zaterdag 2 mei 2026
Home Blog Pagina 1284

Met 324 km/h over zand

0

Op de historische zandvlakte van Pendine Sands in Wales heeft Zef Eisenberg het snelheidsrecord voor motoren op zand op 324 km/h (201,5 mph) gezet. De inwoner van Guernsy gebruikte daarvoor een Suzuki Hayabusa met compressor die goed is voor 350 pk. Hij verpulverde het oude record dat op 296 km/h stond. Er bestaan makkelijker banen om een record te zetten dan de zandvlakte van Pendine. Pas bij eb is het duidelijk hoe de baan erbij ligt. Er wil nog wel eens een kwal op de ideale lijn liggen.

Drie maanden ziekenhuis
De 45-jarige Eisenberg kwam twee jaar geleden nog bijna om bij een andere recordpoging op asfalt. Hij vloog toen met 370 km/h van zijn gasturbine motorfiets. Bij de klap brak hij elf botten, verloor tijdelijk het zicht en lag drie maanden in het ziekenhuis. Dit keer ging alles goed, al worstelde Eisenberg op zaterdag met een gebrek aan grip. Op zondag waren de omstandigheden beduidend beter. De Brit met een groot hart negeerde speedwobbles en achterwielslip en hield het gas vol open. Zijn moed leverde hem dit record op.

2019 enduro’s Husqvarna onthuld

0

Husqvarna maakt het twijfelkonten lastig. De reeks 2019-enduro’s bestaat uit maar liefst zeven verschillende modellen. De Oostenrijkse Zweden behouden de kenmerkende wit-blauwe kleurstelling. Husqvarna heeft de WP Xplor 48 voorvork en de DCC achterdemper aangepakt. Zowel voor als achter staan de enduro’s harder afgeveerd. Dat levert meer bodemspeling op.

Nu te koop
De modellen gaan grotendeels ongewijzigd het nieuwe seizoen in, maar de TX125 en TE150 hebben een vernieuwde koppeling. De rest van de modellen doet het met een ander koppelingsdeksel. Dat moet minder snel blank zijn geschuurd. Alle modellen hebben een frisse bestickering. De nieuwe enduro’s staan al deze maand in de showrooms. Bekijk alle mdoellen hun specificaties hier.

4500 man op seizoensopening Wunderlich

0
wunderlich anfahrt 2020

Dit is een persbericht. De redactie van MOTOR.nl is dus niet verantwoordelijk voor de inhoud. Heb je zelf een persbericht dat je graag op MOTOR.nl ziet? Dan mail je deze naar redactie@www.motor.nl.

Over the last weekend in April, Wunderlich celebrated its traditional season launch for 2018. Around 4,500 visitors and guests came along to the premises of the Sinzig-based accessories specialist. They came from all over Germany, The Netherlands and Belgium. Up until the rainy Sunday morning, the sun was shining in a slightly overcast sky, and the temperature was a pleasant 21°C, all of which made for a relaxed celebration with an interesting and entertaining supporting programme.

Wunderlich offered a diverse programme: Guests had the opportunity to get to know all of the aspects of the company. During multiple tours, they had the rare opportunity to take a peek behind the scenes of the development department, to look over the shoulders of the developers and engineers and to exchange thoughts and ideas with them. Under the name Boxer Spirit, Wunderlich presented its R nineT and twin-valve Boxer conversions and the Wunderlich components available for personal customisation. Wunderlich employees also informed all the interested individuals of the company’s core competencies in specially set-up stations: Ergonomics, all-round protection, suspensions, luggage solutions, design and motomedia for BMW motorcycles, as well as the diverse online activities and offers from the accessories specialists.

Wunderlich partners, who were also present with their stands at the season launch, also held expert lectures in the marquee. Nicky Scharf presented her concept for race track training, while the tyre manufacturer Continental gave an informative insight behind the scenes of tyre development, manufacturing and special technologies, as did the renowned helmet manufacturer Arai. And Wunderlich presented the current motorsports activities with Wunderlich Motorsport. The talks held by Dirk Thelen, the popular several times German Enduro champion who challenged this year’s Enduro d’Agadir in March and provided humorous commentary on the Enduro film, were met with a particularly high level of interest. Last year’s long-distance championships team from Wunderlich Motorsport were received with no less enthusiasm. The team, led by managing director Frank Hoffmann and Sebastian Klettke and Germany’s best-known road racer Thilo Günther, wittily described the challenges of endurance racing. In addition to Dirk Thelen’s lecture, the presentation of the Pikes Peak film by Thilo Günther was yet another highlight in the packed marquee. Those who wanted to find out about motorcycle tours were very well informed and entertained by the team from Schottlandfieber and the blogger Stefan Fay from howfarcanwego.

And speaking of entertainment, in addition to the French stunt rider J.-P. Goy, the Wunderlich organisers had for the first time invited the Hamburg Police motorcycle squad, who brought a smile to visitors’ faces with their acrobatics on the old BMW police bikes built between 1954 and 1964. The acrobats were then on hand to chat with and answer questions from visitors – from one motorcyclist to another, so to speak. They turned out to be excellent ambassadors of the Hamburg Police Force, which has the last motorcycle squad that is still active in Germany.

Dumb and Dumber-motorfiets brengt fortuin op

0

De voertuigen uit de filmkomedie uit 1994 zijn ware klassiekers. Iedereen herinnert zich het hilarische hondenbusje, maar waarschijnlijk ook wel de minimotor waarop hoofdrolspelers Lloyd (Jim Carrey) en Harry (Jeff Daniels) onder vreselijke omstandigheden naar wintersportplaats Aspen rijden. Dat onooglijke brommertje is onlangs voor een vermogen verkocht.

Motor aan de muur
Nieuwe eigenaar Todd Lyons betaalde er de lieve som van vijftigduizend dollar voor. Wie is hier nu Dumb and Dumber? De inwoner van New York zag de film op zijn dertiende en hangt de motor als trofee aan de muur van zijn appartement. Het motorfietsje is een creatie van Sydney J. Barholomew. Hij bouwde er direct twee voor de film, het andere exemplaar is eerder gekocht door Planet Hollywood.

Kawasaki neemt Ninja H2R mee naar Promotor Mega MotorTreffen

0

We krijgen er geen genoeg van. De meest buitennissige, bijzondere, vreemde en eigenlijk ook onzinnige motor van het laatste decennium gaat met Kawasaki mee naar de Expo Haarlemmermeer, nabij Haarlem. De Ninja H2R blijft in alles een onderwerp van gesprek.

BESTEL JE TICKET ONLINE

Het echte nieuws is er natuurlijk al lang vanaf, maar dat maakt de Kawasaki Ninja H2R niet minder bijzonder. Bij z’n introductie, alweer drie jaar geleden, liet ie de motorwereld wel even stuiteren van schrik. In z’n meest oorlogszuchtige toestand is de motor goed voor 300 pk.

Mooi moment om nog eens stil te staan bij de introductie van deze waanzinnige motor in maart 2015.

Gaan we Repsol Energica’s zien?

0

Repsol, het olie- en gasconcern dat een flinke steun in de rug is voor het Honda fabrieksteam in de MotoGP, zou haar bedrijf niet verder willen laten groeien op basis van delving van fossiele brandstoffen. Ze zien kansen in groene energie van de wind en de zon.

En dat schept toch vragen. Want het lijkt toch of het bedrijf dus iets meer aan zijn imago wil werken. Oliemaatschappijen zijn nu eenmaal altijd de bad guy de laatste paar decennia. Motorsport an sich overigens ook. Sinds de mens inziet dat het meehelpt aan de opwarming van de aarde gaan er steeds meer stemmen op dat het allemaal wat groener moet en kan. De Moto-E is daar een mooi voorbeeld van. Een milleuvriendlijker alternatief voor motorsport.

En als sponsor van het team dat vorig jaar nog wereldkampioen werd in de koningsklasse zou het natuurlijk een enorme imagostunt zijn om een team in de Moto-E te sponsoren en ook daar wereldkampioen mee te worden. Het zou zo maar kunnen.

Maar wordt het imago van vervuilend bedrijf echt zoveel beter met zo’n stunt? Nee. Want het bedrijf zegt enkel niet meer te willen groeien. Repsol is een enorme jongen en de oliemarkt zit in moeilijk water door spanningen in het Midden-Oosten. Dat je dan even niet wilt groeien is eigenlijk alleen maar logisch. Dat ze kansen zien in groene energie kkun je natuurlijk ook wel zien aankomen want dat zit nu eenmaal in de lift, zeker in Spanje – waar Repsol gevestigd is – waar nog maar mondjesmaat met natuurkracht wordt gewerkt. We wachten af tot de daad bij het woord wordt gevoegd.

foto: 2Snap

Super-supermono: Krämer HKR EVO2

0

Onlangs reden we Husqvarna’s Vitpilen 701 en ondervonden we opnieuw hoe leuk een dikke eencilinder kan rijden. Diezelfde LC4-krachtbron – ontwikkeld door KTM – is de basis van deze Krämer HKR EVO2; een supermono, maar dan nog net iets meer super.

De EVO2-benaming verraadt dat dit niet de eerste poging is van het kleine Duitse Krämer Motorcycles. Een paar jaar terug al doken er her en der foto’s op van de HKR EVO, wat feitelijk niet veel meer was dan een opgeleukte KTM 690 Duke met het kuipwerk van een RC8, maar ook die machine was dusdanig overtuigend in elkaar gezet dat prompt de geruchten gingen dat we hier naar KTM’s eigen supermono keken.

Helaas kwam die RC4 – want sportieve KTM met 4 kleppen – er nooit, maar Krämer zette door. De EVO2 is heel behoorlijk anders, want het frame en rijwielgedeelte zijn flink aangepakt. Zo kreeg de lichte circuitmachine een maatpak-vakwerkframe en een prachtige achterbrug, en ook het kuipwerk werd licht en knap in elkaar gezet. Zoals het zelfs kleine fabrikanten anno 2018 betaamt, is er ook hier heel wat keuze in specificaties.

Zeg maar nee, dan krijg je er drie…
De HKR EVO2 is verkrijgbaar in drie uitvoeringen. De eerste krijgt een standaard LC4-blok, een enkele 320mm-remschijf voor, en met 75 pk bij 125 kilo rijklaar kun je dan ook je lol op. De HKR EVO2R krijgt een vermogenskuurtje waardoor hij iets sterker wordt à 81 pk en krijgt hij eveneens gesmede aluminium Dymag-wielen. Blijkbaar werd het daarmee ook nodig om de remkracht op te schroeven, want in plaats van de enkele schijf krijgt de R-versie een dubbele set 290mm schijven in het voorwiel.

Pièce de résistance is toch wel de RR-uitvoering, met de dubbele schijven en lichte velgset, maar bovenal een big bore-kit. Met 733cc heb je 90 pk tot je beschikking en kun je echt aan de bak. Overigens hebben alledrie een zelfdragend subframe dat ook dienst doet als brandstoftank, volledig instelbare WP-vering en straf remmateriaal van gevestigde merken als Brembo en Accossato.

Kosten voor zo’n speeltje? De gewone kost 17.990 euro, een R kost je 21.990 euro en voor de RR ben je 29.990 euro kwijt. Vrij prijzig dus wel, maar ook praktisch; Krämer Motorcycles heeft gewoon een webshop en bezorgt thuis. Kun je nagaan!

Via: Asphalt and Rubber
Foto’s: Jenson Beeler

 

[justified_image_grid ids=27387,27388,27389,27390,27391,27392,27393,27394,27395,27396,27397,27398]

Test: Kawasaki Z900RS

0

Het is duidelijk waar Kawasaki de inspiratie voor het lijnenspel van de Z900RS vandaan haalt. Zeker in het bruin-oranje is de gelijkenis met de Z1 treffend. De huidige Z900 neemt de honneurs waar bij het technische deel.  Bij de vier-in-lijn ging de aandacht uit naar een beter gevuld middengebied. Dat gaat vanzelfsprekend ten koste van het topvermogen en eindschot, maar je mist beiden geen moment. Bij alledaagse ritten is het geweldig om over zoveel soepel vermogen bij lage toerentallen te beschikken. Tot 7000 tpm is de RS sterker dan de Z900 en zolang je niet verslaafd bent aan hoge toerentallen verhoogt dat de pret aanzienlijk. Shortshiften is eerder regel dan uitzondering om mooi op koppel door een bocht te trekken.

Nog gevulder
Om het vermogen eerder af te geven heeft Kawasaki het blok serieus aangepakt. Het is geen kwestie van even een andere mapping downloaden. De compressie daalt van 1:11.8 naar 10.8:1. Een twaalf procent zwaarder vliegwiel laat het blok nog gevulder aanvoelen. Andere nokkenassen laten de spieren bij lage- en middentoeren makkelijker aanspreken. Dat geldt ook voor de diameter van de uitlaatbochten dat van 35 naar 28.6 mm gaat.

Horizontaler dan Z900
Het rijwielgedeelte van de Z900 gaat flink op de schop. Alleen zo krijg je een retrofiets in plaats van een naked met een ander naamplaatje. Het stuur gaat 65 mm de lucht in en 35 mm naar achter. Bovendien is het 30 mm breder. Dat helpt mee bij het insturen want de geometrie is iets luier dan bij de flitsend sturende Z900. De wielbasis stijgt met 20 mm naar 1470 mm. Vanwege de gezichtsbepalende benzinetank is ook het frame aangepakt. De RS is een stuk horizontaler dan de flink op zijn neus staande Z900. Hij staat lager aan de achterzijde en hoger aan de voorzijde.

Praktisch denken
Op overtuigende manier combineert de machine heden en verleden. Soms krijgt het verleden voorrang zoals bij de tank die geen insparingen voor de knieën heeft. Liever een authentiek Z1-uiterlijk dan wat extra grip voor de benen. Bij andere onderdelen denkt Kawasaki meer aan de rijeigenschappen dan aan de looks. Gietwielen wegen minder dan spaakwielen, een vier-in-vier uitlaat is zwaarder dan een demper en stereoschokdempers krijgen nooit voor elkaar wat een monoschokdemper kan.

Nieuwe retro
Alles wat Kawasaki heeft gedaan om hem meer retro te maken pakken prima uit. Hij biedt meer comfort, spierballen en rust dan een sportieve naked, maar de RS slaat niet door naar het gezapige. Waar de W800 de oude retro vertegenwoordigt (mooi, maar traag, loom sturend en geen grondspeling) is de Z900RS de nieuwe retro. Koppelrijk, krachtig maar niet piekerig, goed en voorspelbaar sturend, voorzien van een goed setje remmen en ook nog eens comfortabel.

Strakker schroeven
Voor het rijwielgedeelte gaat hetzelfde verhaal op als voor het blok. Alles wat Kawasaki deed om een Z900 in een retro te transformeren pakt goed uit. De banden hebben wat warmte nodig, maar dan stuurt de Z900RS ook voorspelbaar en neutraal. Je zet hem daar neer waar je wil. Niet zo flitsend als een Z900 en dat past prima bij dit model. Voorvork en achterdemper zijn gelijk, maar de instelling is iets zachter. Het levert een comfortabele rit op. Als je echt gaat scheuren wreekt het softe karakter van de vering zich. Gelukkig is alles een stuk strakker te schroeven.

Classic van formaat
In het bruin-oranje (kleur doet echt wonderen bij deze motor) staat er een motorfiets die op het eerste gezicht zo uit 1972 lijkt gekomen. Gelukkig had Kawasaki net zoveel oog voor de rijeigenschappen als voor het uiterlijk. Stereoschokdempers met 80 mm veerweg zijn historisch gezien correct, maar anno 2018 is een monoschokdemper een veel betere keuze. Het levert zowel comfort als goede rijeigenschappen op. Een retro hoeft geen zwabberframe te hebben, of een blok dat geen ene pepernoot presteert. De Z900RS bewijst het eens te meer. Schijfremmen die aan twee vingers voldoende hebben zijn een zegen. Dat geldt ook voor een motorblok dat bulkt van bruikbaar vermogen. Met deze Z900RS kan Kawasaki gerust de concurrentie met andere retro’s aan. Een Classic van formaat is geland.

Engeland: Historische circuits

0

Racers Welcome

Op het grootste eiland in de Noordzee kun je schitterend rondjes draaien: behalve Brands Hatch en Silverstone zijn er nog veel meer, maar minder bekende circuits te vinden als Oliver‘s Mount, het laatste stratencircuit van England. Of Mallory Park, Brooklands of Oulton Park. Circuits als routepunten in een opwindende rondrit langs Engelse motorgeschiedenis.

[sgpx gpx=”/wp-content/uploads/gpx/engeland-historische-circuits.gpx”]


In een monotone autowegmodus zijn we onderweg naar Engeland: m’n kameraad op de Triumph Thruxton R met racegenen, ik op de Tiger Sport met koffers en Ortlieb-roltas achterop. Vóór Calais zien we plotseling voetgangers op de snelweg, als in een fata morgana. De uitvalsweg naar de reizigersterminal is afgezet door hoge hekwerken met scheermesprikkeldraad. Refugees not welcome in Engeland, bikers wel. Hoewel, in Dover aangekomen, waar de Brexit inmiddels een feit is, ontpopt het Verenigd Koninkrijk zich bijna als een terra incognita. Oeps, we hebben de juiste kaartset niet geïnstalleerd! Met een rood hoofd van schaamte, maken we de oren vrij. Pleister op de wonde: het zelfbewuste en sonore grommen van de 1200 Thruxton, dat je niet kunt vergelijken met het agressieve blaffen van een boxermotor uit Beieren.

Duitsland: de Koninklijke Drie

1

Harz, Weserbergland en het Teutoburgerwoud

We rijden vanuit Kyffhäuser over de Hexentanzplatz naar de Externsteinen. Hoe geheimzinnig deze plaatsen ook klinken, zo fabelachtig bochtig zijn de verbindingsetappes door de Harz, Weserbergland en het Teutoburgerwoud. En zo magnetisch is ook het effect van drie ontmoetingsplekken op motorrijders.

Klaus H. Daams

[sgpx gpx=”/wp-content/uploads/gpx/duitsland-koninklijke-drie.gpx”]

7, 46, 93. Dat zijn – weet elke motorrijder toch, tenminste wie belangstelling heeft voor de racesport – de legendarische startnummers van Barry Sheene, Valentino Rossi en Marc Marquez. Maar waar staat dan het getal 36 voor? ‘Mika Kallio,’ zal misschien een of andere wise guy roepen. Toch valt de Finse MotoGP-coureur af, aangezien het hier niet om racen maar om toeren gaat. Natuurlijk zijn er zeker meer raakvlakken te bedenken. En ook de B36, de zogenaamde Badische Spargelstrasse van Mannheim via Karlsruhe naar Rastatt, is niet de sleutel tot de oplossing van het raadsel, maar zal in elk geval fans van fraaie racemotoren veel plezier bieden. Nee, het zijn de 36 bochten tussen Kelbra en Kyffhäuser in het zuidoosten van de Harz, die een magische aantrekkingskracht uitoefenen op motorrijders. En da’s geen wonder: 3,8 kilometer meet het traject van de B85. En toch heeft het de sensationele waarde van 0,95 bocht per honderd meter. Daarmee behoort de weg tot een van de meest indrukwekkende bergcircuits van Duitsland. Ondanks dat in de jaren ’30 Rudolf Caracciola en Bernd Rosemeyer al om de beste tijden streden en in 2013 de laatste officiële race werd afgevlagd, zijn er tegenwoordig nog steeds veel hobby-racers te vinden. Zo kan het gebeuren dat Gerd en ik op een maandag in mei op onze voor deze landweggetjes ideale V-twins over het parcours surfen waar een maximumsnelheid van 50 km/u geldt. En een inhaalverbod…