Nondeju! Ik was kennelijk even vergeten hoe verschrikkelijk gaaf dit motorblok is. Het geluid, het vermogen en de souplesse zijn werkelijk fenomenaal. De crossplane-vier-in-lijn komt weliswaar uit de R1, maar past echt bij een naked bike. Zelfs in de vierde versnelling komt het voorwiel, geholpen door een kleine hobbel, langdurig los.
Vanaf 7000 toeren per minuut is het blok beestachtig en het maakt van de MT een handelbare hooligan. Yamaha heeft de injectie gefinetuned, maar zuipen doet de MT nog altijd flink. 1 op 14 is zuinig, 1 op 12 geen uitzondering. Zetten we onze rechterpols, of de cruisecontrol, op standje-zuinig, dan halen we tweehonderd kilometer voordat het reservelampje opgloeit. Maar toch is het een motor om verliefd op te worden, een motor voor motorrijders die emotie en karakter belangrijk vinden.
Back to default
Ik raak tijdens deze test niet uitgepraat over het motorblok. Dat zegt veel over de viercilinder, want het zou natuurlijk vooral over de SP-toevoeging moeten gaan. Aan het blok is echter geen SP-peper toegevoegd. Maar waaraan dan wel? Deze SP is gezegend met het lekkerste wat Öhlins anno 2017 op stal heeft; een elektronisch aangestuurd veringpakket, met NIX30-voorvork en een TTX36-schokbreker. De bediening van die elektronische vering is intuïtief vanaf de stuurhelften en het nieuwe kleurrijke tft-dashboard; eveneens SP-only. Ook is de quickshifter een SP-waardige toevoeging, al heeft de ‘gewone’MT-10 die met ingang van modeljaar 2017 ook.
Het samenspel tussen de knoppenwinkel op het stuur en het tft-display is voorbeeldig, het scrolwieltje op de rechter stuurhelft is daarbij erg belangrijk. Traction control, motormapping en elektronische vering zijn met gemak instelbaar en voor de vering heb je keuze uit actieve vering – die zich tijdens het rijden elke milliseconde aanpast aan de omstandigheden – en ouderwetse vaste aftstelling. Enkel voor de veervoorspanning moet je nog door de knieën. Deze elektronische afstelling nodigt veel meer uit tot afstelling dan voorheen, dankzij de ‘Back to default’- functie. Voelt het niet meer lekker aan? Dan ben je in een handomdraai weer terug bij de fabrieksinstellingen.
Sturen? Sturen!
De Yamaha heeft twee voorgeprogrammeerde modi: A1 en A2. De A2-keuze is net iets comfortabeler, de A1 is geschikt voor het vlotte stuurwerk. Opvallend is dat de MT nog steeds verschrikkelijk goed stuurt, maar dat de slijtbouten onder de voetsteps veel minder snel in het asfalt bijten. Meer grondspeling dus, en daarmee ondervangt het stuggere veerwerk een storend manco van de normale uitvoering. In langlopend bochtenwerk ligt de Yamaha als een huis, in stads stuurwerk toont hij zich een vingervlugge lichtgewicht. Ook niet onbelangrijk is de zitpositie. Voor mij, met 1,90 meter aan lichaamslengte, voelt de MT-10 als een ware sofa. De kniehoek is heel acceptabel, het zadel biedt veel ruimte om te verzitten en het stuur staat heerlijk breeduit en op ruime afstand van het zadel. Het kleine ruitje verricht kleine wonderen en zo heb ik zelfs op de snelweg weinig reden tot klagen. De cruisecontrol is ook heerlijk. Gewoon standaard, zelfs op de SP-loze MT, en dat is pure luxe. Kleine kanttekening is dat de cruisecontrol pas in het vierde verzet werkt.
Remmerij
Hoewel de SP zich als echte klasbak etaleert, is er toch één punt waarbij ik graag nog meer SP-genen zie. En dan heb ik het over de rempartij. Het gevoel in de voorrem is bij circuitwaardig gebruik wat troebel en het ABS is niet uitschakelbaar. Dat laatste vind ik extra jammer, vooral omdat de drievoudig instelbare traction control tijdens het rijden gewoon wel uitschakelbaar is. Die traction control acteert bovendien uitmuntend; zelfs zonder IMU voelt het systeem een mooie powerwheelie aan en die kun je honderden meters doorzetten. Daarop aansluitend zou bochten-ABS of uitschakelbaar ABS een mooie aanvulling zijn. Bochten-ABS is erg duur doordat een IMU daarbij noodzakelijk is, maar de mogelijkheid om ABS gewoon uit te schakelen kan toch niet zo moeilijk zijn?
Ik kan niet anders concluderen dan dat de MT-10SP klaar lijkt voor een nieuwe naked-vergelijkingstest, want ik zie deze Yamaha nu als topfavoriet. Toch kunnen we ook niet voorbijgaan aan de forse verkoopprijs. De SP is € 3000 duurder dan de gewone MT-10 en komt daarmee uit op € 18.999. Elektronishc geregelde Öhlins en een tft-display zijn kennelijk niet goedkoop. Dat maakt in elk geval dat je je over de verbruiksgegevens geen zorgen meer zult maken…
Tekst: Eddie de Vries, foto’s: Guus van Goethem
[justified_image_grid ids=26378,26379,26380,26381,26382,26383,26384,26385,26386,26387,26388,26389,26390,26391,26392,26393]
Barry van Amersfoort – KTM 1290 Adventure S
