Nadat zijn broer Kevin de Dakar won in 2021 en 2023, ging de zege dit jaar naar Luciano Benavides. Op 11 januari in de zevende etappe zegevierden beiden, Luciano bij de motoren en Kevin bij de Challenger-autoklasse. MOTO73 sprak in een online persconferentie met de Argentijnse winnaar.

Bij terugkeer in hun woonplaats Salta werden de broers Benavides enthousiast onthaald. Salta zegt crossliefhebbers wellicht vaag iets, want daar reden Dave Strijbos en John van den Berk in 1985 en 1986 een 125cc-GP. In zijn eigen woonplaats maakte Luciano Benavides dertien jaar geleden kennis met de Dakar-rally.

De editie van 2013 startte in de Peruaanse hoofdstad Lima en eindigde in het Chileense Santiago. Na de zevende etappe werd het bivak opgeslagen in Salta. Wat weet jij daar nog van?

‘Het bivak was dicht bij ons huis. Toen had ik nooit kunnen denken dat ik de rally ooit eens zou winnen. Het was voor ons al vreemd dat we de toppers van de sport in Salta konden zien. Dat wij beiden ooit fabrieksrijders voor KTM zouden worden, hadden we zelfs niet kunnen dromen. Vanaf dat moment heb ik de Dakar altijd gevolgd. Eraan deelnemen was toen een ver-van-mijn-bedshow.’

Twijfels over knie

Nadat zijn broer in 2016 zijn Dakar-debuut maakte, volgde Luciano twee jaar later. In zijn acht deelnames viel hij twee keer uit, werd hij dertiende, negende, zevende, twee keer zesde en eenmaal vierde en won hij vijf etappes. Dit jaar vormde hij het fabrieksteam van KTM met de Australiër Daniel Sanders (de vorige winnaar van de Dakar) en de Spanjaard Edgar Canet. Sanders had goede vooruitzichten op een tweede zege, maar moest in de slotfase het tempo iets laten zakken vanwege een schouderblessure. Canet verspeelde vele uren door problemen met zijn achterband. Zodoende bleef Benavides als enige KTM-rijder meestrijden voor de zege. Zijn belangrijkste rivaal was de Amerikaanse Honda-fabrieksrijder Ricky Brabec.

Met nog drie etappes te gaan waren je beide teamgenoten kansloos voor de zege en lag de druk op jou; hoe ging je daarmee om?

‘Edgar telde na de eerste marathonetappe al niet meer mee en Daniel viel weg vanwege zijn sleutelbeen. Voor mij veranderde er niets, want vanaf het begin van de wedstrijd was mijn instelling zo goed mogelijk presteren, me concentreren op mijn rijden en ervoor zorgen dat zowel mijn motor als ikzelf heel zouden blijven. Ik heb me niets aangetrokken van de strategie van andere teams. Van de kant van het team heb ik geen enkele druk ervaren, want alles was zo perfect geregeld. Zelfs toen ik wist dat ik van ons team de enige was die voor KTM zou kunnen winnen, kwam er geen druk. Ondanks dat ik met een achterstand aan de slotetappe begon, had ik nog alle vertrouwen in een goede afloop. Dat vertelde ik ook aan Pit Beirer, met wie ik de avond voor de laatste etappe contact had. Ik zei hem dat ik tot het eind zou pushen. M’n broer Kevin kwam naar mijn camper met een paar video’s en Argentijnse muziek om me nog wat extra motivatie te geven. Hij zei dat ik nooit zou mogen opgeven en tot de laatste kilometer zou moeten doorvechten, dat ik geloof in mezelf moest blijven houden tot aan de finish. En dat pakte goed uit, want pas in de laatste kilometers kon ik de zege pakken nadat Ricky een navigatiefout had gemaakt.’

Tot enkele weken voor de start was het nog onzeker of Benavides zou kunnen deelnemen door een zware crash tijdens de Rallye du Maroc in oktober 2023.

Was je helemaal genezen?

‘Het was aan het begin van de rally niet eens helemaal duidelijk of ik het wel tot het eind zou kunnen volhouden. Van mijn schouderblessure genas ik snel, het herstel van de knie duurde langer en is niet eens volledig. Er zal nog een operatie moeten volgen.’

Wat was voor jou de doorslaggevende etappe, de dag dat je de bevestiging kreeg dat je zou kunnen winnen?

‘Dat was etappe acht. Ik moest die dag als eerste van start en pakte die dag de maximale tijdbonus. Het was geen gemakkelijke etappe, met duinen, ravijnen, stenen en een moeilijke navigatie. In de interviews na afloop van die etappe gaf ik al aan dat ik die dag in een flow verkeerde waarin alles lukte. Ik nam tijdens het navigeren steeds de juiste beslissingen. Ik won die dag met vijf minuten voorsprong. Zo’n dag heb je niet elke dag. Het was mijn beste etappe ooit.’

Net als je broer de belangrijkste rally ter wereld winnen moet je toch wel een speciaal gevoel geven?

‘We hadden het er een half jaar geleden over toen we op de fabriek in Oostenrijk waren vanwege het afscheid van Kevin. Daar opperden we de mogelijkheid om als eerste broers de Dakar te winnen en dan ook nog beiden op een KTM. En dat heb ik nu gerealiseerd. Twee broers die beiden dezelfde wedstrijd winnen op hetzelfde merk. Ik denk niet dat dit snel weer zal gebeuren.’

De teamgeest bij jullie was geweldig?

‘We hadden een superteam. De sfeer in het team was geweldig. Iedereen had hetzelfde doel voor ogen: de Dakar winnen. Wij als rijders kunnen heel goed met elkaar omgaan en de motor werkte perfect. Ik had het gevoel veruit de beste motor ooit te hebben sinds ik ben begonnen met het rijden van rally’s. De motor is zo enorm sterk. Ondanks mijn niet helemaal genezen knie kon ik toch optimaal presteren. Voor Edgar was het klassement snel verkeken, maar hij is waardevol voor mij geweest. Wij deelden een camper, hadden veel lol met elkaar en dat gaf mij energie. Tot het moment dat Daniel gewond raakte, streden we beiden voor de zege. Daarna kon hij me niet meer helpen, omdat hij elke dag na mij startte. Hij pushte me wel om ervoor te zorgen dat KTM de rally zou winnen.’

Ik hoor motorgeluiden op de achtergrond?

‘Dat is Edgar, hij rijdt op mijn trainingscircuit.’

Is Canet nog naar Argentinië gevlogen om de feestelijkheden bij te wonen?

‘Jazeker! Tijdens de rally hadden we afgesproken dat Edgar naar Argentinië zou komen als ik de Dakar zou winnen om samen met mijn familie en vrienden het feest te vieren. Daniel had ook graag willen komen, maar hij is herstellende van een operatie aan zijn sleutelbeen.’

Je bent ook vol lof over teamgenoot Daniel Sanders.

‘Ondanks de blessure aan zijn sleutelbeen bleef Daniel doorgaan. Hij gaf mij het advies nooit op te geven. Hij dacht zelfs dat hij de rally nog zou kunnen winnen. Dat is de instelling van een echte kampioen.’

In 2023 werd je wereldkampioen rally en nu win je de Dakar. Hoe nu verder?

‘Mijn zege in Dakar is een goede basis om voor de tweede keer het WK Rally te winnen. En ik wil die titel ook heel graag voor de tweede keer winnen, in het jaar dat ik de Dakar al heb gewonnen! In maart ga ik de BP Ultimate Rally-Raid in Portugal rijden en in mei de Desafio Ruta 40 in eigen land. Daarna laat ik me opereren aan mijn knie en dan reken ik erop dat ik in oktober weer fit ben om de Rallye du Maroc te kunnen doen.’

Luciano, je bent nog maar 30 jaar. Je kunt nog wel enkele jaren aan rally’s deelnemen. Wellicht volgt er, in navolging van je broer, nog een tweede overwinning in de Dakar.

‘Daar hoop ik wel op, ja.’

Foto’s: Edo Bauer/KTM