DARE is een tweedaags adventure-motorevenement, gecreëerd door motorrijders, voor motorrijders. Op 25 en 26 april 2026 nodigen we je uit op Experience Island, net ten noorden van Tilburg, om samen een onvergetelijk avontuur te beleven.
Of je nu graag alleen over asfalt rijdt of juist de uitdaging op onverharde paden zoekt: met je adventure-motor, dual-sport of scrambler beleef je een weekend vol actie, beleving en inspiratie.
Probeer de nieuwste adventure-motoren tijdens spectaculaire demo-ritten, zowel op de weg als op het offroad parcours. Werk aan je techniek met uitdagende trainingen of workshops. Of laat je inspireren door boeiende verhalen tijdens de Adventure Talks.
Er zijn ook diverse internationale top-rijders van de partij, waaronder REV’IT! rijder Pol Tarrés, Honda/Leatt/TracTive Suspension rijder Kirian Mirabet en Aprilia Factory Rally rijder Jacopo Cerutti. Elke middag verzorgen zij een indrukwekkende demonstratie vol actie, waarbij ze het uiterste uit hun motoren halen.
Daarnaast kun je genieten van een speciaal uitgezette DARE Tour Route op asfalt, die je meeneemt door de prachtige omgeving van de Loonse en Drunense Duinen.
Op het gezellige DARE-plein ontdek je alles wat je nodig hebt voor jouw volgende avontuur: van de nieuwste motoren tot gear, onderdelen en accessoires.
Tussen alle actie door kun je heerlijk ontspannen met goed eten, genieten van de relaxte sfeer aan het water en op zaterdagavond zorgt live muziek voor een sfeervolle en energieke afsluiting van de dag.
• De nieuwste en beste ADV-motoren van diverse grote en kleine motormerken uitproberen op het DARE Demo off-road parcours en de lokale wegen
• Genieten van een speciale DARE Tour Route op de lokale wegen
• De kennis van adventure rijden vergroten in een van de workshops of educatieve Adventure Talks van ervaren rijders en reizigers
• De nieuwste adventure motoren, helmen, kleding, bagage en accessoires ontdekken
• Elke middag laten de bekende pro-rijders Pol Tarrés, Kirian Mirabet en Killian Moreno hun indrukwekkende rijvaardigheden zien tijdens een spectaculaire demonstratie
• Een unieke offroad-rit beleven op de DARE Trail rond een prachtig meer (alleen met Trailpass)
• Offroad-vaardigheden verbeteren op verschillende trainingsparcours
• Genieten van heerlijk eten en live muziek in de avond
Met het stijgen van de temperaturen en het begin van het motorseizoen verschuift ook de vraag onder motorrijders. Zware winterlaarzen maken plaats voor lichtere, comfortabelere alternatieven die niet alleen geschikt zijn voor op de motor, maar ook daarbuiten. SIDI speelt hierop in met een vernieuwde schoenencollectie waarin met name de urban categorie een prominente rol inneemt. Deze lijn is ontwikkeld met het oog op dagelijks gebruik, waarbij comfort en draagbaarheid hand in hand gaan met bescherming.
Protectie zonder compromissen
Modellen als de Lynx, Kyro, ARX en Stryda combineren CE-gecertificeerde protectie met verstevigde impactzones en SIDI’s Fortex®-constructie. Dit zorgt voor de nodige veiligheid, zonder dat dit ten koste gaat van flexibiliteit of loopcomfort. De zolen zijn afgestemd op zowel grip op de motor als prettig lopen, waardoor de schoenen zich lenen voor uiteenlopende gebruiksmomenten.
Opvallend is dat de ontwerpen visueel sterk aansluiten bij sneakers, terwijl ze technisch voldoen aan de eisen die aan volwaardige motorschoenen worden gesteld. Daarmee sluiten ze aan bij een bredere trend binnen de markt, waarin motorkleding steeds vaker multifunctioneel wordt ingezet. Met deze collectie biedt SIDI een uitgebalanceerd aanbod voor rijders die op zoek zijn naar een combinatie van bescherming, comfort en een meer casual uitstraling, passend bij het gebruik van de motor in het dagelijks leven.
Ja! Eindelijk is het zo ver: de iconische Wall of Death is terug op het RIDERS Festival powered by MOTORbeurs Utrecht. Weet je nog, vroegah? Toen je je adem inhield van de spanning en dacht: dit kan écht niet gekker. Nou… dat kan dus wel. De Wall of Death is terug. Ervaar de spanning, bewonder de capriolen en laat je meeslepen door deze spectaculaire show.
De Wall of Death is niet zomaar een show, het is een ervaring die je voelt tot in je tenen. De stuntrijders trotseren de zwaartekracht terwijl ze horizontaal langs de steile wand racen, op slechts een paar meter afstand van het publiek.
Het geluid van brullende motoren, de geur van benzine en de snelheid waarmee alles gebeurt zorgen voor een unieke mix van spanning en nostalgie. Dit is motorsport zoals je het zelden nog ziet: rauw, ongefilterd en recht in je gezicht.
De Wall of Death kent een lange geschiedenis en is al decennialang een publieksfavoriet op MOTORbeurs Utrecht. Wat ooit begon als kermisattractie is uitgegroeid tot een iconisch onderdeel van de motorcultuur.
Tijdens RIDERS Festival wordt deze traditie in ere gehouden door ervaren stuntrijders die precies weten hoe ze het publiek in opperste spanning krijgen.
Mis het niet
Of je de Wall of Death nu van vroeger kent of voor het eerst meemaakt: dit is een show die je gezien móét hebben. Kom kijken, voel de spanning opbouwen en laat je verrassen door een van de meest spectaculaire acts van het event.
Zeker weten dat je erbij bent? Bestel dan nu alvast je tickets in de voorverkoop. Dat scheelt je een paar euro én je kunt na het scannen zo het terrein oplopen.
Praktische informatie RIDERS Festival powered by MOTORbeurs Utrecht
Jeffrey Buis en zijn Belgische Suzuki-teamgenoot Ferre Fleerackers bezorgden het Nederlandse Track & Trades Wixx Racing een dubbele overwinning in de World Sportbike op het TT Circuit Assen. Polesitter Loris Veneman had minder geluk in de races. In de World Superbike stond er geen maat op Nicolò Bulega, terwijl wildcardrijder Twan Smits een sterk begin van het weekend niet wist om te zetten in bijpassende resultaten.
Zonder Michael van der Mark, Glenn van Straalen en Bo Bendsneyder waren de ogen tijdens de WorldSBK-ronde op het TT Circuit Assen gericht op andere Nederlanders. Met name in de nieuwe World Sportbike-klasse. Dat was ook terecht, want in de Superpole eindigde Loris Veneman op poleposition, Jeffrey Buis als tweede en Kas Beekmans als vierde. Net als in de voormalige World Supersport 300 is het ook in deze nieuwe World Sportbike-klasse erg lastig om in de race weg te komen. De uitdaging voor de organisatie is om deze compleet uiteenlopende motoren op elkaar af te stemmen. Dat zorgt ervoor dat sommige machines flink geknepen moeten worden. Hierdoor kun je, net als in de World Supersport 300, veel voordeel halen uit een slipstream. Het gevolg: ook in Assen bleef een grote kopgroep van start tot finish bij elkaar. In de eerste race gebeurde dat zonder Veneman, die zich tijdens de trainingen en dankzij zijn zege tijdens de openingsronde in Portimão tot grote favoriet had ontpopt. De 19-jarige coureur werd aan het einde van de eerste ronde door Fenton Seabright van zijn Kawasaki getikt bij het aanremmen van de Geert Timmer-bocht.
1 van 3
Een terugkerend beeld tijdens de World Superbike-races: Nicolò Bulega (11) aan kop, voor Iker Lecuona (7) en Sam Lowes (14).
De kopgroep in de tweede World Sportbike-race, met onder anderen Ferre Fleerackers (65), Jeffrey Buis (6), Loris Veneman (71) en Kas Beekmans (68).
Twee crashes zorgden ervoor dat het World Superbike-weekend voor Twan Smits compleet omsloeg.
Drie op rij voor Buis
Bij Buis en zijn Track & Trades Wixx Racing-teamgenoot Ferre Fleerackers ging het een stuk beter, want het duo voerde grotendeels de race aan. In de voorlaatste ronde leek Buis zijn kans op de zege te verspelen toen hij even achteromkeek en terugviel naar de vierde plek. Maar de laatste ronde van de Suzuki-coureur valt in de categorie legendarisch. In de rechter- en linkerknik van de Ruskenhoek wist hij een rijder te passeren en op het rechte stuk richting de Ramshoek pakte hij de leiding. Zo won Buis zijn derde WK-race op rij in Assen, want vorig jaar kwam hij ook al twee keer als eerste over de finish in de World Supersport 300 voor eigen publiek. Ook was het een bijzondere zege voor Suzuki, want de laatste keer dat de Japanse fabrikant in dit paddock won, was in 2014 met Eugene Laverty in de World Superbike op Phillip Island.
Een dag later was Veneman gebrand op revanche. Deze keer moest hij als tiende starten, omdat hij in de eerste race niet de kans had gekregen om een snelle rondetijd – die de eerste drie startrijen bepaalt – te zetten. Dat bleek weinig uit te maken, want Veneman baande zich gedurende de race een weg naar voren en reed zelfs aan de leiding. In de slotfase viel hij echter terug en kwam zwaar teleurgesteld als achtste over de finish. ‘Ik heb alles gegeven, maar op de rechte stukken kwamen de andere motoren telkens over mij heen. Met het huidige reglement komen we tekort op topsnelheid. In elke sessie was ik de snelste, maar in de race merk je het verschil tussen de motoren met de slipstream. Ik kan sturen wat ik wil, maar als ze op het rechte stuk weer voorbijkomen, is het niet te doen. Ik had niet verwacht dat het verschil hier zo extreem zou zijn.’
1 van 3
Het moment waarop Jeffrey Buis (6) zijn eerste overwinning in de World Sportbike pakt.
De speciale kleurstellingen van de Nederlandse teams in de World Supersport tijdens hun thuisrace: Pata Yamaha Ten Kate Racing (61)..
.. en het EAB Racing Team.
Belgische zege
De race eindigde opnieuw in een feest voor het Suzuki-team van Wiljan van Wikselaar. Dit keer won niet Buis, maar zijn teamgenoot Fleerackers. De jonge Belg reed een groot deel van de race aan de leiding en paste in de laatste sector de tactiek toe die Buis een dag eerder toepaste. Buis stond opnieuw op het podium met een derde plek: ‘Natuurlijk wil je winnen, maar als er iemand anders moet winnen, dan graag Ferre. Ik kwam iets te vroeg op kop en dat was eigenlijk niet het plan. Ik wist dat ze richting de Ramshoek over mij heen zouden komen. Maar het is gewoon een heel goed weekend geweest, ik ben blij.’ Door zijn sterke resultaten in Assen is Buis gestegen naar de tweede plek in de tussenstand, achter de Spanjaard David Salvador.
Voor teammanager Van Wikselaar was het een droomweekend. Afgelopen winter maakte Track & Trades Wixx Racing de overstap van het IDM naar de World Sportbike en in de tweede ronde won het team al twee keer voor eigen publiek, met twee verschillende coureurs. ‘We hebben de hele winter hard gewerkt. Mensen hadden twijfels: waar gaat Jeffrey aan beginnen bij zo’n nieuw team? Maar we hebben laten zien dat we er gewoon staan, niet alleen met Jeffrey, maar ook met Ferre. Er stond best wat druk op dit weekend, de thuisrace. We hebben geprobeerd het plezier erin te houden, want een blije rijder is een snelle rijder. Jeffrey en Ferre werken ook heel goed samen. En nu ze allebei gewonnen hebben, gaat iedereen blij naar huis.’
Beekmans maakte in beide races ook deel uit van de kopgroep. In de eerste race finishte de VLR Racing Team Suzuki-coureur in de staart daarvan op de achtste plek. ‘Ik had iets andere verwachtingen van de race. Al snel bleek dat ik naar mijn gevoel wat tractie of snelheid miste op het rechte stuk. Dit maakte het lastig om in de groep te kunnen vechten. Het leek erop dat de andere Suzuki’s dat wel voor elkaar hadden, dat geeft goede hoop voor morgen. Ik weet zeker dat we vanavond niet gaan slapen voordat we een oplossing hebben gevonden.’ En het Nederlandse team bleek inderdaad iets gevonden te hebben, want Beekmans slaagde erin de tweede race wél in om mee te strijden in de kopgroep. Hij ging zelfs als derde de laatste ronde in, maar kwam als vijfde over de finish. ‘Ik liet in het begin nog iets te veel de kaas van mijn brood eten. In de tweede helft van de race werd ik agressiever en kwam ik naar voren. Het is een goed resultaat en het was fijn om voor het eerst echt in de groep te kunnen vechten. Ik heb veel geleerd van deze race,’ vertelde Beekmans na afloop. Indi Schunselaar maakte met een wildcard zijn debuut op WK-niveau en eindigde als twintigste en negenentwintigste in de races.
Weer drie keer Bulega
In de World Superbike was er weinig spanning. Nicolò Bulega was, net als in de voorgaande races van 2024, ook in Assen oppermachtig. Het enige moment waarop het nog enigszins spannend werd, was toen het tijdens de eerste race kort begon te regenen en zijn Aruba.it Racing Ducati-teamgenoot Iker Lecuona de leiding kortstondig overnam. De regen zette echter niet door en in de slotfase stelde Bulega orde op zaken. Op zondag won de Italiaan opnieuw twee races, waarmee hij nu dertien races op rij heeft gewonnen en het record van Toprak Razgatlıoğlu – gevestigd vorig jaar – evenaarde. In alle races was er hetzelfde Ducati-podium, met Lecuona op de tweede plaats en Sam Lowes als derde. Het weekend werd gedomineerd door Ducati-rijders. In de tweede race bestond de complete top-zes zelfs uit rijders van de Italiaanse fabrikant.
BMW, dat de afgelopen twee jaar nog wereldkampioen werd met Toprak Razgatlıoğlu, kende een teleurstellend weekend in Assen. Miguel Oliveira en Danilo Petrucci behaalden beiden slechts eenmaal een zevende plaats. Bimota kon met Alex Lowes nog het meest partij bieden aan de sterke Ducati’s.
Twan Smits maakte zijn debuut in de World Superbike met een wildcard. De 22-jarige coureur liet vrijdag in de vrije trainingen een sterke indruk achter. De Team Apreco-rijder eindigde als zeventiende en achttiende en stond zelfs voor Yamaha-merkgenoten als Remy Gardner en Stefano Manzi. Ook liet hij Honda-coureur Jonathan Rea achter zich. Al deze rijders hebben een wereldtitel op hun naam staan. Op basis van zijn tempo in de trainingen leek het behalen van WK-punten een reële optie. Het hoopvolle begin eindigde echter in een teleurstelling tijdens de races. De oorzaak lag bij een crash op vrijdag aan het einde van de middag en een tweede harde val op zaterdagochtend. Dit zorgde niet alleen voor een deuk in het zelfvertrouwen, maar ook voor schade aan de swingarm, waardoor het team moest teruggrijpen op een minder geüpdatete versie tijdens de Superpole-kwalificatie en de eerste race. Toch wist Smits nog als twintigste te finishen, tussen een aantal merkgenoten. Ondanks dat de swingarm op zondag gerepareerd was, leverde dat geen verbetering op in de resultaten. Smits eindigde beide races als laatste en kwam met deze uitleg: ‘Van de Superpole Race wist ik dat het lastig ging worden. Zo’n korte race met een zachte band heb ik weinig ervaring mee en daarin ben ik niet sterk. We gebruiken die race ook als een soort testsessie voor de laatste race. Ik zag dat rijders voor mij tijd pakten met kort sturen. Op basis van die informatie hebben we een vrij grote wijziging gedaan aan de afstelling. Dat bleek vanaf de eerste ronde van de tweede race compleet de verkeerde richting te zijn. Heel zonde om het weekend zo te eindigen. Uiteindelijk begon het bij mijzelf door twee keer te crashen, dat is niet handig. Daarna hebben we een aantal slechte beslissingen op rij genomen qua set-up. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat we hadden kunnen strijden met de andere Yamaha’s, maar daar koop je niets voor.’
1 van 3
Na zeventien zeges in de World Supersport 300 heeft Jeffrey Buis (6) nu ook zijn eerste overwinning in de World Sportbike op zak.
Het podium in de World Superbike was drie keer identiek: Nicolò Bulega (midden), Iker Lecuona (links) en Sam Lowes (rechts).
Jaylen Korporaal pakte in de slotrace van het weekend nog een podiumplaats in de Moto4 Northern Cup.
Podiumplaatsen
In de World Supersport ging Pata Yamaha Ten Kate Racing op jacht naar hun eerste podiumplaats op hun thuiscircuit. Can Öncü slaagde in die missie met een derde plaats in de tweede race, al had er meer ingezeten. In de eerste race streed de Turkse rijder vooraan in de kopgroep, totdat hij na een wilde inhaalactie van Tom Booth-Amos in de grindbak belandde. Öncü viel terug naar de tiende plaats en zou ook als tiende finishen. Na afloop van de tweede race mocht hij wel naar het podium, al gebeurde dat na een vroegtijdig afgebroken race vanwege een crash van Roberto Garcia. De zeges gingen naar Jaume Masia en Philipp Öttl. Voor laatstgenoemde was het zijn eerste overwinning in de World Supersport. Het getal 25 vormde het sleutelwoord voor de Nederlandse teams in de World Supersport. Ten Kate Racing vierde in Assen dat het team al 25 jaar actief is op WK-niveau. Dit werd kracht bijgezet met een speciale geel-blauwe kleurstelling. Het kenmerkende geel waarmee het team uit Nieuwleusen begin deze eeuw wereldwijd bekendheid veroverde.
Het EAB Racing Team reed met een rood-wit-blauwe kleurstelling, ter ere van 25 jaar EAB in Nederland én als eerbetoon aan teamoprichter Ferry Schoenmakers, die vorig jaar overleed. De Deen Simon Jespersen finishte voor het Nederlandse team tweemaal als elfde.
Birgit Scheffer maakte haar debuut in de WorldWCR. Ze had echter nog geen ervaring met de Yamaha YZF-R7, waarmee wordt gereden in het dameswereldkampioenschap. In de races eindigde Scheffer dan ook in het achterveld, met een achttiende en tweeëntwintigste plaats.
In het bijprogramma werd ook gereden in de Moto4 Northern Cup, met vijf Nederlanders aan de start. Ruben Nijland en Jaylen Korporaal konden zich mengen in de strijd om de podiumplaatsen. Nijland werd tweemaal vijfde, terwijl Korporaal in de tweede race een podiumplaats pakte door als derde te finishen.
De Spaanse tattoo-artiest Dennis Gutierrez is geboren in de regio Barcelona. Hij groeide dus op onder de stralende Mediterrane zon, met zilte lucht, droge heuvels en een cultuur die het buitenleven centraal stelt. Tegenwoordig is hij behalve een gerespecteerd tatoeëerder ook de trotse eigenaar van een Harley-Davidson Panhead chopper met blok uit 1953. Een pure chopper met geschiedenis en ziel.
Het was nooit echt zijn plan om tatoeëerder te worden, maar het leven leidde hem er gewoon naartoe. Op zijn zeventiende deelde Dennis een appartement met een tatoeëerder en hij werd gegrepen door de wereld van de onderhuidse kunst. Gaandeweg verfijnde hij zijn techniek en ontwikkelde hij een eigen beeldtaal, die kracht en elegantie combineert. Diezelfde filosofie zou later bepalend zijn voor zijn benadering van motorfietsen.
Net als velen van ons begon Dennis zijn Harley-avontuur op een Sportster. Het zijn eerste kennismaking met èchte vrijheid. Zijn fascinatie voor choppers gaat echter terug tot zijn kindertijd. Vrienden van zijn moeder reden op prachtige Harleys. Machines die een diepe indruk achterlieten op de jonge knaap. En eveneens ‘net als voor zovelen’, heeft de film Easy Rider voor Dennis het definitieve droombeeld neergezet: Lange voorvorken, eindeloze snelwegen, rebellie gehuld in chroom. Het zaadje was al vroeg geplant.
1 van 10
DUITSLAND
Veertien jaar geleden hoorde Dennis over een Panhead uit 1953 in opmerkelijk goede staat. De motor was oorspronkelijk afkomstig van een Amerikaanse militaire basis in Duitsland, die in 1962 was gesloten. Toen de Amerikaanse troepen zich uit Duitsland terugtrokken, konden enkele gelukkige inwoners de achtergebleven voertuigen bemachtigen. De Panhead bleek terechtgekomen te zijn bij inmiddels een 83-jarige heer, die hem decennialang zorgvuldig had bewaard. Toen Dennis ontdekte dat de man de motor wilde gaan verkopen, aarzelde hij geen seconde. Deze Panhead was voor hem! Eén ding heeft hij sinds de aanschaf nooit veranderd: het blok. Voor Dennis is die continuïteit belangrijk. “Machines hebben een geheugen”, weet hij. En deze machine had al een leven achter zich voordat hij bij hem kwam.
BUILT IN BARCELONA
De transformatie van de min of meer originele Panhead tot chopper werd toevertrouwd aan enkele van de beste vakmensen in zijn thuisstad. Het basiswerk werd uitgevoerd door HD Shop Barcelona, een naam die in de lokale scene bekendstaat om haar kwaliteitswerk en diepgaande Harley-kennis. De uiteindelijke verfijning door LeBeef gaf de chopper zijn heerlijke mix van kracht, stijl en onmiskenbare flair. Het resultaat is een chopper voor de èchte motorrijder, maar ook eentje die je raakt als een rijdend juweeltje. Chroom en diepzwart spelen met elkaar de tank. De stance is gebaseerd op een 18-inch achter- en een 21-inch voorband, wat hem precies het juiste chopper-silhouet geeft. Jarenlang was de Panhead geen speeltje voor in het weekend. Het was vervoer. Dennis reed er dagelijks op. Werk, privéleven en alles daartussenin; de ’53er Pan was erbij. Dat veranderde helaas in 2020. Barcelona introduceerde, net als veel andere grote Europese steden, ZBE’s (lage-emissiezones). Plotseling was het vrijwel onmogelijk om met een vintage chopper door de stad te rijden. De regels werden strenger. De toegang werd beperkter. De wereld verandert en is bepaald niet enthousiast over carburateurs en open uitlaten… Toch werd de Panhead geen statisch pronkstuk en buiten de stad blijft Dennis hem volop gebruiken.
WARE STIJL
Afgelopen zomer bijvoorbeeld richtten Dennis en een hechte groep vrienden hun choppers op de horizon en reden 1300 kilometer door Spanje, voordat ze bij het fameuze Old & Proud Festival arriveerden. Bergen. Kustlijnen. Woestijnwegen. Eindeloze zon, onnoemelijk veel tankstops en nog veel meer lachsalvo’s. Zo’n afstand afleggen op een hardtail chopper draait niet om comfort. Het draait om toewijding. Het draait om het najagen van dat gevoel dat we allemaal kennen, maar moeilijk kunnen beschrijven: het ritme van de motor, de geur van olie en benzine, de warmte op je rug en de horizon die je vooruit trekt. Het is de droom die Easy Rider beloofde en Dennis beleeft hem, in Spaanse stijl. Zolang er open wegen zijn, de zon boven de Middellandse Zee schijnt en er brandstof in de tank zit, zal deze oude Harley blijven rijden. Met twee getatoeëerde handen aan het stuur en de stille zekerheid dat ware stijl nooit vergaat.
Bart test samen met drie RIDERS de MyRoute-app, het alles-in-één platform voor het maken, vinden en navigeren van routes. De routes die je met MyRoute-app maakt, zijn geschikt voor meerdere navigatiesystemen, zoals TomTom en Garmin. Corjan van MyRoute-app laat zien hoe eenvoudig het is om zelf een route te maken of een bestaande route te importeren.
Een nieuw seizoen en een nieuwe naam: RIDERS TV! Dit seizoen testen we weer de nieuwste motoren, spreken we met markante motorrijders en bezoeken we de leukste spots voor motorrijders. In deze eerste aflevering van 2026 gaan we met drie RIDERS naar de Adventure Academy in Olmen voor een offroad-cursus. We rijden met de nieuwste Kawasaki KLE500, laten zien hoe eenvoudig het is om te navigeren met je telefoon via de MyRoute-App en bespreken met Pieter van Motorkledingstore de nieuwste trends in avontuurlijke motorkleding.
Meer dan 77 jaar WK-wegrace heeft een schatkist aan verhalen opgeleverd. Heldendaden, drama’s en races waarin werkelijk álles misging wat mis kon gaan. Met inmiddels ruim duizend verreden Grands Prix is het dan ook onvermijdelijk dat sommige wedstrijden de geschiedenisboeken ingingen vanwege hun volstrekt onvoorspelbare verloop. In dit tweeluik duiken we in dertig 500cc- en MotoGP-races die zich niets aantrokken van draaiboeken, statistieken of gezond verstand. Compleet? Absoluut niet. Memorabel? Zonder twijfel.
1996 – Grand Prix van Australië
Teamgenoten clashen, Capirossi wint
Michael Doohan was al lang wereldkampioen toen de laatste Grand Prix van 1996 op Eastern Creek werd verreden. Maar de Australiër wilde maar wat graag winnen voor eigen publiek. Gedurende het seizoen had Doohan steeds meer tegenstand gekregen van zijn Repsol Honda-teamgenoot Alex Crivillé, iets wat hij maar moeilijk kon verkroppen. Doohan was gewend te winnen en te domineren. En wanneer hij zo af en toe werd geklopt, stond hij chagrijnig op het podium. In Doohans thuisrace bleef Crivillé het achterwiel van zijn kopman volgen. In de laatste ronde ging de Spanjaard in de aanval, maar Doohan duwde hem op agressieve wijze naar buiten. Er was contact tussen de motoren, maar ze bleven beiden zitten. Crivillé moet van binnen hebben gekookt, want later in de ronde deed hij een ultieme poging om alsnog voorbij te komen. Maar zijn aanval kwam van te ver, waarbij hij de achterkant van Doohan raakte en beiden ten val kwamen. Ruim daarachter reed Loris Capirossi (Yamaha) op een derde plek, die zo zijn eerste 500cc-zege op een presenteerblaadje kreeg aangereikt.
Loris Capirossi was de lachende derde en won door de crash van de twee Repsol Honda-coureurs zijn eerste 500cc-race.
Honda speelde eind 2003 hoog spel door te roepen dat het de ijzersterke motor – en niet Valentino Rossi – was die hen al twee jaar op rij dominant maakte in de MotoGP. De trotse Japanse fabrikant had dan ook nooit verwacht dat Rossi zou tekenen bij de concurrent: Yamaha. Zeker niet omdat Yamaha in 2003 geen enkele MotoGP-race had gewonnen en slechts één podiumplaats had behaald. Iedereen wist wat voor een ongekend talent de Italiaan was, maar winnen met een Yamaha? Dat kon toch niet? En al helemaal niet in de eerste race. Zijn grote rivaal Max Biaggi – die nota bene nog steeds met Honda reed – zag zijn kans schoon om wereldkampioen te worden. De eerste Grand Prix van 2004 werd verreden op Welkom in Zuid-Afrika. Tegen alle verwachtingen in pakte Rossi meteen poleposition en werd het in de race een man-tegen-man-gevecht met Biaggi. Rossi deed waar hij zo goed in was: duels winnen. Zo pakte hij de zege bij zijn debuut voor Yamaha en bewees hij de Honda-leiding hun ongelijk.
Valentino Rossi (46) won bij zijn Yamaha-debuut door Max Biaggi (3) met Honda te verslaan.
1983 – Grand Prix van Groot-Brittannië
Rampjaar bereikt nieuw dieptepunt
1983 was een rampjaar voor de 500cc-coureurs. Voorafgaand aan de Britse Grand Prix op Silverstone waren eerder dat jaar Guido Paci, Iwao Ishikawa en Michel Frutschi dodelijk verongelukt. Ook had zich al het zware ongeval van Franco Uncini in Assen voorgedaan. In Silverstone volgde een nieuw drama. In de vijfde ronde viel de Suzuki van Norman Brown stil op het rechte stuk, waarna Peter Huber er vol bovenop knalde. De rijders bleven roerloos op en naast de baan liggen. Er volgde een bizarre situatie, want er werd slechts met een gele en een olievlag gezwaaid. In de daaropvolgende ronde kwamen de rijders nog altijd op volle snelheid langs de plaats van het ongeluk. Nog steeds werd er geen rode vlag getoond, waarop de coureurs zelf besloten de pits in te rijden. Er volgde een herstart over 23 ronden, die werd gewonnen door Kenny Roberts, voor Freddie Spencer en Randy Mamola. Later bleek dat Brown en Huber aan hun verwondingen waren overleden.
Acht rijders op de eerste startrij op Silverstone: Kenny Roberts (4), Freddie Spencer (3), Randy Mamola (6), Eddie Lawson (27), Marc Fontan (10), Ron Haslam (9), Takazumi Katayama (8) en Sergio Pellandini (15).
2015 – Grand Prix van Maleisië
De dag dat de MotoGP ontplofte
De welbekende Sepang-clash mag natuurlijk niet ontbreken: hét moment dat de MotoGP compleet veranderde. In 2015 sloeg de verstandhouding tussen Valentino Rossi en Marc Márquez om van vriendschappelijk naar vijandig. Die spanningen bouwden zich geleidelijk op, met incidenten in Argentinië en tijdens de TT van Assen. Na de race op Phillip Island beschuldigde Rossi Márquez ervan Jorge Lorenzo te willen helpen aan de wereldtitel. Die uitspraak deed hij tijdens de persconferentie voorafgaand aan de Grand Prix van Maleisië. In de race ontstond, achter winnaar Dani Pedrosa en Lorenzo, een man-tegen-man-gevecht tussen Rossi en Márquez. Rossi raakte zichtbaar gefrustreerd doordat Márquez hem meerdere keren inhaalde. Op een gegeven moment dreef hij zijn rivaal naar buiten. Of Rossi hem daarbij met zijn been een zet gaf of niet, blijft onderwerp van discussie, maar Márquez kwam ten val. Het incident leverde Rossi een gridstraf (starten als laatste) op voor de beslissende Grand Prix in Valencia, waardoor zijn kansen op een tiende wereldtitel aanzienlijk slonken. En dat bleek terecht: Lorenzo kroonde zich in Valencia tot MotoGP-kampioen. Tussen Rossi en Márquez – de twee succesvolste MotoGP-rijders aller tijden – zou het daarna nooit meer goed komen.
De race die alleen ging over Marc Márquez (93) en Valentino Rossi (46), en niet over winnaar Dani Pedrosa (26).
1978 – Grand Prix van Zweden
De zege die Hartog moest weggeven
Wil Hartog won in zijn carrière vijf keer een 500cc-race. Daarmee is hij nog altijd de succesvolste Nederlandse coureur in de koningsklasse. Maar eigenlijk had de Witte Reus minimaal zes keer een Grand Prix moeten winnen. In 1978 mocht Hartog de fabrieks-Suzuki van de geblesseerde Pat Hennen overnemen. Daarmee won hij meteen de Grand Prix van België op Spa-Francorchamps. Ook tijdens de daaropvolgende race in Zweden was Hartog veruit de snelste. Alleen paste dat niet helemaal in het plan van de Suzuki-leiding, aangezien hun kopman Barry Sheene met Yamaha-rijder Kenny Roberts streed om de wereldtitel. Hartog reed ruim aan de leiding in Karlskoga en leek op weg naar de overwinning. Toen Sheene daarachter de tweede plaats had veroverd, kreeg de Nederlander vanuit de pitstraat het signaal om de Brit voorbij te laten. Hartog voerde de stalorders keurig uit en finishte als tweede, achter Sheene. Een week later werd tijdens de Grand Prix van Finland in Imatra het Wilhelmus wél gespeeld. Sheene viel uit en verloor cruciale punten in de titelstrijd, waardoor Hartog vrij spel had en zijn geweldige vorm opnieuw in een zege kon omzetten.
Wil Hartog (5) heeft hier zojuist teamgenoot Barry Sheene (7) voorgelaten.
2009 – Grand Prix van Qatar
De maandagrace in Losail
De openings-Grand Prix van 2009 werd in het donker onder kunstlicht verreden op het Losail International Circuit. Het leverde prachtige beelden op, maar er was wel een probleem: er werd regen voorspeld en dan kon er volgens de organisatie en rijders niet gereden worden. De 125cc-klasse begon op een droge baan, maar de race werd na vier ronden stilgelegd vanwege een regenbui. Om het tijdschema niet te ver te laten uitlopen, kwam er geen herstart en werden er halve WK-punten uitgedeeld. De regen zette niet door en de ingekorte 250cc-race kon gewoon worden verreden. Maar vlak voordat de MotoGP-rijders zouden starten, begon het opnieuw te regenen. Er gebeurde iets ongebruikelijks: de race werd verplaatst naar maandag. Een dag later gaf het weer geen problemen en won Casey Stoner met Ducati overtuigend vanaf poleposition.
Vanwege deze regenbui werd de MotoGP-race niet op zondag, maar op maandag verreden.
2000 – Grand Prix van Zuid-Afrika
Dwars naar de overwinning
Garry McCoy had tijdens zijn eerste twee seizoenen in de koningsklasse nog weinig indruk gemaakt, maar daar bracht de Australiër tijdens de openings-Grand Prix van 2000 verandering in. Zijn manier van racen op het circuit van het Zuid-Afrikaanse Welkom zou zelfs de wereld overgaan. Al leek het daar vóór de race nog niet op. McCoy, rijdend voor Red Bull Yamaha WCM, vertrok vanaf de derde startrij en reed in de beginfase van de race nipt binnen de top tien. Niets bijzonders. Maar gedurende de race vond hij een enorme klik met zijn Michelin-banden. Glijdend met zijn achterwiel als een Speedwayrijder, zoals eigenlijk nog nooit eerder was vertoond, baande McCoy zich een weg naar voren en wist in de slotfase zelfs leider Carlos Checa te passeren. Compleet vanuit het niets won McCoy de 500cc-race. Het was het begin van zijn beste seizoen uit zijn GP-carrière, waarin hij met drie zeges als vijfde in het WK zou eindigen.
Garry McCoy vierde in stijl een spectaculaire overwinning.
1985 – Grand Prix van West-Duitsland
Toen Europa even terugvocht
Vanaf 1983 tot zo’n tien jaar later speelden Europeanen geen rol van betekenis in de strijd om de wereldtitel in de 500cc. Sterker nog, tussen 1983 en 1988 werden alle races gewonnen door Amerikanen en Australiërs. Op één uitzondering na: de natte West-Duitse Grand Prix op de Hockenheimring in 1985. Het was het jaar waarin Freddie Spencer de unieke dubbelwereldtitel zou behalen in de 250cc en 500cc. De Amerikaan had eerder op de dag al ervaring opgedaan op de kletsnatte baan in de 250cc-race, waarin hij achter thuisrijder Martin Wimmer als tweede was gefinisht. In de 500cc-race ging Spencer meteen aan kop en leek hij op weg naar een zekere overwinning. Maar het liep anders. Christian Sarron stond bekend als een sterke regenrijder, maar het was pas zijn derde race na zijn terugkeer in de 500cc, een jaar na het behalen van de 250cc-wereldtitel in 1984. En de Fransman stond er ook om bekend dat hij nog wel eens kon crashen als de druk te groot werd. Toen Sarron ook nog eens zijn start verprutste, leken zijn kansen verkeken. Bij de eerste doorkomst bedroeg het verschil met Spencer vijftien seconden en bovendien moest hij zich nog langs meerdere rijders knokken. Maar het was de dag van Sarron. Binnen de kortste keren rukte hij op naar de tweede plaats en ogenschijnlijk moeiteloos dichtte hij vervolgens het gat naar Spencer. De Yamaha-rijder won uiteindelijk met ruim tien seconden voorsprong. Ondanks dat hij nog ruim vijf jaar actief zou blijven als fabrieksrijder in de 500cc, zou de Fransman nooit meer zegevieren.
Blije winnaar Christian Sarron (midden), met Freddie Spencer (links) en Ron Haslam (rechts).
1993 – Grand Prix van Spanje
De dag dat Barros zichzelf versloeg
Alex Barros was pas 19 jaar oud toen hij in 1990 debuteerde in de 500cc-klasse. Daarmee was de Braziliaan op dat moment de jongste rijder ooit in de koningsklasse. Na drie seizoenen bij Cagiva werd zijn talent opgemerkt door Suzuki, dat hem in 1993 opnam in het fabrieksteam naast Kevin Schwantz. Dat Barros snel, maar ook onstuimig was, kwam tot uiting tijdens de vierde race van dat jaar in Jerez. Bij de start viel hij vanaf de eerste rij terug tot ver buiten de top tien. Maar niemand kon die dag tippen aan het tempo van de jonge Braziliaan, zelfs zijn teamgenoot Schwantz en regerend wereldkampioen Wayne Rainey niet. Barros passeerde iedereen en reed zelfs weg bij Schwantz, die in een poging zijn teamgenoot te volgen kortstondig door het gras moest. Toen de overwinning binnen handbereik leek, ging het alsnog mis. In de voorlaatste ronde verremde Barros zich knullig en schoof onderuit. Vol ongeloof greep hij naar zijn hoofd. Teamgenoot Schwantz profiteerde en won de race.
Alex Barros (9) voor Wayne Rainey (1) en Kevin Schwantz (34).
2006 – Grand Prix van Valencia
Een kampioenschap uit handen gegleden
Valentino Rossi behaalde negen wereldtitels, waarvan zeven in de koningsklasse. Toch waren er twee momenten in zijn carrière waarop hij op tien wereldtitels had kunnen komen. Eén daarvan was in 2015 na de veelbesproken Sepang-clash met Marc Márquez. Het andere in 2006, toen hij met acht punten voorsprong op Nicky Hayden aan de laatste Grand Prix in Valencia begon. Het was sowieso al een knotsgek seizoen geweest, met verrassende winnaars, veel crashes en de nodige blessures. Toch leek alles erop te wijzen dat Rossi voor het zesde jaar op rij tot koning van de koningsklasse zou worden gekroond – mede omdat hij ook nog eens poleposition had veroverd. Maar alles ging mis, op een manier die je zelden bij Rossi zag. Na een slechte start viel de Yamaha-rijder al snel terug naar de zevende plaats, terwijl Hayden naar de tweede plek oprukte en daarmee virtueel wereldkampioen was. In de vijfde ronde ging het van kwaad tot erger: Rossi ging onderuit. Hayden reed zijn Repsol Honda vervolgens gecontroleerd naar een derde plaats. Rossi keerde weliswaar terug op de baan, maar kwam niet meer in de buurt van de top acht – de klassering die hij nodig had om wereldkampioen te worden. Terwijl de camera’s gericht waren op de nieuwe wereldkampioen Hayden, won Ducati-invaller Troy Bayliss – die net wereldkampioen in het World Superbike was geworden – zijn enige MotoGP-race.
Het moment waarop Valentino Rossi (46) de wereldtitel in 2006 verloor.
2014 – Grand Prix van Duitsland
Massale pitstraat
Paniek voor de start op de Sachsenring. Welke bandenkeuze moet er gemaakt worden? Op de grid was het gaan regenen. Bijna alle rijders kozen voor regenbanden, maar merkten in de opwarmronde dat dit niet de juiste keuze was, omdat de baan daarvoor niet nat genoeg was. Een groot deel van het veld kwam binnen om van motor te wisselen naar slicks. Al deze rijders moesten vervolgens vanuit de pitstraat vertrekken. Het was volop hectiek met veertien motoren die opgesteld stonden aan het einde van de pitstraat, terwijl er maar negen rijders – met als enige toprijder Stefan Bradl – op de grid stonden. Deze massale start vanuit de pitstraat was natuurlijk ook erg gevaarlijk, waardoor de organisatie dat tegenwoordig nooit meer laat gebeuren. De winnaar van dit nieuwe spel werd Marc Márquez. Hij wurmde zich als eerste uit de pitstraat, achterhaalde al snel de rijders die wel vanaf de grid gestart waren en won met een grote voorsprong de race.
Marc Márquez (93) had de beste start van de rijders die uit de pitstraat vertrokken.
1981 – Grand Prix van Zweden
Een zeldzaam Nederlands podium
Deze 500cc-race op Anderstorp gaf een uniek beeld voor de Nederlandse motorsport: Jack Middelburg en Boet van Dulmen streden lange tijd samen voor de overwinning. De voornaamste reden waren de omstandigheden. De baan was niet volledig droog, waardoor de rijders grotendeels met intermediates van start gingen. Omstandigheden waarin rijderskwaliteiten belangrijker worden, ook al heb je niet het beste materiaal. En dat lieten Middelburg en Van Dulmen deze dag zien. Helaas was hun geweldige optreden net niet genoeg voor een overwinning, want Yamaha-fabrieksrijder Barry Sheene wist hen te passeren en de race te winnen. Van Dulmen werd tweede, voor Middelburg, die derde werd. Het was de laatste keer dat er twee Nederlanders op het podium van een 500cc-race eindigden.
Jack Middelburg (links), winnaar Barry Sheene (midden) en Boet van Dulmen (rechts) tijdens hun ereronde na de race op Anderstorp.
1992 – Grand Prix van Nederland
De eerste Spaanse zege
Tegenwoordig is het heel gebruikelijk dat een MotoGP-race wordt gewonnen door een Spanjaard. In 1992 was dat nog allerminst het geval: een coureur uit Spanje had zelfs nog nooit gewonnen in de koningsklasse. Spanjaarden – met Ángel Nieto als bekendste coureur – stonden vooral bekend om hun successen in de lichtere klassen. De TT Assen van 1992 bracht daar verandering in. De omstandigheden waren bijzonder. Veel toprijders uit Amerika en Australië konden vanwege blessures niet starten. Denk aan Michael Doohan, Wayne Rainey en Wayne Gardner. Toen Kevin Schwantz en Eddie Lawson in de race ook nog eens samen onderuitgingen, bleef er van de traditionele top weinig over. Of eigenlijk alleen John Kocinski, uitkomend voor het Marlboro Yamaha-fabrieksteam. De Amerikaan maakte wel deel uit van de kopgroep, maar kon zich niet losmaken van subtoppers als Alex Barros, Juan Garriga en Alex Crivillé. Laatstgenoemde beleefde zijn debuutjaar in de 500cc. In de slotfase bleek Crivillé de sterkste. Op zijn Campsa-Honda van het Spaanse team van Sito Pons behaalde de 22-jarige een recordbrekend succes: de eerste Spaanse zege in de 500cc. En Kocinski? Die had zijn enorme kans op de zege laten lopen, maar werd nog wel nipt tweede voor Barros op een Cagiva. De overige races in 1992 werden overigens weer ‘gewoon’ gewonnen door Amerikanen en Australiërs.
Alex Crivillé werd de eerste Spaanse winnaar in de 500cc.
2025 – Grand Prix van Frankrijk
Vive la France: een droom die uitkwam
De laatste jaren zijn de bezoekersaantallen in Le Mans ongekend. De belangrijkste reden: lokale helden Fabio Quartararo en Johann Zarco. Zeker nadat eerstgenoemde in 2021 MotoGP-wereldkampioen werd. Toch was het winnen van een MotoGP-race in eigen land hem nog niet gelukt. In 2025 leefde de hoop opnieuw, want Quartararo startte vanaf poleposition. Maar zoals zo vaak tijdens de Franse Grand Prix speelden de wisselende weersomstandigheden een hoofdrol. De start werd uitgesteld en na de verkenningsronde wisselden veel rijders alsnog naar slicks. Dat leverde ze wel een dubbele long-lap penalty op. In de beginfase leken de coureurs op slicks in het voordeel. Eén van hen was Quartararo, die zich mengde in de strijd om de koppositie, tot hij onderuitging. De Franse hoop leek vervlogen. Toen het harder begon te regenen, kantelde de situatie opnieuw. Zarco was namelijk gestart op regenbanden. De rijders op slicks moesten weer naar binnen om van machine te wisselen, waardoor Zarco de leiding in handen kreeg. De spanning op de tribunes steeg met de ronde. De LCR Honda-rijder hield het hoofd koel en wist zijn concurrenten achter zich te houden. Het publiek ging uit zijn dak toen hun thuisrijder de Grand Prix won: de eerste Fransman in 71 jaar die in eigen land zegevierde in de koningsklasse. De 34-jarige Zarco was zichtbaar geëmotioneerd toen na afloop La Marseillaise over het circuit van Le Mans galmde.
Onder luid gejuich kwam Fransman Johann Zarco als eerste over de finish in Le Mans.
2008 – Grand Prix van de Verenigde Staten
Psychologische oorlogsvoering
Casey Stoner was de grote favoriet voor de winst op Laguna Seca. In de kwalificatie was de Ducati-coureur een halve seconde sneller dan zijn concurrenten. Valentino Rossi stond tweede op de grid, ging aan de leiding in het WK, maar had Stoner de laatste races – met drie zeges op rij – wel dichterbij zien komen. Rossi moest iets doen aan de dominantie van Stoner, anders kwam de wereldtitel in gevaar. De Italiaan wilde Stoner uit balans brengen door hem in de race constant aan te vallen, want dat was de enige manier om de Australiër niet weg te laten rijden. En dat gebeurde. Op alle mogelijke manieren zette Rossi zijn Yamaha naast en voorbij de Ducati van Stoner. In de Corkscrew kwamen ze zelfs buiten de baan. Stoner was zo ontregeld dat hij zelf in de fout ging in de bocht en onderuit schoof. Hij pakte de motor nog wel weer op en werd tweede, terwijl Rossi een race won die hij eigenlijk nooit had kunnen winnen. Rossi doorbrak ook de reeks van Stoner en legde zo het fundament voor zijn wereldtitel in 2008.
Het was een legendarisch duel tussen Valentino Rossi (46) en Casey Stoner (1) op Laguna Seca.
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
