De Honda en Kawasaki vechten een strijd uit om de titel ultieme mini-sportfiets. Of zijn het toch sporttoerfietjes?

Aangescherpte Honda
Scherper dan ooit staat de CBR500R in de showroom. Honda hanteerde de kaasschaaf en dat resulteert in een agressiever gevormde stroomlijn. De sportiviteit knalt echt van de motor af en daardoor oogt hij meer dan ooit als een verkleinde uitvoering van de Fireblade. Voor dit jaar heeft Honda het motorblok aangepakt. Het maximum vermogen blijft beperkt tot 48 pk (of 35 kW) – het maximum voor het A2-rijbewijs – maar tussen de 3.000 en 7.000 toeren doet het blok het door een nieuwe in- en uitlaat en kleptiming vier procent beter.

Knorrende uitlaat
Het middengebied is goed gevuld en verrassend soepel. Bovenin voel je het blok eveneens ouderwets vertrouwd werken en helemaal hoog in de toeren is het niet vrij van trillingen. Al blijven die binnen de perken en passen ze – samen met de enthousiast knorrende uitlaatdemper – wel bij het sportieve gevoel dat de Honda oproept.

Krankzinnig sturen
Niet alleen het blokje geeft je het idee een coureur in spé te zijn, de mild sportieve zithouding werkt ook daaraan mee. Alles is rank, slank en voelt lichtgewicht zonder dat een volwassen man van 1.80 mtr opgevouwen zit. Deze motorfiets schreeuwt in al zijn bescheidenheid dat hij de bocht ingesmeten wil worden. Dat bevel volgt hij uiterst lichtvoetig op. De Honda stuurt echt krankzinnig makkelijk, maar nerveus is het allemaal niet. Ook op hogere snelheden weert het rijwielgedeelte zich nog kranig. Pas als alle registers open gaan en het wegdek niet van topkwaliteit is laat de monoschokdemper weten dat hij meer prijs stelt op comfort dan op sport.

Imitatie van ZX-10R
Kawasaki trekt bij de Ninja 650 de troefkaarten spierballen en uiterlijk vertoon. Waar Honda de lichtheid van de CBR500R juist onderstreept met een gracieus en elegant anorexia-design zoekt Kawasaki het meer in anabolen en een brede schouderpartij. De Ninja 650 imiteert de ZX-10R wel heel erg overtuigend. Geen moment heb je het idee met een bescheiden tweecilinder van doen te hebben. Eerder dienen zich associaties aan van een Johnny Rea-replica.

Kawasaki veel krachtiger
De Ninja 650 heeft maar liefst twintig pk meer dan de Honda. Bovendien produceert hij 65,7 Nm bij 6500 toeren en de CBR slechts 43 Nm bij exact hetzelfde toerental. Het gespierde voorkomen van de Kawasaki zet zich door in de zithouding. Waar je echt bovenop de sportievere Honda zit met de smalle benzinetank tussen de knieën, zit je veel meer in de Ninja 650 met een beduidend bredere kuip voor je neus. Het kuipwerk biedt meer bescherming en het sterkere blok trekt er harder aan.

Gretiger en vrolijker type
Net als bij de Honda doen de voor- en achtervering zich sportief voor, maar de nadruk ligt toch echt op comfort. Op slecht wegdek sluipt er makkelijk wat beweging in het rijwielgedeelte. De Ninja 650 stuurt erg makkelijk in, alleen is de Honda een nog gretiger en vrolijker type. De Kawasaki levert volwassener prestaties en zo voelt hij ook aan. Je krijgt gevoelsmatig meer motor voor je euro.

Spaarzaam met benzine
Op het juiste traject is het prima toeven met dit stel. Bochten aaneenrijgen is het devies. Niet dat ze niet voldoen op de snelweg – de Kawasaki beter dan de Honda – maar het is leuker op een kronkelweg. Zet de navigatie op maximaal kronkelen en lach je drie slagen in de rondte terwijl dikke fietsen alles op alles moeten zetten om bij te blijven. De Ninja verslaat de CBR als het op kilo’s aankomt. Veel is het niet, 195,2 om 192 kilo. De Honda gaat wel zuiniger om met brandstof. De Honda gebruikt gemiddeld 1: 29,2 en de Kawasaki doet 1:25,1.

Conclusie
De Kawa en Honda zijn ondanks hun misleidende uiterlijk geen sport- maar mini-sporttoermotoren. Ze bieden alles wat een sporttoermotor zo’n fijne metgezel maakt, maar voor een fractie van de kosten. Ze hebben alle twee een mild-sportieve ontspannen zitpositie, bieden genoeg comfort, al geldt dat alleen bij sologebruik. De Honda is de leukste motor van het stel. Het stuurgemak overstijgt dat van de Ninja, maar het is vooral het plezier dat hij uitstraalt en oproept. De Kawasaki is sterker, volwassener en gunstiger geprijsd en dat is voldoende voor een grote groep motorrijders om de Ninja 650 tot winnaar uit te roepen.

Wat valt redacteur Ad op aan al het nieuws op Eicma 2019? Waarop verheugt hij zich enorm in 2020 of waar kijkt hij met angst en beven naar uit?

Eicma is de show geworden van de potente nakeds. Het is te bizar voor woorden dat een KTM Super Duke en Aprilia Tuono met respectievelijk 177 en 185 pk nog hoogstens goed zijn voor een: ‘Ach gut, wat lief!’ Het is wachten op de eerste tests hoe makkelijk kanonnen als de Ducati Streetfighter en de Kawasaki Z H2 rijden. Die überpotente nakeds hebben automatisch al genoeg aandacht opgeslorpt, ik kies voor andere dingen die me opvallen.

Prototype van de show
Er kan er maar een de lekkerste zijn en voor mij is dat de Husqvarna Norden 901 (voor meer foto’s kijk hier). Strik er omheen en morgen bij me afleveren. Wat is het heerlijk dat allroads weer terug gaan naar de basis. Het zijn niet langer steeds luxere en zwaardere digitale toerfietsen met een avontuurlijk uiterlijk, maar weer de lichtgewicht handelbare alleskunners van weleer. KTM kennende, pardon Husqvarna, moet deze machine zijn mannetje kunnen staan op de weg en er buiten.

Over de top
Er was een tijd dat ik MV Agusta’s mooi vond. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het voor het laatst in 1975 was met de 750 Sport America. Het ‘nieuwe’ MV heeft ook meer dan genoeg klassiekers gemaakt met beauty’s als de: F750, Turismo Veloce 800 en de Superveloce 800. Maarrrr, de Italianen zitten er tegenwoordig ook net zo vaak naast. Hebben ze designers aangenomen met een voorliefde voor blingbling en Biedermeier aardewerk? Neem deze ongetwijfeld peperdure Rush (zie indrukwekkende specificaties hier). Dat is toch eerder een kermis dan een motorfiets?

Mijn topper
Twijfels overvallen me. Is het de Aprilia RS660 of de BMW F900XR? Uiteindelijk overwint het verstand en trekt de Duitser aan het langste eind. Ik zie me op deze machine net zulke aangename woon-werkkilometers maken als dikke pretritten in de Eifel of de Alpen. Deze alleskunner moet het kunnen. Hopelijk heeft het 900-blok onderin iets meer noten op zijn zang dan het 850-blok. BMW laat me niet langer in spanning en plan de introductie zo spoedig mogelijk in.

De mispeer van de show
Vroeger was echt niet alles beter, maar het ontwerp van een Bimota wel! Wat is er gebeurd met de Tesi? Er was een tijd dat een Bimota Tesi de ultieme afgetrainde hightech motorfiets was. Nu zet een Japans/Italiaanse coalitie ons de Tesi H2 voor…. Als ik naar die enorme kuip kijk bekruipt me steeds het gevoel dat er per ongeluk een halve kuub polyester aan is blijven plakken zonder dat niemand van Bimota het in de gaten had.

Het wachten waard
Aprilia drukt de Tuono 660 nog nadrukkelijk het stempeltje Concept bike op, maar dat is een kwestie van tijd. Iets zegt me dat we deze fraaie twin al in 2020 gaan zien. Het is wat mij betreft het wachten meer dan waard. Honderd pk, lichtgewicht verpakking, Italiaans design en sportief rijwielgedeelte, laat maar komen.

Mis ik nog iets?
Yamaha zette ons het afgelopen jaar de heerlijke Ténéré 700 voor. Heimelijk hoopte ik dat de Japanners dit jaar een 1200-variant neer zouden planten. De XT1200Z Super Ténéré heeft niet de sexappeal die de kleine 700 wel heeft. Hopelijk zet Yamaha het in 2020 recht.