UPDATE 3-1-2012: De woede is inmiddels gezakt bij Frans Verhoeven, want het volgende bericht staat nu op zijn site.
Het team van Verhoeven, Croco Adventures, is een amateurteam met professionele ambities. Het team is geen eigendom van Sherco. Een Fransman voert het teammangement en Verhoeven maakt deel uit van dat team. De fabriek heeft naast motoren ook personeel beschikbaar gesteld, waaronder de man van de blokken.
De ruim 6.000 testkilometers (echte rallykilometers) van de afgelopen maanden hebben als resultaat dat Verhoeven tijdens Le Dakar beschikt over een goed geteste motor. De incidenten die zich nu hebben afgespeeld zijn intern besproken met de betrokken personen. Het zijn fouten die in geen enkel team thuishoren. Een andere monteur is echter niet aan de orde. Het wordt namelijk intern opgevangen en een tweede controle is ingevoerd.
BERICHT 3-1-2012
De stoom kwam uit de oren van Frans Verhoeven bij binnenkomst in het bivak na afloop van de tweede etappe van de Dakar 2012. En dat was niet vanwege de schroeiende hitte van boven de veertig graden. Verhoeven was woest op zijn monteur. In de eerste etappe was hij al een ico (afstandsmetertje) verloren doordat de moertjes niet goed waren vastgedraaid.
In de tweede etappe was het nog een tandje erger. Het begon met een veertje van de koppeling dat verkeerd om zat waardoor Verhoeven bij het inrijden van een greppel de controle over zijn motor verloor en vol met zijn gezicht op de opbouw knalde. “Tanden door mijn lip. De binnenkant van mijn bovenlip ligt helemaal open.”
Na CP 1 kon Verhoeven gelukkig weer tijd goed maken maar het terrein was totaal anders. Verhoeven: “Het eerste deel was plankgas knallen, na CP 1 waren er veel stenen, kuilen, greppels. Veel springen, draaien en keren. Helemaal mijn terrein. Maar toen begon de hele voorkant van de motor te dansen. Alles bewoog en kwam los. Doodeng en levensgevaarlijk.”
Op een vlak stukje kon Verhoeven bij een paar toeschouwers met een caravannetje een sleutel 13 regelen en daarmee alles provisorisch vastzetten. “Een ouderwets fietsenmakerssleuteltje, maar het werkte. Ik schrok toen ik zag hoe alles vastzat, niets was geborgd. Alles kon er zo weer uitlopen.”
Eenmaal terug in de race kon Verhoeven tot zijn schrik zijn stuur niet meer draaien. Wel heen, maar niet terug. “Er was weer een bout uitgelopen en die kwam tegen de voorvork. Met de borgmoeren van de achtertanks heb ik dat weer vastgezet.” Het laatste stuk kon Verhoeven weer vlot doorrijden, maar met samengeknepen billen… Wat zou er nu nog meer losgaan? Hij werd uiteindelijk 29ste en verloor een half uur.
“Ik heb geprobeerd mijn boosheid om te zetten in motivatie, maar het vertrouwen krijg je niet zomaar terug. Mijn strategie voor vandaag was stevig doorrollen, maar daarvan is niets terecht gekomen. Tien, vijftien minuten ben je zo kwijt met twee keer stoppen en vervolgens durfde ik niet meer op 100 procent te rijden. Ik heb mezelf 235 kilometer lang zitten opvreten.”
“Ik neem alle risico’s en doe mijn werk zo goed ik kan. Dan kan ik me geen prutser veroorloven. Dit mag gewoon niet gebeuren. Ik ben alle vertrouwen in mijn monteur kwijt en heb dat ook al aangegeven bij de teammanager van Sherco. Ik wil een andere monteur!”
Foto: Frans Verhoeven
