Bimota werkte ooit met Honda blokken in het allerprilste begin, later volgden onder meer Kawasaki, Yamaha en Suzuki, maar de laatste jaren was het vooral Ducati en nog het meest recent met BMW-viercilinders in de BB3. Die laatste samenwerking was een stroeve, dus Ducati werd weer aangeproken als leverancier. Twee modellen kwamen hieruit voort.

De eerste is (bovenstaande) de Tesi 3D RaceCafé. Een caféracer-uitvoering van de Tesi 3D; Bimota’s beroemde naafgestuurde bouwwerk. Al is deze dankzij een bruin lederen zadel en een rond koplampje opeens een klassieke schoonheid. Nou, laat dat klassieke maar weg; modern tot en met. De vering is topspul uit Zweden, vering komt uit Bergamo in Italië en er is nog heel veel meer. Neem de voor- en achtervorken, bijvoorbeeld. Allebei uit carbon gemaakt inclusief een excentrische hoogteversteller, ook voor en achter. Het frame en overige delen bestaan nog steeds uit een bijelkaarraapsel van hoogwaardig gefreesd aluminium. Lekker kwijlen dus. Overigens waarschijnlijk niet door het immense vermogen, want het ietwat brave 803cc Scrambler Ducati-blok verzorgt de aandrijving.

Voor het vermogen kun je beter eens naar Bimota’s andere nieuwtje kijken. De Impeto – Italiaans voor impuls – moet Bimota een duwtje in de rug geven, en een flinke duw is het, want het blok is gepikt uit de Diavel. 162 paardenkrachten en bakken koppel dus, tot u dienst. Verder oogt de Impeto vooral als een geupgrade DB8 Bimota, wat niet verkeerd is, maar nieuws is het ook niet echt. Tot je even de optielijst erbij pakt, waar dikgedrukt een supercharger in staat. Een eindsprintje naar de 190pk moet ‘ie volgens Bimota wel doen, alsof het niets is. Zeker wanneer je bedenkt dat de Impeto schoon aan de haak slechts 177 kilo weegt.

We danken Ducati even voor gestructureerde opzet van haar motorblokken, want mede daardoor is de superchargerkit plug-and-play voor veel Ducati-aangedreven motorfietsen, waaronder die van niemand minder dan… nou ja, Ducati zelf. Geinig!

Foto: Victory

De nieuwste Victory is een speciale. Speciaal gebouwd door de Zwitser Urs Erbacher – van huis uit dragracer – en gebaseerd op de Victory die dit jaar meestreed in de Pikes Peak-wedstrijd in Amerika: Project 156. Deze racer was de eerste in zijn soort bij Victory. Op basis van hetzelfde blok is de Ignition zijn opvolger. 

De Ignition heeft een 1200cc V-twin blok dat vloeistofgekoeld is. Een gegoten aluminium frame, een remsysteem van Brembo, bandaandrijving en een breed stuur. Geen kattenpis, die Ignition! Overigens werd er ook bekend gemaakt dat het blok binnenkort ook nog een ander Victory-model zal aandrijven. De zogenaamde ‘Combustion’ wordt op 11 decmber onthuld op de IMS (International Motorcycle Show) in New York. Veel is er over de Combustion nog niet bekend behalve dat het model in het teken staat van ‘American muscle’. Na dit concept is onze interesse in ieder geval gewekt.

Honda neemt maar liefst drie scrambler-achtige concepten mee naar Milaan. Twee op basis van de CBR650F en eentje gebaseerd op een scooter. Met name die laatste is wel heel bijzonder, want de combinatie scooter en scrambler zijn niet heel voor de hand liggend. Het resultaat is de Honda City Adventure Concept, en is niet veel meer dan een scooter met draadspaakwielen en noppenbanden, en dat is eigenlijk wel prima. Lekker door de modder raggen zonder over schakelen in te hoeven zitten; klinkt goed, toch? Nou, Honda vindt ook dat hij wat stads heeft – ‘urban’, kun je zeggen. Dus eerst door de drek en dan met het hok en jij zelf helemaal onder het slijk naar een restaurantje in de stad, kijken hoe cool men jou vindt. Dat idee.

Het andere tweetal concepten is ontworpen door de R&D-afdeling van Honda Europa. De ene is een straat gerichte scrambler en de ander is op uiterlijk vlak wat conventioneler, maar toch aardig wat moderner dan je zou zoeken achter de scrambler-naam. De straatscrambler CB4 (onderstaand) kreeg een cool kort kontje, een enkelzijdige achterwielophanging, onnodig dikke banden, ongeperforeerde schijven in het voorwiel en onnodig – maar erg gave – brede banden. De Six50 (bovenste) gaat voor de grote noppenbanden, waveschijven en dikke alu carterbescherming. Die wielen lijken trouwens wel gegoten, maar niets is minder waar. Dat zijn de dikste spaken die we ooit zagen, maar maken het moddervette uiterlijk perfect af.

Wat ons betreft mogen ze alledrie in productie, Honda. Of eentje met wat van alles, daar nemen we ook genoegen mee.

Modellen recyclen doen alle merken. Bij Husqvarna recyclen ze oude KTMs. Verleden jaar stonden op de EICMA plots de 401 Svartpilen en 401 Vitpilen op basis van de KTM 390 Duke. Lof alom. Nou, onder de noemer groter is beter, recyclet Husqvarna nu de 701 Supermoto, en hoe?!

De 701 Supermoto is natuurlijk op zijn beurt gebaseerd op de KTM 690, en deze 701 Vitpilen is daar weer op gebaseerd. Recyclen tot en met dus. Maar dat mag de pret niet drukken. De Vitpilen is namelijk precies hoe het klinkt: een 690cc eencilinder caféracer. Uiterlijkheden zijn om door een ringetje te halen, de vering is van huisfabrikant WP en Brembo levert de remmen. Verdere opvallendheden zijn de joekel van een open luchtfilter, de immense demper met hoog afwerkingsniveau en een heel gave ledverlichting. Tel daar bij op dat het dankzij de supermotardbasis – het concept staat zelfs op SM-slicks – waarschijnlijk niet heel veel in de schaal legt, en een moderne retrospeelfiets is geboren. Of ja, geboren…

We verwachtten nooit dat Husqvarna de 401 Vitpilen en Svartpilen zou gaan produceren, en die plannen zijn inmiddels finaal. Dus wij zitten met z’n allen te duimen dat Husky ook de 701 gewoon gaat maken.

Alsjeblieft, Husqvarna. Of ja; vänligen, Husqvarna!

Een complete racer verkopen, dat zouden meer merken moeten doen. KTM’s nieuwe MotoGP-motor wordt voor iedereen met genoeg knaken beschikbaar en in Noale vonden ze dat idee blijkbaar dusdanig interessant, dat Aprilia nu ongeneerdmet  KTMs veren gaat pronken. Niet dat we daar een probleem mee hebben, want bovenstaande RSV4-R Factory Works is toch gewoon een absoluut pareltje. Overigens is het niet enkel schone schijn, het ‘Factory Works’ gedeelte slaat de spijker aardig op de kop. Het is nagenoeg een fabrieksracer. 

De RSV4-racers zijn er in een aantal varianten, waaronder twee stockers en twee uitvoeringen in Superbike-trim. De afgebeelde RSV4 is in de ‘Misano’-specificatie, wat inhoudt dat het min of meer de 2015 racer is waar bijvoorbeeld Leon Haslam mee in het Superbike WK rondreed, en die kun je nu dus gewoon kopen. Gekkigheid. Vooruit, het is een rijkeluisspeeltje, gemaakt om circuitdagen te rijden wanneer je lekker aan het rentenieren bent. Let wel op, de RSV4-R FW is niet voor mensen met een zwak gestel, want met meer dan 230 paardenkrachten, ben je gewaarschuwd voor de intense potentie van de Factory Works. ‘Be A Racer’ zeiden ze al, koop er eentje en ben er echt een. 

En voor de enthousiastelingen die er eentje voor op straat zouden willen; nee, ze kunnen niet op kenteken gezet worden.

Voor 2016 gaat de MV Agusta Brutale 800 flink op de schop. De verlichting is voortaan led, de tank, kont en uitlaat zijn opnieuw ontworpen, en over het geheel lijkt de Brutale nog slanker en nog krachtiger dan hij voorheen was. Ware het niet dat hier de tegenstrijdigheden zich aandringen. Zo rank als de nieuwe Brutale 800 eruit zien, is hij toch maar liefst 8,5 kilo zwaarder dan zijn voorganger. Ook qua vermogen boet de Tre Pistoni in. Het vermogen komt terug van 125 naar 116 pk. Waarschijnlijk is het deels te verklaren omdat de compressieverhouding ook wat verlaagd is van 13.3 tot 1 naar 12.3 tot 1. En ook dat kan weer beredeneerd worden, want de Brutale voldeed nog niet aan de Euro4-emissieeisen. Nu wel. Maar, je weet het niet; de oude Brutale was slecht te controleren door zijn giftige gas. Negen paardenkrachten minder in ruil voor meer bruikbaarheid, en het is allemaal zo slecht nog niet. Wellicht voegt het beetje extra gewicht nog wat stabiliteit toe ook. Moeten wel uit kijken dat MV’s Brutale niet te braaf wordt. Zoals het nu klinkt allemaal, lijkt het er haast op.

Dragster 800RR LH44

Als Ayrton Senna ooit recht had op een MV Agusta die aan hem gewijd werd, dan mag inmiddels drievoudig wereldkampioen Lewis Hamilton er toch zeker ook wel een. De extravagante Brit liet de keuze op de Dragster 800RR vallen en deze werd vervolgens naar wens aangepast met veel koolstofvezel, gefreesd lichtmetaal – rood geanodiseerd, niet te missen – en elk van de 244 stuks wordt uitgerust met een typeplaatje en het LH44-logo, refererend naar Lewis Hamilton en zijn startnummer. Technisch blijft de Dragster RR LH44 identiek aan de gewone.Rivale en Dragster kleurenpalet opgeschud 

Behalve de gloednieuwe Brutale 800, gooit MV Agusta voor de Rivale en de Dragster wat nieuwe kleurtjes in de strijd. Allebei krijgen nieuwe zwarte kleurenstellingen en nieuwe witte kleuren. Nero en bianco, zoals ze dat zo mooi noemen. Verder veranderen ze niet voor het komende modeljaar. Aangezien beide modellen op de Brutale gebaseerd zijn, zal het tweetal volgend jaar wel volgen met de vernieuwingen.

Foto: Suzuki

V-twin plezier voor iedereen. Dat is het motto dat Suzuki hanteert voor de SV650. De vernieuwde SV is met liefst 140 onderdelen veranderd en weegt 8 kilogram minder dan het vorige model. Naast het behalen van de Euro4-norm, levert het 645cc vloeistofgekoelde v-twinblok meer koppel onder- en middenin het toerenbereik. Verder zou de motor vloeiender lopen bij hoge toeren. De SV levert zo’n 75 pk bij 8.400 toeren en 64 Nm bij 6.400 tpm. Suzuki heeft het blok van binnuit bijna geheel gereviseerd. Nieuwe cilinderkoppen, zuigers en Dual Spark Technologie dragen allemaal bij aan het verbeterde vermogen. Hetzelfde gaat op voor de verbeterde injectie, het aangepaste gasklephuis en het uitlaatsysteem.

Met het nieuwe lagetoeren-hulpsysteem is de handelbaarheid onderin het bereik stukken beter. Wanneer de motor gestart wordt of met een laag toerental rijdt geeft de tpmsensor een seintje aan het ISC (lagesnelheidscontrole). Dit ISC pompt dan automatisch het toerental wat op waardoor het lastiger wordt om de motor af te laten slaan en filerijden dus makkelijker wordt.

De SV650 is verder een stukje smaller geworden. In wit, blauw, rood en zwart verkrijgbaar en komt met een 13.8L brandstoftank voor de Europese markt beschikbaar.

Foto: Suzuki

Groot nieuws voor de kleinste Suzuki. De VanVan gaat van 125cc naar 200! De luchtgekoelde viertakt ééncilinder krijgt zo waarschijnlijk een redelijke boost qua vermogen, precieze gegevens daarover zijn nog niet bekend. Verder blijft de tweewieler eigenlijk ongewijzigd.  De VanVan is nu verkrijgbaar in blauw, grijs en zwart en heeft een klein tasje achterop voor minimale bagage.