Een afwisselende groene route van 115 kilometer langs grazige weilanden, slingerende beekjes, tijdloze vennetjes en donkere bossen. In De Achterhoek geniet je als motorrijder van de geografische omarming tussen prachtige natuur en ongepolijst agrarisch landschap. Als het straks lente is, prikkelen de volle geuren je zintuigen, terwijl menig weidevogel kwetterend de lente toejuicht.

[sgpx gpx=”/wp-content/uploads/gpx/tanktastocht-1-achterhoek.gpx”]

Download de twee routes

Naar het Achterhoek Arrangement

Jacco van der Kuilen

Na de start in Hengelo volgen al relatief snel de smalle weggetjes die door het mooie weidelandschap lopen. De omgeving is volledig onthaastend, vooral vanwege het ontbreken aan een doolhof van stoplichten, verkeersborden en drempels. De snelheidsmeter komt amper boven de 60 km/u uit en de koppeling niet verder dan de derde versnelling. Uitstekende voorwaarden voor een fijne TankTasTocht. Het landelijke karakter van de Achterhoek katalyseert het pure genieten van mens en motor. Stel je eens voor hoe dat moet zijn als het lente is. Als het vee herkauwt op sappig gras, roofvogels alert spiedend in het zwerk cirkelen en kieviten opzichtige capriolen maken. Lente in de Achterhoek, da’s tocht echt iets om naar uit te kijken.

Ontwakend landschap

De rit gaat langs vele, karakteristieke boerderijen, waarvan sommigen de tand des tijds maar met moeite hebben doorstaan. Aaibaar verval, hetgeen ook de sjeu van de route kenmerkt. Afgebladerde verf op scheefhangende schuurdeuren of roestig landbouwmateriaal ver weg in een weiland oogt nostalgisch. Achterstallig onderhoud verdient in De Achterhoek een minzame knipoog.

Tot medio de 20-ste eeuw was De Achterhoek (ook wel De Graafschap genoemd) van belang voor de forse houtkap. Toch werd het ruige gebied eeuwenlang als een uithoek beschouwd en daarom amper ontgonnen. Zowel in maatschappelijk als geografisch opzicht. En vooral uit dat laatste haal je vandaag de dag je rijplezier, versterkt door het idee niet voortdurend gecontroleerd te worden. Vooral als je vroeg van start gaat, als de streek langzaam ontwaakt, ervaar je door het landschap een grote mate van vrijheid.

In menig schilderachtig vennetje staan reigers naar een lekkere maaltijd te spieden. Geen haast hebben lijkt vanzelfsprekend. De Achterhoek vraagt erom. Met een inmiddels aangepaste snelheid kun je de omgeving ook vanuit het zadel goed verkennen. De route doet immers amper dorpscentra of drukbewoonde gebieden aan. Het landschap is rustiek en je hebt alle tijd.

Als jaarringen van een boom

Heel even steek je de grens met Duitsland over en passeer je het piepkleine Duitse Oldenkott. Daarna steek je de slingerende rivier de Berkel over naar de Huttendijk in Nederland. De hoogteverschillen tussen weg en weiland verraden een oud landschap. Akkers die door vele generaties boerenfamilies werden bewerkt dikten langzaam aan, als jaarringen van een eeuwenoude boom. De weggetjes langs de vele bosschages nodigen ook om zo nu en dan even te pauzeren. De prettige lucht van het prille voorjaar zal straks je longen prikkelen. De met mos bedekte wegwijzers en boerderijen dragen bij aan het tijdloze karakter van deze mooie streek. En je begrijpt steeds beter waarom De Achterhoek een geliefde omgeving is om rustig doorheen te toeren. Prima ook voor de ontwakende motorrijder, die tijdens een eerste frisse lenterit ook z’n of haar rijvaardigheden kan aanscherpen.

De aangename TankTasTocht kronkelt onder andere langs het dorpje Meddo. Bij Lichtenvoorde bereik je het zuidelijkste en tevens verste punt van de route, die je nog steeds om menig bebouwde kom loodst. Houd daarom vanuit je ooghoeken ook een beetje rekening met klein overstekend- of onbevangen wild. Paringsgedrag maakt dieren – net als motorrijders op hun eerste rit – enigszins blind. Kijk je een van de vele haaks op de weg staande bospaden in, kan het zo maar voorkomen dat er halverwege een waakzaam ree staat. Roodwild was ooit een geliefd trofee van de lokale grootgrondbezitters. Vele viervoeters eindigden dan ook aan een haakje aan de muur. We gaan verder, langs de vaalgroene weilanden waar straks de paardenbloemen fel tegen af steken. Dan zitten de hazen zitten schichtig overeind. Gelet op het rijtempo en de aard van de route is er ruim voldoende tijd om dit alles vanuit het zadel waar te nemen.

Fotogeniek grut

Onderweg kun je bijtanken dat het een lieve lust is. ‘Et’n en drink’n! Het lokale dialect van de bediening behoort onlos(s)makelijk op de menukaart van De Achterhoek. Vergeet niet een camera mee te nemen. Het zonlicht door de bomen langs de vele slingerweggetjes levert namelijk zeer fraaie lichtharpen op. En de enkele flarden mist doen ook wonderen. Geniet dus vooral ook van het fotogenieke grut dat nog flink in pk’s moet groeien. Via de Zegendijk kronkelt de route langs Beltrum, Haarlo, Noordijk naar Sint Isidorushoeve, waarvan de kerktoren al vanaf verre goed zichtbaar is. Hoogstwaarschijnlijk is het nu hoogtijd tijd voor een koffiestop. Met een ambachtelijke Achterkoek of appeltaart.

De laatste tientallen kilometers van de TankTasTocht voeren je opnieuw door een onbezonnen landschap en verdienen daarom net zoveel aandacht. Want ook hier laat de regio zich nog steeds van haar mooiste kant zien. Via de Geessinkweg rijd je uiteindelijk Enschede weer binnen. De eerste TankTasTocht zit erop: De Achterhoek heeft z’n eerlijke belofte waargemaakt.

‘Hold oe kreggel!’ (Het ga je goed!)

Het TankTasTocht arrangement

Veel rijders maken van een TankTasTocht een weekeindjweg door vlakbij de route een hotelkamer te reserveren. Maar wat als wij dat nou eens voor onze rekening nemen? Gemak dient de mens toch? Overigens rijden we de TankTasTocht dit jaar altijd op de zondag, voor de zaterdag zorgen we voor een bonusroute. Deal?

De aanbieding

Het TankTasTochtarrangement Achterhoek kost €85,- p.p., inclusief ontbijt en diner. Je overnacht in Van der Valk Hengelo, waar de TankTasTocht ook start. Reserveren doe je op www.promoror-reizen.nl

Specs

• Start: zondag 8 april bij Van der Valk Hengelo, Bornsestraat 400, Hengelo.
• Fotostop: zondag 8 april bij Restaurant-restaurant Hassink, GL Rutgersweg 41, Noordijk tussen 12.00 en 15.00 uur.
• De foto’s publiceren we in het fotoalbum op deze pagina

TankTasTocht route in je mailbox?

Om het je gemakkelijk te maken sturen we maandelijks een TankTasTocht nieuwsbrief, met daarin een beschrijving van de tocht en de route. Wil je dat ook dan kun je je opgeven met het formuliertje dat via bit.ly/2rfxeAP te vinden is.

Waar ooit Siegfried de Drakendoder werd vermoord, vinden we tegenwoordig houten paarden en racemotoren. Het Odenwald is een geweldige plek voor motorrijders, vol weggetjes die iedereen graag als thuisparcours in z’n achtertuin zou willen hebben.

[sgpx gpx=”/wp-content/uploads/gpx/duitsland-odenwald.gpx”]

Klaus H. Daams

De sage van de Nibelungen is behoorlijk aan inflatie onderhevig. Waren er in 1986 in het Odenwald nog maar vier mogelijke plaatsen waar Siegfried de Drakendoder door Hagen von Tronje in de rug werd aangevallen en vermoord, inmiddels zijn het er al acht. Wat je allemaal al niet moet doen om toeristen te lokken. En wat ze al niet uitrichten tegen degenen die helemaal niet zo aardig lijken, of die nogal luidruchtig zijn? ‘Zotzenbach, Krähberg en Sensbachtal – drie mooie trajecten die voor motorrijders, althans tijdelijk, zijn afgesloten’, zo lichten Stefan en Isabella Beck de lokale situatie toe. Moeten we het dan maar inschatten als een indicatie voor hyperinflatie – bestonden er in 1986 eigenlijk wel wegafsluitingen? – of meer als een gegeven dat het Odenwald een paradijs voor motorrijders is? Zoals een dB-killer aansluit op een uitlaatpijp, zo is hotel Lärmfeuer voor ons een passende uitvalsbasis. Van hieruit kunnen we in enkele dagen een drietal prachtige tochten ondernemen. Het hotel van Becks werd vernoemd naar een alarmstation, dat ooit samen met andere stations waarschuwde bij oprukkende vijandelijke troepen. In hun schaarse vrije tijd slaan ook Stefan, kok, en Isabella, horecaspecialiste, graag alarm om zelf het Odenwald onveilig te maken op hun motoren, waarvan de een zwartglanzend, de ander matzwart is.

Streling voor het zitvlak

Stefan, mijn gids tijdens de eerste dag, kent het Odenwald als zijn broekzak. Hij heeft zijn 125 pk nog maar net opgewarmd of hij zet z’n R1200 GS in Reichelsheim-Beerfurth al aan de kant voor een privébezoek aan de Odenwälder Gäulschesmacher. Sinds 1899 wordt hier houten speelgoed gefabriceerd, de laatste generatie bestaat uit het echtpaar Krämer-Boos. De bonte speelgoedpaarden zijn het resultaat van liefdevol handwerk – en dat in een wereld waarin hobbelpaarden, net als ooit de dinosauriërs, met uitsterven bedreigd worden. ‘Het fraaist zijn de stokpaardjes – kinderen weten niet eens meer wat dat eigenlijk zijn’, lacht Harald Boos. Dat stemt toch weemoedig? En toch maken we ons opgewekt klaar om op onze eigen ‘paardjes’ de rit voort te zetten. Want de BMW van Stefan mag dan ogen als een gedrongen sumoworstelaar, met een 140 Nm motor met dikke 17 inch wielen en hippe achterkant, zin in toeren heeft ie altijd. Van de R1200 GS die hij in een vroeger leven was, muteerde hij tot de exclusieve eyecatcher en funbike. Bovendien is Black Beauty dankzij zijn piekvermogen niet alleen maar mooi, maar ook nog eens sneller. Misschien ook wel iets comfortabeler, in elk geval schijnt het Kahedo-kussen een streling voor het zitvlak te zijn. Het zal dan ook geen verbazing wekken dat Stefan ervan geniet om in plaats van in de keuken van Lärmfeuer te staan, eindelijk weer eens door het Odenwald rond te jagen.

En nu het gas erop!

De eerste serie bochten die ons hoog door de bossen voert, liggen tussen Klein-Gumpen en Laudenau. De tweede, na een onvermijdelijke stoplichtrally door Fürth, op het oude bergracecircuit Zotzenbach van Rimbach naar Wald-Michelbach. Da’s 9 kilometer lang bocht na bocht en dan fluistert toch echt een stemmetje in je hoofd, bijna dwangmatig en verleidelijk ‘En nu het gas erop!’ Wie kan dan weerstand bieden aan die neiging, wie wil dan niet meteen twee keer zo hard? Maar het traject is op zaterdag vanaf 14 uur en op zon- en feestdagen afgesloten voor motorrijders; voor het edele bochtenwerk blijft dan alleen de rodelbaan Kraidacher Höhe een optie. Nadat 27 kilometer Zotzenbach flink aan de randen van de banden hebben geknaagd, maken we rond het middaguur graag een stop in Weinheim-Rippenweiher, waar we in het landelijke Gasthaus zum Pflug iets hartigs bestellen.

Stefan is niet alleen kok en motorrijder, hij is ook nog eens een gentleman. Hij brengt maar wat graag een bloemetje voor zijn Isabella mee naar huis. En zoals het Ridders van de Landweg betaamt, geen bloemen van de eerste de beste bloemist in Heidelberg – waar we kort de wijk Ziegelhausen aandoen – maar van het imposante Feste Dilsberg, dat hoog boven Neckargemünd uittorent. Tenminste, dat is het plan, maar we worden tegengehouden door gevaarlijke doornen en een steile helling waardoor het bouquet zich aan onze uitgestrekte hand onttrekt. Die daarna des te krachtiger de gashendel weer beetpakt. En wanneer het vandaag in plaats van woensdag een weekend was geweest, want alleen dan is het Point Relax Motor Café van Eddy Edelstahl in Neckarsteinach geopend, dan hadden we daar misschien kennis kunnn maken met een van de meest flamboyante gastheren voor motorrijders in het Odenwald.

Best bewaarde executieplaats

Overal aan de Neckar vinden we burchten. Een prachtexemplaar van middeleeuwse woningbouw is de Burg Hirschhorn, waar je in het kasteelhotel kunt genieten van de zonnige kant van het leven – en eventueel ook van de zoete kanten van je wederhelft. De schaduwkant van de middeleeuwse medaille is de drieslaperige galg bij Beerfelden, de best bewaarde executieplaats van Duitsland. Bungelend aan een van de drie dwarsbalken, kon je er je laatste adem uitblazen, met uitzicht op het fraaie Odenwald. Dat dan weer wel. En wat registreert de kennersblik van Stefan? Magere Hein heeft zijn dagelijkse werk weer eens verricht, want het gras rondom de galg is vers gemaaid. Een teken voor bestendig mooi weer, want alleen dan hooit de boer. Waarvan de motorrijder dan weer volop profiteert.

Het voormalige bergtraject Krähberg is een perfect parcours voor een sportief ritje, bij voorkeur in combinatie met het evenwijdige lopende Sensbachtal. Het is de hemel op aarde, dikwijls ook vroeger dan gepland. Zoals Siegfried in zijn tijd perfect beschermd leek door een hoornvlies van drakenbloed, gebruiken motorijders tegenwoordig liever kangoeroeleer. Geen mens is immers onkwetsbaar. Maar da’s een gedachte die bij menige hersenloze ‘held’ die over de Krähberg scheurt, pas opwelt als het definitief ‘Game Over’ is. Resultaat: gevolgschade voor de rest van de motorgemeenschap in de vorm van een verkeersblokkade in het weekend. Na dit kleine uitstapje volgt een korte visite aan de populaire ontmoetingsplek voor motorrijders aan de Marbachstausee. Daarna gaan we op weg naar de privébrouwerij Schmucker in Mossautal, om het weekend in te drinken in Lärmfeuer.

Trommelvuur

De boer had gelijk, het zonnetje lacht ons tegemoet, Isabella bakt een taart en Stefan ruilt zijn airbagvest weer in voor zijn koksschort – en laat de racemotor over aan zijn vriend Karl-Heinz alias Charly. Die is eveneens een betrouwbare kenner van het Odenwald. Hij heeft als elektromonteur in Hammelbach gewerkt, daar waar vroeger Zweirad Röth zat, dat Ducati’s, Guzzi’s en vele andere Italiaanse merken importeerde. Een ochtendmeditatie voor de vitrine van Röth is een must, voordat we over de straatjes in de richting van de Tromm het lichte bos intrekken, wat trommelvuur voor de veerpoten betekent.

Contrast in Affolterbach: een gespiegelde poortingang met erachter Joest Racing, 16-voudig winnaar van de 24 uur van Le Mans. ‘In de werkplaats kun je van de grond eten, maar in plaats van olijfolie zul je er Castrol RS vinden’, vermoedt Charly. En niet veel later is het ‘Jippie, dit is het betere bochtenwerk’. Zo rijd je juichend over de Juhöhe richting Heppenheim. Waar voor de lange opgang voor de als jeugdherberg gebruikte Starkenburg geen 30-kilometerbord nodig is. Daar zorgen de kinderkopjes wel voor.

Cultuurliefhebbers zouden van hieruit eigenlijk moeten doorrijden naar de poort uit Karolingische tijden in Lorsch, fans van draken daarentegen rijden linea recta naar Lindenfels voor het museum vol gevleugelde fabeldieren. Maar motorrijders duwen hun motoren diep door de bochten, zoals Sven en Jonas met hun MT-09 en LC4. Keer op keer cirkelen ze door de showbochten bij de uitgang van Lindenfels. ‘Het is een ongelooflijke ervaring om in deze bochten te rijden en te oefenen’, luidt het commentaar van beide snelheidsduivels. En ze praten smalend over ‘renteniers, die een dubbele-R aanschaffen, maar dan met van die schaamranden op de achterband’. Nadat we die klap hebben geïncasseerd – wie laat zich graag voor rentenier uitmaken – rijden we in de richting van Gumpener Kreuz en hebben er voor ons doen alweer flink het gas erop.

Winterkasten, Brandau, Staffel, Biergarten Kuralpe: Charly weet waar het mooi is en het landschap golft. Maar wie zo nu en dan eens van de motor stapt, komt aan het Felsenmeer, met de uitzichttoren Melibocus en het Auerbacher Schloss volop aan zijn trekken. Van de vele historische burchten in het Odenwald is met name Burg Frankenstein een bezoekje waard: een tiptop geasfalteerde weg bergop vol bochten naar de cultplek voor een spookachtige Halloween. We rijden er met onze Twins doorheen, terwijl de monsters en zombies aan het feest nog liggen te rusten. Als afsluiting doen we nog een spannend stukje van de B47 bij Ober-Gesprenz, beter bekend als Hutzwiese. Zo gezellig en knus de naam ook mag klinken, de weg nodigt vooral uit om door de bochten te scheuren. Hopelijk is dat in de toekomst niet alleen door de week mogelijk.

Houten dildo’s

Op het terras van Lärmfeuer is het druk, motorgasten druppelen een voor een binnen voor een lang motorweekend. Begonnen we met een bezoek aan houten paarden, vandaag staat een bezoek aan een Rennkuh op het programma, namelijk de sportbike-shop van Michael Welsch in Wörth am Main. De showroom van de meester die sinds 2004 de racescène een stuk spannender maakte, staat vol individuele kunstwerken terwijl diep in de kelder alle onderdelen en organen worden opgeslagen. Vanuit de kelder ontstaan, met behulp van Gerd, ‘god aan de draaibank’, unieke exemplaren. ‘Vóór is het een HP2 Megamoto, achter een HP2 Sport. Het plezier zit ‘m in het combineren’, licht Michael zijn filosofie toe. Daarvoor heeft het fitnesscentrum BoGS-vierkleppers zuigers, nokkenassen, uitlaten en mappings op voorraad. Maar wie nieuwsgierig is naar meer authentieke Odenwälder producten kan ook terecht bij WaldMichlsHoldi in Buchen, het topadres voor houten dildo’s…

Wie van vakwerk houdt, pauzeert in Miltenberg. De motoren parkeer je aan de Main. Geen angst, zo snel treedt de rivier niet buiten zijn oevers. Het middeleeuwse marktplein ids een schitterend decor voor een landschap vol borden of ijscoupes, bijvoorbeeld geserveerd onder het bladerdak van Domus bei Toni. Een blikvanger is natuurlijk ook het op dikke eikenhouten palen staande, stokoude Raadhuis in Michelstadt. Tot de lokale celebrities van de grootste stad van Kreis Odenwald behoren Bernd Siefert, wereldkampioen banketbakker, en ex-Bravo Girl, actrice en horeca-exploitant Jessica Schwarz. Maar nog spannender voor ons: het particuliere Motorradmuseum met zo’n 200 motoren, van vóór de oorlog tot aan de tijd van het Wirtschaftswunder. Cheffin Irmgard Künzel-Litschko is vertrouwd met elk schroefje. Nauwelijks een uurtje na dit intermezzo en ettelijke bochten verder in het Odenwald, is het weer tijd voor onze dagelijkse adrenalinekick bij Hutzwiese. En dan stopt Charly plotseling zijn motor en zegt: ‘Rijd jij maar voorop – anders sta ik niet voor mezelf in.’

INFORMATIE

Een echo van het sprookjesverleden van het Odenwald zijn de Nibelungenstraße en de Siegfriedstraße. Maar ook, en met name buiten deze vakantiewegen die voor het grootste deel over de B47 en B460 voeren, lokt het Odenwald met zijn schitterende motorweggetjes. Maar liever niet in het weekend, want dan zijn enkele trajecten met de mooiste bochten voor ons afgesloten.

Heenreis

Via de A5 raast het verkeer westelijk langs het Odenwald, afritten tussen Darmstadt en Heidelberg leiden direct naar het reisdoel. Vanuit het oosten kun je ook via de A3 of de A81 rijden.

Overnachten

Volledig op motorrijders ingesteld is Lärmfeuer, Im Oberdorf 40, 64385 Reichelsheim/Rohrbach, tel. +49 (0) 6164-1254, www.laermfeuer.de, overnachtingen vanaf €35,-. Meer naar beneden ligt Zum Fürstengrund, Im Unterdorf 1, 64385 Reichelsheim, tel. +49 (0)6164-226574, www.zum-fuerstengrund.de, overnachtingen vanaf €37,-.

Pleisterplaatsen voor motorrijders

Parkplatz am Marbacher Stausee, in de buurt van de splitsing B460 en B45. Op feestdagen en in het weekend het Point Relax Motor Café van Eddy Edelstahl aan de B37 in Neckarsteinach. Dagelijks geopend is “Zur Waldeslust” aan de Siegfriedstraße 57 in Hesseneck-Kailbach. Bijzondere gastronomie en een ontmoetingsplek voor bikers vindt je, behalve op maandag, in de “Kurbrunnen” in Waldbrunn, Alte Marktstraße 9.

Verkeerssluitingen

Zotzenbach, Krähberg en Sensbachtal zijn in het weekend en op feestdagen afgesloten voor motorrijders.

Voor Tracer Tracks #2 gaan we diep de provincie in. Met een Amsterdammer rijden we een rondje Amsterdam.

[sgpx gpx=”/wp-content/uploads/gpx/amsterdamse-koeientocht.gpx”]

Jan Dirk Onrust

Pok! Amper ben ik een wegwijzer met ‘Amsterdam’ erop gepasseerd of er spat een strontvlieg uiteen op mijn vizier. Mijn zicht is ineens zo slecht dat ik zelf bijna door een tractor wordt geplet. Op een trekschuit over de Amstel kan ik het vizier schoonmaken.

Een kilometer verder kom ik bij een ophaalbrug over de Waver, een zijrivier van de Amstel. Hier heb ik afgesproken met Nick Verleun (25), die door dit gebied een route heeft gemaakt van een kleine 90 kilometer. Nick is… oh wacht even, er komt een stel aow’ers met een plezierjacht aangevaren. Meteen loopt Nick naar de ophaalbrug en trekt hem met een ketting omhoog. Dat scheelt het stel een hoop gedoe. Ze zwaaien dankbaar en zullen al hun kennissen vertellen dat motorrijders van die keurige jongens zijn.

Nick dus, is bijna afgestudeerd aan de Hogere Hotelschool in Amsterdam en werkt tegelijkertijd als assistent van de directrice van het Jaz-hotel. Het is wel duidelijk waarom: hij vindt het leuk om toeristen te helpen. Van het internationale sfeertje houdt hij ook. Hij heeft stage gelopen in Schotland, reisde een jaartje door Australië en Nieuw-Zeeland. In de toekomst hoop hij nog eens zelf een hotel te beginnen, ergens in een buitenland.

Net de Achterhoek

Vooralsnog werkt hij in het Jaz-hotel, vlak naast de Amsterdam ArenA. Over de ruggen van koeien en schapen heen, zie je die vanaf de route liggen, want we zitten als het ware in de achtertuin van Ajax. ‘Vanaf de bovenste verdiepingen van ons hotel zie je een gebied dat net zo landelijk is als de Betuwe of de Achterhoek. En dat aan de rand van een wereldstad, in een dezelfde regio. Regio Amsterdam.’

Zoals zoveel Amsterdammers is Nick niet in Amsterdam geboren. Hij komt uit Tiel, waar zijn ouders nog steeds wonen. Om de vuile was sneller naar Tiel te brengen, kocht hij een motor, een Ninja 250. Begin dit jaar verving hij die na veel kilometers door een Honda Hornet. Hij heeft op veel meer motoren gereden. Een Yamaha MT-10 en MT-09 bijvoorbeeld. Vooral daarom meldde hij zich gretig aan bij Tracer Tracks, want hij had wel zin in een lang weekend met een MT-07 Tracer.

‘Ik vond vooral de MT-09 een geweldige motor. Maar eigenlijk vind ik de MT-07 Tracer nóg iets lekkerder rijden. Hij is ook groter dan ik had verwacht. Komt misschien door de kofferset, de valbeugel en die extra lampen. Toch voelt hij vrij licht aan. Je rijdt er zo mee weg, hij doet precies wat je wilt. Ik vind hem ook fel genoeg. Je moet daarvoor wel het gas lekker opendraaien, maar dat vind ik prettiger dan dat ik me erg moet inhouden, zoals op de MT-10 en ook wel op de MT-09.’ Nick laat zijn volwassen oordeel volgen door een bijna naïeve vraag. ‘Zou je hier nou ook een grote reis mee kunnen maken?’ Maar natuurlijk. Zo op en neer de Noordkaap, geen centje pijn.

Genoeg goede daden

Hé, daar kom weer een plezierjacht aan. Nick aarzelt geen moment en haalt de brug voor een tweede keer omhoog. Opa en oma zwaaien vriendelijk. Maar nou zijn er wel weer genoeg goede daden verricht, nu is het tijd om rottigheid uit te halen.

We draaien het gas open en beginnen aan de lange kronkelwegen langs de Waver – aan beide zijden één. Nick houdt inderdaad niet van treuzelen. Voor lekker ongeremd zwieren is hier gek genoeg nog ruimte. We komen wat plukjes wielrenners tegen en raken verzeild in een toerrit van klassieke auto’s, maar motorrijders zien we nauwelijks.

Koeien opdrijven

‘Op de rivierdijken bij Tiel is het op een mooie dag veel drukker met motoren,’ zegt Nick. ‘Daarom probeert de politiek daar steeds meer af te sluiten. Heb je hier nog geen last van. Dit is een well kept secret. Het is ook nog echt zo lekker boers hier. Een paar jaar terug stonden er allemaal losgebroken koeien op de weg. Vraag ik aan een vrouw bij de dichtstbijzijnde boerderij of zij haar koeien soms kwijt was. Nee, die waren van iemand verderop. ‘Maar duw ze maar even terug in de wei’, zei ze. Dat was wel even een dingetje. Dan zijn koeien ineens heel groot. Die vrouw vond het maar raar dat ik niet eens wist hoe je koeien moet opdrijven. Dus volgens mij zien ze hier niet zo heel veel stedelingen. Het is overigens wel gelukt met die koeien. En ik kreeg een kop koffie toe.’

Kom je hier vaak?
‘Ja, vooral de laatste tijd. Met mijn baan en mijn afstuderen heb ik het best wel druk. En dan is het super om hier een uurtje stoom af te blazen. De bochten houden hier gewoon niet op. Daar word ik helemaal blij van. Vooral ’s avonds als de zon hier idioot mooi ondergaat. Vriendin achterop, geweldig. Zij is Poolse en ze kijkt haar ogen uit hier.

Van Botshol naar Nigtevecht

Hoe heb je deze weggetjes gevonden?
‘Ik hoefde er niet ver voor te rijden, want ze beginnen vlakbij mijn huis in Nieuw West. En vervolgens ben ik met de kaart erbij alle riviertjes gaan opzoeken. Want waar water is, zijn mooie wegen. Dat weet ik natuurlijk van Tiel, dat aan de Waal ligt. Vlakbij heb je de Maas en de Nederrijn. Dáár moet je zijn voor de leuke wegen. Maar tot mijn verrassing heb je hier ook rivieren, nog wel meer zelfs. De Amstel natuurlijk, en een aantal kleintjes, die net zo lekker kronkelen. De Waver, de Winkel, Bullewijk, de Angstel, de Gein en iets erbuiten de Kromme Mijdrecht. En dan zitten er ook nog een paar forten tussen, wat molentjes en terrassen aan het water. Dat heb ik allemaal stukje bij beetje verkend en ben verbindingsstukjes gaan zoeken. Dat is uiteindelijk deze route geworden. Eigenlijk is hier nog veel meer. Ook vlak boven Amsterdam liggen heerlijke weggetjes.’

Er is nog een reden waarom Nick vaak op de kronkelweggetjes te vinden is. ‘Ik moet bekennen dat ik nog steeds niet met de motor in het buitenland ben geweest. Nog nooit een bergpas gedaan. Dus dit is er ook een beetje oefening voor. Dit zijn toch een soort bergwegen, maar dan zonder bergen. Eerst maar eens naar Duitsland. En later hopelijk de Alpen. Je kan niet eeuwig van Botshol naar Nigtevecht blijven rijden, ook al verveelt dat nooit.’

Stel je eigen motorweekendje samen, zoek zelf ergens langs de route of bij het startpunt in Slenaken een hotelletje.

Op een steenworp afstand van Nederland ligt motorparadijs Eifel. Je kan er genieten van bochten, glooiende landschappen, prachtige dorpen en romantische kastelen. Je start in Slenaken, en rijdt zuidwaarts door plaatsjes als Heyenrath, Vaals en Moresnet. Niet lang daarna rijd je langs de noordkant van de Hoge Venen naar het Duitse plaatsje Kronenburg, waar we je bij Restaurant Pfeffer und Salz op de foto zetten. Nach Mittagessen gaat de route dwars door de Hoge Venen van België terug naar Slenaken.

Start: De Slenakervallei, Dorpsstraat 1, Slenaken.