Heel mooi die elektrische motorfietsen, maar het blijft een gehannes met die beperkte actieradius en lange oplaadtijd van de accu. Nou ja, ‘blijft’… als het goed is hebben we over twee jaar accu’s die supersnel opladen, goedkoop zijn en tien keer zo lang mee gaan als de huidige accu’s.

De Nanyang Technologisal University heeft namelijk een nieuwe batterij ontwikkeld die al binnen twee minuten oplaadt tot 70 procent! ‘De reikwijdte van elektrische auto’s kan enorm vergroot worden, doordat de accu’s al na vijf minuten helemaal vol zijn. Dat staat gelijk aan de tijd die je nu bezig bent om je benzinetank vol te gooien’, zo focust Professor Chan (foto boven, staand) zich op auto’s, maar voor motorfietsen gelden natuurlijk dezelfde voordelen.

Sterker nog: de nieuwe technologie komt voor motorfietsen wellicht nog meer geroepen dan voor auto’s. Want waar auto’s veelal hybride uitgevoerd kunnen worden, of met een extra dieselaggregaat aan boord, kan dat bij motorfietsen niet. Die worden immers veel te zwaar en er is niet genoeg ruimte aan bood. 

Een ander voordeel van de nieuwe technologie is dat de accu’s, naar verwachting, wel twintig jaar mee kunnen. Dat is tien keer langer dan de twee jaar tijd van de huidige accu’s, want na zo’n 1000 keer opladen verliest een accu z’n capaciteit. De actieradius wordt dan in rap tempo kleiner.

HOE WERKT HET?
Maar, wat is dan precies de doorbraak? Dat valt qua verandering eigenlijk wel mee, want we kunnen niet spreken van een totaal nieuwe superaccu. Nee, de onderzoekers van de Nanyang University hebben het grafiet, dat op de negatieve pool van een accu zit, vervangen door een speciale gel, met daarin ontelbaar vele nanobuisje gemaakt van titaandioxide. Deze nanobuisjes zijn ruim duizend keer dunner dan een menselijke hoofdhaar, en ze zorgen ervoor dat de elektronen en ionen supersnel in en uit de batterij kunnen. Het is dus eigenlijk het transferproces dat met dank aan deze gel enorm wordt versneld.

De onderzoekers van de universiteit benadrukken dat de nieuwe techniek, die over twee jaar uitontwikkeld moet zijn, geen dure techniek is. Titaandioxide is namelijk ruimschoots aanwezig in de aardbodem en bovendien makkelijk te delven.

Waar wij, gewone stervelingen, na een crash zelf de verzekering moeten bellen om onze schade te verhalen, gaat het de heren GP-coureurs iets makkelijker af. Ze krijgen niet alleen in de pitbox onmiddelijk een nieuwe motorfiets voorgeschoteld, maar ook al het bewijsmateriaal wordt onmiddelijk verzameld om de gebeurtenis exact te kunnen analyseren.

De banden worden onderzocht, de data wordt tot in de puntjes uitgelezen en zelfs de kleding wordt opgestuurd naar de fabriek, waar experts onderzoeken wat de impact voor gevolgen heeft gehad. Én hoe goed de beschermende kleding haar plicht heeft gedaan.

Zo ook bij Rossi. En alhoewel de Italiaan weinig valt, ging -ie er op het circuit van Aragon lelijk af (KLIK, filmpje). Het nut van een goede helm bleek maar weer, want z’n AGV bleek flink beschadigd, aan alle kanten. Er was niet alleen sprake van glij- en valschade, maar de vele rubbersporen lieten ook zien dat Rossi meerdere keren met z’n eigen motorfiets in aanraking kwam.

Uit de technische analyse van AGV bleek onder andere het volgende:

– De buitenschaal vertoonde meerdere sporen van harde impact
– De hardste klap werd linksachter opgevangen, waarbij ook de helmspoiler afbrak
– De helm kwam onder drie verschillende hoeken in aanraking met de band van de Yamaha
– Hierbij brak het vizier (de bevestiging) deels af van de helmschaal

Dat Rossi een serieuze klapper maakte blijkt natuurlijk al uit de videobeelden, maar z’n geheugenverlies en hoofdpijn na afloop hadden dus veel erger kunnen aflopen. Volgens AGV werd het geheugenverlies en hoofdpijn vooral veroorzaakt door de aanraking met de spinnende achterband, die voor een plotselinge en zeer snelle draai van Rossi’s hoofd heeft gezorgd.

Maar het belangrijkste van allen: Rossi reed gewoon mee in de race en reed zelfs naar het podium!

[justified_image_grid ids=21008,21009,21010,21011,21012,21013]