donderdag 30 april 2026
Home Blog Pagina 1240

Triumph Scrambler 1200 Video-teaser #5

0

Dat Triumph een hoop bombarie maakt rondom de lancering van hun Scrambler 1200 is duidelijk. Er is een inmiddels vijfde video-teaser opgedoken die hints geeft over hun nieuwe ‘Big-Bore’ retro. Op 24 oktober organiseert Triumph een groot evenement in London waar ze deze nieuwe motor statisch introduceren. En tot die tijd maken ze ons lekker met subtiele onthullingen.

Deze laatste clip heeft de focus op de ‘offroad’ eigenschappen van de Scrambler. Het merk geeft tussen de letterlijk stoffige beelden aan dat de motor klaar is voor het ‘echte’ avontuur. Eerdere video’s onthulden al steeds meer van wat we op 24 oktober kunnen verwachten, een introductie waar wij uiteraard ook bij zijn in London om verslag te doen. We zagen al eerder details als een enkele koplamp met Triumph logo en een zijlings gemonteerde dubbele uitlaat. Ook vielen de (naar alle waarschijnlijkheid USD) gouden vorkpoten op.

MCN heeft overigens in maart van dit jaar al spyshots geplaatst van tests van deze nieuwe Scrambler 1200 in Spanje. En het lijkt er op dat dit exact dezelfde motor is.

Deze Scrambler is de nieuwste aanwinst in een lijn van 1200cc parallel-twin retro-modellen. Het blok werd geïntroduceerd in 2016 en drijft inmiddels de Bonneville, Thruxton en Bobber aan. Triumph heeft overigens al een 900cc Street Scrambler in het gamma, maar het lijkt er dus op dat deze 1200 variant een meer potente versie is die zowel on- als offroad zijn mannetje kan staan.

Eerste test: BMW R1250RT

0

Als eerste motormagazine van Nederland rijdt MOTO73 onder dagelijkse omstandigheden met de BMW R1250RT. Hoe houdt de vernieuwde toermotor zich in de file, op stuurwegen en tijdens pijlsnelle toeretappes? Ad van de Wiel laveerde de afgelopen dagen tussen onafgebroken rijen auto’s, stuurde de blaren in zijn handen en deed aan laagvliegen. Grote vraag is natuurlijk: hoe goed is de ShiftCam-technologie? Verhoogt variabele klepbediening de feestvreugde?

Hoeveel verschilt dit model van de vorige?
‘Amper als je hem alleen op zijn uiterlijk beoordeelt. BMW heeft alles bij het oude gelaten, dus het lijnenspel komt extreem bekend voor. Omdat bij een RT vorm en functie altijd hand in hand gaan, heeft hij een massieve voorkant die de wind keurig om je heen leidt.’

Met de toerkwaliteiten zit het dus goed?
‘Het is een RT, wat denk je zelf? Kilometers maken is een fluitje van een cent. Cruisecontrol op standje strafbaar, elektrisch bediende windscherm stukje omhoog, eventueel een stukje muziek op en zonder een centje pijn richting horizon. Het zadel is grote klasse, de windbescherming eveneens en het rijwielgedeelte behoudt de rust tot op hoge snelheid. Met een benzinetank van 25 liter zit het snor met de actieradius.’

Wat is het verschil met de R1200RT?
‘Naast de grotere cilinderinhoud vooral de ShiftCam-techniek. Het grote verschil met zijn voorganger is deze variabele klepbediening. De uitlaatzijde wordt conventioneel aangedreven, de inlaatzijde heeft “hete” en “kalme” nokken. Afhankelijk van de gasstand selecteert het blok een van de nokken. De kalme nok is voor een laag benzineverbruik en een soepele vermogensafgifte. De hete voor een maximale lading vermogen. In vergelijking met de 1200 is het blok stukken sterker. Het produceert maximaal 136 pk (was 125) en 143 Nm (was ook 125).’

Werkt de nieuwe techniek?
‘De ShiftCam techniek bewijst direct zijn meerwaarde. Wat loopt dit blok allemachtig mooi. Het gaat zonder twijfel op voor de titel beste boxerblok ooit. Het blok flikt het om in zes vanaf 1800 tpm in een ruk – zonder ook maar een hikje of oprisping – naar het rode gebied te sprinten.’

Is het rijwielgedeelte net zo goed?
‘Het blijft opmerkelijk hoe makkelijk deze zwaargewicht een bocht induikt. Je geeft hem dan ook absoluut geen 279 kilo. Insturen kost niet veel kracht en de motor op zijn lijn houden ook niet. De remklauwen zijn niet langer van Brembo, maar van Hayes, maar voor hun werking maakt dat niets uit. Die blijft verwonderlijk goed, dit spul remt echt probleemloos hard.’

Wat is het eindoordeel?
‘De R1250RT is de beste RT tot nu toe. Met een zo goed als ongewijzigd uiterlijk en rijwielgedeelte komt die verbetering volledig op naam van het nieuwe blok met de slimme nokkenassen. De goedkoopste R1250RT kost kaal € 21.433 . Zijn voorganger R1200RT staat voor € 20.844 in de boeken. Het verschil bedraagt dus € 589, maar dat is de R1250RT waard.’

 

Lees de hele test in MOTO73 nummer 22, die ligt 25 oktober in de winkel.

 

Fotografie: Andrew Walkinshaw

Rossi’s pletterpet

0

AGV geeft ook ‘de normale mens’ de kans om zich even te voelen als de legendarische Valentino Rossi. Hoe? Nou door zijn Pista GP R van 2018 in de winkels te leggen!

Je weet wel, die donkerblauwe met aan de ene zijde een zon, en aan de andere een halve maan. Op de achterzijde in grote gele letters ‘Valentino Rossi’ en ’46’. AGV noemt het de ultieme circuithelm. Of dat zo is verschilt nogal per persoon, maar dat je het in ieder geval een wedstrijd op topniveau zou kunnen volhouden bewijst het slangetje dat door de helm heen is gemaakt waardoor je tijdens het rijden kan drinken. Daarbij is de helm – op het binnenwerk en het vizier na natuurlijk – vrijwel geheel gemaakt van koolstofvezel. Daardoor komt het totale gewicht uit op slechts 1,4 kilo. 

Super gaaf natuurlijk maar dat alles komt wel met een prijs. Kijk Sinterklaas of de Kerstman alvast maar lief aan, want er zal 1.500 euro neergeteld moeten worden voor deze replica.. Kost wat, zo’n handtekening van de grootmeester op het kinstuk!

Voor meer info ga je naar www.agv.com.

Royal Enfield Himalayan 2018: Test

0
Royal Enfield Himalayan 2018

Motoren testen: we krijgen er nooit genoeg van. Maar soms zijn er modellen waar ik extra nieuwsgierig van word. En dan gaat het niet perse om dikke pk-monsters of superdeluxe cruisers. Kom er maar in: de Royal Enfield Himalayan. De eerste écht nieuwe Royal Enfield in decennia en een eigenwijze blik op het o-zo populaire adventure-thema. Blijft deze budget-allroad overeind in deze zwaarbevochten markt?

Tekst door Jaap van der Sar, foto’s Andrew Walkinshaw

Een merk in de marge; dat is hoe we Royal Enfield hier in Nederland en Europa kennen. Voor liefhebbers van old school motorrijden, zowel qua looks als techniek. Maar vergis je niet; Royal Enfield bouwt al sinds 1901 motorfietsen en bepaald niet weinig ook. Eerst in Engeland en vanaf 1955 ook in India. Engeland ging failliet en de Indiërs bouwen dit jaar in totaal zo’n 900.000(!) motoren. Verreweg de meeste daarvan zijn 350 en 500cc Bullets, die voor het overgrote deel worden afgezet op de thuismarkt in India. Maar de export naar het buitenland steeg vorig jaar met 36% en daaruit kun je opmaken dat Royal Enfield zich steeds steviger roert in de mondiale motormarkt.

Dat gezegd hebbende: de Himalayan is de eerste troef die Enfield inzet om het merk ook op de kaart te zetten als maker van andere motorfietsen. Hij heeft dan ook werkelijk geen schroefje gemeen met de Bullet, alles komt vers van de tekentafel. En dat betekent een ‘eerste keer’ voor Royal Enfield, als het gaat om zaken die voor ons al lang en breed gemeengoed zijn. Een monodemper achter bijvoorbeeld. Of een blok met bovenliggende nokkenas. De Himalayan werd overigens alweer twee jaar geleden geïntroduceerd op de thuismarkt. Dat gaf de Indiërs de kans om alle kinderziektes op te lossen, alvorens de Himalayan twee jaar later op de wereldmarkt te introduceren.

Bekijk ook onze videotest van de Royal Enfield Himalayan

Vederlicht sturen

Tot zover de achtergrond, door naar de machine zelf. Als we praten over de Himalayan, hebben we het over een uiterst lichtvoetige allroad. 182 kilo weegt ie slechts en dat vertaalt zich meteen naar een uiterst aangename handling, zeker in het stadsverkeer. Zelfs met dat 21 inch spaakwiel aan de voorzijde heb je nergens last van nukkig stuurwerk. In alle omstandigheden rijdt de Himalayan vederlicht, gemakkelijk en met alle vertrouwen leg je hem van het ene op het andere oor. Mooi in balans en comfortabel, echt een compliment voor de ontwikkelaars. Een zadelhoogte van 800 mm helpt natuurlijk wel voor de lichtvoetigheid; da’s toch beduidend lager zitten dan bij de gevestigde allroads en dat is alleen maar gunstig voor het zwaartepunt. Als stadsbewoner merk ik op dat ik echt met de grootste lol de drukte in duik en eenvoudig gebruik kan maken van de wendbaarheid van deze machine. Ze hebben flink geoefend in Bombay, zo stel ik me voor… Eenmaal de stad uit en de snelweg op, loop je al gauw tegen de grenzen van de Himalayan aan. Niet qua rijgemak, wel qua prestaties. Dat wordt op redelijk grappige wijze duidelijk als ik vanaf het verkeerslicht de snelweg opdraai, nadat ik mezelf gewoontegetrouw voor de voorste auto in de rij heb gepositioneerd. Het licht gaat op groen, de gashendel vol open en dan gebeurt er eehm… niet zo heel erg veel. Waar de auto’s normaal gesproken rap in de spiegels verdwijnen, blijven ze nu keurig in het spoor, klaar om me bij de eerste mogelijkheid weer in te halen.

Weinig vermogen

Helm achter het kleine schermpje verstoppen dus, gas op de stuit en die fijn soepele maar niet al te krachtige éénpitter tot het maximale uitwringen. 24,5 pk kent zo zijn grenzen. Maar een gebrek aan topvermogen is dan ook het enige nadeel van dit blok want, zeker voor een ééncilinder, produceert hij weinig trillingen over het gehele toerengebied en vanaf zo’n 2.000 toeren luistert hij gewillig en soepel naar de instructies van de gashand. Op het gemak trekt hij door naar 130 km/u als je wilt, maar dan zit je al heel dicht op de toerenbegrenzer. En met een smak tegenwind is het bij 120 km/u gewoon echt wel afgelopen. Met die wetenschap in het hoofd moet je op de snelweg even een andere setting bij jezelf activeren. Inhalen dien je te plannen, met een beetje slipstreamen wordt dat een leuk spelletje. Die topsnelheid kun je overigens prima volhouden; volgas van Den Haag naar Amsterdam bijvoorbeeld voelt niet als een grote opgave voor de Himalayan. Alsof’ie tegen je zegt: ‘relax, geniet, dit is wat het is.’ Daarbij overigens ook een compliment voor de vijfversnellingsbak: die werkt soepel en trefzeker.

Een typisch Westers probleem dus, want laten we niet vergeten dat aalglad asfalt en hoge snelheden in een groot deel van de wereld gewoon niet of nauwelijks mogelijk is. De Himalayan is niet voor niets een avonturenmachine, betrouwbaar en makkelijk te hanteren onder alle omstandigheden. Een testrit op de Maasvlakte maakt al gauw duidelijk dat hij ook op het onverhard veel vertrouwen blijft geven, weer dankzij dat soepel draaiende blokje, het lage gewicht, de lange veerwegen en prima rij-eigenschappen. Zowel staand als zittend volgt hij gemoedelijk de door jou ingeslagen weg. En als het uitverkoren zandpad ineens dieper en ruller dan verwacht is en je onverhoeds op je plaat gaat, kun je hem dankzij dat lage gewicht redelijk makkelijk weer overeind zetten. Daarbij is’ie uitgerust met tal van handige mogelijkheden voor bagagevervoer; zelfs rekken aan de zijkant van de tank waar je prima een jerrycan aan vast zou kunnen knopen. Ook is de Himalayan standaard voorzien van een beschermplaat en beschikt hij zelfs over een digitaal kompas en een buitentemperatuurmeter. Die laatste is overigens wel eens een beetje de weg kwijt; het lucht- en oliegekoelde blokje geeft op lage snelheid in ieder geval fiks wat warmte af, die ook de thermometer bereikt. Zo is het volgens de optimistische Indiër ineens 35 graden, terwijl jij net koude vingers begint te krijgen… Over de rest van het dashboard geen opmerkingen. De boel is prima afleesbaar en duidelijk genoeg, ook in de volle zon.

 

Low-tech

De Himalayan is bepaald geen dure, high-end machine, dus dienen vergelijkingen met geavanceerder materiaal voorzichtig gemaakt te worden. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor de remmen. Ze zijn voorzien van ABS, maar daar is dan ook eigenlijk alles wel mee gezegd. De enkele, 300 mm schijf aan de voorkant moet je behoorlijk van jetje geven om er een acceptabele vertraging uit te krijgen; de 240 mm schijf aan de achterkant kent alleen de stand aan of uit. Nu zijn we best vergevingsgezind, maar voor de Westerse markt zijn de remmen veel te retro. De brandstofinjectie, broodnodig om in Europa aan de Euro-4 norm te voldoen, werkt dan wel weer heel goed; het weinige vermogen dat beschikbaar is wordt mooi, breed uitgesmeerd over het beschikbare toerengebied. Maar in de wetenschap dat ze bij Royal Enfield tegenwoordig ook een 47 pk sterke 650 cc tweecilinder op de schappen hebben liggen, hoop ik dat de ingenieurs daar in India zelf ook de rekensom hebben gemaakt en bezig zijn met een Himalayan-plus variant. Wat extra vermogen zou deze kleine alleskunner, zeker in het Westen, tot een groter succes kunnen maken.

Vriendelijk en stoer

Want dat is natuurlijk de vraag die open blijft; wie gaat deze machine kopen? Is het, zoals ze bij Enfield zelf zeggen, de motorrijder voor wie een dikke BMW GS of aanverwante machine net een stap te groot en te zwaar is? Of is het de motorrijder die niet houdt van de geijkte keuzes, maar op zoek is naar een eigenwijze machine? Of de practicus, die niet gaat voor uiterlijk vertoon, maar gewoon zo goedkoop mogelijk van A naar B wil reizen? Wat mij betreft kan het alle kanten op, feit is dat je voor vijf mille een bijzondere en capabele avonturenmachine koopt en een uiterst vriendelijke en wendbare metgezel. Daarbij kies je dan ook bewust voor een totaal gebrek aan moderne elektronische metgezellen, afgezien van een rudimentair werkend ABS. Hebben we één ding nog overgeslagen. En dat is het design van deze kleine avonturier. Clean afgewerkt is’ie bepaald niet, maar dit moet wel een van de vriendelijkst ogende motorfietsen op de markt zijn. Een echte gebruiksfiets, die tegelijkertijd stoer en toegankelijk oogt; een serieuze custombouwer vond de Himalayan zelfs zó gaaf dat hij ging uitvogelen waar hij er één kon bemachtigen. Bij mij kwam de gedachte ook op. Maar dan om er een te kopen in India. En er vervolgens op mijn gemak mee naar huis te rijden. Als de Himalayan dát gevoel losmaakt, is het missie geslaagd voor Royal Enfield.

Dit vindt Jaap

Een merk als Royal Enfield zal hier in Nederland nooit een verkooptopper worden, met een modellengamma dat je rechtstreeks terugslingert naar 50 jaar geleden. Maar dat maakt ze in mijn optiek nou juist zo aantrekkelijk. Eigenwijs, anders dan anderen en toch ook megasuccesvol op thuismarkt India. En dan is daar ineens de Himalayan, een totaal nieuw ontwikkelde Adventure Bike, helemaal op z’n Indiaas. Een heerlijke kleine, eigenwijze reiziger, die zich niets aantrekt van de gevestigde orde, maar een verbazingwekkend leuke metgezel blijkt. Met een kleine 25 pk is het even terugschakelen, letterlijk en figuurlijk. Maar als je op zoek bent naar iets héél anders voor weinig, moet je hem zeker eens rijden.

Yamaha YZF-R3 2019: Nieuw

0
Yamaha YZF-R3 2019

Yamaha heeft vandaag haar vernieuwde YZF-R3 gepresenteerd. En qua uiterlijk echt een motor om je vingers bij af te likken. De neus bijvoorbeeld heeft verdacht veel weg van de machine waarmee Rossi en Vinales in de MotoGP punten proberen te pakken. Strak vormgegeven dus, dat is hij zeker. Bijkomend voordeel? volgens Yamaha is de nieuwe kuip goed voor een veel lagere luchtweerstand. Praktisch vertaalt? Nou, de Japanners claimen dat de topsnelheid daardoor 8km/u hoger ligt dan met de oude kuip. Maar daar houdt het niet op met de MotoGP vergelijking. De motor heeft namelijk ook een lcd-dashboard dat geïnspireerd zou zijn op de MotoGP-machines.

Verder heeft de YZF-R3 nieuwe voor- en achtervering gekregen, is de ergonomie ook verbeterd door een andere vormgeving van de tank en is het stuur lager geplaatst voor het echte racergevoel.

2019 Ducati Multistrada 1260 Enduro

0

De Multistrada 1200 Enduro werd in 2016 gepresenteerd als de eerste reis enduro van Ducati. Met de komst van de 1260 Enduro, is de in Bologna gebouwde Wereldreiziger nog gebruiksvriendelijker en leuker geworden.

De Enduro is uitgevoerd met het 158 pk 1262 cm3 Testastretta DVT motorblok met variabele nokkentiming, die vorig jaar zijn debuut maakte op de Multistrada 1260. Vergeleken met de vorige versie heeft hij 64cc meer inhoud. Een reeks verbeteringen maken het blok soepeler. De trekkracht aan de onderkant van het toerentalbereik is azeer krachtig. Daardoor de motor leuker is om te rijden dan ooit. Dit maakt het mogelijk om minder vaak te schakelen, wat betekent dat de rijder zich beter kan concentreren op de rit.

Elektronische hulpmiddelen

Het vermogen wordt onder controle gehouden door de rijmodi, de nieuwe Ride by Wire functie – voor een soepeler bediening van de gashendel – en de DQS (Ducati Quick Shift) Up & Down. Het standaard elektronicapakket omvat Bosch Cornering ABS, Cornering Lights, Wheelie Control, Traction Control en Vehicle Hold Control.

Dankzij de spaakwielen – 19″ voor en 17″ achter – is de Multistrada 1260 Enduro geschikt voor lange avontuurlijke ritten. De vering wordt verzorgd door de elektronische semi-actieve Sachs ophanging (met 185 mm voor en achter). Met de 30 liter brandstoftank is een bereik van minimaal 450 km mogelijk. Een ergonomie (het zadel, het stuur en het zwaartepunt zijn allemaal lager dan bij de 1200 versie) is herzien. Nieuwe vering zorgt voor meer comfort en plezier.

Gebruiksvriendelijke bediening

Een nieuw Human Machine Interface (HMI) zorgt – via een 5″ TFT kleurendisplay en bedieningselementen – voor een gebruiksvriendelijke bediening van alle motorinstellingen en -functies, inclusief het Ducati Multimedia Systeem (DMS). Het DMS verbindt de motor via Bluetooth met de smartphone van de rijder. Daarmee heb je toegang tot alle belangrijke multimediafuncties (inkomende gesprekken, sms, muziek). Andere Multistrada 1260 Enduro functies zijn onder andere cruise control en een handsfree systeem.

Ducati Link App

De Multistrada 1260 Enduro is compatibel met de nieuwe Ducati Link App. Hiermee kunnen rijders de reismodus (een combinatie van lading en rijmodus) instellen en de parameters van elke rijmodus (ABS, Ducati Traction Control, etc.) aanpassen via hun smartphones. Deze App biedt ook uitgebreide informatie over het volgende onderhoud, een gebruikershandleiding en een Ducati Store locator. Ook kunnen rijders met de Ducati Link App prestaties en routes vastleggen.

De Multistrada 1260 Enduro zal verkrijgbaar zijn in Ducati Red en Sand. Er is een breed scala aan speciale accessoires, zoals aluminium zijkoffers en topkoffer en de Touring, Sport, Urban en Enduro pakketten. De Multistrada 1260 Enduro is in november te zien op de EICMA beurs in Milaan en staat vanaf begin 2019 bij de dealers.

In het kort:

  • Nieuw 1262 cm3 Testastretta DVT motorblok geeft Ducati travel enduro een uitstekende vermogensafgifte vanaf lage toerentallen
  • Aangepaste set up en ergonomie verhogen het comfort en plezier
  • Efficiënte connectiviteit en een reeks accessoires zorgen voor allround plezier, zelfs op de meest avontuurlijke ritten

 

Indian Flat Track Goggles

0

Indian gaat met de FTR1200 de sportieve kant op. En dus volgt de uitrusting, nu met een crossbril met Indian logo’s. De bril is ontworpen in samenwerking met fotograaf en filmregisseur Dimitri Coste en met crossbrilfabrikant 100%. Het design is gebaseerd op de 100% Barstow crossbril. De bril is uitgerust met een anticondens-lens en ventilatieopeningen. Voor een prettige aansluiting op het gezicht is de bril voorzien van drie lagen schuim met een fleece voering. De bril is alleen verkrijgbaar bij de officiële Indian dealers. De prijs is nog niet bekend.

MV Agusta Turismo Veloce SCS 2018 Test

0
MV Agusta Turismo Veloce SCS

Sport-toermachines zijn veelzijdig. Je kunt er flink mee over een bochtige bergweg blazen, maar je maakt evengoed in alle comfort verre reizen met duo en bagage. De vernieuwde MV Agusta Turismo Veloce voegt daar een bijzondere competentie aan toe: met buitengewoon gemak door langzaam stadsverkeer laveren.

Tekst Roland Brown

Het is niet voor niets dat MV Agusta me met de nieuwe Turismo Veloce SCS de buitenwijken van Varese instuurt. Op een steenworp afstand van haar thuisbasis komt de bijzondere eigenschap van deze vernieuwde, snelle toermachine namelijk perfect tot zijn recht. De driecilindermotor in het vooronder heeft namelijk een automatische koppeling. Dat is wat de letters SCS (Smart Clutch System) in zijn naam betekenen. Met de Lusso, het topmodel van deze range (Lusso betekent Luxe), kun je eenvoudig optrekken en overschakelen zonder het koppelingshendel te beroeren. Het is bijna alsof je met een dikke scooter door de stad rijdt.

Bekijk ook onze videotest van de MV Agusta Turismo Veloce SCS

Rekluse

MV Agusta heeft de nieuwe koppeling samen met de Amerikaanse specialist Rekluse ontwikkeld. Daarbij is zowel in Varese als bij Rekluse in Idaho aan de ontwikkeling van dit systeem gewerkt. De basis ervan is een centrifugaal-systeem, dat koppelt en ontkoppelt op basis van het toerental. De koppeling weegt slechts 36 gram meer dan een conventionele koppeling. Je kunt hem zien zitten achter een transparante deksel aan de rechterkant van de 12-kleps krachtbron, die eveneens is aangepast, op dezelfde manier als de andere driecilinders van MV. Het raffinement van de motor is verbeterd om hem aan de Euro 4-normen te laten voldoen, zonder dat dit ten koste gaat van de prestaties. De cilinderkop is aangepast voor een efficiëntere verbranding, waardoor de motor vooral bij lage toeren mooier loopt. De vrijloop van de startmotor is eveneens opnieuw ontworpen, aangezien dit een van de zwakke punten van het vorige model was. Verder is ook de versnellingsbak onder handen genomen: nieuwe tandwielen moeten het schakelgedrag versoepelen. Dan is ook de voorste motorophanging aangepast: deze heeft nu twee korte boutjes in plaats van een lange voor een verhoogde stijfheid. Wat niet is veranderd, is de vermogensafgifte. Die is gelijk gebleven, tot aan het maximum vermogen van 110pk bij 10.500 tpm aan toe.

Oog voor detail

Gelukkig is ook het karakter van de Turismo Veloce gelijk gebleven. Hoewel de motorfiets veel groter is dan de andere driecilinders van MV en de motor ook minder aerodynamische gevormd is, is het een verbluffend fraaie machine. Hij is elegant en het oog voor detail is overal merkbaar, van het handige, gemakkelijk te verstellen windscherm tot aan de koffers, die naadloos in het design van de motorfiets passen en die heel elegant in het minimalistische, aluminium achtersubframe haken. De zitpositie op de Turismo Veloce is zeer actief. Je zit rechtop, met je handen op een breed, eendelig stuur en met de korte brandstoftank tussen de knieën. De tank en het zadel zijn vrij groot. Het verhoogde achterdeel van het zadel zorgt dat je als rijder naar voren tegen de tank aan blijft zitten. De Turismo Veloce voelt daardoor heel compact, zeker voor rijders met lange benen, waarvan de knieën nauwelijks in de uitsparingen van de tank passen.

Flexibiliteit

De MV Agusta Turismo Veloce voelt heel licht en manoeuvreerbaar, waarbij de riante stuuruitslag een belangrijke rol speelt. De motor weegt ook weinig en dat maakt dat ie, ondanks zijn relatief beperkte vermogensafgifte, toch behoorlijk vlot aanvoelt. Het zorgt ervoor dat hij zijn naam genoeg eer aandoet om er veel lol mee te hebben. Toch merk je wel dat hij niet dat verslavende eindschot heeft van zijn broertjes, de veel sterkere Brutale of Dragster. De Turismo Veloce zet daar echter een enorme flexibiliteit tegenover. De driecilinder heeft van 3.500 tpm tot 10.702 tpm maar liefst 90% van zijn maximale koppel van 80 Nm beschikbaar. Op de route, die vanaf het meer van Varese naar de Zwitserse grens in het noorden van Italië loopt, trekt de MV dan ook steeds lekker soepel vanuit het middentoerengebied door het toerenbereik heen. Het lijkt daarbij nauwelijks uit te maken welke rijmodus je kiest. Er zijn vier rijmodi beschikbaar, waaronder een ‘gebruikers’ modus. Daarvan kun je zelf de parameters instellen, zoals de gasrespons, de motorrem en de agressiviteit waarmee de toerenbegrenzer inkomt. Zelfs de agressievere sport-modus geeft een zeer heldere gasrespons, zonder de rukkerigheid waar sommige eerdere MV-systemen last van hadden.

Vrijstand

Die dag kan ik zowel met de versie met conventionele koppeling rijden als met het SCS-model, die verder identiek is. De standaardversie schakelt bijzonder soepel. Je tikt hem probleemloos door de zesversnellingsbak heen-en-weer met behulp van de in twee richtingen werkende quickshifter, die bij dit model tot de standaarduitrusting behoort. Het SCS-model is dan toch een tikje minder soepel op de buitenwegen. Hij schakelt een beetje stroever en vind nogal eens een neutraalstand waar hij niet hoort te zitten. Maar dat maakt hij meer dan goed in het stadsverkeer, waar de automatische koppeling ervoor zorgt dat je het linker handel met rust kunt laten, zelfs als je helemaal tot stilstand komt. De koppeling koppelt automatisch als het toerental stijgt, dus je kunt het gas zonder bezwaar open draaien als je weg wilt rijden, zelfs al draai je de gasgreep tot aan de stuit. Het SCS-systeem werkt echt, al maakt het af en toe een foutje (mijn motor sloeg een keer af, wat niet zou moeten kunnen). Dit systeem zou pas echt van pas komen als je door het drukke verkeer van een echt grote stad zou rijden.

Skyhook

Op andere gebieden presteert de Turismo Veloce als vanouds. Het rijwielgedeelte is voor een sport-toermotor bijzonder wendbaar, geholpen door de in tegengestelde richting draaiende krukas en het bijzonder lage gewicht van slechts 192 kg droog. De MV laat zich met speels gemak van de ene in de andere bocht leggen, waarbij de bochtsnelheid hoogstens wordt beperkt door de riante veerwegen, 160 mm voor en 165 mm achter. Beide versies van de Lusso zijn uitgerust met de semi-actieve Sachs Skyhook vering, in plaats van de Marzocchi voorvork en de Sachs monoschokdemper die je op de standaardmodellen aantreft. Wanneer je een andere rijmodus kiest, wordt de demping van de voor- en achtervering daar automatisch op aangepast. Je kunt de veervoorspanning daarnaast nog met de hand aanpassen, de achterschokdemper heeft daarvoor zelfs een handige handversteller. Met zulke riante veerwegen is het echter niet te voorkomen dat de vering duikt bij het remmen en omhoog komt bij het optrekken. De semi-actieve vering weet dat echter tot een minimum te beperken, vooral in de wat stuggere sportmodus. De kwaliteit van het rijwielgedeelte zorgt ervoor dat de MV erg snel en controleerbaar voelt op bochtige wegen. De Pirelli Scorpion Trail banden leveren een redelijke hoeveelheid grip, er is meer dan genoeg grondspeling en de radiale Brembo remmen staan garant voor een zee aan remkracht.

Praktische zaken

Als het om toercapaciteiten gaat, staat de Turismo Veloce zijn mannetje, hoewel hij voor duogebruik wellicht een tikje te krap is en ook wel wat vermogen tekort komt. Je kunt het windscherm gemakkelijk met één hand verstellen, maar het stelbereik van 60 mm is niet genoeg om je uit de turbulentie te houden. Ik heb af en toe moeite om het TFT-display te lezen. Het dashboard ziet er bijzonder fraai uit, maar het is nogal volgestampt met informatie, waardoor het niet echt overzichtelijk meer is. Positief is dan weer dat de brandstoftank een riante inhoud van 21,5 l heeft, wat een bijzonder acceptabel actieradius van meer dan 300 km oplevert. Verder kan de duorijder zich vasthouden aan zeer degelijke handvatten en behoren praktische zaken als een middenbok, een USB-stopcontact en verwarmde handvatten tot de standaarduitrusting. In de aantrekkelijk gevormde koffers past aan beide kanten een integraalhelm. En dat terwijl de achterzijde van de motor toch nog smaller is dan het stuur.

Fine-tuning

De sport-tour driecilinder van MV heeft een hoop pluspunten. Hij is stijlvol, wendbaar, snel en best veelzijdig. Beide versies van de Turismo Veloce Lusso zijn echter behoorlijk aan de prijs. Dat is niet zo vreemd, aangezien de nadruk bij MV op exclusiviteit ligt en ze geen grote productieaantallen draaien. De automatische koppeling voegt echter wel wat bijzonders toe aan de Lusso SCS. Het is een veelbelovende techniek, die echter nog wel wat fine-tuning nodig heeft. Zoals het er nu voorstaat moeten motorrijders wel heel veel stadsverkeer doen willen ze de meerprijs van 10% rechtvaardigen.

Brian Gillen, hoofd ontwikkeling van MV Agusta

“Het koppelingssysteem heeft twee belangrijke onderdelen: het mechanische deel en de elektronica. Het draait natuurlijk grotendeels om de mechanica, maar de elektronica speelt een vitale rol. We hebben de mechanische centrifugaalkoppeling van Rekluse veranderd in een mechatronisch systeem. De bediening ervan vindt nu plaats op basis van de voertuigsnelheid, het toerental en de ingeschakelde versnelling, terwijl ook de input van het gashendel een belangrijke rol speelt.

Het hart van het systeem is de Rekluse EXP-koppeling, een unieke centrifugaalkoppeling. Recluse gebruikte dit systeem in offroad-toepassingen, om te voorkomen dat motoren afslaan tijdens ruige enduro’s zoals de Erzberg. Wij waren op zoek naar andere systemen, zoals een DCT of CVT. Maar wij kenden Rekluse. We vroegen ze twee jaar geleden of ze samen met ons wat wilden ontwikkelen. Daar hadden zij wel oren naar. Hun ervaring week echter nogal af van wat wij nodig hadden. Het concept was fantastisch, maar we hebben veel tijd in de ontwikkeling moeten stoppen om een systeem te ontwikkelen dat bij ons paste. We hebben heel nauw samengewerkt, zowel in Idaho als in Varese, om precies dat gevoel te krijgen waar we naar op zoek waren. Want we wilden niet zomaar een koppeling, we wilden prestaties. We hebben een compleet nieuwe centrale naaf en drukplaat ontwikkeld. De centrale naaf draait op 12 stalen pennen met een DLC- coating. We denken dat het systeem beslist zijn voordelen heeft, vooral voor iemand die veel in de stad rijdt. Als je de koppeling niet hoeft te gebruiken houden je hersens rekenkracht over voor andere bezigheden. Je kunt je beter concentreren op wat er om je heen gebeurt, zonder dat je het toerental, de gasstand en de koppeling op elkaar af moet stemmen en je moet nadenken wat er met de motorfiets zelf gebeurt. Het is net zoiets als bij een terugschakelende quickshifter met automatisch tussengas (auto-blipper). Je weet pas wat voor voordelen zoiets brengt als je het hebt geprobeerd.

Ik denk dat we deze systemen in de toekomst op meer modellen gaan toepassen en dat zal niet lang duren. Hoe meer we dit toepassen op onze producten, hoe meer we de prijs kunnen drukken. En er komt nog meer, zoals handschakeling. Het systeem dat Honda bij de DCT toepast, is gemakkelijk te gebruiken en geeft je meer controle over de motorfiets. We hebben al prototypes die ermee rondrijden. Het is natuurlijk heel gemakkelijk verzonnen, maar iets lastiger om het daadwerkelijk te ontwikkelen. Het moet in veel verschillende omstandigheden functioneren en aan strikte fabricagetoleranties voldoen. Het moet gewoon erg robuust zijn. Bij MV Agusta kijken we daarnaast natuurlijk ook altijd naar de prestaties. Het heeft geen enkele zin om een leuke gadget toe te voegen als de motor er 13 kg zwaarder van wordt. Om een plek op onze motorfietsen te verdienen moet een systeem compact en licht zijn en de prestaties op een positieve wijze beïnvloeden.”

Norton Commando 961 Street 2019: Nieuw

0
Norton Commando Street 2019

Norton heeft nieuws voor ons omtrent modeljaar 2019. Naast de eerder aangekondigde Sports, Café Racer en Dominator, komt het Britse bedrijf met de 2019 Commando 961 Street. En dit is nou typisch zo’n motorfiets die je niet snel van je netvlies af krijgt.

High-End componenten

De nieuwe Norton 961 Street is niet alleen een plaatje om te zien, hij zit ook boordevol hoogwaardige componenten. Neem nou even de instelbare 43 mm Öhlins TTX USD voorvork, radiaal gemonteerde Brembo vierzuigerklauwen en instelbare Öhlins achterschokbrekers als voorbeeld.

Street

De Commando 961 Street is een pure roadster. Met het van de andere Commandos bekende 961 cc lucht-oliegekoelde blok. Maar het jasje van deze commando is een stuk moderner. Ontwerper Henry Cole wilde met deze nieuwe Norton duidelijk wat anders. Terwijl de andere Commando’s meer een Neo Classic stijl voeren, is deze 961 Street moderner om te zien.

Productie

Het Norton motorblok levert 79 pk en 90 Nm koppel, wat een soepel karakter zou moeten garanderen, wat past bij de stijl van deze Street 961. Ook heeft de motor uiteraard ABS vanwege de Euro4 norm. Of de uitlaten op deze foto’s onder het productiemodel geleverd worden is nog maar de vraag, ze zijn mooi, maar lijken performance uitlaten te zijn. Ook een mooi detail, deze mono-seater heeft een prachtig klassiek gestikt zadel. Hopelijk blijft die ook in het uiteindelijke productiemodel.

Het Motorblok is gelukkig nog steeds een zelf ontworpen Brits blok met een 270° ontstekingsvolgorde. Deze tweecilinder staat bekend om zijn nagenoeg trillingsvrij loop en vlotte vermogensafgifte. Norton heeft om die reden nog steeds geen tractiecontrole. Ze willen vasthouden aan de klassieke rijstijl uit de jaren zeventig waar Norton, maar ook de meeste Britten nog steeds fan van zijn.

Foto’s: MCN/Richard Newland

Motornieuws, Honda Monkey test en meer – Promotor Update #4

0

Wat kun je verwachten in deze Promotor Update? Jaap gaat op avontuur met de funbike Honda Monkey. Een motormuseum in je huiskamer? Jaap de Jong heeft het en showt ons zijn Aermacchi collectie. Verder hebben we een occasiontest met motoren tussen de 1.000 en 2.000 euro. Een Aprilia RSV Mille, Kawasaki ZX-9R en een Yamaha Thundercat nemen we in deze editie onder de loep. En we komen met het allerlaatste motornieuws.