Op internet kwamen we dit toffe koffiezetapparaat tegen. Voor de meeste onder ons kan een dag niet beginnen zonder een goede kop koffie. Wat als je dat ook nog eens kunt combineren met je passie voor motorrijden?
Of de koffie ook daadwerkelijk goed te drinken is durven wij niet te zeggen. Maar dat het een originele manier is om je koffie te zetten staat in ieder geval vast.
Geïnteresseerden kunnen het koffiezetapparaat hier bestellen.
Soms heb je zo’n spijt van een toezegging. Dan sta je op de afgesproken plaats en dan weet je: ik wil hier weg! Met de motor terug naar huis. Maar dan sla je wel een pleefiguur. Dus toch maar achterop bij Nigel Walraven, enduranceracer en Nederlands kampioen Superbike. Als iemand een Kawasaki Z H2 tot het uiterste kan afknijpen, is hij het. En dan weet je: dat gaat hard, zo vreselijk hard. Morituri te salutant…
Helemaal origineel is het niet. Geven we ruiterlijk toe. Randy Mamola ging ons voor. Die reed ook gewone stervelingen over het circuit met een Ducati MotoGP-racer. Maar da’s een motor die je nergens kunt kopen. De Z H2 staat gewoon in de showroom van de Kawasaki-dealer te glimmen. Tik 20 mille af en je hebt 200 pk onder je kont. Dan heb je een naked die er van voren uitziet als de Predator uit de gelijknamige film: gemeen, vals, onbetrouwbaar. Als er eén motor is die snelheidscamera’s laat smelten als je voorbij scheurt, is het deze bruut. Zo’n motor moet je temmen en dat kan niet iedereen. Deze motor vraagt om een berijder met barstensveel talent. En dat heb jij niet. Is ook niet erg, want jij mag mee achterop. Als duo. En dan maar hopen dat je net zoveel lef hebt als Nigel Walraven. De endurance- en superbikecoureur heeft als het erop aan komt de sneuvelbereidheid van een beroepssoldaat. Heb jij er ook zo’n zin in?
Een stralende maandag in juli. Huilende viercilinders, brommende V-twins: Hennie Lentink en zijn bunch leggen een spoor heet rubber op het TT-circuit. Zo komt de Z H2 in een gespreid bedje terecht. Grip verzekerd. Hoe dan ook wordt de Kawasaki vertroeteld. Bandenwarmers zorgen ervoor dat ‘ie geen koutje oploopt en een poetsdoek verwijdert de laatste smetjes. Het is wel een imposante motor om te zien. Een beetje gek ook.
Alsof Kawasaki een middelvinger opsteekt. Het is een motor voor jongens en meiden die niet willen deugen. Die over dijken janken en maling hebben aan alles en iedereen. Niet dat de berijders van een Z H2 zich ook zo gedragen, maar met deze Kawasaki krijg je dijkbewoners wel op de kast. Het zooitje ongeregeld dat MotorNL heeft geselecteerd, lijkt echter verdacht veel op een groepje brave burgers dat de 1,5 metermaatschappij zonder mopperen accepteert. Sommigen hebben zelfs hun vriendin meegenomen. Nee, die zullen nooit een winkelruit ingooien tijdens een BLM-demonstratie. Familieleden meenemen naar het circuit waarop ze straks doodsangsten uitstaan. Da’s pas leuk.
Dat er beugels op de tank van de Z H2 zitten, is niet voor niets. Als Nigel straks voluit accelererend rubbersporen trekt in de Veenslang, kun je als duo maar beter iets in je handen hebben. Nigel denkt er 270 km/u te kunnen halen. Eenmaal op die snelheid moet hij opletten en heel sterk afremmen, anders duikt hij met duo en al zo het struweel van de Ruskenhoek in. Eerder zei hij nog dat hij vlak voor deze bocht eerst ging staan en dan de motor omlegde. Geruststellend liet hij erop volgen dat de duo mocht blijven zitten. Inmiddels gaat de grapjas in volle galop naar de Stekkenwal.
Het technische gedeelte van het circuit nadert snel. Voor een coureur is dat een speeltuin, voor een duo een spookhuis. Nooit eerder gevoelde G-krachten en hellingshoeken trekken het lijf aan stukken en werken in op maag en darmen. Je zou er misselijk van worden. Maar Nigel heeft er lol voor twee. Wat zei hij eerder ook alweer tijdens het voorstelrondje? ‘Ik ga ze zó bang maken’. En gillend werpt het endurancebeest zich in Duikersloot. Ja, zo snel gaat het. Stekkenwal, Mandeveen en De Bult liggen alweer seconden achter hem. De duo gilt ook en onversneden angst duwt het maagzuur de slokdarm in. Zonder mededogen geeft Nigel opnieuw gas. Nu komt het stuk waarin hij de Z H2 moedwillig over de kerbstones stuurt. Dat had hij vooraf al aangekondigd, met een grote grijns.
‘Het hele stuk van Meeuwenmeer naar de GT-bocht rij je eigenlijk alsof je op een rechte weg rijdt’. Huh? ‘Nou, je moet wel sturen, maar je houdt wel min of meer het gas erop. Het gaat dan van kerbstones naar kerbstones. Daar moet je overheen, anders haal je de volgende bocht niet. Halen we die bocht niet, weet ik niet wat er gebeurt’. Een uurtje geleden gaf Professor Walraven nog les. De Kawasaki-VIP box – met balkon dat uitzicht geeft op de GT-bocht. Je zult daar staan tijdens de TT – was omgetoverd tot leslokaal. Met een watertje losjes in de hand gaf de ontspannen coureur een college Rondje TT Circuit . Niet dat we er ook maar iets van begrepen, maar dat van die kerbstones ging er in als Gods woord in een ouderling. De Kawasaki Z H2 zou er wat licht aanvoelen, omdat ‘ie het contact met het circuit verloor. Hoe hard het daar ging, hield Nigel voor zichzelf. Je zou er alsnog een spijtoptant van worden.
Terug naar het nu, terug naar een klapperend gebit en een helm die ineens gaat zweven terwijl je het bandje heel strak had aangetrokken. Korte drumroffels over kerbstones, als begeleiding naar de executie. De GT, de beroemdste bocht van de TT. Al zo vaak scherprechter in menig gevecht. Te hard, eigenlijk krankzinnig hard dwingt Nigel de Kawasaki Z H2 naar de chicane, de rode loper naar eeuwige roem en heldendom die exclusief is weggelegd voor racers met een leeuwenhart. Dan nadert de finish snel, het voorwiel komt omhoog. En de tijd stopt. Denkbeeldig juicht de volle tribune. 2:10:95 knippert op het scherm. Een ronderecord!
Voor Kawasaki heeft MotorNL een video gemaakt op Assen. Hierin wordt de brute kracht van de Kawsaki Z H2 onderstreept. Er werden vijf motorrijders uitgenodigd die bij Nigel Walraven achterop de Z H2 een rondje TT-circuit deden. De emoties van de duo’s hebben we op video vastgelegd.
Op 21 juli schreven we over een nieuwe Honda CBR600RR die alleen voor de USA zou zijn. De ‘Amerikaanse’ CBR voldeed niet aan de Euro5-emissie-eisen. Cycle World deed er nog wel een plaatje bij, dat ze via via hadden weten te bemachtigen.
Het grote nieuwsverhaal van deze week is de herintroductie van de Honda CBR600RR in het segment van de supersportmotoren. De motorfiets is een legende in deze klasse, met acht van de twaalf titels sinds de introductie in 2003 en tien constructeurtitels sinds 2003.
De motor heeft zelfs drie inzendingen voor het wereldkampioenschap SuperSport, ondanks het feit dat Honda in 2017 op vele markten werd gedropt. Sindsdien heeft Yamaha de trofeeën opgeëist, wat Honda er meer dan waarschijnlijk toe heeft aangezet om de machine weer in de schijnwerpers te zetten.
Maar zonder officiële details van de motor, die worden 21 augustus aangekondigd, wat houdt de nieuwe machine in? Het is lastig te zeggen, maar met deze nieuwe beelden van de motorfiets uit Japan en de teaservideo die deze week is uitgebracht, kunnen we een redelijk goed idee opbouwen.
Ten eerste ligt de styling heel dicht bij de nieuwe Honda CBR1000RR-R van 2020. Dat is een vrij makkelijke beslissing geweest voor Honda, gezien het feit dat de machine al de centraal gemonteerde luchtinlaat had om die schreeuwerige 599cc motor te voeden. De motor heeft ook vleugels, maar niet in dezelfde mate als de nieuwe ‘Blade’. Deze vleugels zijn kleiner, maar steken verder uit. Het is niet duidelijk of het absolute aërodynamische oplossingen zijn, gezien het lagere vermogen van de motorfietsen in vergelijking met de grotere 1000.
Een andere toevoeging is wat hetzelfde elektronicapakket lijkt als op de nieuwste generatie Fireblade. De teaservideo toont duidelijk een hoge resolutie TFT met meerdere rijmodi. De motor zal ook voorzien zijn van vermogensmodi, Honda Selectable Torque Control (tractiecontrole), wheelie control en motorremcontrole.
Vanaf dat punt lijkt de motor mechanisch veel op de laatste generatie CBR600RR, de swingarm, de vering en remmen zien er hetzelfde uit als van oude machine. Zelfs de voetsteunen en schetsplaten zien er identiek uit. Er is een verandering, die mogelijk te maken heeft met het verkrijgen van Euro5 en dat is de brandstoftank. Die lijkt hoger en dat zou kunnen komen door een hogere airbox. Die was nodig om onnodige uitstoot te voorkomen.
Op vrijdag 21 augustus 2020 horen we meer.
Er staat een nieuwe wegwedstrijd op het programma: de Diamond Races op het Isle of Wight in Engeland. De races hebben een tijdritformat, net als de Isle of Man TT. De coureurs racen over een 20 kilometer (12,4 mijl) lang wegparcours dat door verschillende steden en langs de kust van het eiland slingert.
Het Isle of Wight ligt net ten zuidoosten van Southampton en ligt op iets minder dan drie uur van Londen. Daardoor is het een gemakkelijk en toegankelijk race-evenement voor Britse en internationale fans.
De eerste race staat gepland voor oktober 2021 zeggen de organisatoren van de Diamond Races. De definitieve data zullen ze vrijgeven zodra de 2021 Britse Superbike kalender bekend is gemaakt. De organisatoren van de Diamond Races zijn van plan om een week na het Britse Superbike seizoen te beginnen op het Brands Hatch-circuit in Kent.
Het eventschema zal er als volgt uit kunnen zien: woensdag en donderdag dienen als trainingsdagen en alle races beginnen op zaterdag met een uitloop naar zondag, mocht het weer omslaan.
De organisatoren zeggen dat het 20 kilometer lange circuit door de steden Chale, Kingston, Shorwell en Brighstone zal gaan. Ook zal het de acht kilometer (5 mijl) lange en snelle kustroute langs de militaire weg omvatten, een deel van de A3055 kustweg op het zuidwestelijke deel van het eiland.
De nabijheid van een aantal grote stedelijke gebieden zou zeker helpen veel liefhebbers op de been te brengen. Het valt nog te bezien of Isle of Wight dezelfde grote coureurs kan verleiden als de Isle of Man TT en North West 200. Naar verluidt heeft James Hillier zich al aangemeld voor de race.
Maak jij tijdens de actieperiode een proefrit op één van de Benelli motoren dan ontvang je van ons na afloop een cadeau!
De actie periode is van 1 juli t/m 15 augustus bij onderstaande Benelli-dealers
*voor het welkomstcadeau geldt: Zolang de voorraad strekt.
Meer info vind je op www.benelli-motoren.nl
Het mooie van tanktastochten vind ik dat ze je de werkelijkheid achter de werkelijkheid laten zien. Ik bedoel: hoe vaak jakkeren wij niet over de A1 bij Hoevelaken, in de stilzwijgende overtuiging dat het rond dat knooppunt een gekkenhuis is, druk en vol en niet het bezoeken waard.
Onzin. Bij Hoevelaken gebeurt niks, toer je door vriendelijk boerenland en is van haast, het unique selling point van de snelweg, niets te merken. Daar, in die buurt, beleefde ik zelfs mijn finest moment, in Zwartebroek, op het terras van dorpshuis De Belleman, met uitzicht op de plaatselijke Coop. Geen idee waarom, dat heb je soms.
TTT6 voert ons door de wijde omgeving van Hilversum maar voordat we deze plaats verlaten, doe ik een dringend beroep op mijn motorgenoten toch even door de Fabritiuslaan te rijden en anders wel door de Egelantierstraat of over de ’s-Gravesandelaan. Daar staan drie van de vijfentwintig scholen die ene Willem Dudok voor Hilversum ontwierp en nee, je weet niet wat je ziet. Neem die school in de Fabritiuslaan … het lijkt wel een grote boerenhoeve, zo warm en gezellig en vertrouwd ziet dit gebouw eruit. Tegelijkertijd is het van een onwerkelijke schoonheid.
Vanuit de immense villawijk, die Hilversum eigenlijk is, duiken we omlaag, het Utrechtse veenweidegebied in. Een totaal andere omgeving, open en weids en licht. Een beetje morsig ook, typisch zo’n gebied dat zich maar moet zien te handhaven in het geweld van almaar uitbreidende infrastructuur en verstedelijking. Onder Zeist begint het grote genieten als we eerst via de majestueuze Koelaan naar Bunnik ploffen en vervolgens op het Oostromsdijkje belanden, een magnifieke essenlaan.
Dit is wat je noemt monumentaal rijden. Ja, het leven is goed hier. Kan ook niet anders want we bevinden ons op de Stichtse Lustwarande, de zuidwestelijke rand van de Utrechtse Heuvelrug en van oudsher de favoriete vestigingsplaats van de rijken. Onder hen bevond zich ook Wilhelm II, de laatste Duitse keizer. Na het verliezen van de Eerste Wereldoorlog trok hij zich terug op het inderhaast aangekochte Huis Doorn. En wat vertelt een suppoost? Dat die Wilhelm maar een vervelende vent was die er behagen in schepte anderen te pesten maar daar zelf absoluut niet tegen kon.
Geen fijne jongen dus maar wat wil je, als telg uit een familie met Pruisische wortels – daar hadden ze een harde hand van opvoeden. Zo lezen we dat Frederik Wilhelm I van Pruisen van zijn zoon een échte soldaat wilde maken door hem elke ochtend te wekken met het afvuren van een kanon. Op zijn zesde kreeg het ventje een eigen regiment kinderen – kon ‘ie alvast leren drillen. En als hij bij koud weer handschoenen droeg, gaf zijn vader hem een pak slaag. Kijk, en dan gaat het natuurlijk een keer mis. Zo stierf het eerste kind van deze Frederik Wilhelm I door ‘een te dicht bij de wieg afgevuurd vreugdesalvo’ en het derde ‘nadat de zware kroningskroon die hem bij de doop werd opgezet, zijn schedeltje indrukte’.
Geheel opgefrist hernemen wij onze tocht en verlaten de Utrechtse Heuvelrug om via de Scherpenzeelseweg – kilometers door het bos – naar kip-country te rijden.
We bevinden ons hier hartje Biblebelt en in Scherpenzeel wordt duidelijk wat dat betekent. Het dorp telt wel zeven kerkgenootschappen en evenzovele kerkgebouwen waaronder heel grote, voor wel tweeduizend gelovigen. Daarnaast is er ook nog de groep thuislezers, mensen die het met zo goed als niemand eens zijn en hun geloof binnen de muren van het eigen huis praktiseren. Binnen die groep thuislezers worden dan weer minstens acht verschillende types onderscheiden – je houdt het niet voor mogelijk. En toch, op straat merk je niets van al die scherpslijperij, Scherpenzeel oogt gezellig en druk. Doet de pacificerende werking van de consumptiemaatschappij zich ook hier gelden?
Wanneer:
GEANNULEERD VANWEGE COVID-19
Specs:
Door de maatregelen die de regering heeft genomen om de besmetting met het coronavirus te voorkomen, kunnen wij in MotorNL Garage29 geen gasten ontvangen..
Start, finish & fotostop:
We verlaten Scherpenzeel via de Renessersteeg, een magnifieke laan, kaarsrecht en omzoomd door hoge eiken. Later volgt de Moorsterweg – vier kilometer zwenken en zwieren door een stil landschap van afwisselend bos en bloeiende aardappelvelden. Lekker rijden, met deze kanttekening dat je niet helemaal los kunt gaan, daarvoor liggen er teveel verkeersdrempels. Verrassend: het gehucht Achterveld, voor ons een volslagen onbekende en kijk nu eens: één grote nieuwe villawijk. We groeien maar en groeien, straks zitten we allemaal bij elkaar op schoot.
Dat stelt echter nog niks voor vergeleken met Bunschoten-Spakenburg. Ooit was dat een klein gereformeerd oord, bestaande uit twee kernen, helemaal aan het eind van de Eempolder – hier kun je zien hoe plat Nederland eigenlijk is. Die twee kernen zijn inmiddels volledig aan elkaar gegroeid en om bij het hart te komen, de Oude Haven van Spakenburg, moet je je echt door de ene na de andere villawijk heen worstelen. Het houdt niet op maar … eenmaal in het hart kijk je je ogen uit. Beeldschoon, dat is het daar rond ’t Spui, met zijn bruine vloot van botters en dan die nog intacte werf. Het verzoent me met wat er verder allemaal misgaat met de wereld.
Schoonheid, daar gaat het om. Dat liet Dudok ons ook zien!
Na een tweede operatie aan zijn geblesseerde rechterarm hebben Marc Márquez en HRC besloten dat de wereldkampioen niet in Tsjechië zal rijden. Hij moet eerst maar eens herstellen.
In zijn plaats zal HRC-testrijder Stefan Bradl de Honda RC213V over hrt circuit van Brno jagen. In 2019 nam de voormalige Moto2-wereldkampioen deel aan vier MotoGP-races, Zijn beste resultaat was een 10e plaats. Die plaats claimde hij in de Duitse MotoGP.
Bradl eindigde op het circuit van Brno drie keer in de top tien. daarvoor had hij zeven starts in de MotoGP-klasse nodig. Bradl heeft slechts één keer punten gemist.
Stefan Bradl: Repsol Honda Team coureur:
‘Allereerst wil ik Marc een spoedig herstel toewensen. Wat hij in Jerez heeft gedaan was ongelooflijk en hij heeft laten zien dat hij de ware geest van een kampioen heeft. Ik kijk er naar uit om weer met de Honda RC213V te rijden. Vanwege de wereldwijde pandemie hebben we niet zoveel kunnen testen zoals we normaal gesproken zouden doen. Het zal dus wel wat tijd kosten om me weer aan te passen aan de motor en de MotoGP. Maar ik heb een paar keer op de Superbike gereden, dus ik weet dat mijn conditie goed is. Het is een uitdaging waar ik naar uitkijk, concurreren met het Repsol Honda Team is altijd een grote eer. Ik ben blij dat ik Honda kan helpen. Laten we eens kijken hoe het weekend verloopt.’
Sommige initiatieven zijn gewoon leuk. Zoals die van Alexsandra (47) uit Friesland. Ze is sinds 2008 een zeer enthousiast motorrijdster. Maar motorrijder of niet: het heeft niet voorkomen dat ze door het coronavirus haar baan verloor. Thuiszitten is gelukkig niet haar ding dus vond ze creatieve manier om zichzelf bezig te houden: Knutselen met defecte/oude motoronderdelen. Dat vindt ze niet alleen erg leuk om te doen, maar het is ook heel leerzaam.
Alexsandra: ‘Ik leer steeds meer over de verschillende soorten metaal en hoe deze te bewerken. In korte tijd heb ik leren flexen en ook ben ik druk aan het oefenen met een simpel soldeerboutje. Het liefst wil ik ook nog leren lassen!’
Het gereedschap dat Alexsandra gebruikt is deels nog van haar vader en opa geweest. Ze vindt het daardoor nog meer een uitdaging om verschillende creaties te maken met weinig middelen. In het bedenken van oplossingen wordt ze daarom steeds creatiever. Inmiddels staan er een aantal unieke creaties in haar huis. Zoals de salontafel van banden, een plafonniere van een velg, kandelaartjes van (versnellingsbak-)onderdelen, lampen van een middenblok en versnellingsbakonderdeel. Maar ook kerstboomhangers en dromenvangers, gemaakt van motorkettingen en kleine onderdelen.
Heeft Alexsandra ook een favoriet? ‘Mijn favoriet is toch eigenlijk wel de plafonniere van een oud kleppendeksel. De set lampen die ik gemaakt heb van nokkenassen uit het oude blok van mijn eerste motor vind ik ook mooi. Nee, toch de staande lamp gemaakt van een uitlaat. Ik vind het moeilijk om echt een favoriet te kiezen’.
Een vriend van Alexsandra zag haar knutselen en vroeg of ze niet iets wilde maken van de gebroken krukas van zijn oude Moto Guzzi. De breuk in de krukas moest wel goed zichtbaar blijven. De vriend was superblij met het resultaat. Ondertussen heeft ze al verschillende lieve mensen om zich heen blij kunnen maken met zelfgemaakte, unieke kadootjes voor verschillende gelegenheden. En zolang ze defecte onderdelen kan krijgen, blijft ze lekker doorknutselen.
Achterop bij Nigel van Walraven, enduranceracer en Nederlands kampioen Superbike. Als iemand een Kawasaki Z H2 tot het uiterste kan afknijpen, is hij het. En dan weet je: dat gaat hard, zo vreselijk hard.
Er is geen betere achtertuin te bedenken voor een fabrikant van koffersets dan de Pyreneeën. Met het hooggebergte als testparcours heeft de aluminium TERRA-collectie van het in Barcelona gevestigde SHAD een doorgewinterde en zongeblakerde ontwikkelingsfase achter de kiezen. Door het uitgekiende design is de Terra-range de ideale keuze voor zowel all-road rijders die met hun hele hebben en houwen de geasfalteerde Col du Tourmalet willen bestormen, als voor noppenridders die het grenzeloze onverharde avontuur willen opzoeken. Met de TERRA-collectie breidt het Catalaanse merk zijn al indrukwekkende line-up in harde en modulaire koffers verder uit, waarbij het merk put uit zijn uitgebreide ervaring in tweewielige gelegenheidsverhuizingen.
Niet minder dan vier koffers lanceert SHAD deze zomer, ieder ontworpen, ontwikkeld en geproduceerd in het SHAD-hoofdkwartier in Barcelona. De TERRA-lijn bestaat uit topkoffers met een inhoud van 37 of 48 liter en zijkoffers van 36 of 47 liter. Om bestand te zijn tegen de meest uitdagende avonturen zijn de koffers uitgevoerd in een lichtgewicht, zeer corrosiebestendige aluminiumlegering. Een van de grootste innovaties van de TERRA koffers is het gepatenteerde dubbele sluitsysteem, waarmee de koffer zich met één hand laat openen en sluiten. De bevestiging van de koffers gebeurt in dezelfde handomdraai dankzij het extra versterkte vierpuntssysteem.
In het volledig geïntegreerde, stofbestendige en aerodynamische roestvrijstalen sluitsysteem zit een handgreep verwerkt zodat de koffers ook nog lekker in de hand liggen na een dag handenarbeid aan de stuurhelften. Iedere koffer heeft een maximaal laadvermogen van 10 kilo. Speciaal ontwikkelde binnentassen die de TERRA zijkoffers en topkoffer volledig afkleden zijn als accessoire verkrijgbaar.
© Copyright Motor.NL Media Company
