Iedereen die ‘Schateiland’ van Robert Louis Stevenson wel eens heeft gelezen, kent het personage Long John Silver. Deze eenbenige piraat blijft tot het einde toe moeilijk in te schatten, want hij is een van de meest charmante boeven die de literaire wereld ooit heeft voortgebracht. Uiteindelijk valt het muntje de goede kant op en steelt hij je hart. Precies zo’n gevoel houden we over aan de Tiger 800. Een beetje ondeugend, maar met het hart op de juiste plaats.
Triumph heeft zijn best gedaan om liefhebbers van allroads zoveel mogelijk van dienst te zijn. Realistisch als de Britten zijn, hebben zij naast een echte ‘Cross-Country’ ook een meer asfaltgerichte versie gemaakt. Veel mensen kopen zo’n motor namelijk alleen maar voor de stoere en robuuste uitstraling. En wat heb je aan boterzachte vering, als je toch alleen maar op verharde wegen rijdt? Voor auto’s geldt hetzelfde; hoeveel SUV’s zie je nu helemaal in het terrein? Voor puristen is het waarschijnlijk een doodzonde, maar ook wij zien zo’n stoere wegmotor wel zitten. Zeker als hij ook nog eens goed rijdt. De Triumph zit, om maar eens een klassieker van stal te halen, als een Honda. De zithouding klopt als een zwerende vinger. De verhouding tussen stuur, zadel en voetstepjes pakt prima uit. We reden de Tiger 800 met het zadel in de hoogste positie (830 mm), wat een riant comfortabele beenhoek oplevert. Kleinere motorrijders moeten bij het stoppen wel opletten waar ze hun benen neerzetten, om te voorkomen dat hun naar grip zoekende teentjes niet alleen lucht aantreffen. Of ze zetten het zadel heel eenvoudig in de laagste positie, wat 20 mm hoogte scheelt.
De goede ergonomie draagt in combinatie met de robuuste framegeometrie bij aan een neutraal en koersvast rijgedrag. Hier kun je merken dat de Triumph in de goede zin van het woord uit de klei is getrokken. Echt een doordouwer, geen nerveuze prima donna. De kaplaarzen zijn inmiddels vervangen door een paar hippe sneakers, zodat je er ook in de stad hoge ogen mee gooit. Dat je ook zonder technische hoogstandjes een koppelrijk en tegelijk sterk motorblok kunt bouwen, bewijst Triumph met de Tiger 800. De driecilinder blinkt uit in goede manieren, waarbij vooral het breed uitgesmeerde koppel direct opvalt. Alsof het blok een dikke duizend is, zo stevig trekt het er aan vanaf stationair toerental. Dat de vermogensopbouw bovenin afvlakt, is bijzaak. De extra schop onder de kont ontbreekt, maar daarvoor in de plaats trakteert dit blok je op een combinatie van smeuïgheid en snelheid. De injectie past naadloos bij het blok en op de gasreactie is niets aan te merken. Ook de versnellingsbak is welgemanierd, de Tiger schakelt trefzeker en met een minimale voetbeweging.
Het zou helemaal geslaagd zijn als de Brit ook over uitmuntende remmen beschikte, maar dat valt een beetje tegen. Waar de remmenwinkel van Triumph normaal uitblinkt in stopkracht, doseerbaarheid en minimale knijpkracht, vraagt deze Tiger een steviger en volle hand om te vertragen. Remmen met één of twee vingertjes is niet zo’n goed idee. Dat verrast, omdat de eerder geteste Tiger XC een paar prima stoppers had. Toch kan de Tiger 800 wel een potje breken. Het totaalplaatje oogt en rijdt zo prettig, dat je ’m dat ene minpuntje wel wilt vergeven. De prima zitpositie en het soepele blok maken hem tot een prettige kompaan. Wil je eens wat verder van huis koersen, dan heb je met een tank van 21 liter meer dan voldoende benzine voor een comfortabele rit.
Alsof het blok een dikke duizend is, zo stevig trekt het er aan vanaf stationair toerental.
Gemaakt voor
Landrotten die liever vaste grond onder hun wielen hebben dan los zand. Met deze uitvoering schuim je de asfaltwegen af op zoek naar avontuur. Een trip naar een buitenlands piratenhol is goed te doen.
Motor
Groots en meeslepend. Bergen trekkracht die je steeds weer verbazen. Verwacht geen eindschot, maar om eerlijk te zijn heb je dat ook niet nodig. Smeuïg en snel tegelijk. Heerlijke driecilinderhuil.
Schat aan rijplezier
Met de Triumph Tiger 800 val je zeker niet buiten de boot. Alles werkt zoals je het verwacht, op de remmen na. Maar dat minpuntje vergeef je hem graag, met een ferme handdruk.
