We spreken af bij Charly’s Diner en laten we eerlijk zijn… Als je die naam hoort ga je al meteen naar een fijne plek in je hoofd. Americana. Oude jukeboxen die rock ’n roll klassiekers staan te draaien. V-twins die buiten staan te tikken terwijl ze afkoelen, aluminium Airstreamers die glimmen in de zon en sappige burgers die je krijgt van een serveerster op rolschaatsen met een veel te grote milkshake erbij. Dat beeld zit gewoon in je kop. Alleen… dit is niet Amerika. Dit is Nederhorst den Berg… En middenin de zaak staat-ie: een ’48 Panhead!

Nederhorst den Berg is klein dorp met nog geen zesduizend man ergens weggestopt in Noord-Holland. Een plek waar je eerder een kasteeltje en een museum verwacht dan dit soort vette shit. Dus ja, ik was benieuwd of het nou echt dat gevoel gaat raken of dat het allemaal gewoon een slap aftreksel is… Dat merk je snel genoeg.

Hetzelfde bouwjaar als de eigenaar – waarom deze motor geen project maar een missie werd

SPIKSLINTERNIEUW

Als ik aankom is het rustig. Logisch ook want de tent is nog dicht en wordt speciaal voor ons opengegooid. Maar nog voordat ik binnen ben weet ik al: ‘oké dit zit goed’. De voordeur is gewoon de achterkant van een Airstream trailer die in het pand is gebouwd. Dat is geen detail, dat is meteen een statement. Ik stap naar binnen en het voelt alsof iemand je met een klap zeventig jaar terug in de tijd gooit. Mintgroene zitjes, een Cadillac die dienstdoet als bar, een dikke jukebox, overal kleur, overal sfeer en geen half werk. Dit is geen thema dit is overtuiging en de Harley-Davidson die hier alle aandacht voor zich opeist is er dan ook niet zomaar eentje. Een ‘48 Panhead met een Springer voorvork. Die zie je al bijna nooit en wat hier staat is dan ook nog echt next level. Dit is geen gerestaureerde bak, geen ‘zo goed als nieuw’ en ook geen geen half werk met patina om het verhaal te verkopen. Dit ding is gewoon… ‘nieuw’! Spiksplinternieuw alsof ‘ie gisteren uit een tijdmachine is gerold en direct hier is neergezet. Alles klopt, alles glimt, alles voelt alsof het zo uit de fabriek had kunnen komen in ‘48. En dat is precies waar je stil van wordt. Niet omdat het schreeuwt, maar omdat het zo fucking goed klopt dat je brein even moet schakelen.

GODFATHER

Naast de motor staat Vincent Pels en als je die achternaam hoort dan weet je al hoe laat het is. Vincent is de zoon van de legendarische Ton Pels ook wel bekend als ‘The Godfather’. Meervoudig Europees dragracekampioen en een naam die in deze scene meer dan een begrip is. Vincent zelf? Net zo goed een icoon en de drijvende kracht achter Zodiac. Als je iets met Harley’s of custom bikes doet, dan ken je Zodiac. Hun catalogus is geen boek, het is een bijbel. Die ligt overal. Dealers, werkplaatsen, shows… Iedereen heeft ‘m en iedereen gebruikt ‘m.

Dus als deze gasten besluiten om ‘even’ een Panhead te bouwen… Dan weet je dat het geen geintje wordt.

1 van 7

ALL THE WAY

Ik sta naar die motor te kijken en na een paar minuten zeg ik: “Ik heb veel gezien, maar dit… Dit is gewoon echt ziek goed.” Vincent lacht een beetje en begint te vertellen. “Het begon eigenlijk simpel”, zegt hij. “We hadden een aftermarket frame en een blok en toen dacht ik: ‘laten we eens kijken hoe ver we kunnen gaan’.” Ja, en dan krijg je dus dit. Want ‘hoe ver we kunnen gaan’ bij Zodiac betekent: ‘all the way!’ Alles wat je ziet, echt alles is aftermarket uit hun eigen assortiment. Geen originele onderdelen die opgepoetst zijn, geen museumstukken die opgegraven zijn… Gewoon alles nieuw, maar gebouwd alsof het 1948 is. Dus dit is geen Harley-Davidson!? Nee, en daar zit de echte magie. Want Vincent had één regel: het moet kloppen. Niet een beetje maar helemaal. De elektronica moest oldschool, de Springer-vork zoals het hoort, de koppeling, de kleinste details… Zelfs de vleugelmoeren op de accubak. Geen moderne shortcuts, geen concessies gewoon bouwen zoals ze het toen deden. De kleur? ‘Fire Engine Red’. Hard. Diep. Precies goed. En dan die bedrading… Gekleurde kabels die je gewoon ziet lopen, ontstekingskastjes die eruitzien alsof ze zo uit een oud werkplaatshandboek komen, uitlaten die precies die vibe hebben die je wil zien en horen. En op die Springer-vork zit nog zo’n hendel waarvan je denkt: wat is dit? Blijkt dus een stuurdemper te zijn. Dat soort veel te coole details. Alles klopt, echt alles. Zo goed zelfs dat de puristen zich hier helemaal op stuk kunnen bijten. Ga maar zoeken naar wat niet klopt. Succes ermee, je bent wel even bezig.

GEEN BEPERKINGEN

En dan denk je misschien: ‘Ja leuk, maar dit is zo’n ding dat ergens onder een doek verdwijnt en alleen nog stof staat te happen in een museum.’ Nope. Deze Panhead wordt gewoon gebruikt, wordt meegenomen, staat op shows, op treffens, bij dealers en dus echt overal waar Zodiac z’n tent opzet. Niet om te pronken, maar om te laten zien wat er mogelijk is als je geen genoegen neemt met ‘goed genoeg’.
En dat is misschien nog wel het dikste van alles. Dit is geen remake.
Dit is geen tribute. Dit is hoe het eruit had moeten zien als ze in 1948 geen beperkingen hadden gehad. En precies daarom is dit ding zo fucking goed gebouwd!