honda op straat presteert. Om in die termen te blijven: het wekt geen verbazing dat de CBF1000F de test met een straatlengte verschil wint.

De smetteloos witte verschijning die voor me staat, heeft in niets de uitstraling van een winnaarstype. Toch is het wel degelijk dezelfde CBF1000F die genadeloos toesloeg in een direct vergelijk met drie concurrenten. In 2011 schreven we al dat het uiterlijk van de CBF echt niet doet vermoeden dat er onderhuids een wildebras in schuilt. Sinds die tijd is het lijnenspel van sporttoermotoren alleen maar extremer, agressiever en scherper geworden. Dat straalt met terugwerkende kracht af op de Honda, die alleen maar braver en braver oogt. Dat is overigens niet hetzelfde als lelijk, want dat is de viercilinder niet.

Honda CBF1000F 2

Elke gedachte over het uiterlijk van de alleskunner verdwijnt als vanzelf naar de achtergrond als je plaatsneemt in het zadel. Alles valt als vanzelf op zijn plaats. Hiervoor is de kwalificatie ‘neutrale en ontspannen zitpositie’ bedacht. Het zadel laat zich desgewenst met gereedschap in hoogte verstellen, het ruitje zonder.

Hans Klok tovert

Als je als een slappe pop op de CBF1000F plaatsneemt, heb je 99,99 procent kans dat je voeten precies op de voetsteunen landen, je handen op de handvatten en dat de kniehoek aanvoelt als thuiskomen. Dit voelde in 2011 al perfect aan en dat doet het ook nog in 2075. De zitpositie is gewoon prima voor elkaar. Het is kenmerkend voor de gehele motorfiets. Overal scoort de Honda dikke pluspunten en nergens laat hij een puntje liggen. Of je het nu wilt of niet, je raakt langzaam maar zeker onder de indruk van deze machine.

Zo lekker als de CBF1000F zit, zo stuurt hij ook. Het is zo’n machine die alles gemakkelijk doet lijken. Vroeger op school had ik een bloedhekel aan dergelijke types, tegenwoordig profiteer ik ervan, want het is uitermate leuk rijden met deze fiets. De alleen op veervoorspanning instelbare gewone voorvork en de monoschokdemper achter bieden werkelijk een briljant compromis tussen sport en comfort. Hierdoor kan de CBF1000F zich in stuurgevechten tussen de beste sporttoerders mengen, maar gaat het rijden altijd in een compleet ontspannen staat. Dit ding is helemaal zen. De Honda vraagt niets van zijn bestuurder, die geeft alleen. Zelfs het stevige rijklaargewicht van 245 kilo zit hem niet in de weg. Alsof Hans Klok zich er mee bemoeit verdwijnen de kilo’s zodra de wielen draaien. Insturen kost daarom erg weinig kracht en de motorfiets op de ingezette lijn houden nog minder. Ook als je in bochten moet bijremmen, houdt de motor vast aan zijn koers.

Geen buil vallen

Zelfs de remmen leveren nog altijd puik werk. Dat mag gerust verrassend heten, want vaak geven remmen genadeloos de werkelijke leeftijd van een motorfiets weer. Remmen die rond het millennium nog het stempel ‘briljante stoppers’ kregen opgedrukt, zijn anno 2019 vaak verworden tot laffe stoppers zonder enig gevoel. De remmen van de Honda zijn van een ander kaliber. Het gecombineerde remsysteem blinkt nog altijd uit in doseerbaarheid, gevoel en daadkracht.

Hetzelfde geldt voor het motorblok. Wat een juweeltje hangt er in het aluminium ruggengraatframe. Zelfs typische gekmakende hoogfrequente vier-in-lijn-trillingen blijven uit en daarmee scoort de Honda wederom alleen maar pluspunten. Adrenaline-verhogende spanning ontbreekt en van een knallend eindschot is geen sprake en toch heeft het blok iets verslavends. De Honda heeft een geweldige gasreactie en lineaire vermogensafgifte en dat resulteert in een onwaarschijnlijk soepel blok. Over koppel heb je onderin al niets te klagen, waardoor je lekker lui kunt rijden. Zeker bij toerentallen waarin je gewoonlijk op straat rijdt, beschikt het blok over meer dan voldoende trekkracht. Bovendien gaat het alleszins acceptabel om met dure brandstof. Financieel val je je nooit een buil aan deze motor (zie ook kader Hoeveel mag hij kosten?).

Als je na lange tijd weer eens een oude bekende tegenkomt, volgt vaak het cliché: ‘Je bent geen spat veranderd.’ Voor de CBF1000F geldt dat zeker. Beschouw het als een compliment. De Honda is nog steeds dezelfde wolf in schaapskleren die er niet voor terugdeinst om de concurrentie te vermorzelen. Laat die critici maar lullen.

Voorganger

CBF1000 2006-2009

In 2006 staat de CBF1000 ineens voor € 10.350,- in de showroom. Een recht-voor-z’n-raap-motor voor alledag en toerritten. Een centrale plek is ingeruimd voor een geknepen Fireblade-blok. Dat raakte maar liefst 74 pk kwijt. Ook bij de eerste test miste niemand ze en klinkt de loftrompet voor de CBF1000.

Opvolger

Honda CRF1100L Africa Twin

In 2016 is het over en sluiten voor deze vier-in-lijn en van opvolging is geen sprake. Een NC750 is als opvolger te suf, een Goldwing te vet, een VFR800 niet langer leverbaar. Daardoor blijft – hoe opmerkelijk ook – de Africa Twin over als een soort van allemansvriend-opvolger.

Hoeveel mag hij kosten?

Het is nog mogelijk om gebruikte exemplaren zonder ABS te kopen, maar die nemen we niet op in dit overzicht. ABS past bij deze motor als slagroom bij taart. Het loont absoluut om even rond te kijken. Het valt niet mee om een lijn te ontdekken in het prijspeil. Voor een bespottelijk lage € 2.500,- heb je een particulier model met 110.000 kilometer. Een exemplaar uit hetzelfde jaar, maar met 52.000 kilometer op de teller, moet plotseling € 4.500,- kosten. Een hoge kilometerstand hoeft geen probleem te zijn, maar er staan ook amper ingereden exemplaren te koop. Voor € 5.750,- krijg je een 2012-model met slechts 10.600 kilometer op de teller. Maak je niet druk om eventuele bijkomende kosten. In negen van de tien gevallen komen de motoren met zij- en/of topkoffers.

Verkopende partij

Bij binnenkomst in Axel’s Bike Shop begroeten de twee huishondjes ons vriendelijk. De viervoetertjes zijn al net zo aaibaar als de medewerkers van de Heerhugowaardse motorzaak. Eigenaar Frank van Halem bestempelt zijn toko dan ook als toegankelijk en met een hoge gezelligheidsfactor. Dat gezellige blijft beperkt tot de sfeer, want als het om de inkoop van gebruikte motoren gaat, is Van Halem niet meer zo gezellig. Dan gaat hij met een vergrootglas op zoek naar de krenten in de pap: jonge gebruikte motoren die technisch en optisch honderd procent zijn. De verkoop van gebruikte motoren is de kurk waarop het bedrijf draait, maar sinds kort kun je hier ook terecht voor nieuwe modellen van Mash en Royal Enfield. In de kledinghoek draait het vooral om casual motorkleding en kwalitatief goed spul voor woon-werkrijders. En natuurlijk kun je in de werkplaats terecht voor het onderhoud van alle reguliere modellen van alle motorfietsfabrikanten. Zie meer op: www.axelsbikeshop.nl.

Maakt de Vigo Smart Track het leven van een motorrijder veiliger?

2

Ooit gehoord van het Smart Turn System? Dit systeem zorgt er voor dat je niet meer per ongeluk je knipperlicht aan laat staat. En ooit gehoord van de Smart Brake Module? Een systeem dat er voor zorgt dat je remlicht al gaat branden als je enkel vertraagd (en dus niet enkel als je daadwerkelijk remt). Beide producten komen van de Sloveense startup Movalyse.

Over een paar maanden, waarschijnlijk juni, komt daar de Vigo Smart Track bij. Dit systeem herkent een val dankzij een aantal sensoren. Bij bepaalde krachten en specifieke bewegingen weet het systeem dat het mis is. Wanneer een ongeluk geregistreerd wordt, maakt de app direct verbindingen met een door jou gekozen contactpersoon.

Dat kan iemand van je familie zijn, maar ook een goede vriend bijvoorbeeld. Die contactpersoon krijgt ook meteen de locatie meegestuurd zodat hulptroepen ingeschakeld kunnen worden. Omdat er gewerkt wordt met een app, wordt er geen beroep gedaan op je motoraccu en dat is een groot voordeel.

Tot nu toe zijn volgens Movalyse het leven van drie gebruikers gered dankzij de Movalyse.

Een extra bonus is dat het systeem ook als een soort van antidiefstalmodule werkt, want er zit een ingebouwd traceersysteem in. De lancering staat gepland voor juni, maar vanwege corona houden wij een kleine slag om de arm.

Je kunt de Vigo Smart Track nu in pre-order bestellen voor 96 dollar, wat zo’n 89 euro is. Let wel, dit is een speciale introductieprijs, want je krijgt 30 procent korting. Vanaf juni kost het systeem zo’n 116 euro.
Surf voor meer informatie naar www.track.safer-turn.com.

Kijk GRATIS MotoGP-reportages en WorldSBK-klassiekers

0

Nee, iets positiefs vinden in deze dagen valt niet mee, maar soms is er wel iets en dat pakken we dan graag met twee handen vast. Zoals de prachtige geste van Dorna – ja, echt – om een aantal WorldSBK-klassiekers online te zetten plus een aantal MotoGP-documentaires die je gratis kunt bekijken. Ja, echt.

Bij de MotoGP gaat het om onder andere ‘Off the Racing Line – Jack Miller’, ‘Marquez UNLIMITED’ en ‘This is MotoGP’.

Bij het WorldSBK moet je denken aan races als Imola 2002, waar de titelstrijd tussen Troy Bayliss en Colin Edwards op waanzinnige wijze werd beslist, en Donington Park 2018. Wat er dat jaar in Engeland gebeurde? Precies, die nog veel waanzinnigere dubbel van onze eigen Michael van der Mark.

Geniet er van en hou je taai.

Zelf racen met TT Isle of Man – Ride on the edge 2

0

Bijzonder goed nieuws in deze tijden zonder motorsport: de officiële game van de Isle of Man TT is nu verkrijgbaar voor PC, PlayStation 4 en Xbox One. Zelf racen dus in een jaar waarin de echte Isle of Man TT niet doorgaat

Dit spel tilt, volgens de makers, het realisme naar een hoger niveau met verbeterde motor-physics, slijtage van verschillende onderdelen en de officiële motorfietsen en coureurs. Om aan de hoge verwachtingen van spelers te voldoen, heeft KT Racing nauw samengewerkt met twee professionele coureurs: Julien Toniutti, de snelste Franse TT-coureur, en Davey Todd, die op de tweede plaats staat van de wereldwijde klassementen van de game en de een-na-snelste nieuwkomer ooit is in de echte race.

Voor nog meer raceplezier kunnen spelers zich uitleven in biker’s paradise. Dit is de ideale plaats om de instellingen van je motorfiets aan te passen en deel te nemen aan diverse uitdagingen, zoals achtervolgingen en time-attacks. Daarnaast krijgen spelers in de verbeterde career-mode de kans om zich vanuit de amateurklasse op te werken en uiteindelijk de Senior TT te winnen! Althans, als je het goed doet…

De game verschijnt later in 2020 voor de Nintendo Switch.

Reistip: De favoriete bestemming van Nick

0
Oostenrijk

Nee, dan Oostenrijk!

Twee keer ging ik op reis met de motor. Ik had beide keren vooraf vervloekt en beide keren viel het me alles mee. Eenmaal met een tentje achterop op een Triumph Street Twin naar Glemseck en eenmaal toog ik naar Oostenrijk. Die eerste trip bleef me vooral bij omdat er een Audi A3 blokdelen om mijn oren slingerden toen er onder diens motorkap iets het met veel geweld begaf. De reis zelf? Geen flauw idee meer, herinner het me amper. Zo overdreven weinig vond ik eraan. Nee, dan Oostenrijk…

Ja, dan Oostenrijk! Ruim duizend kilometer in een dag is niet aan mij besteed – simpelweg omdat ik de concentratie van een knaagdier heb. De oplossing is dan een punt op de horizon te kiezen en het gas zo vaak en lang mogelijk tegen de stuit te houden. Niet heel rustgevend, maar wel leuk en spannend. Voor mij was de rit en het bijbehorende gevecht met de aankomsttijd op mijn navigatie altijd het spel. Eenmaal ter plaatse wilde ik zo snel mogelijk weer terug – uiteraard opnieuw in gevecht met de aankomsttijd. Wat ik nooit had kunnen bedenken, was hoe indrukwekkend, en ook leuk en spannend, een eindbestemming kon zijn.

Oostenrijk is voor velen een publiek geheim, maar ik nam de verhalen van mede-motorrijders altijd met een korreltje zout onder de noemer ‘daar moest je bij zijn, zeker?’. Nou ja, geheid. Maar maak er een eigen avontuur van en dan snap je het. Ik tenminste wel. Dan heb ik het niet eens alleen over het motorrijden, de fijne en gastvrije mensen en de geweldige wegen door bergen en dalen. Oostenrijks bier en Oostenrijks eten, dat was mijn grootste ontdekking. Ik schaam me er niet eens voor. Alles groter in Amerika? Nee, dan Oostenrijk! Niet te versmaden schnitzels groter dan menig Nederlandse deurmat, lekker bier in glazen waar een beetje bloemenvaas nog bij verbleekt en borden vol heerlijke goulashsoep voor het gevoel dieper dan het IJsselmeer.

‘Niet te versmaden schnitzels groter dan menig Nederlandse deurmat’

Nick Enghardt – Testredacteur

Nog altijd zal ik eerst vervloeken meer dan 500 kilometer in een etmaal af te moeten leggen. Alleen heb ik dankzij die ene reis naar Oostenrijk – naar Tirol, Salzburg, Karinthië en Steiermark – een referentiekader. Al moet ik wel zeggen dat ik aan die ene reis naar Oostenrijk naast dat kader, ook een maatje meer heb overgehouden… Nou, ik voeg er met plezier nog een maatje aan toe. Het is het me waard!

Nick Enghardt

Testredacteur
Favoriete toerfiets: uit-te-houden-snel spul

Tekst: Nick Enghardt
Fotografie: Jarno van Osch / Shot Up Productions