zaterdag 4 april 2026
Home Blog Pagina 12

Toertocht Duitsland: Duitse techniekroute, mix van techniek, natuur en rijplezier

0

Een ontdekkingsreis naar ‘Made in Germany’, van de Eifel via de Rijn tot aan het Thüringer Woud – een geweldige mix van techniek, natuur en rijplezier.

De missie Polaris Dawn verwijderde zich tot wel 1.400 kilometer van Moeder Aarde. Sinds de Apollo-vluchten naar de Maan in 1972 is niemand meer zo ver in de ruimte geweest. En alsof dat nog niet avontuurlijk genoeg was, verlieten twee van de vier astronauten zelfs de ruimtecapsule Crew Dragon van SpaceX voor een publiciteitsrijke ruimtewandeling, terwijl ze zich slechts 740 kilometer boven onze Blauwe Planeet bevonden. Op dezelfde dag, 12 september 2024, begon er ook een andere missie, niet om ruimtepakken te testen, maar om tijdens een motortocht dwars door Duitsland te ontdekken wat homo sapiens daar verder aan techniek heeft bedacht.

Radiotelescoop Effelsberg

We starten bij de radiotelescoop Effelsberg, de perfecte verbinding tussen hemel en aarde. In een diep uitgesneden dal van de Eifel, beschermd tegen wind en weer evenals storende aardse radiogolven, staat de witte antenneschotel van het Max Planck Instituut voor Radioastronomie. Met een diameter van 100 meter en een gewicht van 3.200 ton is het de op één na grootste, volledig beweegbare radiotelescoop ter wereld. De functie van dit gigantische apparaat? Het ontvangen van signalen uit de ruimte om ons begrip van het universum te vergroten. Voor leken die dieper willen duiken in deze complexe materie zijn er informatieve evenementen in het bezoekerspaviljoen. En nu nemen we afscheid van de witte schotel, waarvan de oppervlakte meer dan vier keer zo groot is als het zeiloppervlak van de Gorch Fock, het opleidingsschip van de Duitse marine. Met een Royal Enfield Himalayan 450 donderen we de Eifel binnen. De motor is vernoemd naar de bergketen waarvan de hoogste top slechts 8.848 meter de lucht in steekt.

Legendarische Schneewittchensarg

Ja, de Eifel. Een eldorado voor laagvliegers, maar zelfs met slechts 40 pk een garantie voor bochtige en plezierige momenten, zoals bij Binzenbach, Plittersdorf en Lind. Wanneer bliksemslagen niet van voren komen maar alleen van boven, vaak geïnterpreteerd als een teken van een machtige god, herinneren onderweg kleine kapellen en wegkruisen je daar steeds weer aan. Koffiestop op de kruising van L119 en L210 in Rheinbach-Kurtenberg. ‘Rasten statt Rasen’ staat op de afgeleefde Kawa GPZ500, een opvallende eyecatcher voor het Biker Café Zu den vier Winden. Moge de iconische kroeg en zijn toegewijde eigenaar een eeuwig leven beschoren zijn. Want als de grijzende Bernd Dziejak stopt, wordt het pand radicaal omgebouwd – woonruimte in plaats van ruimte voor motoren – en waarschijnlijk zullen hier ook geen bruiloften en rockconcerten meer plaatsvinden. Als triest voorbeeld van de gevolgen van de zogenaamde hogere macht staat aan de afslag van de B 257 naar het Kesselinger Tal het Café Ahrwind, ooit een populaire motorontmoetingsplaats, tot het game over was door de verwoestende overstromingen van de Ahr in 2021.

Toertocht glaswegen in het Beierse Woud, Duitsland: GS. Voorzichtig! Breekbaar!

En vandaag? We slaan af in een mooi, door hoge rotswanden omringd zijdal van de Ahr, zwieren via Kesseling, Heckenbach en Ramersbach langs een vrolijk beekje op niet altijd even goede wegen richting de Rijn. Vanaf de hoogtes van de Eifel gaat het uiteindelijk kronkelend naar Königsfeld. Een mooie gelegenheid om de remmen van de Himalayan te testen, die duidelijk beter zijn dan die van het voorgaande model met 25 pk. Een voorbeeld van motorische bescheidenheid en Duitse ingenieurskunst uit de jaren ’50 vinden we in Waldorf: een Messerschmitt Kabinenroller KR 200, met 10,2 tweetakt-pk’s van Fichtel & Sachs. Stralend wit, met een rode binnenruimte voor twee achterelkaar zittende passagiers en een chique plexiglazen kap. Met pech staat hij daar langs de weg, de legendarische ‘Schneewittchensarg’, vastgemaakt op een aanhanger. ‘Iets met de tandwielen,’ lacht de eigenaar van dit malle juweeltje, gewaardeerd op 38.000 euro, voordat hij met hulp van de buurman het ding de garage inrolt.

Museummijn Grube Fortuna

Per veerboot, aangedreven door vier 221 kW Schottel pomp-jets, steken we van Remagen/Kripp naar Linz de Rijn over. Ter begroeting, hoog boven de rivier, kasteel Dattenberg en kasteel Arenfels. Daarna slaan we af naar het Westerwald, waar je zonder navigatie als Hans en Grietje kunt verdwalen. Hoe dan ook, de volgende vaste stop is de museummijn Grube Fortuna bij Solms-Oberbiel. Daar klinkt op vrijdagochtend om 11 uur voor de ingang van de mijn een luide ‘Glück Auf!’ – start van de ondergrondse reis, vandaag begeleid door de ervaren mijnwerker Frank Paul. In de smeedijzeren lift, niets voor claustrofobische bikers, zakken we naar 150 meter onder NAP en razen daarna per mijnwagon door een donkere, nauwe gang verder naar het winningsgebied. Het delven van ijzererts begon hier in 1847, toen nog in de dagbouw; de laatste delving stamt uit 1983. Gehoorbescherming was er pas sinds 1970, maar altijd was er dat longvervuilende stof. Daarnaast is er 95% luchtvochtigheid bij een constante 13 graden. Een mijnwerker met zijn 25 kg zware boormachine produceerde aanvankelijk ongeveer één ton erts per shift; met modernere techniek werd de hoeveelheid zelfs verdrievoudigd. Mannen, wat een zware arbeid. Respect! Weer bovengronds lunchen we met kumpel Frank terwijl hij uitlegt hoe de eerste laag werd opengebroken, hoe bunkerlaadoperaties verliepen en wat een schraperbediening is. Mijnmuseum Fortuna telt ongeveer zeventig locomotieven, waaronder schatjes als de erwtensoep-groene ‘Monika’ uit 1913. Is dit je allemaal te veel? Een alternatief vind je tegenover de mijn, in herberg ‘Zum Zechenhaus’.

Bamboe zweefvliegtuig

Ons lijstje telt nog drie andere te bezoeken locaties en daardoor zijn de aansluitende etappes nogal kort. In de fast forward-modus dan maar. Terwijl bij Hohenahr-Altenkirchen een paar windturbines ervoor zorgen dat energie uit de lucht wordt geoogst in plaats van uit de aarde, vullen we de verbrandingskamers op het Schottenring geheel tegen de tijdgeest in met benzine en werken we aan onze bochtentechniek. Of technische vooruitgang enorme heersers als Tyrannosaurus rex en co de wereld van zo’n 65 miljoen jaar geleden zou hebben geholpen te overleven? In ieder geval houden we een minuut stilte bij het uit metaal vervaardigde dinosaurus-skelet op een parkeerplaats bij de Hoherodskopf, het begin van een geowandelpad. Een perfecte landing volgt daarna op de Wasserkuppe in de Rhön, waar het Duitse zweefvliegmuseum uitnodigt voor een prachtige tijdreis. De expositie gaat van 1912, toen het de Darmstadter gymnasiast Hans Gutermuth lukte om met een van bamboestokken gebouwde dubbeldekker in een minuut en 50 seconden 840 meter ver te zweven op de Wasserkuppe, tot de huidige tijd met 280 km/u snelle high-performance kunststof zweefvliegtuigen. Die worden door Alexander Schleicher in het nabijgelegen Poppenhausen geproduceerd. In het museum is er ook een eenvoudige flightsimulator, waarin je de piloot kunt uithangen. Ja, ja, het spel met weer en thermiek, dat sinds eeuwen virtuoos wordt beheerst door vogels.

We wisselen van motor en Hermann is dolblij met de Himalayan. We rijden nu niet naar de Radom, het markante radargebouw uit de Koude Oorlog, en ook niet naar het vliegersmonument, de heroïsche stenen piramide met een adelaar bovenop. In plaats daarvan racen we over het traject van de Hauenstein-bergrace van Hausen naar het Schwarzen Moor. In het mooie vakwerkstadje Fladungen staan we stil bij een nostalgisch aangeklede, kleurrijke etalage, waarin een snelle zeepkist en een bijzondere Bianchi Aquiletta nu al reclame maken voor de volgende Fladungen Classics. Dat is een feestelijk event dat om de twee jaar plaatsvindt en waarin het hele dorp versierd is alsof de tijd in de jaren ’60 is blijven steken.

Fahrzeugmuseum Suhl

Weer een bochtige omweg, nu via Weimarschmieden, Geba en Stepfenshausen. We gaan verder door de Rhön, het zogenaamde land van de open vergezichten, met schaars struikgewas en bomen, totdat we in Meiningen aankomen. ‘Vandaag ben ik voor het eerst als echte stoker onderweg,’ grijnst Hermann in het stuurhuis van goederenlocomotief 92 739. Voor hem, en daarom valt de omschakeling van racegeoriënteerde stoker hem niet zo zwaar, een hele reeks witte klokken, zoals ze ooit de analoge cockpits van Ducati en Moto Guzzi sierden. We staan dus in de wereld van Dampflok Erlebniswelt in Meininger, waar aan de hand van de 92 739, de enige nog originele loc hier, die aan één kant is opengesneden zodat de werking van zulke rookspuwende kolossen kan worden uitgelegd. Gelijk naast de stoomlocomotieffabriek Meiningen, hét adres voor onderhoud en restauratie van historische spoorvoertuigen, kun je in de zomer elke zaterdag vanaf 10 uur een fabrieksrondleiding maken. Dagelijks geopend is ook het amusements- en natuurpark Thüringer Wald. Dillstädt, Bischofrod, Hirschbach – daar juichen niet alleen de motoren door het walsen door de bochten. Nog enthousiaster zijn de liefhebbers van classics in Suhl, door een bezoek aan het lokale Fahrzeugmuseum. Een belangrijk onderdeel van de uitgebreide tentoonstelling is de Vogelserie van Simson. En zo staan ze daar in hun kleurrijke blikken outfits: Schwalbe, Spatz en Star evenals Sperber en Habicht, plus de sportievere S50. Meer dan vijf miljoen van deze flitsers heeft Simson tot de val van de Muur geproduceerd. Vooral de onverwoestbare Schwalbe is zeer geliefd en gewild, ook in het ‘Westen’. Een 350cc Norton Manx M40, 4-takt straatracer uit de jaren ’60, staat als een paradijsvogel te midden van al het Oost-Duitse gerief. De Engelse motor werd gerestaureerd door de voormalige Simson-racespecialist Harry Riese. Het is een prima voorbeeld van dat de in techniek geïnteresseerde mens graag verder kijkt dan zijn neus lang is, zelfs als dat over het Kanaal of zelfs helemaal uit de ruimte komt.

Tekst en foto’s: Klaus H. Daams


Reisinformatie

Er is geen gemarkeerde techniekroute zoals de ‘Duitse Alpenroute’ of ‘Wijnroute’. Afhankelijk van interesse moet je dus zelf een route bedenken – zoals het een technicus betaamt.

Heenreis
De radiotelescoop Effelsberg is bijvoorbeeld bereikbaar via de A1, afslag Mechernich, vervolgens verder via Bad Münstereifel naar Effelsberg en de markeringen volgen. Vanaf de bezoekersparkeerplaats te voet naar het bezoekerspaviljoen Radio-Observatorium Effelsberg aan de Max-Planck-Straße 16, 53902 Bad Münstereifel.

Overnachten
‘Peterchens Mondfahrt’ en ‘Berghotel Deutscher Flieger’, Wasserkuppe 46 en 48, 36129 Gersfeld, telefoon voor beide 06654/381, www.peterchens-mondfahrt.de, www.deutscher-flieger.de; droomlocatie direct boven op de Wasserkuppe, vlakbij het zweefvliegmuseum en tegenover het vliegveld en de vliegschool, helaas is er op dinsdag en woensdag een rustpauze in het restaurant.

‘Hotel & Gasthaus Sterngrund’, Sterngrund 1, 98544 Zella-Mehlis, telefoon 03682/469911, www.hotel-sterngrund-oberhof.de; traditioneel gasthuis en tegelijk een ontmoetingsplaats voor motorrijders aan een lekkere bocht in het Thüringer Wald. Niet ver van de Sterngrund en iets verborgen in het dal bevindt zich ‘Hotel Waldmühle’, Lubenbachstraße 2, 98544 Zella-Mehlis, telefoon 03682/89890, www.hotel-waldmuehle.de; familiebedrijf met wellness-aanbod en sauna’s, 350 meter verder ligt het techniekmuseum Gesenkschmiede, www.museum.gumv.de/?Technikmuseum.

Adressen
www.mpifr-bonn.mpg.de;
www.grube-fortuna.de;
www.segelflugmuseum.de;
www.dew-meiningen.de;
www.db-fzi.com;
www.fahrzeug-museum-suhl.de

Download de route ‘Duitse techniekroute’

  • lengte: 530 km
  • reisdagen: 2

Waarom zijn vriendin het ‘De Bodemloze Put’ noemt: de Dyna 2.0 van Johan

0

Zeven jaar geleden publiceerden we in Bigtwin het verhaal van de Dyna Glide van Johan Blom. Een verhaal over pech, bekeuringen, problemen en een vriendin die, laten we het netjes zeggen, de hobby niet geheel begreep… Inmiddels is zijn Dyna geëvolueerd naar versie 2.0.

Johan, 36 jaar jong en als beroeps militair adjudant bij de Luchtmacht, vertelt: “In 2015 heb ik mijn FXDX van mijn stiefzus gekocht. Toen ik hem kocht was hij helemaal standaard en ik vond hem echt super solide en robuust aanvoelen. Het wrinkle black blok toont echt heel vet en geluid is ongeëvenaard. Een Harley is een soort van Barbie voor mannen; je kan er van alles voor kopen en je kan het net maken zoals jij wil. Met als voordeel dat de onderdelen die je wisselt een goede restwaarde houden. Het dagelijks handelen in onderdelen op Marktplaats is een soort hobby waarmee ik de ombouw van mijn Dyna grotendeels bekostig. De in- en verkoop is een leuke bezigheid, je komt op mooie plekken en krijgt bijzondere mensen op de stoep.” Bij zijn vriendin Marieke roept het allemaal echter nog wel de nodige twijfels op… Marieke noemt het ‘De Bodemloze Put. Het project wat nooit af is.’ Johan lachend’: “Ik heb zelfs een tatoeage op mijn been laten zetten, nadat Marieke mij eens vroeg: ‘Kan jij inzichtelijk maken wat de Harley in de maand kost?’”

REDDENDE ENGEL

Sinds de 1.0 versie heeft Johan een lange lijst van modificaties doorgevoerd aan de Dyna. “Stuurdemper gemonteerd op basis van een plaatje, de uitlaatdempers vervangen door een set S&S Slip-ons, een steun voor de koplamp gemaakt om de lamp goed in positie te krijgen, twee steuntjes gemaakt voor de tellers, de bobines zitten nu op de positie van de claxon, ik heb de sissybar smaller gemaakt, andere voorvork, ander spatbord met achterlicht er op gezet, ik heb een kuip en handbeschermers van Memphis Shades gemonteerd en als laatste een lower fairing van een Touring op de Dyna gemeubeld. Dat het allemaal niet van een leien dakje ging, moge duidelijk zijn”, zo vertelt Johan droog. “Zo had ik echt veel gezeik met de levering van een Red Thunder uitlaat, het Ceriani voorvorkje vervangen bleek veel meer werk dan gedacht en ik had de remschijf krom. Die had ik net vervangen, maar was daarna een keer het slot vergeten, dus kon ik weer overnieuw beginnen!” Gelukkig was Dennis Bakker van Small Town Customs vaak de reddende engel en bood hij een helpende hand bij de (verdere) ombouw van zijn Dyna.

Paul’s verhaal over het vinden in plaats van bouwen van zijn droommachine

SCHADE EN SCHANDE

Op het internet lees je een hoop informatie over ombouwen, maar veel mensen spreken elkaar tegen, ontdekte Johan “’The proof of the pudding is in the eating’, zeggen de Engelsen en zo is het. In het begin van het verbouwen heb ik nog wel eens spullen aangeschaft die niet pasten. Maar met schade en schande en door het gewoon te doen kom je meer te weten. Sleutelen, meten, proberen en om advies vragen bij de juiste mensen.” Johan heeft van alles geprobeerd, zeker op gebied van uitlaten;  Supertrapp, Thunderheader, Vance & Hines, TBR en Screamin’ Eagle. “Ik vond bijvoorbeeld een TBR Two Brothers Racing uitlaat erg mooi. Zo’n systeem werkt echter niet op een carburateur model. Met als gevolg slechte prestaties met veel te veel herrie. Getallen op de testbank gaven inderdaad de slechte performance aan. Het probleem kon niet opgelost kunnen worden door de carburateur per cilinder af te stellen, zoals met injectie wel kan. Vervolgens hebben we de pijp vervangen door een Supertrapp en de motor liep als nooit te voren.” Maar waar de motor uiteindelijk echt goed op loopt, blijkt gewoon met de standaard headers met balanspijp en aangepaste originele ‘open’ dempers. Dat geeft volgens hem bovendien een mooi diep geluid. En nu maar afwachten wat het 3.0 model gaat worden…

Fotografie: Onno “Berserk” Wieringa

TECHNISCHE GEGEVENS H-D BODEMLOZE PUT

Categorie Details
EigenaarJohan Blom
BouwerH-D / Johan
MerkHarley-Davidson
ModelSuper Glide Sport Dyna FXDX 2002 Twin Cam
BouwtijdGeen flauw idee, heel wat uurtjes door de jaren heen

Motorblok

Bouwjaar2002
BouwerH-D / Zelf opgebouwd en afgesteld door Gertjan Laseur
Vermogen96.9 pk
Koppel147.2 Nm
Cilinderinhoud1550 cc / 95 ci
TypeTwinCam
ZuigersScreamin’ Eagle flattop 3-7/8”
CilindersOEM H-D, opgeboord van 88 ci naar 95 ci
Cilinderkoppen2006 voor 96 ci
KleppenOEM H-D
NokkenasAndrews TW37
NokvolgersOEM H-D
CamplateScreamin’ Eagle
OliepompScreamin’ Eagle
BenzinesysteemCV carburateur met Dynojet, 48 slow jet, 185 main jet en Golan benzinekraan
LuchtfilterK&N
LuchtfilterhuisZwart van een Street Bob
OntstekingDynatek TC2000
Versnellingsbak5-bak
KoppelingBarnett Scorpion

Rijwielgedeelte

FrameSputhe Positrac stabilizer gemonteerd
VoorvorkV-rod 49 mm onderpoten en binnenpoten van een Street Bob met verstelbare veer voorspanning en triple trees van een Street Bob
AchterbrugOEM H-D
SchokdempersWilbers twin shock met piggyback en swingarm liftkit van Bung King
VoorwielOEM H-D cast wheel met Avon cobra banden, grotere lagers voor 1 inch as
AchterwielOEM H-D cast wheel met Avon cobra banden
RemmenRick’s schijven 13 inch met Tokico remmen en the Speed Merchant adapters met Goodridge remleidingen

Diversen

VoorspatbordV-rod aftermarket matzwart denim
AchterspatbordOEM, ingekort
SpatbordsteunenCovers verwijderd
BenzinetankOEM, laten spuiten
Dashboard/TellersOEM, extra ringen voor meer body
StuurWestland Customs Street Track
SpiegelsOEM H-D chroom tapered kort van een Breakout
HandvattenArlen Ness fusion knurled
Schakelaarhuizen/rem-koppelingshendelAfgezaagd en zwart gecoat
KoplampSoftail uit 2020
AchterlichtStreet Glide
RichtingaanwijzersOriginele behuizing chroom met led inserts
ZadelSilver Machine, Ermelo
SissybarStreet Bob, smaller gemaakt
Forward controlsChroom OEM H-D
VoetsteunenArlen Ness fusion knurled
Rem-schakelpedaalTribal Collection Harley-Davidson
TassenSaddlemen Cruise ‘n’ Deluxe

Spuitwerk

KleurVivid Black / Denim Black
SpuiterBAS Exclusief Nijkerk
Special Paint / logo’sSportster stickers
IdeeMat zwart, hoogglans zwart en chroom, ontwerpen geïnspireerd door Evil Knievel, subtiele stars en stripes

Dank Aan

Speciale Dank AanDennis Bakker van Small Town Customs, Petersen Magazijninrichting, Wichard, Gertjan Laseur

Rivetta organiseert een exclusieve shooting day & fitting

0
Rivetta organiseert een exclusieve shooting day & fitting

Het begon allemaal met een simpele vraag: waarom bestaat er geen motorkleding die écht voor vrouwen gemaakt is? Uit die frustratie is Rivetta geboren. En nu, na maanden van ontwerpen, testen en perfectioneren samen met de Italiaanse designer Gioia, is het zover.

Rivetta nodigt vrouwelijke motorrijdsters uit om als eerste de matching suits te ervaren. Niet op een beeldscherm, niet in een webshop, maar in het echt. Voelen hoe het leer valt. Zien hoe jas en broek samen één silhouet vormen. En ja, ze leggen dat moment vast met een professionele video- & fotoshoot, want dit zijn de vrouwen die Rivetta lanceren.

Dit is geen casting. Dit is een uitnodiging aan elke vrouw die ooit op een motor heeft gezeten en dacht: dit kan beter.

Aanmelden en alle details: www.rivetta.eu/fitting

Vrouwelijke motorrijdsters kunnen zich aanmelden om de pre productie samples te passen en model te staan voor de officiële productfotografie. Ze hebben beperkt aantal plekken.

RIDERS Primavera Toertocht 2026: rij je mee?

0

In de winter kunnen frustraties hoog oplopen. De motor staat werkeloos in de stalling, terwijl je ermee de wijde wereld in wilt trekken. Als dan eindelijk de lente aanbreekt, is het hoog tijd om stoom af te blazen. Dat doen we dit jaar tijdens de Primavera 2026-toertocht langs een aantal stoomgemalen in Noord-Holland. De inschrijvingen lopen dit jaar hard, dus wil je nog een plekkie hebben? Meld je dan snel aan.

De grootste stoommachine ter wereld, die van gemaal Cruquius, is nog steeds in volle glorie te bewonderen. Als een industrieel kasteel rijst het gevaarte op dat een van de mooiste industriemusea van Nederland, nee: van de hele wereld is. Want De Cruquius leeft! Een prachtig staaltje retro-sciencefiction, nog versterkt door het spinachtige uiterlijk van een robot met acht armen. Als dat gevaarte in beweging komt, is de magie totaal. Piepend, fluitend en krakend komt het gevaarte tot leven en doet de mastodont zijn werk en pompt met vijf slagen 64.000 liter water per minuut erdoorheen. Dat het ballet mécanique niet meer met stoom maar hydraulisch wordt aangedreven, maakt voor de beleving geen verschil.

En dit is pas het begin! Tijdens deze RIDERS-toertocht Primavera 2026 komen we ook onder andere Gemaal Halfweg, het Limmergemaal, drie unieke gemaalgeneraties, Stoomgemaal De Vier Noorder Koggen en Gemaal Leemans tegen. Dat gecombineerd met een waanzinnige toertocht, inclusief ontvangst met koffie en gebak, lunch en diner, maakt deze Primavera tot eentje die je niet mag missen. Dat roepen we inderdaad elk jaar – net als bij de KouwePotenTocht later dit jaar – maar we menen het ook elke keer weer echt! Tot 25 april dus.

Rij mee met de Primavera Toertocht 2026
Datum: zaterdag 25 april 2026
Startpunt: omgeving Cruquius
Eindpunt: omgeving Den Oever
Afstand: ca. 245 km
Prijs regulier: € 60,00 (incl. ticketfee) – let op: géén deurverkoop
Prijs RIDERS-leden: € 54,00 (incl. ticketfee) – let op: voor je persoonlijke vouchercode moet je eerst inloggen op riders.nu. Via de tab ‘Events’ kom je bij deze Primavera tocht. Daar vind je jouw persoonlijke voucher waarmee je korting krijgt op je ticket.
Arrangement: waanzinnige toertocht, inclusief ontvangst met koffie en gebak, lunch en diner
Route: deelnemers die zich vóór 17 april inschrijven, ontvangen op vrijdag 17 april de GPX-bestanden via de e-mail. Vragen over de route kun je stellen via info@riders.nu
Thema: Stoom Afblazen – een unieke route langs stoomgemalen en -machines in Noord-Holland (zie themaverhaal verderop op deze pagina)
Inschrijven: ticketpoint.nl/primavera

Test Honda NC750X vs. Yamaha Tracer 7 GT: een gevoel van geluk

0

Aan het einde van deze zomer zoeken we naar een ijscozaak om nog een keer te genieten van dat zorgeloze gevoel dat de zomer nu eenmaal met zich meebrengt. Uiteraard rijden we over kronkelige paden op weg naar een ijskoude beloning. Voor dit allesomvattende plezier hebben we de twee crossover-allrounders Honda NC750X en Yamaha Tracer 7 GT vers van de pers geplukt.

‘Hé Volker, heb je vandaag nog tijd voor wat foto’s?’ De weersvoorspelling liet ons behoorlijk schrikken: de volgende dag zou de zomer voorbij zijn en hevige neerslag zou de herfst aankondigen. Gelukkig weten we met wie we te maken hebben: haast noch bloedspoed brengt onze fotograaf uit balans. Hij belt, schuift met wat afspraken in zijn agenda en al snel staat de afspraak voor de fotoshoot van deze vergelijkingstest in het prachtigste nazomerweer vast.

Op de ontmoetingsplek in het Sauerland komt collega Thomas aan met de Honda NC750X DCT, die sinds afgelopen voorjaar opgefrist over onze wegen rijdt. Ik arriveer met de nieuwe Tracer 7 GT, die net op de markt is gekomen. Qua timing niet ideaal, maar dit jaar komen veel gewilde modellen pas erg laat bij de dealers binnen – tot hun verdriet. In het geval van de Tracer zorgden capaciteitsproblemen voor vertraging, aangezien het vernieuwde CP2-blok ook de MT-07 en de Ténéré aandrijft. En die zijn wereldwijd gezien qua aantallen net wat gewilder dan de Tracer. Daarom kregen die voorrang.

Test Honda CB1000 Hornet SP vs. Kawasaki Z1100 SE: Spierballenvertoon

Voordat we aan de slag gaan en daarna van een welverdiend ijsje gaan genieten, wisselt Volker van rijder en motor: ‘Thomas, jij neemt de Yamaha, Thilo ziet er op de Honda gewoon beter uit.’ Wat een compliment van iemand die veel waarde hecht aan uiterlijk! Ook al is het misschien te wijten aan een gelukkig toeval van motorkleur en outfit…

Ik had mijn kleding een beetje afgestemd op de Tracer en zijn bekende scherpe uitstraling, die voer is voor discussie. Volledig aangescherpt, met gouden voorvorken onder de agressieve voorkant en in het chique ‘Icon Performance’ met blauwe velgen, benadrukt de Yamaha de sportieve kant van het allrounder-bestaan in het middensegment. Hoog op de wielen geeft de Yamaha het gevoel van een straatgerichte crossover.

De Honda NC750X in het matte ‘Earth Khaki’ kiest daarentegen voor een bescheiden uitstraling en aantrekkelijke vormen. Het weinig rebelse uiterlijk staat voor veel pragmatisme zonder franje.

Honda zit lekker

Bij de overstap naar het dik gepolsterde Honda-zadel – het comfortzadel uit het accessoireprogramma is 15 millimeter dikker, biedt betere steun aan de lendenen en kost 150 euro – opent zich een heel andere wereld dan op de Yamaha. Ik zit laag in de NC, met redelijk veel ruimte, maar toch zeer geïsoleerd en zonder veel mogelijkheid om me te bewegen. Voor het afstappen, een veilige plek voor de voeten en daarmee een goed gevoel zorgen de slanke taille in combinatie met het zadel op een aardse 810 millimeter. Maar op de lange termijn is de kniehoek voor lange rijders te ongemakkelijk door de geringe afstand tot de voetsteunen. Dat kan de rechtopzitpositie met een stevige greep aan het brede stuur slechts gedeeltelijk compenseren.

Op de MT gaat het allemaal veel intenser en meer geïntegreerd toe. Het gesplitste zadel met de duidelijke overgang naar de passagiersplek zorgt dankzij de stevige bekleding en de strakke grip van de knieën om de tank voor veel contact en dus controle. Ondanks de aanvankelijk vrij harde constructie bewijst het zadel uitstekende kwaliteiten voor lange ritten, want het zakt niet door en voorkomt daardoor een ‘dode kont’. Voor Thomas is de overstap van de NC naar de Tracer een zegen – ook al lijkt de Japanse stemvork onder zijn lengte van 1,86 m bijna fragiel. Het zadel kun je zonder gereedschap twee centimeter hoger plaatsen, wat de kniehoek merkbaar meer ontspannen maakt. Voor mij is de basishoogte van de Honda voldoende. Zou het zadel nog hoger staan, dan kom ik niet meer met de voeten aan de grond.

Speels en aangenaam

 Dat mijn menselijke centrale computer tijdens de heenreis op geen enkel moment het risico liep in de slaapstand te vallen, danken we aan de constante afgifte van gelukshormonen als gevolg van de zeer actieve rit. Dankzij het ten opzichte van vorig jaar verbrede en hoger gepositioneerde stuur voel je je als een kapitein op de brug. Je hebt zoveel overzicht dat het bijna altijd uitdaagt tot een vrolijke rit. Een korte impuls op de tank is genoeg om de Tracer vlot over de beoogde lijn in de bocht te laten hellen.

Dankzij de verbeterde geometrie met een langere swingarm en het verstevigde frame is de Yamaha veel volwassener dan vorig jaar. Toch stuur je de Tracer bijna speels en aangenaam neutraal de bocht in. Ook rechtuit rijdt ’ie altijd voorspelbaar en precies. De Yamaha houdt z’n koers en stimuleert met z’n actieve karakter de betrokkenheid van de rijder, onbelemmerd door hoge snelheden.

Hierbij dragen de volledig opgeknapte CP2-motor en de verbeterde elektronica hun steentje bij. Drie rijprogramma’s combineren drie mappings voor de vermogensafgifte met de tweestaps tractiecontrole. Maar zelfs in de agressiefste modus blijft de CP2 de gehoorzame motor die de Tracer zoveel fans heeft opgeleverd. In die zin voelt het iets moeizame uitschakelen van de tractiecontrole via het menu geenszins als harakiri – zelfs als de aandrijving van onze testmotor met 75 pk en 71 Nm koppel beter scoort dan in de brochure wordt beschreven.

Met een krachtige noot onderstreept de 689 cc 270-graden twin zijn brede koppel, dat met een toenemend toerental vooral het rijplezier aanwakkert. Korte, scherpe schakelwegen met de precies aangrijpende tandwielen van de zesversnellingsbak en de soepele koppeling maken de klassieke rijervaring tot een volwaardig plezier en zorgen niet alleen tijdens de metingen, maar ook gevoelsmatig voor een duidelijke voorsprong ten opzichte van de NC.

Maar dat interesseert de Honda geenszins, want de NC750X is helemaal niet gericht op de levendige dynamiek van een bochtenzoeker. Het concept van de Honda is gericht op een uitstekende dagelijkse bruikbaarheid, gecombineerd met veel comfort, waar ook de verfijnde DCT verantwoordelijk voor is. Het door sommigen belachelijk gemaakte en door velen niet begrepen Honda-unicum legt de lat van ontspanning vooral in een stadsomgeving heel hoog: hier zijn de drie automaatmodi een droom – verkeerslichten, files, oversteekplaatsen, alles passeer je zonder stress, zonder de onderarmspieren te belasten met koppelen of het risico van afslaan. Op binnenwegen daarentegen zorgt de manuele schakelmodus – handmatig schakelen door de versnellingen met instelbare motorrem – voor het echte rijplezier. Het geeft je net een beetje meer vrijheid.

Dubbeltest 2023 Yamaha Tracer 7 GT vs 2023 Yamaha Tracer 9 GT: kwestie van pk’s, Nm’s, GT’s en CP’s

Maar de waarheid is ook dat de langeslagtwin omwille van zijn efficiëntie, zuinigheid en motorloop geen enkel voordeel haalt uit zijn cilinderinhoud van 745 cc ten opzichte van de 689 cc van de Yamaha. Het uiterst eerlijke motorblok ontwikkelt z’n 59 pk en 69 Nm koppel bijzonder gelijkmatig en zonder verrassingen. Maar het gebrek aan pure stootkracht maakt de Honda ook wel wat braafjes. Om bij de Tracer in de buurt te blijven, moeten we de Honda-twin helemaal uitwringen.

Het is dan ook verrassend dat de 750 tijdens de acceleratietests, met de dynamische DCT-modus ‘Sport’ geselecteerd, de Tracer overtreft. Dat is een kwestie van hoe de elastische waarden van zulke verschillende aandrijfsystemen in te schatten. Want op binnenwegen rijdt niemand de Yamaha in de hoogste versnelling met 60 km/u de bocht uit, maar schakel je al voor de bocht een versnelling lager dankzij de goed werkende antihopkoppeling. Aan de andere kant komt ook niemand op de gedachte de Honda in de manuele modus door het bochtenlabyrint te dwingen in de laatste, bijzonder lange versnelling. Tot zover de realiteitscheck ‘uit de praktijk’.

Hard geveerd

Daar hoort natuurlijk ook de sterk variërende kwaliteit van het wegdek bij, waarmee we geconfronteerd worden. Op de typische afwisseling van fijn vijfsterren- en robuust opgelapt Sauerland-asfalt is de uitbundig geprezen glorie van de Yamaha ineens niet meer zo vanzelfsprekend. Ondanks duidelijk langere veerwegen gedraagt de Tracer zich behoorlijk onbehaaglijk en reageert ze ongevoelig op het door het weer aangetaste ‘lappentapijt’.

De onrust komt voornamelijk van achteren; de schokdempers zijn te hard afgesteld en geven de rijder een duw in de rug. Het helpt ook niet dat je de schokdemper met het handige stelwiel probeert af te stellen.

De Honda glijdt met z’n weggerichte veerwegen van 120 millimeter voor en achter soepel en ontspannen over hobbels en gaten door het heuvellandschap. Door de comfortabele afstelling verliest de vering onder zware belasting een beetje voorspelbaarheid, maar de solide wegligging met z’n uitgesproken rechtuitstabiliteit zorgt ook voor veel vertrouwen in de bocht. Maar eventuele handlingvoordelen worden door de smalle 160-achterband tenietgedaan door de bijzonder stabiele geometrie van het frame met z’n lange wielbasis en veel naloop. Wat betreft wendbaarheid kan de logge NC de Tracer niet bijbenen.

Haperende verbinding

Maar wel bij het afremmen. De zwevende blokken mogen in vergelijking met de radiale remklauwen van de Yamaha vrij bescheiden overkomen, maar ze remmen op een zeer respectabel niveau. De remmen van de Tracer kunnen daar qua efficiëntie of gevoel niet tegenop, het drukpunt is te zacht, de werking te weinig direct.

Op de terugweg van de fotoshoot komen de toeristische voordelen van de motoren wat meer aan bod dan de dynamische kwaliteiten. De zon piept inmiddels nog maar half boven de horizon uit en de thermometer op de Honda-TFT geeft een eencijferige temperatuur aan. Voor de snelste weg naar huis heb ik mijn telefoon gekoppeld en laat ik de route via een pijltje aangeven – het werkt. Op de Yamaha was de Bluetooth-verbinding, inclusief geweldige kaartweergave via de Garmin StreetCross-app, tijdens de heenreis niet helemaal stabiel.

Gelukkig warmt de optionele handverwarming van de Honda mijn handen, terwijl de vingers van Thomas op de Yamaha standaard verwarmd worden. Ik mis naast de handbeschermers ook het met één hand verstelbare windscherm van de Tracer, dat niet alleen mij, maar zelfs lange mensen bijna volledig tegen weer en wind beschermt. Dat ik mijn rugzak nu op mijn rug moet dragen in plaats van ’m op te bergen in een van de twee zijkoffers stoort me op de terugweg minder. Een rugzak biedt net wat meer warmte op de rug en verhindert tocht langs de kraag.

Dat brengt me op de vraag: kan een NC nog worden opgewaardeerd naar het hoge uitrustingsniveau van de Tracer? En zo ja, wat kost dat dan? Thuis raadpleeg ik met de computer de configurator en ontdek dat je de Tracer verder kunt optuigen met een middenbok (€253), topkoffer (€230) en een verwarmd zadel (€454), maar dat Honda een langeafstandsvriendelijke cruisecontrol voor de NC750X niet in het programma heeft. In 2025 ontliepen de prijzen van beide motoren elkaar niet veel: 1.100 euro. Dat is voor 2026 beduidend anders. De Honda kost €10.899 en de Yamaha €13.199. Uniek voor de Honda is het DCT-systeem, waar Yamaha voor de Tracer 7 GT vanaf 2026 het geautomatiseerde Y-AMT tegenoverstelt voor €13.699.

Hoe leuk het vlotte uitje onder geweldige weersomstandigheden ook was, uiteindelijk bleven we toch nog met een teleurstelling zitten: nergens vonden we een ijspaleis om de zomer in stijl af te sluiten. In plaats daarvan was er cheesecake. Maar wat maakt het uit? Een gevoel van geluk houdt altijd langer stand dan likken aan een ijsje.

Honda NC750X

Met de onder ‘Adventure’ iets misleidend ingedeelde NC750X onderbouwt Honda zijn imago: de straatgerichte crossover is ongelooflijk praktisch, uiterst efficiënt en vertoont geen zwakheden. Bovendien verbaast de Honda met een op hoog niveau functionerende dubbele koppeling, die bij geen enkele andere fabrikant verkrijgbaar is. Maar bij al die perfectie en comfort gaat ook een beetje de kick van het motorrijden verloren. Dynamisch gezien rijdt de NC750X ergens achteraan in het peloton. Maar wat de prijs betreft is de X een interessant aanbod voor motorrijders die er dagelijks gebruik van gaan maken. Wie inzet op het maken van reizen, moet enkele euro’s bijleggen en komt dan al snel in het vaarwater van de Yamaha Tracer 7 GT terecht.

Yamaha Tracer 7 GT

Na de uitgebreide vernieuwing slaat de duidelijk volwassener Tracer 7 GT met succes een brug tussen een goed uitgeruste reismotor en een dynamische bochtenkunstenaar. Dit dankt de Yamaha aan het karakteristieke CP2-blok, dat bijna alle rijstijlen beheerst, van laagtoerig glijden tot min of meer sportief knallen. Daarnaast is de Tracer van huis uit al met een zeer uitgebreide uitrusting uitstekend voorbereid op de dagelijkse praktijk en toeren. Maar het zal niet ieders favoriet zijn vanwege de wat sportieve en daardoor ongemakkelijke vering. Ongeacht dit biedt de Tracer veel motorfiets voor je euro’s.

Vergelijking: Honda NC 750 X DCT vs. Yamaha Tracer 7 GT

Categorie Honda NC 750 X DCT Yamaha Tracer 7 GT
Motor/aandrijvingTweecilinder, 270°, vloeistofgekoeld, e-starter, kettingTweecilinder, 270°, vloeistofgekoeld, e-starter, ketting
Cilinderinhoud/compressie745 cc, 10,7:1689 cc, 11,5:1
Max. vermogen59 pk (43,1 kW) @ 6.750 tpm74 pk (54 kW) @ 8.750 tpm
Max. koppel69 Nm bij 4.750 tpm68 Nm bij 6.500 tpm
Boring x slag77 x 80 mm80 x 68,6 mm
Kleppen/cilinder44
KlepbedieningOHCDOHC
Geluid (staand)88 dB(A)90 dB(A)
A2-versieJaJa
SmeringWetsumpWetsump
KoppelingDubbele koppeling DCT / elektro-hydraulischMultiplaat in oliebad / mechanisch
FrameStalen buizenframe, gelast stalen achterframeStalen buizenframe, gelast stalen achterframe
Vering voorTelescoopvork, Ø 41 mmUSD-telescoopvork, Ø 41 mm
Vering achterDubbele aluminium swingarm, gelinkte centrale schokdemperDubbele aluminium swingarm, gelinkte centrale schokdemper
Instelmogelijkheden v/aNiet instelbaar/veervoorspanningUitgaande demping/ingaande demping, hydraulisch instelbare veervoorspanning
Vering v/a120 mm/120 mm130 mm/139 mm
Banden v/a120/70 ZR17 / 160/60 ZR17120/70 ZR17 / 180/55 ZR17
Velgen v/aLichtmetalen gietwielen, 3.50 × 17 / 4.50 × 17Lichtmetalen gietwielen, 3.50 × 17 / 5.50 × 17
Banden in testDunlop D 609 TrailmaxMichelin Road 6 GT
Remmen voorTwee 296mm-schijven, tweezuiger remklauw298 mm schijf, radiale vierzuiger vaste remklauwen
Remmen achterEen 240mm-schijf, eenzuiger remklauwEen 245mm-schijf, eenzuiger remklauw
Dynamovermogen450 Watt410 Watt
Accu12 V / 11 Ah12 V / 6,3 Ah
RijhulpenDrie vaste en één individuele rijmodus, vier DCT-modi, drie mappings, drievoudig uitschakelbare tractiecontrole, drievoudig instelbare motorrem, ABSTwee vaste en één individuele rijmodus, drie motormappings, tweevoudig uitschakelbare tractiecontrole, ABS, cruisecontrol
ConnectiviteitBluetoothBluetooth
Display5-inch TFT5-inch TFT
OnderhoudsintervalElke 12.000 km / 1× per jaarElke 10.000 km / 1× per jaar
KlepcontroleElke 16.000 kmElke 40.000 km
Prijs Nederland€ 10.899€ 13.199
Prijs België€ 9.799€ 11.899
Gewicht zonder brandstof201 kg198 kg
Max. laadvermogen207 kg175 kg
Verbruik (test)3,5 l/100 km4,1 l/100 km
Actieradius (theoretisch)402 km439 km
Snelheidsmeter bij 100 km/u106 km/u108 km/u
Topsnelheid176 km/u188 km/u
Acceleratie
Versnelling 60–100 km/h2,8 s (DCT)5,0 s
Versnelling 100–140 km/h5,5 s (DCT)6,1 s
Versnelling 60–100 km/h / 100–140 km/h (zonder DCT)7,2 s / 10,3 s
Versnelling 0–100 km/h5,0 s (DCT)4,2 s
Versnelling 0–140 km/h10,3 s (DCT)8,1 s
ABS-remming @ 100 km/u (droog)41,8 m43,3 m
Wielbasis1.530 mm1.495 mm
Naloop110 mm99,1 mm
Balhoofdhoek6364,8
Rijklaar gewicht215 kg215 kg
Zithoogte810 mm840/860 mm
Tankinhoud14,1 l18 l

Tekst en beeld: MotorradNews

Een Shovelhead in roze en rood: het verhaal achter Hannah’s jaren 70 chopper

0
Een Shovelhead in roze en rood

Nadat de Britse Hannah Meakin in 2016 voor het eerst van haar leven een bescheiden choppershow (inmiddels uitgegroeid tot de fameuze Hook Up) bezocht had, wist ze het zeker: ‘Vanaf nu gaan choppers een deel van mijn leven zijn!’ Hoe het verder ging, vertelt ze hier zelf…

Hoewel echt iedereen het me sterk afgeraden had verchopperde ik na die show mijn eerste motor, een Suzuki Maurauder 125, bij een vriend van me in zijn garage. Het voelde meteen goed en ik begon daarna met het verzamelen van onderdelen voor een toekomstige grote chopper. Mijn eerste onderdeel was een Wessel tank.

JAREN 70

De Shovel kwam in mijn leven op 1 januari 2021. Op Nieuwjaarsavond had mijn partner James, (terwijl hij op de wc zat…), op eBay een prachtige, dikke, fel oranje 1977-er Shovelhead gevonden. Het zal liefde op het eerste gezicht zijn geweest want op Nieuwjaarsdag reden we naar Telford om de motor op te halen. In de jaren daarna reed ik de motor vrijwel standaard, zoals ik hem gekocht had. Ik wilde zeker weten dat het blok betrouwbaar was en de motor goed leren kennen. Hoewel ik er meet veel plezier op reed, zat het plan om hem tot chopper om te bouwen altijd al in mijn achterhoofd. In 2023 begonnen James en ik met ons project. Voor mij stond al vast dat we voor de klassieke jaren 70 stijl chopper zouden gaan: lange voorvork, 21 inch voorwiel en een hoge sissy bar.

STRIJDKNOTS

Die sissy bar, daar hebben we veel tijd aan besteed. Ik speelde met het idee om iets met een bal aan een ketting te doen, maar had eerst nog geen beeld van wat het nou moest gaan worden. James en ik hadden het al uitvoerig overlegd zonder enig resultaat tot ik een stuk gedraaid metaal zag liggen in onze werkplaats. Het was een rest van een stuk dat James een jaar eerder voor de sissybar van zijn chopper had gebruikt. ‘Dat zou het touw van een strijdknots kunnen zijn’, dacht ik. We kochten een holle metalen bal en gingen aan de slag met rvs studs zoals ik die in mijn schooltijd -toen heel cool- op mijn riem had. Uiteindelijk ben ik heel tevreden met het resultaat. Nadat we de sissybar complete hadden kon hij volledig verchroomd worden waardoor het ook meteen veel meer een geheel werd.

ZADEL

Nadat we de sissy, het achterspatbord en de olietank hadden gemonteerd, begon ik aan het zadel. Ik maakte eerst een kartonnen mal die ik daarna uit plaatmetaal sneed. James had een houten blok gemaakt in de vorm van mijn achterspatbord, zodat ik het metaal eroverheen kon hameren en het perfect op mijn spatbord zou aansluiten. Het kostte wat tijd om dit goed te krijgen, maar het werkte geweldig. Toen ik tevreden was met de vorm en de bevestigingen, ging de zadelbasis naar Margate om door Baz bekleed te worden en hij heeft fantastisch werk geleverd.

Customized Harley-Davidson Softail Fat Boy door Thunderbike

CONTRAST

Voor de kleur wist ik dat het sowieso iets anders dan zwart moest zijn. Mijn woon-werk bike is een zwarte 883 Sportster, dus ik wilde iets heel anders. Nu heb ik altijd al een zwak gehad voor de combinatie van rood en roze. Het zou eigenlijk helemaal niet moeten werken, maar voor mij is het juist perfect. Ik heb me ook laten inspireren door kunstenaars zoals Linda van Creepy Gals, die bijna uitsluitend met deze kleurcombinatie werkt. Het contrast van de kleuren met het frisse chroom en het zwart van de motor vond ik ook mooi. Ik heb veel tijd doorgebracht met de dames van de plaatselijke autospuiterij om verschillende tinten roze en rood te mengen voordat ik uiteindelijk de juiste combinatie had gevonden. Na uren en uren plamuren en schuren, en nog eens plamuren en schuren, was alles eindelijk klaar om te spuiten (godzijdank!). James en ik brachten een paar avonden door bij een plaatselijk bedrijf dat zo vriendelijk was ons hun spuitcabine te lenen. Ik had nog een oude Sportster-tank liggen waar we eerst op oefenden, aangezien deze paintjob voor ons beiden de eerste keer was. Nadat de roze laag was aangebracht, ben ik aan de vlammen begonnen. Ik heb een paar dagen besteed aan het perfectioneren van het patroon voordat ik de rode laag aanbracht. Daarna heb ik mijn airbrush gebruikt om zilveren details aan te brengen.

PUNTERS PICK

Nadat de motor klaar was, maakten James en ik een trip naar Zuid-Frankrijk en besloten we de motoren mee te nemen. We hebben twee weken langs de Côte d’Azur gereden, wat, gezien het feit dat mijn motor nog maar net klaar was, een behoorlijke testrit was! Gelukkig geen pechgevallen meegemaakt! Ik had ook het geluk om wat later de ‘Punters Pick’-prijs te winnen bij de Early Hook Up. Een mooi moment, waar ik ontzettend dankbaar voor ben en waarmee de cirkel voor mij persoonlijk op een geweldig mooie manier weer rond is.

Tekst: Hannah Meakin
Fotografie: Del Hickey

SPECIFICATIES PINK & RED SHOVELCHOPPER

Categorie Details
EigenaarHannah Meakin
BouwerHannah Meakin en James Bull
BasisHarley-Davidson FLH Shovelhead, 1977

Motorblok

TypeLuchtgekoelde 45 graden V twin
CarburatieStandaard CV carburateur
LuchtfilterCustom door Jicaya Machine Shop
PrimairKetting
TransmissieStandaard Harley-Davidson (4 versnellingen)
UitlaatsysteemAftermarket fishtails met squish pipe

Rijwielgedeelte

FrameStandaard Harley-Davidson met Craig House hardtail kit
Voorwiel21 inch
VoorremHamburger trommelrem
Voorvork35 mm, 6 over
KroonplatenHarley-Davidson Ironhead Sportster, 35 mm
RemkabelsHarley-Davidson Wagner
HoofdremcilindersWagner
StuurMini-ape
Achterwiel18 inch
AchterremSchijfrem, Storehouse schijf, Harley-Davidson Softail remklauw

Diversen

ControlsStandaard Harley-Davidson
HandvattenPedros Parts
SpatbordLowbrow
BenzinetankWassel
ZadelCustom Baz Kay
OlietankAangepaste top-fill horseshoe
AccubakCustom door eigenaar
NummerplaathoudereBay, aangepast door eigenaar
KoplampAftermarket
AchterlichtAftermarket

Spuitwerk

KleurenCustom Pink en Red
SpuiterEigenaar
ChroomwerkSissybar en olietank verchroomd door S&T Electroplate

Politie grijpt in bij fatbike die 70 km/u haalt: meer motor dan e-bike

0
Fastbike

In de nacht van donderdag zagen agenten van het team Boxtel-Vught-Gestel in Brabant een man met opvallende snelheid op twee wielen over de parallelweg langs de A2 bij Vught razen. Toen ze hem aan de kant zetten, bleek het te gaan om een fatbike die allesbehalve standaard was.

Alleen met de gashendel haalde het elektrische gevaarte vijftig kilometer per uur. Door ook nog te trappen liep de teller op tot zeventig. Dat is fors boven de toegestane zes kilometer per uur met gashendel en 25 met trapondersteuning. De fiets was dus eerder een motor dan een e-bike.

Wat gebeurt er als een onverzekerde fatbike buiten mijn schuld om tegen mijn WA-verzekerde motor botst?

De man was al eerder gewaarschuwd voor zijn rijgedrag, maar trok zich daar weinig van aan. Deze keer volgden directe maatregelen: de politie nam de fatbike in beslag. Naast een boete mag de bestuurder wachten op het oordeel of hij zijn opgevoerde tweewieler ooit nog terugziet.

Foto: Instagram | politie_boxtelvughtgestel

Van Road naar Offroad met RIDERS: op bezoek bij Haan Wheels

0
Haan Wheels

Haan Wheels uit Schijndel is meer dan een merk — het is dé standaard voor puur vakmanschap en compromisloze prestaties. Deze Nederlandse meesters in wieltechniek hebben het bouwen van wielen, die zelfs de brute kracht en precisie van toppers als MXGP-kampioen Romain Febvre en ‘onze’ Kay de Wolf aankunnen, tot een kunst verheven. Onlangs wonnen ze dankzij Kevin Gallas op een Yamaha Ténéré 700 ook nog de Africa Eco Race, met Dakar als finish. Met meer dan 35 wereldtitels, talloze Europese en nationale zeges en groot succes in Dakar, hoort Haan Wheels duidelijk bij de elite. Hun geheim? Dat hopen we te ontdekken tijdens een fabrieksbezoek in het Brabantse Schijndel.

Het productieproces bij Haan Wheels begint met de naaf, vervaardigd uit hoogwaardige aluminiumstaaf. Dit innovatieve materiaal zorgt voor een sterke, lichte en duurzame basis voor de wielen. De naaf wordt geproduceerd met speciale CNC-draai- en freesmachines, waarmee Haan Wheels zowel voor- als achternaven kan maken. Daarna volgt de anodisatie, een ingewikkeld proces dat Haan laat uitvoeren door externe bedrijven. Hierdoor worden de blanco aluminium naven in de gewenste kleuren afgewerkt. Hoewel we Haan Wheels vooral kennen van de crosssuccessen, maken ze naven voor een breed scala aan motorfietsen en merken. Grote spelers kopen hun spullen in Schijndel. Honda-rood, Kawasaki-groen, BMW-blauw; jij roept en Haan Wheels regelt het.

Van Road naar Offroad met RIDERS: Stap 1 – Het wrappen van Nicks GS

Voor al deze opdrachtgevers worden niet alleen naven gemaakt, ook de spaken worden speciaal voor Haan naar eigen recept geproduceerd. Alleen zo kunnen ze de kwaliteit en duurzaamheid van hun producten waarborgen. Spaken zijn essentieel voor de sterkte en stabiliteit van het wiel en daarmee ook bepalend voor de kwaliteit van de naven. Het is dan ook logisch dat spaken van Haan Wheels vaak af-fabriek dikker zijn, met een hogere streksterkte en van RVS. De velgen zijn van hoogwaardig aluminium en verkrijgbaar in vele maten en kleuren, maar die maakt Haan Wheels niet zelf. Hiervoor hebben ze een samenwerking opgezet met het gerenommeerde merk Excel uit Japan.

Met de hand

De wielen worden sinds de oprichting door Arie den Haan (1950-2024) in Schijndel ontworpen en geproduceerd. Samen met de lokale roots in de Brabantse crosscultuur is dat een van de redenen dat de productie altijd in-house en in Nederland is gebleven. Met de hand! Door echte vakmensen. Dit handmatige proces zorgt ervoor dat elk wiel voldoet aan de hoge kwaliteitsnormen die Haan Wheels hanteert. Ze beschikken in Schijndel ook over een eigen ontwikkelingsafdeling, die zich richt op het ontwerpen van nieuwe producten voor de steeds veranderende motorfietsmarkt. Deze afdeling speelt een cruciale rol in het anticiperen op trends en het ontwikkelen van oplossingen voor nieuwe motoren die op de markt komen, zoals voor de groeiende Adventure-markt.

De vraag naar wielen voor ADV-motoren neemt bijna dagelijks toe, wat het een interessante maar ook uitdagende sector maakt. De uitdaging komt door de vele merken en verschillende modellen, die vaak ook nog in diverse specificaties onderverdeeld zijn. Kijk alleen al naar de BMW GS met al zijn versies; genoeg om het overzicht te verliezen. Gelukkig zijn ze bij Haan Wheels in Schijndel wel wat gewend, want als je meer dan 35 keer wereldkampioen kunt worden, lig je niet snel wakker van een uitdaging.

Meer informatie: haanwheels.com

Unieke productie voor Classic Motoren

Een van de meest unieke aspecten van Haan Wheels is de speciale afdeling die zich richt op de productie van wielen voor klassiekers. Daar maken ze unieke, op maat gemaakte velgen voor klassieke modellen, zoals oude BSA’s. Ook het productieproces van deze velgen is handwerk, en alleen dat maakt liefhebbers van klassiekers natuurlijk meteen enthousiast.

Ook Nick rijdt met Haan Wheels
Nou, bijna dan. De vuurdoop van Nick op Haan Wheels vindt binnenkort plaats. Aan het materiaal kan het alvast niet liggen… Nick heeft zelf gekozen voor de kleur van de naaf, spaken en nippels, en voor de afmeting en kleur van de velg. Maar het kan ook anders, met de zogenaamde Complete Adventure Wheels. Dat werkt volgens een heel eenvoudig principe: jij hoeft ze alleen maar te bestellen, Haan Wheels regelt de rest. Deze wielen zijn beschikbaar voor diverse modellen, zoals de Honda Africa Twin, Husqvarna Norden 901, Suzuki V-Strom 1050, Kawasaki Z900 (geen adventure, we weten het) en zelfs voor – pak ‘m beet – GasGas ES 700.

Toertocht Nederland: prachtig rijden langs Lentelanderijen

0

Lenteland is de naam van een groep boerderijen met een nieuwe aanpak. Die doen aan regeneratieve landbouw, dus met respect voor natuur, milieu, klimaat, dier en mens. En laten die Lentelanderijen nou net op prachtplekken liggen in Nederland, waar we een mooie motortoer mee kunnen maken.

Boerderij Erve Kiekebos bij Empe biedt, buiten zelf geteelde groenten, fruit, graan en noten, ook accommodatie. Zo zie ik op het terras van een tiny house de zon ondergaan achter de landerij. Vogels fluiten, eenden kwaken, kippen tokken, varkens knorren, koeien loeien.

Boeren, boerinnen en hanen waren al vroeg op. Of waren het die eenden? Het is nog fris als ik de motor optuig en de opkomende zon tegemoet rijd. Man en motor warmen snel op. Ik passeer het grote staketsel van een soort piratenburcht; dat is weer eens iets anders dan een prefab-boomhutje in een stadstuintje. Hier hebben ze de ruimte, en daar mogen gemotoriseerde passanten van meeprofiteren op verkeersarme wegen.

Op een paal langs de weg staat een Zündapp-brommer reclame te maken voor ’t Stationskoffiehuis Café Radstaake. Motorrijders groot en klein genieten van de mogelijkheden die de streken rond de IJssel bieden. Niet alleen veel stuurplezier, maar ook aardig wat bezienswaardigheden als decor voor je hoogsteigen 3D-roadmovie.

De ruïne van kasteel De Nijenbeek oogt nog steeds zo romantisch als op eeuwenoude prenten. Het is een echte Assepoesterburcht, waar een schone jonkvrouw wacht op een passerende ridder die haar komt redden. Maar De Nijenbeek is alleen te voet benaderbaar, en daar heeft deze ridder in zijn REV’IT-harnas nou net geen zin in. Het asfalt roept luider dan een damsel in distress.

Neerlands motorwalhalla

De bochtige Vliegendijk biedt fraai uitzicht op de strakke velden en de meanderende IJssel. Aan bakboord staat het markante spierwitte gebouw van De IJsselstroom. Dat symboliseert de wittewaskracht van de stoomwasserij die hier vroeger was gevestigd, en nu de ruimte, lucht en energie van de huidige vergaderlocatie. Dat zijn nou net ingrediënten voor een geslaagde motortoer. Check!

Bij Brummen zet het Bronkhorsterveer me over naar gene zijde van de IJssel. Ik ben de enige passagier. De aardige schipper begint een praatje over al dan niet olielekkende Triumphs; zijn hondjes horen toe. Aan de overkant verwelkomt Neerlands motorwalhalla, de Achterhoek, me. Ik schakel terug op de kasseien van het mooie Bronkhorst, om niet alleen mijn kiezen maar ook de inwoners te ontzien. Eenmaal buiten de bebouwde kom gaat het gas er weer op. De Bonneville volgt als een terriër het uitgezette spoor.

Onder Zelhem draai ik weer naar het oosten. Ik vermijd zo veel mogelijk de doorgaande wegen en dompel mij onder in landweggetjes, waarlangs het een en al landelijkheid troef is.

Boekelo is bekend om z’n zouttoren en trein met stoomlocomotief. Terrasjes lokken als sirenen dorstige voorbijgangers. Maar voor een koffiepauze spoor ik door naar Lentelandboerderij De Wieckse. Daar, aan een tafel naast de groentetuin, word ik verwelkomd door Rik en Frans. Samen met hun partners transformeren ze het voormalige veebedrijf tot een regeneratieve boerderij.

Aan de gebouwen moet nog het een en ander worden opgeknapt voordat gasten hier kunnen overnachten. Maar voorbijgangers kunnen nu al genieten van de weelderige tuin met een kop koffie of thee. Of in de toekomst een glaasje wijn, want Frans laat enthousiast het weiland zien waar hij de wijngaard al voor zich ziet, naast het toekomstige voedselbos en de toekomstige hoogstamboomgaard aan de overkant van de Boekelerbeek.

RIDERS toertocht Primavera 2026: Stoom afblazen

Positieve Lenteland-energie

Onder Lochem liggen bossen en coulisselandschappen met kleine velden ertussen. In dit veengebied werd vroeger turf gestoken, maar die is allang afgegraven. Er staan statige boerderijen, zoals Lentelandboerderij ’t Gagel. Genoemd naar een inheems struikgewas waar vroeger Nederlands oerbier van werd gemaakt, in plaats van met hop. Dat en een heleboel meer vertelt Roos me terwijl ze groenten in de schappen legt. ’t Gagel wordt gerund door vier boeren, geholpen door hun kroost en vrijwilligers die ook een steentje willen bijdragen aan een betere wereld.

Net als Wiekse Wijn is ook Gagels Bier toekomstmuziek. Dat staat dus nog niet in de schappen van de boerderijwinkel, die ook als campingreceptie fungeert. Een van de Lenteland-missies is om mensen bij de boerderijen te betrekken, door er te logeren of te kamperen, door mede-eigenaar te worden of door een abonnement te nemen op de boerderijproducten. Abonnees kunnen dan door het jaar seizoensproducten ophalen, zoals groenten, noten, fruit en knollen des velds.

Bij ’t Gagel geven ze ook cursussen en workshops. De oude koeienstal is omgetoverd tot ontmoetingsruimte, woonkamer en eetzaal. En dan komt het goed uit dat er dertig kampeerplaatsen zijn, waaronder een stel al opgezette safaritenten. Ook verhuurt ’t Gagel een vakantiehuisje en vakantieappartementen. Net als bij Erve Kiekebos en De Wieckse zie ik me graag terugkomen om te genieten van de landelijke rust en positieve Lenteland-energie te tanken. Deze drie Lentelanderijen zijn een prima basiskamp voor motortochten door de Veluwe en de Achterhoek.

Hopelijk drink ik hier in de toekomst bij zonsondergang eens een heus Gagelbiertje, met in plaats van een bakje muffe supermarktpinda’s een schaaltje kraakverse noten uit de notenboomgaard die ook op ’t Gagelland is gepland. Lentelandster Roos vertelt me desgevraagd zo’n beetje alles over de filosofie en de werkwijzen van zowel Lenteland als ’t Gagel zelf. Net als bij de andere boerderijen weten de uitbaters een gloedvol verhaal te vertellen. Maar daar blijft het niet bij. Ze steken ook daadwerkelijk de handen uit de mouwen van hun blauwe boerenkielen en zitten met hun handen in de aarde.

prachtig rijden langs Lentelanderijen

Het is goed zo

Het is mooi rijden tussen het rechte Twentekanaal en de slingerende Berkel, terug naar de IJssel. De route zwalkt langs de uiterwaarden, noordwaarts zoals die gaat. Dat gebeurt vanaf Eefde met bochtige landweggetjes langs landerijen met lage boerderijtjes en hoge bomen om veel wind te vangen en zelfs ook stukjes koel bos. De Ravensweerdsweg presenteert dat afwisselend uitzicht op een gouden schaaltje.

Via de brug bij Deventer kom ik weer op de westoever van de IJssel. Daar kronkelt weer een dijkweg, met uitzicht op de oeverlijn van Deventer. Statige Hanzegevels spiegelen met een betoverend lijnenspel in de snelstromende rivier van Nederland.

Toertocht Twente: wringen én sturen over de Katoenstraat

Die Zündapp staat nog steeds werkeloos op z’n sokkel. Een mens zou er bijna triest van worden, als hij niet net zo’n fantastische toertocht langs de Lentelanderijen had gemaakt. Op Erve Kiekebos krijg ik als afsluiter nog een rondleiding van Katrijn en Jaap door de winkel, langs speciaal aangelegde poelen (hallo eenden!), varkensstal, groentekassen, fruitplantages en graaswei voor de koeien. Net als bij De Wieckse en ’t Gagel werken de Lentelanders van Erve Kiekebos zich een slag in de rondte om dit nieuwe begin vorm te geven.

Als het tikken van de afkoelende uitlaat is verstomd, hoor ik alleen nog de wind, de vogels en de koeien. Vanaf het kleine-huisjeterras zie ik de zon weer ondergaan, en ik zie dat het goed is. Niet in de laatste plaats door het Kiekebosbiertje dat dit jaar aan het Lenteland-assortiment is toegevoegd. Proost!

Lenteland: een nieuw begin
Landbouwgrond is in Nederland peperduur. Een nieuwe generatie boeren kan die vaak niet betalen. De generatie boeren die binnenkort met pensioen gaat, heeft niet allemaal opvolgers. Boerenbedrijven moeten machinaal op steeds grotere schaal produceren. Het gebruik van bestrijdingsmiddelen is slecht voor mens, dier en de aarde. Maar hoe moet het dan verder met onze voedselvoorziening?

Stichting Lenteland heeft een plan. De grond voor landbouw en veeteelt moet weer van de gemeenschap worden. Gemeenschappelijke gronden waren vroeger, voor de ruilverkaveling en schaalvergroting, heel gewoon in Nederland. De stichting Lenteland koopt met eigen kapitaal boerderijen op om daar enthousiaste Lentelanders de gelegenheid te geven om als regeneratieve boeren na een paar jaar op eigen boerenbenen te staan en hun lening terug te betalen.
Daarmee worden dan nieuwe Lentelanden aangekocht.

Daarbuiten kunnen mensen ‘aandelen’ kopen in een boereninitiatief dat daardoor van de grond kan komen. De producten worden lokaal verkocht aan mensen uit de buurt, die zich daardoor meer met de aarde en het daarop en -in gemaakte voedsel verbonden voelen. En dat voedsel is dan ook nog zonder pesticiden en zo klimaatneutraal als mogelijk verbouwd. Hoeveel vliegen kun je meer in één klap vangen?
Adressen
www.lente.land
www.ervekiekebos.nl
www.dewieckse.nl
www.gagel.nl

Download de route

Lengte: 239 kilometer

Foto’s: Michiel van Dam

Dutch Flat Track-seizoen op 4 en 5 april van start in Roden

0

Nog even en het nieuwe Dutch Flat Track-seizoen van start! De eerste wedstrijd vindt plaats op 4 en 5 april op Speed Centre Roden. Inschrijven kan vanaf nu hier via de website.

Wil je het hele jaar verzekerd zijn van deelname met je eigen startnummer? Kies dan voor een jaarabonnement. Dit is voordeliger en garandeert jouw plek bij alle evenementen.

Vergeet niet je MON licentie voor 2026 aan te vragen. Zonder geldige licentie kun je niet starten.

De nieuwe DFT-nummerplaat 2026 is ook beschikbaar, met een fris ontwerp gebaseerd op de seizoensposter. Bestel je deze week nog, dan ligt hij in Roden voor je klaar.

Tot slot zijn de reglementen aangepast. Let vooral op de verplichting van een helm met dubbel D-sluiting en het dragen van een rugprotector. Lees alles goed door zodat je volledig klaar bent voor het nieuwe seizoen.

Foto: Mark Meijerink